kostas_patra

τα τύμπανα ξεκίνησαν(8)

2011-10-30T00:33:00.005+03:00

γέμισε ο τόπος με ρινόκερους και η φυλή μου είναι απελπισμένα πεινασμένη,
όχι φοβισμένη

οι ενδιαφέρουσες μέρες διαδέχονται η μια την άλλη και ο ιστορικός καταγράφει

τα τυμπανα ξεκίνησαν(7)

2011-07-03T10:13:00.003+03:00

Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και το ασκέρι μου ήρθε από μακρυά

Αποφασισμένο να μιλήσει, για τα δίκια τα δικά του και κείνων που δεν μπορούσαν ή δεν τολμούσαν

Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί, όπως όλοι που οδηγούν σε φάκα, ξέρεις ποιο είναι το τυράκι και πως ο μηχανισμός αυτενεργοποιείται από ανασφάλεια, αλλά πρέπει να σαι στο πεδίο της μάχης, για να λήξεις την προδοσία και τον πόλεμο, με το να μην τσιμπάς

Η υποδοχή ήταν πανηγυρική, άγνωστα αδέρφια σε καλωσόριζαν, σου σφιγγαν το χέρι και συνενώνονταν στους παιανισμούς που τραγουδούσες, γιατί είναι μεγάλη υπόθεση να βρίσκεις και άλλους που δεν είναι και δεν νιώθουν ρινόκεροι

Ο λευκός πύργος, δίπλα στην φορτέτζα, το αγρίνιο, η άρτα, οι δάσκαλοι πιο πέρα, συνδικάτα σου κρατούσαν θέση δίπλα τους, στην πρώτη γραμμή παρέα με κείνη τη μαγιά των αθηναίων που έκαναν την πλατεία σπίτι τους

Μοιράζονταν συνθήματα ο κόσμος, αλήθειες, απόψεις, προβλήματα και λύσεις, σε συνοδεία τυμπάνων, χορών και χειροκροτημάτων, απέναντι από ανέκφραστα πρόσωπα εντολοδόχων

Δεν ήταν πανηγύρι, μα ήτανε γιορτή, δεν είχε γέλια παιδιών και στην τσάντα του κάθε ψυλλιασμένου υπήρχε μια μάσκα, ένα μαντήλι και γυαλιά για δακρυγόνα, αλλά ακόμα ήταν γιορτή δημοκρατίας, μιας εκκλησίας του δήμου, μιας πετυχημένης μάζωξης από τα πέρατα της χώρας, μιας συμμαχίας πολιτών πόλεων κράτους και όχι κρατών

Κουβαλώντας μια αλήθεια και μια πίστη γι αυτή, ήσουν επικίνδυνος και το αντιλαμβανόσουν, γιατί οι πέτρες τους μπορεί να ανοίξουν κεφάλια και αυτό λέγεται πόλεμος, αλλά μόνο ο λόγος μπορεί να ενεργοποιήσει τη λογική και αυτό λέγεται διάλογος

Στερούνταν νομιμοποίησης, οι της βουλής οι μαντρωμένοι, έχοντας ξεφτιλίσει κάθε έννοια του συντάγματος από το πρώτο ως το τελευταίο του άρθρο, ότι δηλαδή φώναζε ο κόσμος από κάτω, για λαϊκή εξουσία, λαϊκή-εθνική κυριαρχία και κοινωνικό αυτοματισμό απέναντι σε προδοσία

Ένας πόλεμος κρίνεται από τις αιτίες αλλά ξεκινά από αφορμές και ο ανασφαλής που δεν τις έχει, είναι υποχρεωμένος να τις επινοήσει

Μπουκάλια με νερό και πέτρες από καλοθελητές, έδωσαν την απαραίτητη νομιμοποίηση στους άλλους να σκοτώσουν και αν δεν θρηνήθησαν θύματα ήταν θέμα τύχης

Στον πανικό, για να σωθείς, επειδή τίθεται θέμα επιβίωσης, ξεχνάς προς στιγμή ποιος είναι ο εχθρός σου, η συνθηματολογία σου αλλάζει και στολίζεις τους εντολοδόχους, που έχουν την ίδια λογική με τα γκλόμπς που κουβαλούν, δηλαδή ως όργανα και εργαλεία, καμία

Όσο παράνομο είναι να ψαρεύεις με δυναμίτη, όσο άνανδρο είναι να σπέρνεις νάρκες και απεχθές να κυνηγάς με δόκανα, άλλο τόσο είναι να εξακοντίζεις χημικά όπλα απέναντι σε μαζεμένο πλήθος, ώστε να καταφέρεις διπλό χτύπημα, μια με το δηλητήριο και μια με τον πανικό που σπέρνεις

Στη φύση ένας νόμος αναπόδραστος είναι της δράσης και της αντίδρασης και στο πνεύμα των ενστίκτων, η βία αντιδρά στη βία

Μα εδώ συνέβη κάτι άλλο

Ο λόγος για να αποκινδυνοποιηθεί, έπρεπε να φιμωθεί, να καλυφθεί, να σταματήσει, όπως και έγινε, με βήχα, με κλάμα, με κάψιμο, με αγκομαχητό, με κρότους και θάλαμο αερίων, γκλόμπς, ψεκασμούς και κυνηγητό και τούτη όλη ήταν η δράση τους

Και να το θαύμα:

Αγόρια και κορίτσια με προτεταμένα χέρια, με ένα ψεκαστήρι ο καθένας κερνούσαν σωτηρία, η αλληλεγγύη στο μεγαλείο της, ιατροί, νοσηλευτές, ερυθροσταυρίτες, κόσμος όχι απλός, αλλά αλληλέγγυος έσωζαν κόσμο, ξεδηλητηρίαζαν τον αέρα και έκαναν την αντίσταση πιο υποφερτή και δυνατή, στο μετερίζι του ο καθένας, άλλος στα σκαλιά, άλλος σε κείνο το πεζοδρόμιο, άλλοι στο μετρό και όλοι στην γύρα όπου υπήρχε ανάγκη

Δεν προλάβαινε κάποιος να γονατίσει, να σκύψει, να κλάψει ή να πέσει και δυό ή τρείς του άγνωστοι, τον υποβάσταζαν μέχρι να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες, μέχρι να μπορέσει να συνεχίσει και πάλι στα πόδια του

Αν είδα το θαύμα της πλατείας τούτο ήταν η αλληλεγγύη

Η αντίδραση στη δράση κράτους, παρακράτους και θερμοκέφαλων ήταν να αδειάζουν προσωρινά τα σημεία έντασης, για να ανασυνταχθούν οι αναπνοές, να ξεδακρύσουν τα μάτια, να μαζευτούν κότσια και να ξαναρχίσουν τα τύμπανα, τα χειροκροτήματα και οι παιανισμοί

Από τη μια μοιάζει με μαζοχισμό, το «θα πάω και ας μου βγεί και σε κακό»,

από την άλλη αν ζείς σε ενδιαφέροντες καιρούς και κεί σε τάξει η Ιστορία, καλό είναι να μην λείψεις από το ραντεβού, γιατί αδειάζει η θέση σου και κανείς δεν θα δώσει τη μάχη τη δική σου

και οι ενδιαφέρουσες μέρες αρχίνησαν

τα τύμπανα ξεκίνησαν(6)

2011-03-18T18:47:00.003+02:00

όμορφα τούτος ο κόσμος καίγεται εδώ κάτω

και φέτος δεν θα ανθίσουνε οι λεμονιές

σκουπίδια θα μυρίζουνε ολόγυρά σου

και εγώ θα σε πάρω μαζί μου, άμα θες

εγκλήματα εν ειρήνη συμβαίνουνε τριγύρω

και η ηθική μοιάζει με μόδα παλιακή

αν είναι να αυτοξεμπερδέψεις

πάρε μαζί σου όσους μπορείς

Για τούτο τον καιρό θα δώσεις λόγο, σε σένα ή στα παιδιά σου και δεν χωράνε ψέματα στις συνειδήσεις

Η ατιμωρησία γεννά ακροβολισμένα χαμόγελα και ακρωτηριασμένες ετυμηγορίες, μα ποιος έδωσε ποτέ σημασία σε μια θεμιδα τυφλή και αλυσσοδεμένη

Γύρω μυρίζει γκάζι και αυτοί που δεν έχουν τίποτα να χάσουν κρατάνε με το ένα χέρι σπρέυ και το άλλο σπίρτα, άμορφες πόλεις, όμορφα καίγονται

Του αύριο οι ποιητές θα ναι ευνουχισμένοι , με μια χρεωκοπημένη γλώσσα, δίχως ιστορία και με αλήθεια παραποιημένη, με ένα εχθρικό συντακτικό δίχως κατηγορούμενα και ένα υποταγμένο λεξικό, που θα αποσιωπά ή θα χαρακτηρίζει βωμολοχία ότι το κλυδωνίζει

Το χαζοκούτι κερνά λωτούς, ξερνά λήθη και λύπη, προσφέρει ανόρεχτα χαμόγελα, προκαλεί στιγμιαίες στύσεις και εμφυτεύει αγωνία, απελπισία και ανημπόρια κι αν δεν το κατάλαβες είναι τούτο είναι το καλό το στάφ

Η κυνηγετική περίοδος θα ξεκινήσει αυθόρμητα και δεν θα σταματήσει, τα όρνια από τις περασμένες πυρκαγιές δεν θα χουν τίποτα να φοβηθούν, μόνο οι λαγοί θα τρέχουν να σωθούν, μές στα μαντριά των γουρουνιών

Ο βασιλιάς καρνάβαλος πάντα καίγεται, στο λέω γιατί το ξέρω, μόνο που τώρα θα χει και λόγο, ένοχος για εσχάτη προδοσία

Κάποια στιγμή η οργή θα ξεχειλίσει και θα ακουστεί η φωνή του άτιμου, το βασίλειό μου για ένα άλογο, πρίν τρίξει το σκαμνί του

Έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες

τα τύμπανα ξεκίνησαν(5)

2011-03-15T19:50:00.004+02:00

όσο ο θίασος απ τους παρατρεχάμενους στο γυαλί, θα παρουσιάζει την κακοποίηση ως συναίνεση,
κάψε τον καναπέ σου=ανατίναξε την βολή σου=σήκω και φώναξε=βγές απ το κλουβί σου και οδήγα το ποτάμι όσο μπορείς προς τον ανήφορο

αν δεν μιλήσεις, καλώς να χαθείς

έρχονται ενδιαφέροντες μέρες

τα τύμπανα ξεκίνησαν(4)

2011-03-12T20:14:00.002+02:00

κ είναι άνιση τούτη η μάχη, γιατί έχουν όλα(?) τα όπλα με το μέρος τους

κ είναι λίγα τα φανερά κεφάλια της λερναίας

Τούτη η μάχη θέλει πρωτοτυπία

και οι τοίχοι ζητούν αλήθειες ανεξίτηλες

αν δεν είσαι εσύ, κανείς δεν θα πεί τη γνώμη σου και κανείς δεν θα πράξει για λόγου σου, γιατί είναι καιρός των πράξεων

Έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες

τα τύμπανα ξεκίνησαν(3)

2011-03-12T19:56:00.001+02:00

ποτέ η προδοσία δεν ήταν προφανής και η αντίδραση τόσο μουδιασμένη

σύλλεξε ενημέρωση, ξέσκόνισε την κρίση, κάνε την κοφτερή και μετά σύρε να ξεθάψεις τα τσεκούρια

Έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες

τα τύμπανα ξεκίνησαν(2)

2011-03-12T19:54:00.000+02:00

Οι έρωτες ας περιμένουν, μάθε να φτιάχνεις τα όπλα σου, έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες

τα τύμπανα ξεκίνησαν(1)

2011-03-12T09:25:00.002+02:00

κανένα ηφαίστειο δεν ξεκινά δίχως σημάδια και αυτός που δεν βλέπει, είναι γιατί δεν θέλει να δεί

τα τύμπανα ξεκίνησαν

2011-03-12T09:19:00.004+02:00

κι αν δεν τ' ακούς, βγάλε τα δάχτυλα απ τ' αυτιά

δόντια στα κεραμίδια

2011-02-03T10:31:00.000+02:00

κ είναι κάποιες στιγμές
και κάποιες ζωές
που χεις συννάμα τη δυνατότητα και την ικανότητα,
μα όχι, πλέον,
την επιθυμία
να πείς

όχι γιατί δεν έχεις κάτι,
πάντα έχεις και το παρελθόν είναι μια άλυωτη στο στόμα καραμέλα

αλλά δεν υπάρχει λόγος

γεμάτη φαρέτρα από βέλη κι εσύ πλέον να μην πεινάς τόσο οσο να σκοτώσεις

έρωτας είναι το είδωλο της επιθυμίας και η παραδοχή της έλλειψης

2010-11-08T21:27:00.005+02:00

κι όπως αποκαλύπτονται παλιότερες τοιχογραφίες από πίσω,

έτσι τα θεμέλια του κάθε σου καημού πατούσαν στα ερείπια ενός προηγούμενου, και κείνου αγαπημένου, όλων αγαπημένων, τόσο διαφορετικών, που η κοινή τους συνισταμένη, εσύ μοιάζεις σαν την μόνη αναντιστοιχία ανάμεσα ομοίων

θυσιαστήρια επι θυσιαστηρίων κι εσύ πότε θύτης, πότε θύμα, πάντοτε παρών κάποτε απών και σ αυτή τη σκυταλοδρομία κάποιοι να μένουν με τα χέρια κουρασμένα, ανοιχτά με προσμονή και κάποια βιαστικά και βίαια αποχωρισμένη τη σκυτάλη, σε χωράφια, μακριά από το τέρμα

οι κρυμμένοι θησαυροί πάντοτε ήταν δώρα της τύχης από κείνους που δεν χάρηκαν, σε κείνους που δεν κόπιασαν

τρένο

2010-10-16T08:20:00.001+03:00

ένα σκαλί πριν το πεζοδρόμιο

ο αέρας φυσά από τα έγκατα της γής, ενώ στέκω ακίνητος κοιτάζοντας ένα στεκάμενο ρολόι

κόσμος προσπερνά και χάνεται από διασταυρούμενες ρότες σε ζωές με βουλιαγμένα απογεύματα και απύθμενα βράδια

πέφτεις πάνω και με ρωτάς αν με βρήκα και σου απαντώ όχι ακόμα

το εισιτήριο στα χέρια μου γράφει φευγιό δίχως προορισμό

οι πόρτες ανοίγουν και το πόδι δηλώνει πρόθεση γλυτωμού

έκθεση

2010-09-29T21:23:00.002+03:00

υγρ. φθινόπωρο, τα φύλλα πέφτουν
μέσα μου
μαζεμένα υπο μάλης κάθομαι στο πίσω θρανίο.

σκέφτομαι και δεν γράφω ή γράφω και ζώ

λες παρών και υπονοείς πως έχεις αρκετές αντοχές,
ακόμη
από κάποιον ξέμειναν,
από κάπου δανείστηκες,
το φτυάρι σου βρήκε μυστικά από σε αποθέματα

καλή χρονιά,
όσο πάει

το πηγάδι

2010-09-25T08:25:00.000+03:00

Γιατί στο εν κατακλείδι θα βρεθεί κάποιος να σου πεί πως ο χειμώνας έφτασε και συ μαράθηκες αποφεύγοντας τις μέλισσες , για να σ απομείνει μόνο η λαχτάρα του επιθυμείν

Βλαστάνεις, ανθίζεις, καρπίζεις
Μαραίνεσαι
Μες στο κόλπο είναι όλα, οι οδηγίες χρήσης λένε τα υλικά σου αντέχουν κανα δυό στραπατσαρίσματα
Παίρνεις τις ρίζες σου σαν το παλτό του ο ρακένδυτος που είναι συνάμα πανωφόρι, κουβέρτα και αρχειακό μέσο , σεργιανάς όσο οι πληγές σου επιτρέπουν και όσο η ανάγκη σου γι αέρα και ξαναπέφτεις με τα μούτρα στων ορμονών σου το χορό

Πέφτεις με τα μούτρα στο πηγάδι και πίνεις αχόρταγα, γιατί τα ξεκαρφωμένα βέλη σε άφησαν κόσκινο ρημάδι και η ζήση θέλει νερό και κι από επιθυμίες έχεις μπόλικες, μα ο χρόνος στερφεύει τις αντοχές

αδιαφέρουμε

2010-09-24T09:08:00.000+03:00

ο κόσμος μου και ο κόσμος σου διαφέρουν όσο η η γη και η σαπουνόφουσκα

ωραίο τ όνειρο, μα οι οι κοιμωμένες σάπισαν, το δέρμα τους σοβας και οι τένοντες ξεχορδισμένο πιάνο, στο πρώτο βήμα τσάκισαν υπό το βάρος των επιθυμιών και της σωματικής αδυναμίας

για να φας αβγό θα πρέπει να σπάσεις το τσόφλι, με το ευχολόγιο, την εγκαρτέρηση και την αναμονή, γεννιούντια άγιοι και ασκητές, όχι πολεμιστές της ζωής

δεν θέλω να σε ταράξω μην ραίσει η πομφόλυγκα και ταραχτείς και πέσεις

δίπλα σου θα μαι, αλλά θα πρέπει να προλάβεις να μεγαλώσεις για να γεράσουμε κάποτε μαζί

καθ υποτροπην

2010-09-23T19:36:00.000+03:00

είναι κάποιες μέρες που με γυροφέρνει σαν γρίπη τ όνομά σου

κ κάτι μέσα μου ζοφερό σπρώχνει το χέρι
να ξεκουμπώνει το πανωκόμπι στο πουκάμισο
για ν αγκαλιάζει το στέρνο η νύχτα

αξίνα στο σκοτάδι

2010-09-02T20:19:00.003+03:00

Άνοιξα μια μαύρη σελίδα κι άρχισα να γράφω, τα λόγια δεν μου έβγαιναν και μπήκα μέσα της

Το εξώφυλλο ήταν σκληρό και μύριζε λίπος από δάχτυλα και μουχλιασμένο καπνό

Κουλούριασα στην εισαγωγή και αποκοιμήθηκα για μερικούς αιώνες φωλιασμένος σε ένα ακρόγραμμα Θ, πελώριο σαν νταμιζάνα ή σαν άδειο θεό

Η στίξη ερωτοτροπούσε με την στύση μου και κείνη η περισπωμένη φαινόταν πιο παλλόμενη από το μουνί μιας παλιάς αγαπημένης. Έχυσα πάνω της έναν τόνο και πήρα ένα θαυμαστικό για μαγκούρι, για την πορεία

Στα σκοτάδια παραμονεύουν τα ανομολόγητα και τα λογοκριμένα και έδωσα μάχες με τον άδειο μου εαυτό για να γυρίσω σελίδα

Βρήκα σε κάτι συναισθηματικά ορνιθοσκαλίσματα μια πλευρά του ερωτευμένου μου εαυτού να αυτομολεί και να κηρύσσει δίχως το υπόλοιπο σώμα επανάσταση, παρεμποδίζοντας την ομαλή διεξαγωγή της καθημερινότητας. θέτοντας εαυτόν εκτός πραγματικότητας

Σε ένα μισοξεχασμένο μου όνειρο ζήτησα βοήθεια από τον πατέρα, να μου εξηγήσει τι κάποτε εννοούσε και μου γνεψε πως τόσο πλέον μοιάζουμε που κάθε εξήγηση θα ταν μάταια και περιττή

Εντελώς, ακριβώς ίδιοι, όσο και αν έτρεχα αντίθετά του, τόσο πλησίαζα την εικόνα του στον καθρέφτη

Σε κάθε αλλαγή σελίδας έβλεπα γυναικεία δαχτυλικά αποτυπώματα και δικά μου μαλλιά κουρεμένα, μάτσα γραμμές τσακισμένες και μπερδεμένα λόγια κουβάρι. Πέρα και πάνω από το κουβάρι, σταυροί και μνήματα, αναπάντητα ερωτηματικά και μηνύματα στο κενό, λατρεία του μαχαιριού και όχι του ιεροναού του και πολυδιαβημένους λαβυρίνθους αδιέξοδους

Στο μεσόφυλλο συνάντησα το στρατό και την δουλειά μου, δυο κόγχες με ειρωνικό σκοτάδι να φωσφορίζουν ανελέητα και δίπλα τους δυό κανάτια ελεύθερου χρόνου που το σχοινί τους δεν έφτανε στον πάτο για να γεμίσουν

Είδα κει μέσα παρόν παρελθόν και μέλλον, είδα παιδιά, είδα χαρά, είδα και στεναχώρια

Είδα χωρίς να κοιτάζω τα μάτια μου, για να μην με τρομάξω, σε πρόσωπο ξένα, άγια, άγρια, σε περαστικών λοξές ματιές, σε μελετητών επιμονοθώρισμα και σε παιδιάστικες απορίες

Το βιβλίο μου σαν ψυγείο κλείνει απ έξω και δεν μπορείς να το ανοίξεις, παρά να γενείς φώς και να γράψεις, μα εγώ νυστάζω πλέον τόσο πολύ, που

Ξεχασμένος

2010-09-01T21:12:00.004+03:00

Μπουκάλι σε ράφι μπάρ σκονισμένος, σαν η ζήτησή μου να χει ακουμπήσει το δικό της ναδίρ

Το χρώμα σπασμένο, η ετικέτα ξεκολλημένη, η γεύση ταγγερή και το πώμα να σφραγίζει μόνο κατ όνομα την αλκοολική μου αναπνοή

Η ποσότητα που μένει, να παραμένει πάντα διαθέσιμη, μα συνάμα καταδικασμένη αδιάθετη
Ποτό με έφεση στην αδιαθεσία, προορισμένο να ποτίσει τον νεροχύτη ή να σπαστεί στο κεφάλι του πρώτου οξύθυμου θαμώνα

Ανεβασμένο στο πιο ψηλό και απόμερο μέρος της μπάρας, ευκολοθώρητο, για να δανείζει το χρώμα του ως απαραίτητο ιδιόρρυθμο ντεκόρ, παρέα με τα άλλα απομεινάρια, παλαιότερων ενδοξότερων στιγμών

Τα περισσεύματα να ξέρεις γίνονται σφηνάκια, ότι δεν πουλιέται, έτσι σπρώχνεται, μα είναι κάτι ποτά που δεν μείγνυνται με άλλα, παραείναι εγωιστικά και ιδιαίτερα, σερβίρονται μόνα και μπορείς είτε να τα λατρέψεις είτε να τα απορρίψεις, το συνηθέστερο είναι να σε προκαλέσουν να τα αντέξεις και να τα ευφρανθείς μόνο στην τελευταία τους γουλιά και στην έλλειψή τους, αυτά τα σαν γλυκόπικρα δηλητήρια

Δεν ωριμάζουν με το πέρασμα του χρόνου, δεν έχουν σταθερές και αναλλοίωτες ιδιότητες, δεν είναι για κοινή κατανάλωση, είναι σαν βαρύς οπλισμός εν εφεδρεία, εν αχρηστία, σε κατάσταση που δεν είσαι σίγουρος πώς θα λειτουργήσουν

Ίσως μάλλον είναι το ποτό που το πίνεις ξέροντας πως θα σε χαλάσει, περισσότερο από λόγια, περισσότερο από πράξεις, το ίδιο με τις θύμησες

Φτιαγμένο από το φυτό που η αλλοπαρμένη μάσαγε φύλλα για να ξερνάει ακατάληπτα λόγια, που προσέγγιζαν την αλήθεια της στιγμής καλύτερα από την πιο εύγλωττη λογική της καθημερινότητας

Δίχως μάτια, με υδάτινο σώμα, σε μπουκάλι σφραγισμένο περιμένοντας καρτερικά να χυθεί ή να πιωθεί και να δώσει λόγο στα άρρητα, πνοή στην οργή και τάση στους τοξοτένοντες

Σκονισμένος, ξεχασμένος

μαθήματα επιβίωσης

2010-07-30T12:16:00.002+03:00

αμα τη εμφανίσει της, να μην αφανίζεσαι
και ο ταλανισμός σου να ναι εφήμερος,
η αίσθηση απώλειας να γίνεται κτήμα
και ν αφήνεις ανέπαφα πλέον τα λησμονοβοτάνια

Και κάποια στιγμή

2010-07-28T15:03:00.001+03:00

Σταματάς

Να χτυπάς άδεια πουκάμισα και πόρτες ξύλινες με τη συνέπεια του βουτηχτή από βατήρα μπαλκονιού στην άσφαλτο, επαναλαμβανόμενα και να μην υπάρχει ούτε ένας ποντικός πίσω απ το τάσι του δρόμου να δεί και να απαντήσει στο έγκλημα

Να πετιέσαι στην κρεατομηχανή της θύμησης και να βγάζεις λουρίδες αναμνήσεις σαν σκισμένες φωτογραφίες, να σκοντάφτεις στους όρκους που γιναν σπασμένα κοκκαλά σου και να τυλίγεσαι σε λαδόκολλες α4

Να τρέχεις και κάπου ακουμπάς, έφυγες μακρυά , μα όσο και αν έτρεξες δεν ξερίζωσες ότι μαζί σου τόσο καιρό κουβαλούσες

Να κλείνεις τα μάτια, κάποτε κλειστά για να μην πάρει ο πόνος σχήμα και τώρα για να μην ξεντυθεί της φαντασίας σου το προσωπείο

Να τριγυρίζεις στις θέσεις του δικαστή του εισαγγελέα, του ενόχου και του θύματος. Άνοιξε την πόρτα και φύγε

Να τα βάζεις με αόρατους εχθρούς, κείνοι δεν απαντούν και ατό είανια πό τα σκληρότερα χτυπήματα

Κι αν στη ζωή σου πολύ αποσιώπησες, μην ξανακρατήσεις στο χέρι σου τελείες τρείς, παρά μονάχα μία και τούτη να πατάς,
ξεκάθαρα,
στέρια,
αντρίκια.

Διελκυστίνδα είναι

2010-07-08T12:57:00.005+03:00

να σβήνεις το τηλέφωνό της που μόλις επανακαταχώρησες και παρόλ αυτά

να ακροβατεί το δάχτυλό σου πάνω από το νούμερο ή το κουδούνι της

να διαβάζεις τις μουσικές κάρτες πάνω από την μετέπειτα σιωπή

να παραγγέλνεις μόνος σου ποτά για δυό

να διστάζεις να χρησιμοποιήσεις το ίδιο όνομα για άλλο πρόσωπο

να πέφτεις μόνος στο κρεβάτι και ο όνειρος να συνεχά διπλός

να διορθώνεις το μέλλον σου σαν τον σεναριογράφο ελλείψει πρωταγωνιστή

να γεμίζεις από χαρά και ευτυχία και να μην έχεις την που διάλεξες να τα μοιραστείς

να δέχεσαι τόση έλξη όση ώση

να βλέπεις στο τέλος ελπίδα και όχι στην ελπίδα τέλος

να ακροβολίζεσαι για μια εικόνα της ενώ χαμογελά και για ένα πέρασμά της

να μην προφταίνεις στην αποκαθήλωση να προσθέτεις σκαλοπάτια

να φαντάζεσαι παραληρηματικές λέξεις σε λευκές κόλλες χαρτί

να στριμώχνεσαι σε ένα άπλετο αύριο με ένα δίχως διαρκές, διαρκώς

παμε σπιτι

2010-04-16T23:46:00.004+03:00

Θα ζείς κάθε 15 του μήνα και για όσες μέρες κρατά ο μισθός, μετά ύπνο από νωρίς, ξεσκέπαστος για να ναι δυνατότερα τα όνειρα από την πραγματικότητα
16 και σήμερα κουβαλάς μέσα σε ένα σακάκι με δερμάτινα μπαλώματα στους αγκώνες μια αλημέριωτη ανησυχία, δεν είναι και η σημερινή για χάσιμο, παίρνεις στο κατόπι τα παλιά σου βήματα και σε βγάζουν σε λιμάνια κόσμου με άγνωρους κώδικες
Δεν κοιτάς στα μάτια, μόνο ακούς κι αν κάτι βλέπεις είναι πέραν του εστιακού, τα νιάτα σε θεωρούν ακίνδυνο, γραφικό, κομμάτι της διακόσμησης της βραδιάς τους και αφήνεσαι αγκυροβολημένος σε μια άβολη ξύλινη καρέκλα πίσω από δυό ποτήρια ποτό, παλιά συνήθεια που δύσκολα ξεκόβεται
Όσο λιγότερο το αλεύρι, τόσο το κοσκίνισμα είναι ευκολότερο και μετά τα μεσάνυκτα οι φιλιωμένοι επιστρέφουν, οι ελεύθεροι σκοπευτές ετοιμάζονται να τελειώσουν τη βάρδια τους και οι ξέμπαρκοι και οι άκαυτοι συνεχίζουν απτόητοι
Ένα κάθισμα σε μια γωνιά υπάρχει σε κάθε μπαρ και μπαράκι, σε πάμπ και ταβέρνα και οι λύκοι το αναγνωρίζουν με μια ματιά, την εγκαρδιότητα του ιδιοκτήτη που φροντίζει ακόμα και τους άφαντους
Ένα ζευγάρι φιλιέται, ένα πούρο καπνίζει μια βαμμένη εφηβεία που κάθεται δίπλα του, ένα αυτί καίγεται σε μια απόδειξη επαγγελματικής διαστροφής και ανυπαρξίας με γαρνιτούρα υστερίας πίσω από ένα ακριβά αδιάφορο άρωμα και μια σερβιτόρα σκέφτεται τους εμετούς που έχει να σκουπίσει στις τουαλέτες και την εξεταστική που πλησιάζει, όσο γρήγορα φεύγει
Στη μια, η κιθάρα ξεκουράζεται από ένα σκοτεινό τσάι ουίσκι και ένα τραγούδι δίχως λόγια, κάπου ψηλά αλυσοδεμένο απ το ταβάνι
Το βράδυ οι μοναξιές προσανατολίζονται καλύτερα, φτάνει ένα κέλευσμα, μια φωνή ή ένας στίχος, μα πάνω απ΄όλα απαιτείται μια ανόθευτη θέληση για ζωή ή καταστροφή, κάτι που να σου θυμίζει ζωή
Χωρίς να χρειάζεται να πείς κάτι, χωρίς να χρειάζεται να κεράσεις ένα ποτό για να περάσεις στην άλλη όχθη, κάθεσαι κοντά στην αράχνη που παίζει και χάνεσαι στη μαύρη τρύπα που νύσσουν από πάνω της τα δάχτυλα τον ιστό της

Ένα κοίταγμα στα δάχτυλα, ένα νεύμα συνωμοσίας και ο διαβήτης αλλάζει πόδι
Τα μάτια κλείνουν, τα χέρια μονολογούν πάνω στα σύρματα και ο λαιμός υψώνεται σαν κύκνου
Το υφαντό ξεκινά πλέκοντας τις πάνω κόρδες και ένας άγριος άνεμος μέσα του ξεφυσά, κάτι του παίρνει τα μαλλιά, κάτι τα άρρωστα μυαλά και αρχίζει σαν κυκλώνας να φορτίζει, σαν μισοάδειο ποτήρι η στάθμη του να γεμίζει περιστρεφόμενη στα όρια του γυαλιού, κάποιες σταγόνες να ξεχύνονται, λέξεις να γίνονται και να πιτσιλούν τους ξέμπαρκους, τα φώτα να χαμηλώνουν τρογύρω ασυναίσθητα και η γή να αλλάζει προς ώρας κέντρο

Η αγάπη είναι βρυκόλακας, ζεί σε φθαρμένα σώματα και τρέφεται με ζωντανούς
Να μουρμουράς και τούτη σου η μουρμούρα να βγαίνει κοχλαστή από την χυχή σου κατευθείαν, λες και σημερα είχες συνάντηση με το πεπρωμένο σου με όρο ότι θα λεγες την αλήθεια
Το όργανο αντιδρά, αδάμαστο σαν το άπειρο, μα να κάνει αλλιώς δεν μπορεί, το χέρι σίγουρο βαρεί και κόβει τις νόντες και το άλλο χέρι τις τραβά, τις ζουλά και τις μορφώνει σε μελωδίες και βγάνει στίχους πρόχειρους, σχεδόν μιλητούς, εντελώς παραμιλητούς , παραληρηματικούς
Μια μοναξιά ντυμένη με μαύρους κύκλους στα μάτια και χρυσό κάπου στο χέρι ξεχασμένο, νιώθει κάτι να πάλλεται, στα εντός, σαν κάτι να αναγκλαδίζεται, να στριφογυρνά, όχι σαν να γεννιέται, μα σαν κάτι ναρκωμένο να αλλάζει πλευρό
Είναι μιαν αλήθεια μέσα της που βλέπει μιαν άλλη να πάσχει, να ιδρώνει, να γλυστρούν οι μαλακές πλέον ρώγες των δακτύλων στις πετονιές, σαν πολεμιστής ξεχασμένος χωρικός, που βρέθηκε σε μιαν ερημιά παρέα με ένα ξίφος

Τα ομάτια όλοι κλείνουν και κοινωνούν την κόλαση και την παράδεισο ετούτου του μικρού θνητού που τα βαλε με το αδάμαστο άτι της μουσικής και φαίνεται να τηνε καταφέρνει
Κάπου από πίσω ακούγονται αναφιλητά, κάποια χέρια ακουμπούν στο μέτωπο, τα χέρια που ήταν για να σερβίρουν δέθηκαν κόμπο στο στήθος και στα πιοτά τα παγάκια σαν τρύπια καράβια χάνονται
Ο ήχος δεν είναι ευκρινής πλεόν όσο το πάθος, κάποιος ζεί και βιώνει έναν οργασμό, ένα χωρισμό και ένα μοιρολόι κι όπου ξετρέχει η μουσική τον προλαβαίνει και του ζητά συγνώμη που άργησε σαν παραστάτης
Η ατμόσφαιρα μυρίζει βρεγμένο χαλκό από τα αριστερά του ακροδάχτυλα
οι ώμοι αποκάμωνονται και οι αδέσποτοι μαύροι κύκλοι τους αγκαλιάζουν
πάμε σπίτι

μην ανασαίνεις αυτά που ξερνάς

2010-02-26T22:35:00.003+02:00

μια μισοτελειωμένη πρόταση, σκέτο μαχαίρι μπηγμένο λοξά στο τζάμι, έμεινε καρφωμένη στα τοιχώματα της μνήμης σαν
πρόκα σε κορμό δέντρου, που όσο περνούν τα χρόνια την καταπίνει μέσα του και ξεραίνεται από κείνη την μεριά

μοναξιά δεν είναι να σαι , μα να νιώθεις μόνος

2010-02-26T22:13:00.000+02:00

ακουμπώντας την μύτη στη γυάλα, ο κόσμος φαντάζει απέξω μεγάλος και πραγματικός

κι ας είναι και άλλα ψάρια στο νερό

όσο κοιτάζουν μπροστά και όχι δίπλα, η γυάλα μαζεύει τις μοναξιές όπως τούτο το ασπρόμαυρο πάτωμα τις πατημασιές του πλήθους που ξεπεζεύει από το τρένο, μέχρι της καθαρίστριας η σκούπα να χαρίσει τη λήθη σαν του μορφέα το πέρασμα, στο τέλος της μέρας

και η ίδια ιστορία από την αρχή, το δάχτυλο στον τοίχο, σαν ρολόι μετρά περασμένες στιγμές, αντίς να κτυπά για να βρεί αντίλαλο να μιλήσει

μοναξιά είναι να κρατάς μούτρα στον καθρέφτη σου μέχρι να ξεχαστείς μέσα στον εαυτό σου

προς εαυτον-εμπιστευτικόν

2010-02-26T21:02:00.000+02:00

καλέ μου ψεύτη , μπορείς να ζήσεις όσο θαρρετά μιλάς και γράφεις;
ως πότε θα επινοείς εχθρούς που μπορείς να νικήσεις;

αναλαφροαέρινα αποενοχικά

2010-01-28T10:17:00.002+02:00

κι αν δεν με ξέρεις , τι ;

ο άνθρωπος μαθαίνεται με μάτια, όχι με λόγια, γιατί τα λόγια λέγονται, μα μάτια συγκοινωνούνται

που δεν θα προλάβεις να με βαρεθείς, νωρίτερα θα χω φύγει

από καιρό ξεχρέωσα φόβους και παραλείψεις, μη φοβού, τίποτα δεν θα φορτωθείς, μόνο όσα θελήσεις

μπορούμε να ζήσουμε τώρα τις έντονες στιγμές και να αφήσουμε γι αργότερα τα αναδρομικά μας ίσως;

σε κάθε απάντηση χαμόγελο θα πάρεις

δεν ζητώ να πάρω, να μοιραστώ γυρεύω

το να ταιριάξεις το βλέπω πιθανότητα που δεν επισύρει ευθύνες

η μόνη βεβαιότητα οφείλεται σε κάποια αθωότητα που κάποτε έγινε σκλήθρα και από τούτες ξέμπλεξα έχοντας βρεί εμένα

το παιχνίδι τούτο είναι απλό, δεν αφορά κυνηγητό, μόνο συγκαταθέσεις

δικαιολογίες δεν βαστώ, ούτε διαθέτω χρόνο, μια θέση κοντά μου σου κρατώ και αν θέλεις ανεβαίνεις, ο δρόμος είναι όλος μπροστά και ο χάρτης δεν δείχνει πίσω

έλα σαν θες

κι όποτε νιώσεις τη φυγή, τραβάς τη ρότα σου

2010-01-27T21:43:00.005+02:00

φτιάχνω όμορφα κλουβιά,

ενίοτε από λέξεις

και πάνω σε μια κάθομαι

και ψέλνω τ όνομά της

άραγε

2010-01-26T12:07:00.005+02:00

γράφω
γράφεις;

έγραψα
έγραψες;

έχω γράψει
έγραψες;

δεν θα γράψω

αγκαλιά στο χιόνι

2009-12-09T21:13:00.008+02:00

H βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά εξανεμίστηκε κι αυτή με το τελείωμα της βενζίνης

Το κρύο έδωσε το ρυθμό στα δόντια, να ακούει το σώμα και σε κάθε κτύπο να στρέφεται στα προς των έσω, σχεδόν βουστροφηδόν, σαν αντίστροφη ανάπτυξη εμβρύου, μένοντας ένα ταλανισμένο πλάσμα γύρω από τα γόνατα, με δάκρυα στα μάτια

Ο αέρας να σφυρίζει τον άσπρο θάνατο απ’ έξω αμέριμνος και κραταιός, ενώ η παγωνιά να παρεισφρέει απ ολούθε και να πολλαπλασιάζεται σαν αγωνία

Ξεκίνησες έχοντας εσένα μόνο να βρείς, μόνο τον χαμένο σου εαυτό από την προηγούμενη στροφή, εκείνη που στις φωτογραφίες σου υπήρχαν δυό, πιο κοντά και αγαπημένοι από το χώμα και το νερό της λάσπης

Το βούλιαγμα στην πόρτα μπάζει σαν την αλήθεια που κάποια στιγμή δεν μπόρεσε να αντέξει το ρούχο της ψευδαίσθησης, τότε που η ανάγκη την πειθανάγκασε να δεί τα πράγματα κατά το είναι και όχι το βολεύειν

Ο χωρισμός προκύπτει σαν αναγκαιότητα του ενός και υποχρέωση του άλλου , έτσι άκουσε και τούτο το ζησε σαν διπλογυρισμένη σε φούρνο πίτα

Οι ισορροπίες του καθενός δεν βρίσκονται μες στη σχέση, κει δοκιμάζονται, επιτυγχάνουν ή όχι, σαν τα πριν από ώρες σπασμένα φρένα της, όχι του μυαλού, μα του Yaris, εδώ, στου κόσμου την απόμερη ερημιά, που ο χαρτογράφος δεν καταδέχτηκε να πολυπροσέξει και ο οδοποιός βιάστηκε να κουρμπάρει την στροφή, για να παίρνει ο διαβάτης γρήγορα τα μάτια του από τούτο το μέρος

Το χειμώνα νυχτώνει νωρίς και το καταλαβαίνεις καλύτερα σαν είσαι έξω. Η μπαταρία της ξεπνέωσε από το αδιάκοπο κορνάρισμα και το ραδιόφωνο έμεινε ο μοναδικός σύμμαχός της

Στο χιόνι ντύνεις τα λάστιχα με αλυσίδες, σαν αυτές που νοητά προσπάθησες να σπάσεις, της συνήθειας που σε κρατούσαν σε διαρκή συμβιβασμό, που σ’ οδηγούσε κάθε μέρα στο υποβιβασμό, αλλά το με αφήλιο και τον πάγο δεν τα βάζεις, γιατί τα όπλα σου είναι σαν ξεπερασμένες αρετές, απλώς άχρηστα

Σε μια στιγμή λες δεν μπορεί σε μένα να συμβαίνει, σχεδόν ταυτόχρονα βλαστημάς και προσεύχεσαι, το αυτοκίνητο ακολουθεί αιώνιους νόμους βαρυτικής έλξης και μείωσης της δυναμικής ενέργειας του, νιώθεις κλυδωνισμούς του αμαξώματος κοντά στο όριο θραύσης του κατεβαίνοντας την πλαγιά όπως να ναι, μέχρι το δέντρο που θα ανακόψει την πτώση που θελε να γίνει πτήση

Δεν χτύπησες τόσο ώστε να πονάς αφόρητα, αλλά ακόμα είσαι ζεστή, είναι σαν τότε που σου ανακοίνωνε αποστασία προκαλώντας σου εσωτερική αποδιοργάνωση που εκφράστηκε με ένα γέλιο σχεδόν υστερικό, που θα το πλήρωνες με χρόνο και αναστεναγμούς, κανένα τίμημα δεν μένει απλήρωτο, αυτός και αν είναι νόμος

Σε κάθε υποψία περαστικού αυτοκινήτου βοηθούσες την κόρνα πιέζοντας την με όλο σου το σώμα και η φωνή σου να ακούγεται όλο και πιο βραχνή, πιο λίγη, λες και οι δυνάμεις σου εκφορτίζονταν παράλληλα με τις ελπίδες σου για γλυτωμό

Το παιχνίδι που έπαιζες μια ολόκληρη ζωή και σε κράτησε στα πόδια σου ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές σου ήταν το να φαντάζεσαι το τώρα μετά από καιρό κι έτσι το άγχος σου και η ταραχή μετατρέπονταν σε καλοδαμασμένα άτια και οι σφυγμοί σου μετρούσαν δευτερόλεπτα και όχι ταχύτητες καταδιωκόμενων

Θα με βρούν, σίγουρα θα με βρούν έλεγες και ξανάλεγες, κανένας δεν πεθαίνει από εγκατάλειψη στις μέρες μας, έλεγες και όλο και λιγότερο το πίστευες, σαν τους όσους καταχωρημένους στο πλέον άχρηστο τηλέφωνό σου, εδώ στο βάθος του γκρεμνού, τους κάποτε γνωστούς σου, τη γιαγιά στο χωριό και τον κόσμο που γεμίζει τα άσυλα αποθήκες

Η σκέψη σου ξεσκαλώνει από τον έρωτα προς ώρας, η επιβίωση τίθεται σαν πρωταρχικό θέμα και το αίμα νιώθεις να ακινητεί στα άκρα σου, ένα αργό μούδιασμα έρχεται, κάτι σαν την αδιαφορία μετά την απώλεια

Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι ένας μύς μέσα σου πάλλεται και πασχίζει να σε κρατήσει ζωντανή, για να σου αποδείξει ότι αντέχει ακόμα ραγισματιές και ερωντοχτυπήματα, κάθε φορά πιο μεγάλος από το πιοτί και την ταλαιπωρία

Ο ύπνος είναι προ των πυλών και σύ ανθίστασαι, όλοι ξέρουν πως είναι ότι πιο κοντινό μέσα στη ζωή στον θάνατο, αν και σύ αρέσκεσαι να ζείς, εκεί, τα πιο μεγάλα αδιέξοδά σου, με το μεγαλύτερο χειροκρότημα και μια αγκαλιά, στο τέλος, που διαρκεί μέχρι την απόσταση ύπνου και ξυπνητού

Το σκοτάδι έρχεται και είναι οξύμωρο σχήμα το σκοτάδι μες στο χιόνι που έχει καλύψει τα πάντα γύρω σου και το άσπρο αυτοκίνητό σου, σαν ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα με ευτυχή λύση σε αυτή τη ζωή, την δική σου

Η ζωή λένε προς το τέλος του καθενός διαδραματίζεται σαν έργο σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, νιώθεις να μην έχεις αντοχές να περιμένεις να το δείς και αντί για έργο κερνάς τον εαυτό σου ένα ποτ πουρί από διαφημιστικά διαλείμματα, με σένα κομπάρσο στο βάθος καθιστή και την επιθυμία και την απραγία σου πρωταγωνίστριες

Τις μόνες φορές που πήρες το μικρόφωνο στο χέρι και τραγούδησες μπροστά στο κοινό δίχως να ξέρεις τα λόγια ήταν με αυτούς τους τρείς, που σε άφησαν τσουρουφλισμένη στη σκηνή να μαζεύεις τα κομμάτια σου, μέχρι το επόμενο στραπάτσο, ίσως γιατί ο έρωτας είναι ένα ντόμινο που έχει αξία όταν το στήνεις ή το ρίχνεις, καταδικασμένο ποτέ στημένο

Αγκαλιάζεις τον εαυτό σου όσο περισσότερο μπορείς, σαν να τον αγαπάς λιγάκι, γίνεσαι σαν ένα έμβρυο, σαν τα φασολάκια που βάζαμε στο σχολείο στην βρεγμένη χαρτοπετσέτα, στο κυπελάκι του γιαουρτιού, μόνο που το φύτρο σου, γυροτυλίγεται, προσπαθώντας να καταλάβει την ελάχιστη επιφάνεια, αφήνοντας εκτεθειμένη μόνο την ράχη ενός κουλουριού, στο πίσω κάθισμα ενός στραπατσαρισμένου αυτοκινήτου

Ο χρόνος δεν παίζει παιχνίδια μαζί σου, λειτουργεί με δευτερόλεπτα, σταθερά, άσχετα με την αντίληψη ή την επιθυμία σου, δεν σε λυπάται ούτε σε εχθρεύεται, απλά υπάρχει, κάτι αμφίβολο για σένα

Και τώρα τι;

Εκεί που δεν πιάνουν οι κατάρες, εκεί που δεν πιάνουν οι ευχές, εκεί που η απόγνωση έχει προσπεραστεί μερικές αγωνιώδεις ώρες πρίν, το μόνο που σου μένει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας είναι η τρέλα, αφού όλα πήγαν αντ’ ευχήν , τι καλύτερο από ένα αργό θάνατο και τα κοκκαλωμένα δάχτυλα ψάχνουν για ένα πακέτο, ενώ τα χείλη κομματιάζονται από το κρύο και τα γέλια

Μέσα σε άπειρα ρίγη συνοθυλεύματος κρύου και πόνου ένα τσιγάρο σφηνώνει στα χείλη και η κάπνα επιτείνει την τραγικότητα του έργου, σε παίρνουν τα κλάματα, γιατί εμε΄να, γιατί τώρα, γιατί αφού, γιατί άμα, γιατί οτιδήποτε

Πίνει καπνό και τον βήχει πίσω, το κορμί συνταράζεται από σπασμούς και τούτη τη στιγμή δεν ζητά να καταλάβει, ούτε ζητά να συγχωρέσει, μα να συγχωρεθεί

Μπορούσε τότε να είναι πιο διαλλακτική, τότε πιο εξυπηρετική, τότε λιγότερο κάθαρμα, τότε όχι σκληρόπετση, τότε λιγότερο εκδικητική, τότε με περισσότερη κατανόηση και το κυριότερο μπορούσε να ναι περισσότερο κοντά σε άλλους που την χρειάζονταν, παρά υποσυνείδητα βολεμένη στο να πνίγεται στην δική της κουταλιά νερού

Θα θελε να αγκαλιάσει και να φιλήσει μια μεγάλη συγνώμη κοντινά αγαπημένα της πρόσωπα, φιλώντας τα κατά πρόσωπο, νιώθοντας την ζέση τους, μάγουλο κατά μάγουλο και λόγια μεταξύ ώμου και αυτιού, χωρίς μάτια που σε κάνουν να ντρέπεσαι αντίκρυ τους

Τα μάτια κλείνουν, καθώς τα λόγια στο δικό της τερέν που είναι ακόμα ο ύπνος, λέγονται

Ένα χαμόγελο σκαρφαλώνει στα μελανιασμένα χείλη

Το εκχιονιστικό περνάει και καθαρίζει το δρόμο, πετώντας προς τη μεριά του γκρεμού το χιόνι μερικά μέτρα παραπάνω της, ο γεράκος που οδηγεί έχει αναψοκοκκινισμένα μάγουλα από την ζέστη του καλοριφέρ και το φετινό αψύ τσίπουρο

Στη στροφή σταματά ένα περιπολικό της τροχαίας για να περάσει ανακλαστική ταινία που να επισημαίνει το επικίνδυνο του σημείου, απ όπου..

Ο επικεφαλής αστυνομικός ενημερώνει από τον ασύρματο πως ο δρόμος πλέον είναι ανοικτός και η διέλευση είναι δυνατή, με προσοχή, επιφυλακτικότητα και αλυσίδες

Άσχημο βράδυ ξεκινά μα ευτυχώς η χιονόπτωση σταμάτησε και σε καμιά ώρα η υπηρεσία του τελειώνει, για να αναζητήσει ένα ποτό, κάτι πρόχειρο για φαγητό και την συντροφιά της τηλεόρασης για να κοιμηθεί και να ξυπνήσει ακούγοντάς την

Πάει πίσω από το περιπολικό προς νερού του και βλέπει μερικές δεκάδες μέτρα παρακάτω ένα φώς αχνό, από τα στόπ ενός αυτοκινήτου

Φωνάζει σε βοήθεια, να ειδοποιήσει ο συνάδελφος από τον ασύρματο και χωρίς να το σκεφτεί αρχίζει ναν κατεβαίνει την παγωμένη πλαγιά. Τα βήματα είναι αβέβαια, τα πάντα είναι ήδη γκρίζα από το σκοτεινιασμένο χιόνι που έχει αρχίσει να κρουσταλλιάζει στην επιφάνειά του, μα ήδη είναι εκεί

Βάζει φωνές, χωρίς απόκριση. Με το γάντι καθαρίζει το τζάμι και βλέπει ένα πλασματάκι λουφαγμένο σαν πληγωμένο πουλί στο πίσω κάθισμα, με μακρυά μαλλιά και άσπρα σνίκερ

Η πόρτα του οδηγού είναι σφηνωμένη και δεν ανοίγει, ενώ έτσι όπως έχει καθίσει αλλοπρόσαλλα το αυτοκίνητο μεταξύ δέντρου και βράχων η μόνη είσοδος είναι από το παρμπρίζ

Ο συνάδελφος του φωνάζει πως το ασθενοφόρο θ αργήσει και πως μόνο του στρατού μπορεί να ναι σχετικά σύντομα εκεί

Σπάζοντας με τον φακό και με αγκωνιές το ήδη ραγισμένο τζάμι εισέρχεται στο αυτοκίνητο για να κατευθυνθεί στο πίσω μέρος. Η κοπελιά είναι πληγωμένη στο κεφάλι, μια κηλίδα αίμα στεφανώνει μια τούφα από τα μαλλιά της και έχει τρέξει μέχρι το λαιμό

Δεν έχει τις αισθήσεις της, μα πιάνοντας τον σφυγμό της ανιχνεύει μια ελάχιστη ένδειξη ζωής μέσα της.

Κουράγιο μικρή μου!

Είναι πιο κρύα και από σίδερο, δεν είναι ντυμένη βαριά και τα σημάδια δεν είναι με το μέρος της. Φωνάζει στο συνάδελφο για την κουβέρτα βοηθείας που έχουν γι αυτές τις περιπτώσεις, και βγάζει το τζάκετ του, δεν έχει καθαρό μυαλό, θέλει να βοηθήσει, χωρίς να την μετακινήσει, χωρίς να προξενήσει καμία μεγαλύτερη ζημιά

Οι αστράγαλοί της είναι ξυλιασμένοι, σαν τα χέρια της και η ανάσα της ίσα που ακούγεται. Δεν το σκέφτεται καν, πουκάμισο παντελόνι και φωλιάζει πίσω της, τα ρούχα από πάνω και αρχίζει να χουχουλιάζει σε λαιμό, πλάτη, πιάνοντας χέρια, ακουμπώντας στε πόδια, μεταδίδοντας ζέστη.

Ο συνάδελφος φτάνει, τους σκεπάζει και προσπαθεί να βοηθήσει όπως μπορεί

Έχεις κρατήσει ποτέ στην παλάμη σου καναρίνι; Να νιώθεις τον ανασασμό και την αγωνία του; Μικρό, σχεδόν μια σταλιά; Έτσι ένιωθε και κείνος που την είχε αγκαλιά, εκείνο το όμορφο αστείο προσωπάκι, με την γόπα ενός τσιγάρου στραβά φυτεμένη στη γωνία των χειλιών της

Πάνω στην ώρα σύμφωνα με την αναφορά που υπέβαλαν οι δύο αστυνομικοί ήρθε το ασθενοφόρο του στρατού, κατέβηκε φορείο και αφού έκοψαν μια κολώνα του αυτοκινήτου την απεγκλώβισαν από την πίσω πόρτα

Για μια στιγμή άνοιξε τα μάτια, βλέποντας μάλλον ένα φωτεινό διάδρομο και φωνές στο βάθος, μα δεν ήταν η ώρα της να τον τραβήξει

Έζησε.

Δεν έγιναν ζευγάρι.

Δεν ξαναζήτησε κανέναν από τους 3 τέλειους που είχε γίνει κάποτε ταίρι τους.

Χωρίς όλα της τα δάχτυλα, αλλά αν δεν ήταν κάποιος να την πάρει μια σωτήρια αγκαλιά, θα ταν μαζί τους, είπαν

για το χρυσαλιφούρφουρο

μουσική δανεισμένη από Major Tom

σκέτος, προς το πικρός

2009-12-03T15:22:00.006+02:00

ούτε έρχοντας,
μηδε άρχοντας
απλώς μένοντας και υπάρχοντας

ώρα χειμωνιάτικη βραδινή

2009-11-02T14:42:00.003+02:00

κι έγιναν οι χαμένοι φίλοι
μια σειρά από πόρτες μεταμεσονύκτιας χειμωνιάτικης ωρας
με το σήμαντρο πιο σκουριασμένο απ την ανάγκη
και τα δυό σκαλιά δρόμο ίδιο συρματόπλεγμα για ατολμίες και αναποφασιστικότητες

2009-10-16T14:30:00.002+03:00

Κοχλάζοντες ζητούσαν να ναι οι παγωμένοι
οι κολασμένοι,
οι διψασμένοι

για μια στιγμή μόνο-Και θα γεννηθείς τον καιρό των μικρών στιγμών

2009-10-02T10:15:00.015+03:00

Πάρε ένα τσιγάρο

Σήμερα στο συστήνω εγώ, παράλογο έ;

Η καρδιά σου ανασκιρτά, ναι για σένα είναι, δώρο το λέω, αν και το χρειαζόμουν εγώ

Δώσε ένα τσάφ με τον αναπτήρα μουσικό, μέχρι να τελειώσει η παύση της πρώτης γουλιάς, φτιάξε ένα κάδρο με τον καπνό, μπές μέσα, κλείσε τα μάτια και άφησε να καρφωθεί η πρώτη νότα

Και θα γεννηθείς τον καιρό των μικρών στιγμών

Θα κρατάς απ το χέρι ένα δάκρυ που θα αργήσεις να καταλάβεις την πληγή του
Θα πληρώνεις με ανελέητο δόσιμο τις ατελέσφορες προσμονές σου
Θα πίνεις καπνό να συγνεφιάζονται τα μάτια
Θα ζείς για να ξαναγεννηθείς έτοιμη

Η μικρή μαρία κάθεται και κλαίει

1
Ένα παράθυρο σαλονιού το κλουβί, μια κουρτίνα πλεγμένη με το βελονάκι για πέτασμα και πίσω τους κρυμμένα δυό μάτια να κοιτάζουν προς την πλατεία.

Ένα πιάνο να στέκει για ώρες βωβό τη μέρα, με το σκαμνί γεμάτο παρτιτούρες σημειωμένες και όλα τα γραμμένα κοιμισμένα μες τα δάχτυλα

Δυό χέρια μαθημένα να διαβάζουν και να συνομιλούν με τις αφές και απ το πέρασμά τους να ανθίζουν μουσικές, γαλήνες, ευωδίες και σαρκωμένα ρόδια

Παιδικές φωνές θα αχούν από την μισάνοιχτη την πόρτα και η καρδιά θα ναι πιο ξεχειλισμένη από πεθυμιά να χεροπλεχτεί σαν κισσός μαζί τους από του ποτηριού την τελευταία στάλα, μα ένας φόβος εγγενής θα κρατάει τα γκέμια και κείνη θα αναγάγει το κρυφτό, ζωής παιχνίδι κάτι σαν μεταξύ φωτός και ονείρου, που θα διαβάζει στα κρυφά αργοσάλευτες κραυγές από καταραμένους ποιητές που χάθηκαν στο βάδι, προς της καρδιάς τους το πυξίδισμα

Κι όσο θα μεγαλώνει, θα την ακολουθεί ο μισεμός εκείνου που δεν γνώρισε εκείνου που δεν συνάντησε ποτέ, παρά μονάχα σε έργα , εκείνος που θα της έκανε τον κόσμο άνω κάτω, που τα χαλάσματά του θα τανε τάξης μεγέθους πιο πάνω απ το δικό της τώρα

Ολημερίς θα προσπαθεί τα νυχτερινά της όνειρα να ξεκουράσει, μιλώντας με σιωπές, ώστε ολοβραδίς να μπορεί να ποδεθεί η φαντασία της σιδεροπάπουτσα άφθαρτα και του εωσφόρου τον ερχομό, να τα απιθώνει τρύπια και τσακισμένα

Δεν θα κερνά με λάδι κάποιο καντήλι κι η προίκα της δεν θα ναι λευκά σεντόνια, από μικρή θα ξέρει
πως το λευκό το κόκκινο καλνάει και προδίδει
και μόνο στο μαύρο θα βρίσκει παρηγοριά και κάλυψη

2

Θα σπουδάζεις έξω από τα νερά σου, καρτερώντας κάπου στην προσωποθάλασσα να ερωτευτείς ένα φάρο, να δοκιμάσεις την γλύκα που ονειρευόσουν, να δώσεις παραπάνω από όσα έχεις, να μην βρεθείς ποτέ πιστωτική, ακόμα κι ύστερα από την πίκρα

Θα πιάσεις μια αδιάφορη δουλειά και θα συγχνωτίζεσαι ανθρώπους που θα παλεύουν να υπερασπιστούν το κάτι παραπάνω από το δίκιο τους και σύ θα επιτρέπεις στον εγκλεισμό σου να κάνει ασκήσεις αντοχής

Θα κλείνεις τις πόρτες προσεχτικά μην τυχόν και σ αρπάξει καμιά ζάλη και θα ντύνεσαι γρήγορα μην διαλυθείς

Θα αγαπάς τους άλλους περισσότερο από σένα και θα μένεις σε ένα άρωμα πιστή ταγμένη μέχρι τέλους

Θα παίζεις χαρτιά πάντα με σηκωμένα μανίκια, χωρίς κρυμμένο φύλλο και θα τραβάς από τα 20, γιατί οι καμένοι το μόνο που ζήτησαν ήταν ένας άσσος που θα κανε δεκάρια τα μηδενικά τους

Τα χάδια χαμένα σαν και τα μαλλιά που μέσα τους περπάτησαν τα δάχτυλα και τα δικά σου δάχτυλα πιο φιμωμένα από βουλωμένες αρτηρίες, από βαθύπερα ντουντουκάτα αγριάνθη μπρός σε ανοιξιάτικο παροξυσμό

Θα παίρνεις νέκταρ δίνοντας χείλη και θα ακροβατείς μεταξύ χαμού και ευτυχίας στην έλλειψη ή στο πλεόνασμά τους

θα πλάθεσαι μέρα με τη μέρα με τρόπο θεσπέσιο και κάθε κακοτυχιά θα φαντάζει μικρότερη από ραγισματιά αγέρα
η κάθε μέρα θα ναι μαγική και θα αποκαλύπτονται άγνωστές σου ανεξάντλητες πηγές ευφορίας απ’ του κορμιού τα πέρατα, μέχρι του νού τα βάθη και στης ζωής το κέντημα δεν θα υπάρχει κόμπος
ο χρόνος θα μεγεθύνεται όσο κοντά του θα σαι και όσο μακραίνει η ανάμνηση θα σου κρατά το χέρι , παρέα με την σιγουριά πως σαν θάλασσα θα ξανάρθει

Κι όλο θα έρχεται, μα κάποια φορά μέσα στα μάτια του η θάλασσα θα αλαργεύει, θα γνέφει η χαρά μεσίστια στο μέτωπο και θα κρύβονται καταιγίδες, που όσο κι αν λάμψει ο ήλιος σου, δεν θα τις κάνει κάτω

ανομολόγητα θα ξες εσύ πως το παιχνίδι χάνεται ερήμην σου κι εφεξής ότι ποντάρεις χάνεις, μα ότι ο θιός σε προίκισε, τούτα τα σπρώχνεις όλα στο κέντρο, στην μπάνκα κι ας χάνονται σαν σε αριά κοσκίνα

θα ξαναθυμηθείς την φίλη τη γραφή και όλο θα γυροφέρεις την βλάσφημη την προφητειά που μέσα σου θα ποστιάζει βαρυγκομιές

κι όταν χαθεί παντοτινά ο κόσμος κάτ απ τα πόδια, θα δεις πως σου χει μείνει μια γραμμή πάνω της να ισορροπήσεις, βαθύ κενό αριστερά και δεξιά και σίγουρα προς τα πίσω, μόνη σου δυνατή επιλογή μπροστά η προς χαμού σου και εσύ με μάτια πιο κενά από κονσερβοκούτια, με μαύρους κύκλους κάτωθε σαν υπογραμμισμένα, να αναδακρυώνεις σε κάθε βήμα σου σαν να ζητάς να πέσεις,

νέα, ωραία αυτόχειρας ερωντοχτυπημένη, με κείνο το ν να αλυχτά, για κείνον το σεβντά που γέμισε τα στηθιά της και πλέον έκαμε πίσω

3

Θα σαι απροσπέλαστη από τους ανεπαρκείς και η ολιγάρκειά σου θα τρομάζει τους ανικανοποίητους

Θα μπιστεύεσαι πιότερο την όσφρηση ή την ακοή από τα πλάνα μάτια

Θα αναζητάς το ζουμί πάντα πίσω από τις λέξες και θα διαλέξεις να ζήσεις βίο διψασμένο που θα καταπραύνεται μέσα σε στίχους και ηχοχρώματα

Θα φορείς τα καλά σου όταν βρέχει και θα οδηγείς με τα πόδια γυμνά στα πεντάλ, για ένα πακέτο προσωπικού χρόνου από το περίπτερο δίπλα στη θάλασσα

Θα χεις ένα ζευγάρι δάχτυλα στα αριστερά κιτρινισμένο από την καύτρα του τσιγάρου και ένα άλλο στα δεξιά μελανιασμένο από της πένας τη μελάνη

Θα σου μιλούν οι φίλοι για χρόνο χαμένο κι ευκαιρίες κι εσύ θα ξές πως δεν μπορεί να σωθεί όποιος το χαμό νομίζει λύτρωση- πως αναφέρονται σε σύστημα μονάδων κι αξιών υπό κανονικές συνθήκες, ενώ εσύ θα ακροβατείς για μια ζωή στα όρια σου της αβύσσου

Θα περιπλανιέται το κορμί σου σε σώματα άλλα και σαν κομήτης θα αφήνεις σημάδια από τα μαλλιά σου σε κρεβάτια ξένα

Θα κοιτάς μπροστά χωρίς να βλέπεις, η ματιά σου θα αναζητά συνέχεια πέλαγο να ξεχυθεί, να κολυμπά γυμνή κι ελεύθερη, δίχως φραγμούς κι εμπόδια, με μόνη την καταιγίδα και το άγνωστο να αναμετριέται μέχρι να ποντίσει στην στεριά του ή να χαθεί για πάντα

4

Σε μια στιγμή μόνο, το είναι γερνάει στο ήταν και ο χρόνος σε σπρώχνει άθελά σου σε κίνηση, σαν σ’ ένα χείμαρρο με κοίτη άγρια και όχθες κατακόρυφους καθρέφτες

Τα λόγια ξές πως θα χρύσωναν το χάπι, μα δεν φτάνει η μπόρεση να αρθρωθεί σε ήχους, δεν της αρκεί, βλέπει πως τραβά από πηγάδι με τρύπιο κουβά

Θα σε κοιτά στα μάτια ημιένοχος, σαν να μην έφταιγε κάποιος από τους δύο, μα η παλιοκατάσταση ή εκείνο το άθλιο «ξέρεις, έτσι είμαι εγώ» , το ίδιο δηλητηριώδες με το «θα θελα να μείνουμε..» , κόψε φίλε, εκτός αν συνηθίζεις να πηδάς όλους σου τους φίλους, κατ εξακολούθησιν λέγεται και καθ υποτροπή, αλλά για ποιο λόγο να σου συμπυκνώσω την κοσμοθεωρία σου σε δυό προτάσεις;

Θες θυσία; Πες το μου, βαστώ αντοχές για δαύτη, να πέσω μέσα στην κιμαδομηχανή, ξανά και ξανά, για να με πλάσεις όπως με θές, άφθαρτα θα μένουν τα συστατικά της επιθυμίας μου, μα δεν σου φτάνει, συνέδεσες τον έρωτα με το μαρτύριο και την ταπείνωση, πότε από τη μεριά του θηριοδαμαστή που χάνει το ενδιαφέρον του και πότε από το χαμόγελο του ξεδοντιασμένου ζώου, του πλέον οπιομανούς, που βλέπει την ευτυχία στο μαστίγιο, σαν μια πράξη έστω αποστειρωμένης , μα επαφής.

5

Σαν να μαστε παιδιά και μου πες δεν σε παίζω, σαν παλίρροια που τράβηξες τα νερά σου, σαν ελατήριο που ξετεντώνεται στην άγια ηρεμία του, ένα ακατανόητο γιατί με ένα δίχως απάντηση ανθέσπλαχνο διότι

Πές μου ποια είσαι;
Δεν ξέρω πλέον, νιώθω μόνο μουδιασμένη, τα άκρα μου να μυρμηγκιάζουν και κουβαλώ μιαν αίσθηση σαν να πέρασα κάθετα τον δρόμο με τους ταύρους, έχω μια ταυτότητα που έχει καρφιτσωμένη μια μου φωτογραφία, μοιάζω εγώ, αλλά δεν είμαι, είμαι του ήμουν εκεί, έχει τόση σχέση με μένα όσο το πρίν της υλοτόμησης το δέντρο με την λευκή κόλλα χαρτί

Το πιάνο; Ανθίσταται στους πληκτρισμούς σαν να ναι μαρμαρένιο

Το μάτι μου κάνει μια γυροβολιά και πέφτει στου κομοδίνου σου το συρτάρι, είχαμε χωρίσει βλέπεις τις μεριές μας και κείνο το μυρωδάτο ζεστό σώμα, σαν φρεσκοφουρνισμένο σε λαμαρίνα ψωμί, αντικαταστάθηκε από μια σαρκοφάγο που χει μέσα κειμήλιά σου, αβάσταχτα θυμίσματα, πόνους γοερούς και φερέλπιδα λόγια σε χαρτιά κιτρινισμένα

Εχθές που σε θυμήθηκα στον κόρφο μου, ένα δάγκωμα στο σπλάχνο μου απόδειξε πως υπάρχεις ακόμα μέσα, παρ όσους όλους τους ξεριζωμούς

Αλλάζω γραφικό χαρακτήρα ανά τις διαθέσεις, όπως πλευρό σαν τ’ όνειρο γίνεται εφιάλτης, προσπαθώ να το πιάσω από αλλού, η κυκλοθυμία με οδηγεί στις ίδιες σκέψεις, ξαναδιαβαίνω τα ίδια μονοπάτια και στις διχάλες ερευνώ τις πιθανότητες να έπραττα κάτι άλλο.

Η σκέψη τραβά, εσύ γελάς, εγώ κάπου τρίζω, ήδη ζορίζομαι να αλλάζω τον κόσμο για εσένα και πάλι στο εν κατακλείδι καταλήγω να σε χάνω, γαμημένες πιθανότητες σκέφτεσαι, ούτε μια παραμικρή ελπίδα να μην μπορεί να χωρέσει σε κάποιο στατιστικό μοντέλο, σε κάποια κρυμμένη καμπή, σε κάποια γωνιώδη έκλαμψη, γιατί αναρωτιέσαι πλέον δίχως ερωτηματικό, σχεδόν το ξεφυσάς, μέχρι να καθίσουν οι ώμοι.

6

Τα βράδια γέρνω μόνη και το πρωί ξυπνάω γερασμένη, σε τόσα όνειρα περιπλανημένη, μου φαίνεται πως ονειροβατώ τριγύρω από τα μάτια μου, εξού και οι μαύροι κύκλοι

Το σώμα νωθρό, το στόμα στεγνό και τα χέρια άχαρα κρεμασμένα, πιο οξύμωρα από παιδικό τόπο ρημαγμένο και οι κλειδώσεις στα γόνατα επαρκώς ξεκλειδωμένες, για αυτόματους πιλότους και ελεύθερες πτώσεις

Ήθελα να σου πώ φεύγοντας πως μου χρωστάς το όνειρό μου, μα ευθύς θυμήθηκα πως μόνη μου το έχτιζα, άλλο ένα φταίξιμο δικό μου, δεν μου το καταλόγισες ανάμεσα στα υπόλοιπα, πρέπει να το προσέξω κι αυτό

Η αποφασιστική στιγμή που μου έλεγες για τη φωτογραφία ήρθε σαν μάθημα, μόνο που δεν έκανε το κλίκ του μπρεσσόν, αλλά το κράκ της ραγισματιάς. Πάντα πίστευα πως η καταιγίδα προοιωνίζεται από βροντές ή αστραπές ή των πουλιών τη σιγαλιά, μα δεν μου χες τέτοια, τράβηξες την άνοιξη που έφερνες κοντά σου κι έπεσε φθινόπωρο στο σπίτι, ντύθηκα κι εγώ τη χειμερία νάρκη μέχρι να λυώσουν οι πάγοι σου

Είμαι η Εγώ και είσαι ο εαυτός σου, αν κάποιος από τους δύο μας δεν ανάψει η φωτιά, αν δεν καταπιαστεί μαζί της, αν όχι και οι δυό, αντάμα θα κρυώσουμε. Σου πα ότι κρύωνα; Έως ακόμα;

Υπάρχει ένα πρίν κι ένα μετά από σένα. Εγώ τώρα είμαι στο δεύτερο, πλησιάζω το μακρυά από σε κι ελπίζω κάποια στιγμή να ξεπεράσω τη στροφή που μέχρι τότε σε βλέπω και τρέφω αυταπάτες

Κάποια ξεμπουκώματα βαπτίζονται ελπίδες από απόγνωση και κάποιες σου θηριωδίες προσωπικές συνήθειες

Το ψάρι που ξεψυχά στο κατάστρωμα του πλοίου κατά βάθος πιστεύει πως δεν έχει άλλο, μα μέχρι τέλους τεντώνεται μέσα του μια πεθυμιά να ζήσει και κάνει τυφλά σάλτα στο πουθενά, μπας και

Πόσην άνοιξη να του τάξεις σαν έχει ήδη αρχίσει να φεύγει;

Όλα τα τραγούδια να μιλούν για σένα και το ντέρτι να αποχτά τα χαρακτηριστικά σου

Μπράβο, τώρα είσαι με τους καταραμένους ευτυχισμένους ένα

Να θες να γυρίσεις σελίδα και όλα τα συνδεδεμένα μαζί του, να λειτουργούν πλέον προδοτικά
Το μινόρε να ναι η επίκτητη έφεσή σου και οι αισθήσεις να σου δυσπιστούν απέναντι σε κάθε χαρά

Η απόσταση από το κορίτσι στη γυναίκα έγινε πάνω στο πέρασμά του και πάνω που έμαθες να ζητάς ότι θέλεις, απελευθερώθηκε από την αγκαλιά σου με μια φυγόκεντρη επιθυμία και συνέχισε την πορεία του με σένα αφημένη, πυροβολημένη αποτυχία

Οι δικοί σου θα συμπεριφέρονται συγκαταβατικά, αόρατα υπερπροστατευτικά, αδυνατώντας να καταλάβουν την έκταση της εσωτερικής καταστροφής και αποδιοργάνωσης, με θέματα ταμπού να παρεισφρέουν σε κάθε κουβέντα, σαν δοκιμασία ισορροπιστών σε σχοινί δίχως δίχτυ ασφαλείας

Ζείς σαν να μην έχεις αύριο, πίνεις για να πατάς παύση στη σκέψη, γράφεις όπου βρείς, από πληκτρολόγια, μέχρι σε αποδείξεις και χαρτοπετσέτες, σε βαθμό εξοντωτικό για τον τένοντα που δοκιμάζει τις αντοχές του μαζί σου

Θα κοιμηθείς με κάποιον άμοιρο-ευθυνών-παρηγορητή-λες και υπάρχει τέτοιος…-ενδόμυχα εκδικητικά σε ένα μέρος με έντονες μνήμες για να ξεκινήσει ο εκτοπισμός του από τις μνήμες σου, για να καταλήξεις να ξερνάς μύξα και δάκρυ σε κάθε ανάσα απολογητική, σε μια ανυποχώρητα αυστηρή συνείδηση, μαθαίνοντας πως οι αλλαγές δεν έρχονται με τυμπανοκρουσίες και εξορκισμούς σαν όταν εσύ το θες, μα όταν αρχίσουν να εκλείπουν οι λόγοι

Θα ερωτεύεσαι εικόνες ζευγαριών και ο κυνισμός θα κρατά σκληρυμένα σου τα χαρακτηριστικά, το έλεος θα ναι μια λέξη που θα χάσει από μέσα σου κάθε εννοιολογική της αναφορά και θα επιτρέπεις την επαφή μόνο σε παιδιά και ζώα, οτιδήποτε δηλαδή αμόλυντο από την νόσο των μεγάλων

Οι φίλοι θα σε καλούν στα σπίτια τους και στα καφέ για να σου γνωρίσουν κόσμο, κάθε φορά και περισσότερο συμβιβασμένο με την ήττα, ώστε ασυνείδητα να σε ωθούν να κλείνεσαι στις στρειδόπορτές σου με το κλειδί χαμένο

Σαν γνωρίσεις τη φωτιά, δεν θα μπορέσεις να αρκεστείς στην συμπάθεια ή την σύμπνοια για να δεθείς με κάποιον, ο συγκλονισμός που σου πετσοκόβει τα σπλάχνα δεν έρχεται από τα ρηχά και θα ναι από τις λίγες σταθερές που δεν θα δεχτείς να ξεπουλήσεις

Μοιραία θα γοητεύεσαι από κείνους που θα μιλούν μέσω της τέχνης τους για όλα όσα σου λείπουν και το καρότο σου θα ναι το χέρι μιας πένας ή μιας κιθάρας το αγκάλιασμα και θα γνωρίσεις τις υποσχέσεις του αδυνάτου από άντρες αλλού δοσμένους

Όσο εσύ θα μεστώνεις, όσο οι έσω φωτιές ελάχιστα θα καταπραΰνονται και οι ραγισματιές του χαμού σου θα σιγοκλείνουν από τα άλατα των διαρροών σου, τόσο θα παλιμπαιδίζουν οι συνομήλικοί σου, οι ασφαλείς πίσω από χρυσοσφυρήλατες συμβάσεις, οι αφελείς που θα ψάχνουν επιβεβαιώσεις ανδρισμού με ανανδρίες και ξεφτιλίκια δίχως αρχίδια , σε σένα την πλέον ποθητή, το απόρθητο από την συνήθεια κάστρο, το καλοκρυμμένο μυστικό της ιδιορρυθμίας, που θα θέλουν όλοι να μπούν μέσα, να κοινωνήσουν και αργότερα να ξεσκεπάσουν, σαν απατεώνισσα

Στα μάτια σου θα καίγονται και στο θυμό σου θα λακίζουν, οι άντρες λαγοί και Τότε, ακριβώς τότε, θα ξανασυναντηθείτε, δυό γνώριμες παλιές μαούνες, κάποτε διπλανά ακουμπισμένες σε κάποιο μακρυνό στο χρόνο αραξοβόλι, εκείνος με μάτια θολά, δίχως σφρίγος και τον πρότερο δυναμισμό, μπρός στα δικά σου κάρβουνα, τα απύθμενα

Θα προτείνει ακίνδυνη συνάντηση, κάπου για καφέ και κουβέντα, σαν δεί πως δεν κουβαλάς της τρέλας την μπόρα, για να έρθει μετά τα κοινότοπα η συζήτηση σε θέματα νεκρά του παρελθόντος, σε ίσως, δεν, γιατί και διότι

Θα υπερασπιστεί σαν ένοχος τον εαυτό του δίχως κάποιος να του έχει κατηγορίες αποδώσει, ίσως ο εαυτός του περισσότερο απ όλους και τα επιχειρήματά του θα ναι σαν τα κουνούπια μες στο κατακαλόκαιρο, αχρείαστα, ενοχλητικά και αναμενόμενα

Θα του εξηγήσεις για τότε πως η θλίψη δεν έχει επέτειο, πως γιορτάζει κάθε μέρα και πως το τέλος της σχέσης είναι για τον ένα απολυτήριο χαρτί και για τον άλλο κηδειόχαρτο. Έτσι συμβαίνει με τους ασυντόνιστους, δυό κόσμοι διαφορετικοί, που στο τέλος και οι δύο επιβιώνουν, τελικά, δυστυχώς

Θα εκπλαγεί με σένα, θα δείς μια λάμψη μέσα του, χωρίς να ξέρεις πούθε πηγάζει και με χειραψία θα αποχαιρετιστείτε. Θα σκύψει να σε φιλήσει στο μάγουλο, οι ανάσες θα διασταυρωθούν και θα σε κρατήσει μια παρεστιγμένη αγκαλιά παραπάνω, από κείνες που δεν ήρθαν, τόση όση ακόμα αχαρακτήριστη, σχεδόν

Θα ναι το ίδιο σώμα, με μια άλλη μυρουδιά και έπαρση, δεν θα θυμίζει αέρα ή νερό, μάλλον χώμα, ούτε βράχο, τίποτα απ όσα ήταν ή έγιναν στο βάθος της μνήμης που συνηθά να εξιδανικεύει, τον τώρα πιο θνητό, τον πιο φθαρτό απ όσες εκδοχές φαντάστηκες

Η επόμενη συνάντηση θα ναι απενοχοποιημένη από κείνον, πιο άνετο και επιρρεπή σε ελαφρότητες, λες και όλο το μεσοδιάστημα που εσύ το έλεγες προσπάθεια για ζωή , εκείνος το ονομάτισε σε μια στιγμή, του έργου σας διαφημίσεις, για να το ξαναπιάσετε απ όπου το αφήσατε

Μισή ζωή εσύ γυρεύοντας να αποκτήσει ο έρωτάς σου υπόσταση και άλλη τόση για να σβήσεις το πρόσωπο το δικό του από μέσα σου, στον πλανόδιο πωλητή, που ανάθρεψες κάποτε για βασιλιά σου, γκουβερνάντα του ώριμου παλιμπαιδισμού

Ότι για σένα ήταν σπουδαιότερο, της ζωής σου η ουσία, για κείνον ήταν ένα της σαρκός παιχνίδι, ένα γαμήσι δίχως ψυχή, σαν να λές δίχως χαρά γιορτή

Του λές να πάει στο καλό ,όπου τον περιμένουν, τα γυναικόπαιδα στην εστία και η βέρα στο τασάκι του αυτοκινήτου, για να σηκώσει παράστημα και να προσπαθήσει να σε ξαναβγάλει τρελή, για να δεί πως στα παλιά σου περάσματα έβαλες κάγκελα και ορίζεις πλέον εαυτόν και τύχη, για να ξεπέσει σε παρακαλεσμούς και υποσχέσεις του τίποτα

Θα του ζητήσεις σαν Γλαύκη να εγκαταλείψει συζυγική εστία και παιδιά κι ότι απόκριση κι αν δώσει, χαμένος θα ναι, στο ναι του δίχως αξιοπρέπεια, στο όχι του δίχως τον έρωτα μιας γυναίκας από τον ίδιο πλασμένης στα αλλοτινά του μέτρα

Θα πεθάνει, όσο θα ζυγίζεται στο ψέμα και το ίσως, εκείνη τη στιγμή μέσα σου κάθε επιθυμία και οι όποιες φωτιές που σε κατάκαιγαν θα ξεδιψάσουν μονομιάς με γάργαρο νερό, για να απομείνουν βυθισμένα ερείπια σε σκοτεινά νερά που δεν θα σε ξαναοχλήσουν

Θα σε κοιτάζει απορημένος καθώς φεύγεις νικήτρια δίχως έπαθλο, δίχως νέα γιατί και διότι, αιώνια κλειδωμένος σαν την παλιά σου πληγή εν γαστρί , προϊόν πίκρας και σκέτης νικοτίνης, πρωινού καφέ και μεταμεσονύκτιου καυσίμου

Ο λώρος της ανάμνησης ξεκόβεται και απομένεις ολόρθη, πατώντας στα πόδια σου και με μια βουτιά πετάς μπροστά, προς ένα άγνωστο μέλλον, με εσένα καπετάνισσα στο τιμόνι σου, αφήνοντας ξωπίσω σου τετελεσμένες αναφορές και ανολοκλήρωτα αποτυχημένα σενάρια

Τα μάτια φορτωμένα δεν θα βλέπουν, τα βήματα όμως θα ξέρουνε το δρόμο, θα σ’ οδηγήσουν καρφί στο πατρικό δωμάτιο με το πιάνο, θα παραμερίσεις την κουρτίνα και θα ανοίξεις τα παράθυρα, το σώμα θα βρεί τις γούβες τις παλιές του έσκαψε κυκλώνοντας την τέχνη, τα δάχτυλα δίχωτας πρόβα, αιδώ ή κάποιου είδους συστολή, θα αρχινήσουν ένα μονοπάτιασμα στα ασπρόμαυρα σκαλοπάτια, ανοίγοντας δρόμους να ξεχυθεί όλη η ενέργεια από την καρδιά στα δάκτυλα και σαν καθρέφτισμα στο ξύλινο ταμπλό να ξαναγυρίσει στ αυτιά σου και πριν προλάβει να τελειώσει ο αχός, θα ετοιμάζεις την επόμενη συνομιλία

Τα παιδιά από την πλατεία θα σταματήσουν το παιχνίδι τους και οι σερβιτόρες που θα ακούν απ τα καφέ τα κλάματα θα βάλουν, αέρας θα φυσήξει μες στο δωμάτιο, μα δεν θα σηκωθείς πριν πέσει η τελευταία νότα, σαν τη σταγόνα που υπεραρκετή δακρύζει το ποτήρι, πιο άδεια από ποτέ και πιο έτοιμη γεμάτη εσένα να υποδεχτείς βγαίνοντας στην πλατεία

Θα χει άλλη τροπή τούτη σου η ζωή και εσύ θα την εκαθορίζεις πλέον κάθε στιγμή, ακούγοντας εσένα, γιατί θα ναι σαν να σαι έτοιμη, ξαναζώντας τούτη τη ζωή.

αφιερωμένο σου

2009-09-23T10:40:00.002+03:00

σε πόσα όνειρα αλλάξαμε τροπή γιατί μέναμε από ρέστα
και οι εκπτώσεις- να ξες- εκβάλλουν μακρύτερα ...

ψαρεύοντας πετράδια με παραγάδι

2009-09-17T10:40:00.004+03:00

ένα λησμονοβοτάνι

ένα συθέμελα

ένα μη φύγεις

ένα φύγε

ένα έχω μάτια μεγάλα, υγρά και άγρια

ένα ίσως να θέλει να γίνω ‘’ το κορίτσι του’’

ένα κέρμα στο πηγάδι των ευχών

πανέμορφα βεληνεκή αλήθειας

ορισμος μηρυκασμου

2009-09-17T10:15:00.002+03:00

σημαίνει να παλεύεις στο διηνεκές ακατάπιωτες λέξες και άναρχες νοσταλγίες

2009-09-16T14:10:00.002+03:00

να τιμάς τα αγκάθια σου

2009-09-03T13:56:00.001+03:00

κι όσο ένας θα λέει
φεύγω,

κάποια θα του σπαράζει
μείνε

2009-09-03T12:35:00.003+03:00

γιατί πόσες φορές άμα πνιγούνε κι άλλοι στα νερά σου ,
θα καταλάβεις οτι ποτέ δεν ήσουν βράχος;

2009-08-29T09:56:00.002+03:00

γιατι τούτο δεν ήταν ημερολόγιο,
παρά τετράδιο ανεπιτυχόντων συνταγών στο τέλος της ημέρας,
με υλικά στιγμές, προσπάθειες, προσμονές και αποτυχίες

dim minor

2009-07-23T20:59:00.001+03:00

Υποδόρια αναισθησία λες και κάποιος σε απενεργοποίησε αποσυνδέοντας τα καλώδια

Δυσπραγία ξερατού λες και κάποιος σε όρισε να καταπίνεις μονάχα

Ξυπνάς για να ξανακοιμηθείς αφήνοντας πίσω σου μόνο χαμένο χρόνο κι ευκαιρίες

Η καρδιά σε υποστηρίζει στο μέτρο του δυνατού κρατώντας χαμηλό τέμπο στην ζωή σου μακρυα από συγκινήσεις

Όταν έγραφες κάποια στιγμή σκόνταφτες πάνω στα αίτια και βάφτιζες στόχους τις ανεπάρκειές και τα παντοτινά άπιαστά σου

Αισθάνεσαι σαν το ψάρι στο ταψί, περιμένεις μοναχά ένα χέρι να ανάψει το φούρνο

η ενήλικη εκδοχή του φταίς

2009-07-22T14:18:00.000+03:00

κι αν κάτι ξέμαθα
ήταν να ζητάω συγγνώμη

ξαφνικά στο φανάρι

2009-05-31T11:16:00.002+03:00

Κατεβαίνεις τον πολυσύχναστο δρόμο που κάποτε σ έβγαζε κάτω από το σπίτι της

Κρατιέσαι και δεν κοιτάς για το κουδούνι που με δικά σου γράμματα κάποτε έγραψες, ούτε στο σύρμα του μπαλκονιού για ρούχα

Σταματάς στο φανάρι και στη γωνία των βλεφάρων ένα κορίτσι σε ένα ποδήλατο σταματά παραπίσω βυο ρόδες πίσω

Ο κόσμος όλος συρρικνωμένος σε μια σκιά και στο μάτι του χωνιού αυτή και εσύ λόγω κράνους να μην μπορείς να δείς

Με μπροστινό φρένο πατημένο και γράφοντας στην άσφαλτο η μηχανή σου κάνει τη χάρη και πλαγιάζει, κλείνοντας τον δρόμο στα σταματημένα αυτοκίνητα φέρνοντας την ευθεία σου αντίκρυ απέναντί της

Σηκώνεις το κράνος

Κοιτάς και χαμηλώνει τα μάτια και το κεφάλι, τα γνωστά μαλλιά χαιδεύουν το πρόσωπο κάτω από ένα αστείο ρόζ καπέλο και ξάφνου ανασηκώνει τα μάτια

Είναι κατακόκκινη, η καρδιά σου είναι κάτι ανάμεσα σε ψάρι που σπαρταράει και πουλί σε κλουβί που βλέπει χέρι να μπαίνει

Δεν είναι αυτή, πάλι κάποια της έμοιαζε

Φεύγεις δίχως έκφραση στο πρόσωπο, δίχως το φανάρι να χει δείξει πράσινο ακόμα, σε πορεία αλλιώτικη απ ότι είχες ξεκινήσει

Ως πότε; ηχεί μια ηχώς που κουδουνίζει σε καθενός το στήθος με άλλο πρόσωπο και μορφή

σ ένα πιάνο δίχως μάτια

2009-05-31T10:46:00.005+03:00

Περπατάει σαν να μην έρχεται από κάπου, σαν ο προορισμός και η αφετηρία να χάνονται στο βάθος του μυαλού ή της νυχτιάς που την ακολουθεί εδώ και τόσες ώρες, με τα τακούνια να πληγώνουν τα πλακάκια των πεζοδρομίων και οι φωτεινές επιγραφές να στέλνουν μηνύματα μόρς σε μάτια που δεν θέλουν να ασχοληθούν.

Δεν ήθελε να ασχοληθεί άλλο κι όμως το μυαλό της ήταν τριγύρω του, όχι σε κάποιον, σε όλους τους δίχως πρόσωπο, σε όλους του καρμπόν άντρες του κορμιού της, σε εκείνουνς που σχεδόν προσπερνούσαν πριν σταθούν, λές και η στάση ήταν δέσιμο και κείνης τα χέρια δίχτυα ή παλαμάρια και το σκαρί της ναυαγισμένο πλοίο που έψαχνε από κάπου να αγκιστρωθεί

Η ίδια πάλι ιστορία, με ελαφρώς παραλλαγμένα τα στοιχεία, λες για ποικιλία ή για προκάλυψη, ώστε να πατά πάντα η ελπίδα της πάνω από το καλυμμένα σπασμένο σκαλοπάτι και να ξανακατεβαίνει πόντους αυτοπεποίθησης

Πέρασε ο καιρός της άρνησης, της πίκρας, της απελπισίας, του μίσους, του θάρρους και τώρα κινούταν σε μελαγχολικούς ρυθμούς, σχεδόν μην έχοντας κάπου να ελπίσει

Ο ήχος των τακουνιών στο πεζοδρόμιο ήξερε πάντα πως προκαλούσε τα αρσενικά σε μια αναμέτρηση με τον εαυτό τους πάνω στο τεραίν του κορμιού της, επέβαιναν και κατέβαιναν στο ίδιο σχεδόν σημείο γι αυτούς, με τον χρόνο να χει προσφέρει στιγμές ματαιοδοξίας, που θα χρησίμευαν σαν παράσημα βίωσης φαντασιώσεων, μα για εκείνη ήταν μια διαδρομή γύρω από οδικό κόμβο, μόνο που κατέβαινε από το κρεβάτι λίγο πιο άδεια, λίγο πιο λυπημένη

Είχε ευκαιρίες για μια τακτοποιημένη ζωή, της προσφέρθηκαν πολλά αρσενικά, μα ήταν δίχως μάτια, άνθρωπος που δεν κοιτά στα μάτια κι ας έχει μάτια δεν βλέπει, ζητούσαν να προσλάβουν υπηρεσίες, από ιδιότητες που είχε εκτός από εκείνη την ζεστασιά και την ασφάλεια στα σπλάχνα

Η καρδιά της είχε πολλές φορές ανασκιρτήσει και αλλάξει χέρια, το σώμα της είχε αναρριγήσει με σπασμούς, μα κάτι μέσα απουσίαζε, αυτό το κάτι που στα έπιπλα το λέν σαράκι

Οι λάμπες του δρόμου είναι σαν τη μνήμη, φωτίζουν επιλεκτικά σημεία της διαδρομής και μόνο ο άνεμος μπορεί να κάνει το φώς να σημάνει λίγο πρίν ή λίγο μετά

Ακριβά προάστια σημαίνει άνθρωποι μακρύτερα ο ένας από τον άλλον και κήποι για προφάσεις απομόνωσης, καγκελόπορτες σιδερόφρακτες και απάτητο γκαζόν, δέντρα λίγο πιο ψηλά από την μοναξιά που ελλοχεύει εντός σε ανθρώπους εσωτερικών χώρων

Κάπου εκεί σε ένα παγκάκι θα καθίσει για λίγο, θα ανασκουμπωθεί μες στη ζακέτα της και τα χέρια θα φωλιάσουν στις τσέπες, για να μην πιαστούν στην άκρη ενός τσιγάρου και στη μέση του άλλου χεριού

Κάπου τότε θα περάσει από δίπλα της ένας κύριος και θα κάτσει, κρατώντας ένα σκυλί οδηγό, φορώντας καπέλο και σουέτ παπούτσια

Βράδυ αξημέρωτο; Θα ρωτήσει και θα χαμογελάσει

Είναι όμορφη η βραδιά για Μάιο μήνα και θα κοιτάξει το σκυλί που μόλις γύρισε να την κοιτάξει

Δεν δαγκώνει

Δεν τα φοβάμαι τα σκυλιά

Τι φοβάστε;

Παρακαλώ;

Συνεχίζεται..

2009-05-27T11:38:00.001+03:00

Μάζεψα τα φύλλα ενός δέντρου από τον καιρό του φύτρου μέχρι το ξέρας του

Αρμαθιές σαν τα καπνόφυλλα τα φύλλα

Τόσα τα στόματα, τόσο το θρόισμα και ούτε μια φωνή

Πώς άραγε άντεξε χωρίς;

Πήρα να τα ανάβω και ο καπνός ο θεομπαίχτης άρχισε γράμματα να γράφει, κάθε φύλλο και γράμμα, κάθε χρόνος και κεφάλαιο, κάθε κλαδί και ιστορία, κάθε δέντρο και ζωή

2009-05-27T10:51:00.001+03:00

Θα βλέπω μπρός στα μάτια μου να ξετυλίγονται δεμένοι μου κόμποι από το πάντα και με τη μαεστρία ταχυδακτυλουργού θα ξεριζώνεις από μέσα μου τους φόβους σαν κουνέλια

2009-05-27T10:23:00.004+03:00

Τα ματόφλουδά σου έκλειναν και ο κόσμος γινόταν ένα με το σκότος

έβρεχες το δάχτυλο και σαν να κρατούσες εφημερίδα μέσα μου διάβαζες

δεν έχει άλλη προσφορά παρά εαυτόν

2009-05-27T10:01:00.003+03:00

έχασα κι εσένα;

μόνο αν θες μπορείς

2009-05-24T11:07:00.001+03:00

στα γιατί και στα διότι

η μαγεία ξεμασκάρεται

η ώρα έχει κομπολογίσει ένα αμετάκλητο λεπτό

και η απόσταση ξαναφυτρώνει για να χωρίσει τους ανθρώπους με φράκτες

2009-05-20T15:45:00.002+03:00

στις τόσες φορές που ρώτησα απάντησες μόνο τίποτα

στην τελευταία όμως τι έχεις; απάντησες όχι εσένα

ποιητική και αηδίες

2009-05-20T15:42:00.002+03:00

κάποιοι μπορούν να πεθάνουν από έρωντα,

κάποιοι μόνο από βόλια,

εσύ δεν είσαι από τη δεύτερη φτιαξιά

σήπεται εντός μου

2009-05-20T15:15:00.000+03:00

Εχθές αγόρασα ένα κατοικίδιο

Η μοναξιά μου βρήκε ταίρι και ο άσχημος χαρακτήρας μου παρέα

θα μάθω να αγαπώ

θα μάθω να φροντίζω

θα μάθω να βλέπω και να νιώθω πέρα από μένα

θα γεμίσει ο χώρος μου ζωντάνια και ανεμελιά, χρώμα κι άρωμα, μουσικές και αρώματα

με κοιτά στα μάτια και κάτι περιμένει
τι περιμένει;

Κλαίει και δε έχει λόγο να κλαίει

Δεν είμαι εκεί; Τι δεν καταλαβαίνει;

Τι κι αν δουλεύω και το αφήνω όλο το πρωινό μόνο του σπίτι κλεισμένο;

Και κείνο;

Όλο κλάμα και φασαρία, μυρωδιά και κακό

Του φωνάζω και σταματά

Το χαιδεύω και ξαναρχίζει

Το βγάζω έξω βόλτα και το κρατώ τακτικά απ το λουρί, μην ενοχλήσει κανένα

Λερώνει και λερώνεται και βλέπει πως νευριάζω

Χαμηλώνει τα μάτια, τη φωνή, κοιτά στα μάτια και κάτι αναζητά

ΤΙ ΖΗΤΑΣ;

Ανεβαίνεις στο πόδι μου και δυσανασχετώ

Τρίβεσαι και τραβιέμαι

Μιλάς με τα μάτια και δεν σ ανταπαντώ

Η πίστη που εμπεριέχει υποταγή, πηγάζει από φόβο, όχι από αγάπη

Τα μάτια γίνονται πιο βαριά, σε αντίθεση με το σώμα

Οι αντιδράσεις πλέον νωθρές και κάτι προοιωνίζει την απουσία

Το φαγητό στο πιάτο δεν λέει να λιγοστέψει και έξω δεν βγαίνει να ενεργηθεί

Μια μυρωδιά σε απουσία μύτης δεν μπορεί να ανιχνευθεί και όπου οι καστρόπορτες μένουν κλειστές, βρίσκονται ξυλιασμένοι στα σκαλοπάτια τους της συμπόνιας οι επαίτες

Από σήμερα έχω ένα κατοικίδιο εντός, που σήπεται πρησμένο, με μάτια ολάνοιχτα αδειανά και στόμα κακοραμμένο

2009-05-18T14:05:00.002+03:00

Ούτε μούτρα,
μόνο μια απλωμένη λύπη που δεν έλεγε να στεγνώσει
για να τακτοποιηθεί με τα άλλα χειμωνιάτικα

με μονο δυο λεξεις

2009-05-13T14:58:00.001+03:00

Θα κοιμάσαι με το κινητό κλειστό, γιατί οι συμφορές ξέρουν να χτυπούν κουδούνια και πόρτες

Θα ναι πιο βράδυ από σκοτάδι ασπρόμαυρου έργου

Θα κοιμάσαι δίχως όνειρα, γιατί οι εφιάλτες προβάρουν στα καμαρίνια τους τα νέα πρόσωπά τους

Ανάμεσα ύπνου και ξύπνιου θα σηκωθείς σαν κάτι ν άκουσες, κάπου βαθειά, σαν μια σιγανή, αδιάλλακτη προστακτική, θα βηματίσεις στο σκοτάδι ζαλισμένος, θα κουβαλάς τη μυρωδιά του ύπνου σου ακόμα και δια μέσω τοίχων, χαλιών και εμποδίων, θα ακούσεις τον άγγελο του κακού

Πως κάτι έγινε

Πώς να ντυθείς

Πώς να βιαστείς, με ήρεμη, βαθιά αναντίρρητη φωνή

Θα βρείς το μαύρο πουλόβερ, το πλεκτό, με τον μακρύ λαιμό, που αναδιπλώνει και μέσα μπαίνεις, σαν κάποια ασφάλεια, σαν το καβούκι σαλιγκάρου, θα ανοίξεις την πόρτα και θα βγείς στη νέα σου μοίρα

Το δάγκωμα, η γάγγραινα, τα σάπια λόγια μέσα σου, ο τόσος χαμένος χρόνος, οι ατελεύτητες προσπάθειες, ένα κουβάρι σωθικά ανταριασμένα, πικρά υγρά να καίνε τον ουρανίσκο και ούτε νερό να κατεβαίνει

Δεν σε κρατήσουνε συνοδηγό, όσο κι αν επιμείνεις, περνάς τη ζώνη ασφαλείας, ενώ νιώθεις πως είναι να βγαίνεις από τα όρια του γηπέδου το βράδυ, με δίχως φώτα

Ο χρόνος να περνά αργά και το κεφάλι να καίει, δυό υγρασίες σε κάθε μάγουλο να συναγωνίζονται την υγρασία των άστρων, με ένα φεγγάρι να γέρνει χλωμό στη μια μεριά και να προμηνύει φουρτούνες

Να παίρνεις τηλέφωνα να ενημερώσεις, ποιόν να ενημερώσεις και τι, τι ξέρεις περισσότερο; και όλοι ζητάν να μάθουν, όταν το μόνο που μπορείς είναι να τρέξεις

Θα φτάσεις και θα κάνει κρύο, όχι έξω από την καπαρντίνα σου , μα θα ρχεται από μέσα, θα καταλάβεις τι σημαίνει να περπατάς στα μουδιασμένα, σαν να χεις κάνει απονεύρωση στα πόδια σου και να σε οδηγούν καρότσι

Μπαίνεις εδώ, ψάχνεις εκεί, σε στέλνουν παρακάτω, με ένα όνομα ζητάς ένα πρόσωπο, με μόνο δύο λέξεις, αλήθεια πως γίνεται να περιγράφεις έναν άνθρωπο με μόνο δύο λέξεις;

Παρατηρείς πως όλα αλλάζουν γρήγορα, οι παραστάσεις, ο κόσμος, τα πρόσωπα, εκτός από τις εκφράσεις τους

Τα στηθοσκόπια να κρέμονται περασμένα σαν φίδια σκοτωμένα και να γυαλίζει το κρύο μέταλλό τους που κάνει κάθε δέρμα να ριγεί

Μόνο δυό λέξεις να ρωτάς και δυό λέξεις να σου σερβίρουν.
Ούτε πώς ούτε γιατί, ένα κλάμα, μια γή που χάνεται κάτω από τα πόδια, ποια πόδια; ποια εντόσθια; ποιά καρδιά; ποιός χρόνος; ποιος εγώ; Μόνο δυό λέξεις και μια βεβαιότητα πέραν αμφισβήτησης

Τα πένθιμα σενάρια επαληθεύονται μόνο σε ξένα μάτια και κεί η ελπίδα εξοβελίζεται σαν πέτρα από γέφυρα στον πάτο της θάλασσας

Τα σπασμένα λέγκο σου για χέρια, για πόδια, για λογική και για σώμα ενώνονται την κρίσιμη ώρα από ένα κρυμμένο τένοντα βαθιά , της αυτοσυντήρησης και κλείνουν μέσα τους το γόο του ομφαλίου λώρου σου

Τίποτα άλλο, κανένας από τον κόσμο τους, να μην μπορεί να περάσει από το οδόφραγμα, το ατσαλόσυρμα, την αγκαλιά στυλοβάτη

Κόκκινα μάτια, μύξες, κλάματα και ένα γιατί αναπάντητο, σαν καρφί αιώνια πατημένο

Μάτια εχθρικά, να σου προσάπτουνε ευθύνες, να έχεις μην λόγο να πισωπατείς, αλλά να κάνεις στην άκρη, ο πόνος έχει πρόσωπα πολλά και λέει λόγια μεγάλα, εσύ θα τηρείς σιωπή, δίνοντας αβάντα σε θεούς και ανθρώπους να παίξει καθένας το παιχνίδι του

Θα βάψεις τη λάμα κόκκινη, μην μείνει σταγόνα κάτω, σαν το μερμήγκι θα μαζώξεις ότι βαστάει η μέση σου και σαν πιστό προς σε θεό θα κάνεις όποιο το χρέος νομίζεις

Θα διαβάσεις πίσω απ τις γραμμές και θα τραβάς γραμμές που θα ναι αυστηρές σαν ίσιες, ευθείες, αλύγιστες, γραμμές που δεν θα συγκλίνουν διόλου

Δεν θα χρειάζεται να διηγηθείς ή σε χαρτί κάτι να γράψεις, θα ναι όλα μες στο μυαλό και θα τα βλέπεις πάντα, σαν μια ταινία παλιοκαιρινή σε φίλμ πιστά γραμμένη, με όση λεπτομέρεια του ματιού κι όσα ρουφούν οι αισθήσεις

Θα περάσουν οι ώρες και τα γιατί, θα μονολογείς συνέχεια, θα βλέπεις το μέλλον σαν θεριό, δίχως ασφάλειας δίχτυ και με μια θέση πάντα κενή στο γιορτινό τραπέζι

Θα δείς κόσμο πολύ, ώμους θα πάρεις, θα δώσεις χέρια και θα σιχαθείς το πιο πολύ το δάγκωμα δίχως οίκτο, με όπλο μόνο στο χέρι σου ένα από βασιλικό, στυμμένο φύλλο

Εκεί που πρίν δεν φίλιωνες, που όλο πήγαινες κόντρα, σαν να απομαγνητίστηκες και να μην κουβαλάς φορτία, δίχως ανάγκη σύγκρουσης, μα με μια απρόκλητη έλξη, να γυροφέρνεις σαν τον αυτόχειρα κατά λάθος, το ένα σου άκρο εκεί σιμά, πεσμένο, κρύο και ξένο και να μην ξέρεις πώς να φερθείς παρά να θες ησυχία και απομόνωση, κανείς να μην υπάρχει, το λάθος να ανακληθεί και όλα να ειν’ σαν πρώτα

Ο χρόνος δεν έχει γυρισμό, αυτό θα το καταλάβεις, ότι και αν πείς, όσο και αν πληγωθείς, ότι και αν κάνεις, μετά το πέρας που είναι μαζί και οι δυό, τίποτα πια δεν φτάνει, για να ανακουφιστείς, να λυθείς, για λύτρωση ούτε λόγος

Θα μάθεις το χάσμα γενεών, θα ρίξεις ανάμεσα χώμα, θα κρατάς μια λάμψη διαρκή, σε ένα μικρό κλουβί με ανατρεπόμενη έξω πόρτα, σαν μια υπόσχεση που δεν πεθυμάς να σβήσει, για να δεις για πρώτη φορά τον κόσμο έξω απ τη γυάλα

Ένα απόγευμα, σε μια φωτιά, δίπλα μιας θαλάσσης, ένας καπνός, μαύρος καπνός, θα σμίξει τα πάνω κάτω, το χρέος θα δώσει παρηγοριά και στην ψυχή γαλήνη, όπως κάθε τι που τελειώνοντας έμεινε σε λάθος θέση

2009-05-13T11:02:00.000+03:00

ανταλλάσσοντας σιωπές

παιχνίδια ενηλύκων

2009-05-11T14:56:00.003+03:00

Ψάξεις δεν ψάξεις

δεν θα με βρεις

πρώτη φορά κι έναν καιρό

2009-05-09T12:20:00.000+03:00

Από την ανάγκη της αγάπης, μέχρι την αγάπη της ανάγκης, προετοιμάζεσαι γι αυτό, για το άλμα που σαν βρεθείς στην άλλη μεριά απεκδύεσαι δια παντός τα πρώτα χαρακτηριστικά, έχοντας την πεποίθηση της πιο βαθιά χαραγμένης αλλαγής

Κάτι σαν την επαφή με την πρώτη απουσία, γεμίζεις με φόβο κι αγωνία, μα του σπλάχνου η προσταγή για να ματώσει σε στέλνει ακάθεκτο στο αλώνι που χάνονταν πιότερο ψυχές παρά τα σώματα

Βιβλία, έργα, συζητήσεις, δειλές εκμυστηρεύσεις και μοναχικές απολογίες, όσο και να προετοιμαστείς, η πρόβα απέχει από την παράσταση όσο η γουλιά του νερού από τη θάλασσα, η μια πνίγεται μέσα σου και μες στην άλλη εσύ

Στο δρόμο του ραντεβού προσπερνάς τη μοίρα σου και σκηνοθετείς τον εαυτό σου, δίνοντας οδηγίες που να προσέξεις και που να επιμείνεις, να φαίνεσαι φυσικός, να μην ξεχάσεις τα λόγια, τεστάρεις το αποσμητικό, προφύλαξη, φτιάχνεις τα μαλλιά, μια τελευταία αναπνοή, που ούτε ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει, την βλέπεις να έρχεται και ..μοντέρ.

Ο διευθυντής φωτογραφίας σου έχει επιλέξει το μέρος, ο μαέστρος σου περιμένει με τα χέρια έτοιμα υψωμένα περιμένοντας το νεύμα σου ότι είσαι έτοιμος, φλάουτα μπαίνουν απαλά, και τα βιολιά μουρμουρίζουν ήχους της νύχτας απαλά.

Χτυπά το κουδούνι αν λέγεται χτύπημα το χάδι, ανοίγεις και χαμογελά η άνοιξη με ένα σμάρι λευκά περιστέρια για δόντια, κάτι κρατά διπλωμένο, ευχαριστείς για την αφορμή και την φιλάς στο μάγουλο, ακουμπώντας στιγμιαία τα χέρια της στο δώρο, για να μετρήσεις πυρετό. Δεν καταλαβαίνεις διαφορά, γιατί η κάψα είναι η ίδια.

Προτείνεις ποτό που όσο το στόμα γλυκαίνει, τόσο τα ανομολόγητα πληθαίνει σε βαθμό που σε κυριεύει μια ακατάσχετη ανάγκη για να μοιραστείς τη γεύση του αγριοκέρασου με χείλη, λέγοντας ότι είναι δυνατό παρά μόνο στους ποιητές να ειπωθεί.

Ο χώρος του καθενός θαλάμι, που ζεί μέσα του ότι πολύτιμο κρύβει απ έξω, ένα λαγούμι που δείχνει τα θέλω, τα είναι και τα δεν πρόφτασα σε τίτλους, πίνακες και φωτογραφίες, στην αισθητική του καθενός την τόσο προσωπική, όσο την χαμένη προσωπική μυρωδιά τους

Κάθεται απέναντι, χαμογελά, κάτι ρωτά, κάτι της απαντάς, σκύβει και περιεργάζεται ένα ξυλόγλυπτο, ενώ φέρνεις ένα πιάτο ορεκτικά με τον εαυτό σου απέξω, το πιοτί κυλά στις φλέβες πιο γρήγορα, το φώς πιο απαλό από πάχνη λιβαδιού και αυτή σταυρώνει τους αστράγαλους χαμηλά, αφημένη στην αγκαλιά του καναπέ για να φωλιάσει.

Σηκώνεσαι να αλλάξεις μουσική –μα και να μυρίσεις την πηγή του αρώματός της που κατακλύζει το δωμάτιο, βάζεις ένα πιάνο να παίζει σαν βροχοστάλες σε τζάμι, καρφωτές, αυτόνομες που μετά γλυστρούν προς το χαμό, σαν των μαλλιών της τις μπούκλες που κοντοστέκονται στο χείλος του προσκεφαλιού της, απλώνεις το χέρι και τα δάχτυλα γονατιστά ανιχνεύουν τις μεταξένιες φυλλωσιές, μέχρι να βρούνε γή και να εδραστούν δερβίσικα στους δυό της τους κροτάφους, χορεύοντας κυκλωτικό χορό, σκορπώντας αναπάψη και το ομορφότερο της χαμόγελο να στέφεται στα χείλη.

Η μουσική θα πρεπε τότε ν΄αναντρανίσει και το πλάνο θα πρεπε στα χείλη να ενσκήψει, μα είσαι ολομόναχος απέναντι σε μια γαληνεμένη θεά που αρχινά και μεταμορφώνεται σε εξίσου κοκκινισμένη αμηχανία και το σενάριο στα χέρια σου είναι λευκές σελίδες που με αυτοσχεδιασμούς θα τους γεμίσεις.

Τα μάτια κλειστά, η ανάσα κοντινή και τα πρόσωπα να έλκονται σαν σίδερο προς μαγνήτη, μετράς την ένταση απ τη θερμότητα που από κοντά την νιώθεις, σε κάθε παλμό καρδιάς τοξεύεται σαν πάλσαρ και οι δύο σάρκες σμίγονται σαν πήλινες υγραμένες, τα χείλη γλυστρούν σαν παγοπέδιλα σε πίστα από κεράσι, ενώ η γλώσσα μηχανεύεται τρόπους να καταλύσει τις όποιες άμυνες βρίσκει.

Τα χέρια δοκιμάζουνε λαβές που φέρνει τον άλλο κοντά τους, δεν φαίνεται πούθε ξεκινούν, μόνο πως καταλήγουν στην απέναντι ραχοκοκκαλιά και ανεβοκατεβαίνουν σαν το αναρίγημα, σαν την ανατριχίλα ενός ταξιδιού που το εισιτήριό του, κρατάς στα χέρια.

Οι μεζούρες και τα θεσμοθετημένα ναρκοπέδια κουβαλιόνται κι απ τους δύο, κανείς δεν θέλει να παρεξηγηθεί και να στιγματίσει από την πρώτη φορά, η φόρα ακόμα είναι ελεγχόμενη, έστω και αν οι χυμοί ξεφυσούν και ξεχειλίζουν μέσα από φανερά κι απόκρυφα ρούχα.

Ο έλεγχος φαίνεται ακόμα να είναι στα χέρια τους, αν και μόλις το τραινάκι τους άρχισε ασθμαίνοντας ν’ ανεβαίνει.

Από την αρχή μέχρι ακόμα, τα πράγματα δεν έχουν γίνει αναπότρεπτα, καθείς μπορεί να πισωπατήσει και να επικαλεστεί ημίχρονο, διάλειμμα, αναβολή, επανεκκίνηση ή τερματισμό λειτουργίας, τα γυαλιά να προδιαγράφουν στρέψεις αυχένων και οι ανάσες να ρουθουνίζουν εναλλάξ τον συγκοινωνούντα αέρα.

Τα ρούχα καταπίνουν αχόρταγα τον ιδρώτα και σφίγγουν όλο και περισσότερο τις διογκούμενες σάρκες που πεθύμησαν να αποκτήσουν την μέγιστη δυνατή μεταξύ τους επαφή, η επαφή δημιουργεί σπινθήρες και η φωτιά αρχίζει δια της τριβής να φουντώνει

Τα δάκτυλα ζητούν συγνώμες, που βρίσκουν πρόσφορες συγχωρέσεις, ξεδιπλώνουν, τρυπώνουν, ξεκουμπώνουν, ανοίγουν, ελευθερώνουν, πειραματίζονται με τα όρια της ανοχής και της ντροπής του άλλου, το σκοτάδι όσο σκανδαλίζει, τόσο φοβίζει, το βαγόνι ήδη πλησιάζει την οριζόντια εφαπτομένη της ψηλής του πορείας, σχεδόν ακίνητο, μα εμπεριέχοντας τρομαχτική δυναμική ενέργεια λόγω θέσης.

Το μικρό κουμπί είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, η παλάμη ακουμπά την ζεστή κοιλιά και καταχτά χιλιοστό το χιλιοστό του φερμουάρ τα δόντια, ακουμπώντας την άκρη μιας δαντέλας και την κορυφή ενός εφηβαίου τόπου.

Η ανάσα και των δυό σταματά και οι καρδιές στέλνουν ανυπόφορα αίμα για να ξεπεράσουν τους ενδοιασμούς, το άλλο χέρι έχει περάσει από τη πλάτη του πουκαμίσου στη ράχη της κοπέλας, εκεί που κλειδώνεται το πέτασμα του στήθους.

Εκείνη να κρατά τα μάτια σφαλιχτά και να παλιρροούν οι άμυνές της με την επεθυμιά κεφάλι να κερδίζει, τα χείλη της στα δόντια να μαγκώνονται και τα λόγια μες στα μαλλιά της να είναι κάθε φορά, το σωστό παρασύνθημα, σε κάθε αναστολή της.

Το σύμπαν να συρρικνώνεται και η ένωση να πλατύνεται μες στο μικρό το σπίτι, εδώ η φύση και το ένστικτο κρατώντας τα ηνία οδηγούν δύο παλμούς σε ένα τρέξιμο, που νικητές τερματίζουν ταυτόχρονα και οι δύο.

Το κούμπωμα καθίσταται ανυπέρβλητο για την μικρή εμπειρία και αυτή δίχως χαμόγελο όπως σε άλλη φορά, με την πυρά του κάρβουνου στα μάγουλα σφηνωμένη, ξεμπλέκεται με μια κίνηση από τα δεσμά και ένα ζευγάρι φεγγαροφωτισμένα στήθη αμολούνται ξαπλωμένα ορθωτά να κοιτούν το ουρανό με απορημένα μάτια, που στο πρώτο χάδι θα μοιάσει η θηλή σαν λεμονιού το άκρος.

Ξέμπλεκα τα μαλλιά και το κραγιόν πιότερο στο απέναντι πρόσωπο και σώμα, η ένωση του αρώματος με τον ιδρώτα να κατανικούν τις πιο φιλόδοξες αντιδράσεις χημικές με τον πιο απλό τρόπο, υπάρχοντας και δρώντας.

Χάδι στο τραχύ ύφασμα του τζήν, από το μπούτι, στο γόνατο και κάτω από την γάμπα, μέχρι του παπουτσιού τη φτέρνα. Κίνηση κάθετη μαλακή και βοήθεια του αστραγάλου με σύσπαση της καμάρας, το πρώτο ζεστό κι ελεύθερο, το δεύτερο πέφτει από μόνο του στριμωγμένο σε μια γωνιά του καναπέ και ο χώρος μοσχομύρισε φρέσκο δέρμα.

Της θηλυκώνει τα δάχτυλα μες στην παλάμη του κι αυτά ζεστά ακόμα ακουμπούν πειθήνια την απέναντι σάρκα απ όπου το διχτυωτό της καλσόν επιτρέπει.

Σκύβει, παίρνει το πόδι, το φιλά, αυτή τραβιέται, χωρίς να θέλει να ξεφύγει, για να αφεθεί στην πιο γενναία παράδοση της ιστορίας

Ένα φιλί διεκδικεί πάλι τα χείλη του, μα το τραινάκι παίρνει να κατεβαίνει, στη καμπυλότητα του στήθους γλυστρά και τροχιοδρομεί προς του αφαλού το βάθος, τα χέρια λύνονται απ το λαιμό και πιάνονται απ τη μέση και το ρούχο με τα ανοιχτόκουμπα αυτιά τραβιέται απ τους γλουτούς της.

Σηκώνει τη μέση της και όλο το αίμα συσσωρεύεται στις φλέβες του λαιμού, χτυπούν, γκρεμνούν, ουρλιάζουν, να δούν κι αυτές όσα τα μάτια χαίρονται, όσα η γλώσσα βλέπει και πάνω τους ξαπλώνεται σαν φίδι ή σαν σαλίγκαρος αφήνοντας υγράδα στο διάβα του, από τη μια στην άλλη κόχη της μέσης πριν δυο μηροί την εβουτήξουνε και στείλουνε τον μέσα τα χέρια, γραπώνοντας τον από τα μαλλιά, αργό σέρνοντας θρήνο, σαν να της βρήκανε θαρρείς της ύπαρξης το κουμπί της και σαν ερωτοπαίδεμα ιερό να το πατούν συνέχεια.

Με χείλη πιο υγρά από σύννεφο και τόσο γλυκά σαν μέλι, βογκίζει σαν ν’ αποχάνεται και θέλει να το πιστέψει, ανοίγει τα μάτια και φιλεί τονε στο στόμα κατευθείαν, μοιραζομένη τα φιλιά μα και την υγρασία, ενόσω στέλνει του μηνύματα πως τότες ήρθε η ώρα.

Με ένα χέρι η ζώνη του ξαπλώνεται στο πλάι και με το άλλο χέρι βγάζει του το μπλουζάκι και σ’ένα γυμνόστερνο θεό που στέκει σαν βράχος τρανός θηλάζει την σάρκα σαν μωρό και γεύεται τον ιδρώτα, ώσπου αυτός ανδρώνεται και μπαίνει σε προφυλάξεις και το αυλάκι στέκει ευάλωτο, έντρομο, μα κι αποφασισμένο, να ξεκλειδώσει από το σώμα του κοριτσιού μια κρυμμένη γυναίκα.

Δεν έχει λόγια η ένωση, μόνο γρυλίσματα, αναστεναγμούς και δύο αγαπώ σε.

Η σάρκα γλυστρά στην άλλη μέσα, έφηβη ανάγκη και πέντε ζευγάρια νύχια σε δυό μπράτσα ρυθμίζουνε-νομίζουν-το θηκάρωμα , με αργές κινήσεις στην αρχή, μέχρι την πρώτη στάλα, να νύχια κρύβονται πιο βαθιά στην σάρκα απέναντί τους, μα δεν ματώνει εκεί αυτή, μον’ δέχεται το αίμα αχόρταγα, κυλιέται ανάμεσά του και μιας είναι του εγκέφαλου πρωτίστως λειτουργία, απ το ερέθισμα το αισθητικό άμεσα εκτονώνει, κρατιέται αυτή πάνω του, οι δυό μαζί διαβαίνουν, μια πύλη που είναι ορόσημο για όλους τους ανθρώπους , αφήνοντας ξωπίσω τους μια ματωμένη αθωότη.

Ανοίγουν δυο μπράτσα και ντύνουν μέσα μαθές του έρωτα τη θυσία, τραβάει το σκέπασμα του καναπέ και σμίγουνε κι άλλο μέσα, εκείνη νιώθει ευάλωτη, τρεχούμενη σαν ύδωρ και κείνος έχει τη συναίσθηση να μην την αφήσει να πέσει, την πιάνει και λέει της λόγια τρυφερά και κάνει απαλές κινήσεις, σέβεται ότι του δόθηκε το πιο μεγάλο δώρο, η πρώτη φορά του άνθρωπου, να ‘ναι μ’ αγαπημένο.

Να 'ταν όλες οι φορές οι πρώτες σαν κι ετούτη, καλύτερες, πιο τρυφερές, με αίσθημα και λόγια, με ιστορίες και πράγματα και πόλλες συγκινήσεις, μα έχει ο κόσμος ανάποδες πλευρές και δεν είναι όλες λείες και οι θύμησες και οι ανάμνησες πληγώνουνε σαν μαχαίρια.

21-10-08(λειψό από συνέχεια)

Θες να σου πω ένα αστείο; Μαζί και πάντα

2009-05-09T11:33:00.003+03:00

-Θες να παίξουμε με αίματα;

-Εεε, ναι, ξέρω εγώ; Θα πονέσω;

-Πολύ

-Όσο κι εσύ;

-Το ελπίζω

-Καλά, σύμφωνοι

-Ωραία, θα παίξουμε τα δύο φ

-2φ;

-Φίλα με και φύγε

-Και πως παίζεται;

-Όπως το ακούς

-Και που είναι το παιχνίδι; Πότε λήγει; Και ποιος νικάει;

-Λήγει στο ποτέ και τότε και οι δύο μας χαμένοι έχουμε νικήσει

-Δηλαδή;

-Δεν ξαναβρισκόμαστε ποτέ, εσύ θα γίνεις κάποια στιγμή καλλιτέχνης ποιητής και εγώ θα είμαι για πάντα με σένα ερωτευμένη

-Και γιατί να μην γυρίσω και να σε παντρευτώ μόλις μεγαλώσουμε και να ζήσουμε μαζί για πάντα;

-Γιατί το μαζί και πάντα ανήκει στην κατηγορία των παραμυθιών κι εγώ σου μιλάω για παιχνίδι

-Ό,τι πείς εσύ που ξέρεις. Αλλά δεν το καταλαβαίνω καθόλου. Τι νόημα έχει; Γιατί δεν παίζουμε πετροπόλεμο, κρυφτό ή κυνηγητό που έχουν περισσότερη πλάκα;

-Είναι απλό, από την μια, κάνεις ότι σου είπα και μετά παίζεις όλα τα παιχνίδια που είπες, θα με ψάχνεις, όσο δεν με βρίσκεις θα μ’αναζητάς και όταν θα με βρίσκεις θα με πολεμάς και θα φεύγεις μακρυά μου

-Εσύ που το μαθες;

-Το βρήκα σε βιβλία της αδερφής μου της μεγαλης

-Και ο νικητής;

-Μα σου είπα και οι δυό όσο πιο χαμένοι, τόσο πιο κερδισμένοι, γιατί την αγάπη όσο λιγότερο τη γνωράς το πιο πολύ την πεθυμάς και όσο λιγότερο τη δοκιμάζεις τόσο περισσότερο με όσα πεθυμάς τη φορτώνεις

-Γιατί μιλάς για αγάπη;

-Γιατί έτσι λέγεται το παιχνίδι αυτό αλλιώς

-Δεν ξέρω, φοβάμαι

-Έτσι θα πρεπε, γιατί είναι το μόνο παιχνίδι που αρχίζει δίχως να μετράς και λήγει κάπου στον υπερσυντέλικο

-Πιο χαζό παιχνίδι δεν έχω ξανακούσει

-Να σαι σίγουρος οτι θα το παίξεις τουλάχιστον τρείς φορές, γιατί τόσες λένε αντέχει του ανθρώπου ο ψυχισμός, μια για να τον οσφρηστείς, δυό για να τον αισθανθείς και τρείς για να σ’ αποτελειώσει

-Δεν πάμε στην πλατεία για παγωτό;

-Ωραία, έτσι ξεκινάνε όλα

2009-05-08T11:42:00.002+03:00

κάτι σώσε με

κάτι πνίγομαι

κάτι νίκησες

κάτι χάθηκα

είναι σκόρπια της ζωής μου ρήματα ή ράμματα

2009-05-07T14:58:00.007+03:00

Σκάβεις να βγάλεις τα θαμμένα

Τα τύμπανα ποτέ δεν σταμάτησαν να μετρούν

Η κόψη στόμωσε και το στόμα ξανάνιωσε να υπερχειλίζει

Οι λόγοι πασχίζουν να αναρριχηθούν και να πνίξουν

Καλός καιρός για αποξηραμένα σωθικά

2009-02-12T14:50:00.001+02:00

Περνάς και τους χαιρετάς,
Κάθε μέρα
Ξέρεις σε ποιο μέρος,
Σε ποια στροφή θα τους πετύχεις,
Πάντα εκεί,
Με φρέσκα ή μαραμένα λουλούδια ή και τίποτα στο χέρι,
Με μια φωτιά να τρεμοπαίζει ή να ναι σβησμένη όσο η θύμηση
Λές μιαν ευχή ή ένα λόγο,
Που θα φτάσει,
Το ξέρεις πως θα φτάσει στ’ αυτιά τους,
Ζητάς το κάτι μικρό,
Να σου φυλάνε τον φύλακα άγγελό σου,
Όσο εκείνος σε προσέχει στις υπερωρίες του

σκάφανδρον

2009-02-05T22:14:00.004+02:00

Μέσα σε σκάφανδρο σκυφτός τον κόσμο γύρω κοιτάζω,
Μαζεύομαι , κρύβομαι θαρρώ, μοιάζω σαν ένα στρείδι, σαν πεταλίδα του βυθού, που όλο φοβάται να κάμει κάτι
Μια κίνηση απότομη, απρόσμενη, ίσως κι εχθρική, τεντώνομαι, εκτοξεύομαι, σκορπώ ζεστό μελάνι, που να κρυφτώ σε μαύρο βυθό που ντύνεται μέσα στα μάτια μου απ την κλειστή στολή μου, μαύρος εγώ και τα μάτια μου λιώνουν πρωτύτερα απ΄το σώμα
Σαν πυροβολείς να είσαι πίσω από την κάνη, τ’ακούς κογιότ; Δεν είναι αστείο

2009-02-05T09:01:00.002+02:00

Στα φινιστρίνια μου οι καρβουνεργάτες δεν έχουν πρόσβαση, σκουριασμένοι μεντεσέδες και στο τζάμι αποθέσεις καθημερινές από σκόνη και υδρατμούς, σαν δέρμα που γεννιέται και μεσολαβεί μετάξυ φωτός και σκοταδιού, γεννώντας το δεύτερο

Η απελπισία είναι ένα ουσιαστικό χωρίς φύλο

η καμινάδα

2009-02-04T23:10:00.002+02:00

Έχω μέσα μου μια καπνοδόχη, γεμάτη καρβουνίθρα, οι λέξεις που δεν βγαίνουν σαν αέρας μέσα της σταφυδιάζουν, νεκρώνονται, ταγγίζουν και γίνεται το στομάχι μου άκαπνο όπλο σε εμπλοκή, ανάσα παίρνω και δηλητηριάζω με μονοξείδιο τους γύρω, ενώ η στρόφιγγα ψηλά στο νοητό δεν λέει να κλείσει, στέλνει σήμα συνεχώς και σπίθες πετάει μέχρι μια έκρηξη, όχι πλέον υπόκωφη, μέσα διαλύθηκα, πόσο άλλο;

Αγάπη, πάρε τα τζίν. Ξεκίνησε

2008-12-09T12:48:00.005+02:00

Έκανε κρύο εκείνη τη μέρα και εμείς γυρνούσαμε από διακοπές.
Κατάκοποι ανεβαίναμε στην πολυκατοικία με χαμόγελα στεφανωμένοι, ενόσο το ασανσέρ κατέβαζε συνεχώς κόσμο από όλα τα διαμερίσματα και οι σκάλες θύμιζαν εκλογές ή επιστράτευση.
Τι έγινε; Ρώτησα έναν παππού
Ξεκίνησε, μου απάντησε και βιάστηκε να πάρει τα πόδια και το μαγκούρι του, η γριά του περίμενε στην εξώπορτα και ο κόσμος την έσπρωχνε προς το πλήθος.
Δεν ήταν καθημερινή, ούτε καμία γνωστή αργία, οι παρελάσεις και τα καρναβάλια είχαν περάσει προ πολλού και το συλλογικό ασυνείδητο πρόσταζε κάτι που εμάς δεν είχε προλάβει να ακουμπήσει.
Με το ξεκίνησε μας έζωσαν τα φίδια, λες; Μα οι συνθήκες είναι ώριμες; Και τίνος το πρόσταγμα να ακούσουμε; Να ανοίξουμε ραδιόφωνο να ενημερωθούμε ή να πάρουμε κανα γνωστό;
Όλα τα τηλέφωνα κομμένα, το δίκτυο ήταν απασχολημένο.
Δεν βγάλαμε τις στολές, πήραμε τα κράνη σους αγκώνες και κλείδωσα τη μηχανή στο γκαράζ.
Ρυάκια πολλά από κατηφορικά στενά έφτιαχναν ένα χείμαρρο που μέσα του χωθήκαμε κατευθυνόμενοι προς το κέντρο.
Τα πρόσωπα στεγνά, τραβηγμένα χαρακτηριστικά και λάμψη στα μάτια, από κεί ξεπήδαγε μια φλόγα που αντικαθρέφτιζε κάποιες το ίδιο αληθινές στο βάθος.
Η πόλις εάλω.
Αναποδογυρισμένα περιπολικά στο δρόμο και κρεμασμένες άσπρες μηχανές από τις κολώνες, να στάζουν τα ρεζερβουάρ σαν τους πασχαλινούς αμνούς
Δεν υπήρχαν ντουντούκες στο πλήθος και επικεφαλής, δεν υπήρχαν συνθήματα κεντρικά συνθήματα, παρά μόνο ένας διαρκώς αυξανόμενος βόμβος και σε κάθε ερώτηση η απάντηση ήταν μια,
Ξεκίνησε.
Αυτοκίνητα γίνονταν πολιορκητικοί κριοί σε βιτρίνες τραπεζών και τα στόματα των ATM που δέχονταν κάρτες για να ξεράσουν χρήματα, τώρα στρίγγλιζαν δαιμονισμένα καταπίνοντας τζίν, βενζίνη, κηροζίνη και λοιπά εύφλεκτα ρευστά.
Οι κάδοι προ πολλού είχαν παραδώσει τω πνεύματι και μόνο οι σιδερένιοι απόμεναν ολάνθιστοι με λευκόγκριζους καπνούς πάνω σε πυρωμένους κάλυκες.
Το κύμα είχε μια καταστροφική δύναμη που χτυπούσε οτιδήποτε διέθετε σημαία και εθνόσημο και όσοι έμπαιναν σε ιδιόκτητες επιχειρήσεις και καταστήματα για να διαγουμίσουν, γνώριζαν πρωτοφανείς τιμωρητικές συμμορφώσεις από τους υπολοίπους αγνώστους, σε καθεστώς άμεσης δημοκρατίας, με λαικούς δικαστές και τιμωρούς.
Μέσα στην κατάφωτη από τις φλόγες πόλη που ετοιμαζόταν να γιορτάσει τα χριστούγεννα, οι πολύχρωμες διακοσμήσεις που αναβόσβηναν φάνταζαν καρικατούρες, σαν επισήμο ένδυμα σε ρεήβ πάρτυ.
Η πνοή του ανέμου έφερνε ήχους συγκρούσεων, φωνές, εκρήξεις και δάκρυα, οι πιο παλιοί μας προέτρεψαν να έχουμε λεμόνι ή νεράτζι στο στόμα από τις πλαινές δεντροστοιχίες για να αντέχουμε στα δακρυγόνα.
Μια εξέγερση φάνταζε εν τη γενέση της, με αστικά όπλα ανα χείρας, κοντάρια από σκούπες, κουπώματα κάδων για ασπίδες, ξύλα, λοστούς και πέτρες από τα ατελείωτα εργοτάξια των ρημαγμένων από τα έργα πεζοδρόμων.
Κάθε κυκλοφορία αυτοκινήτου παραλυμένη, κάθε κάτοικος δεν έβγαινε να προασπίσει την περιουσία του ή του γείτονα, όσο την πληγωμένη αξιοπρέπειά του, οι τυφλοπόντικες έμεναν στο θαλάμι τους και οι αετοί ξυπνούσαν.
Άνθρωποι με κάμερες και καλώδια τρομοκρατούσαν για μια κατευθυνόμενη ξένη απειλή, άνθρωποι με κουκούλες και ασυρμάτους πυρπολούσαν και λεηλατούσαν ελεγχόμενα μέρη, ώστε στο επεκείμενο καλοσχεδιασμένο ντού να συλλαμβάνονταν μικρές ομάδες που τους ακολουθούσαν.
Η κοιλιά μας ήταν γεμάτη από το κουτόχορτο, τη μέρα υπάλληλοι και το βράδυ νεκροζώντανοι με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, ελεύθεροι μες στο μαντρί, μα απ έξω ο φόβος του λύκου ή του τσοπανόσκυλου ήταν ο ίδιος, για να μην σου πώ ότι ήταν το ίδιο πράγμα.
Ακούγονταν μηχανές και αναταραχές, είχαν κατέβει οι αγρότες, οργανώνονταν αυθόρμητα οδοστρώματα και οι δρόμοι σκάβονταν με τα υνιά από του πολίτες πλέον και όλα τα ξέφτια του οδοστρώματος όπλιζαν νεανικά και ροζιασμένα χέρια.
Απέναντι, στο μεγάλο κτήριο της πλατείας ήταν συνασπισμένες εκατοντάδες ασπίδες που γυάλιζαν και ηχούσαν υπό τους κρότους των κλόμπς, που και πού εκτοξεύονταν δακρυγόνα και τους απαντούσαν φωτοβολίδες και μολώτοφ.
Στο βουνό γύρω από την πόλη ανέβαιναν κονβόι τα αυτοκίνητα και σταματούσαν όλα στις κεραίες, έπεφταν σαν τους τερμίτες πάνω στα σύρματα, στους φράκτες, στα καλώδια, χιλιάδες νεαροί ξυλοκόποι ξάπλωναν ότι έβλεπαν σαν στις ταράτσες των πολυκατοικιών.
Σε κάποια πολυκαταστήματα ηλεκτρονικών σε γιγαντοοθόνες βλέπαμε κεφάλια σε κουκούλες να βανδαλίζουν, κάμερες με ελικόπτερο και από ορόφους γύρω από τα κομβικά σημεία που επαναλαμβάνονταν οι κλεφτοπόλεμοι χρόνια τώρα, σχεδόν παραδοσιακά.
Είδα να καίγονται τα λάβαρα της μικρής εκκλησίας στο κέντρο, κάποιοι μπήκαν μέσα σπάζοντας την εξώθυρα και γέμισαν την κολυμπήθρα με φωτιές, ο κόσμος σήμερα θα αναβαπτιζόταν, αλλά όχι με νερό.
Από χέρι σε χέρι περνούσαν τα σπρέυ και τα συνθήματα έφταναν μέχρι τα ταβάνια.
Στο βάθος οι συμπλοκές έφταναν σώμα με σώμα, οι μεν υποστήριζαν τους ποντικούς στο κάστρο και οι δε άναβαν το κεράκι της γιορτής , το λαμπιονοστολισμένο δέντρο, σαν τα καμένα της ντροπής.
Οι ανάσες γίνονταν πιο βαριές, οι παππούδες έσπαγαν με τα μαγκούρια τις τράπεζες με τα επιτόκια του βρόγχου, οι γιαγιάδες κατέβαζαν τα μαντήλια, τα δεναν κατάμουτρα και άφηναν τα μάτια απέναντι στις άφυλες μάσκες για όπλο.
Λουστήκαμε με νέφος, απαντήσαμε με πέτρες, έπιασαν μια κοπέλα και την τραβούσαν σαν σακκί και την κλωτσούσαν, εκείνοι μετά μαρτύρησαν από τα πόδια μας, δεν είχαμε στολές εμείς, πιο γρήγοροι, πιο ευκίνητοι, περισσότεροι και ανανεούμενοι.
Βγάζοντας μια μάσκα ενός είδα το πρόσωπο ενός φίλου απ΄το σχολείο, δεν ήταν καυλόμπατσος, δεν ξέρω κάν τι ήταν, πεσμένος, φτυσμένος, ένα χάλι ήταν , κράτησα λίγη αγανάκτηση και του κανα χώρο να φύγει.
οι κλούβες που έκλειναν τη λεωφόρο ανατράπηκαν και πάνω τους οι μικροί πάνθηρες φώναζαν στους απέναντι να κάνουν τόπο να περάσουν, το κτήριο έπρεπε να καεί, μιλούσαν για ένα μπουρδέλο, όλοι ξέραμε ποιο ήταν αυτό και ας μην είχαμε μπεί μέσα και είχε πάνω μας σχέση στενή, κάθε φορά που αποφάσιζε.
Οι καμπάνες άρχισαν να χτυπάν από μακριά, όχι χαρμόσυνα, ούτε λυπημένα, απλά βροντερά, αρχικά σκόρπια και αργότερα συντονισμένα, κάθε μισό λεπτό, σαν να μάζευαν δύναμη, σαν να έδινε ώθηση η οργή, όλες μαζί χτυπούσαν και ο ήχος μας πλάκωνε

Η κυβέρνηση επιστράτευσε το στρατό, τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούσαν την παραίτησή της, εκείνη περίμενε ως ότου τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο, ούτε τα όπλα, ούτε οι γενικοί συναγερμοί δεν πτοούσαν το εξαγριωμένο πλήθος.
Έπεσαν σφαίρες, πλαστικές και πραγματικές, γίνονταν συλλήψεις, μα πόσες στάλες να μαζέψεις όταν το ταβάνι σαν σουρωτήρι στάζει.
Οι πρεσβείες ζήτησαν όση βοήθεια μπορούσε το κράτος να προσφέρει και ύστερα-πλέον επίσημα- έπεσαν τα πρώτα τηλεφωνήματα με τις άνωθεν εντολές.
Χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, βοήθεια από έξω. Στόπ.
Ούτε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, σήμα μόνο δορυφορικό και οι λίγοι βολεμένοι έβλεπαν τη δαμόκλειο σπάθη να ταλαντούται πάνω από τα κεφάλια τους.
Δέκα νευραλγικά σημεία, ο δρόμος από το αεροδρόμιο, ο ισθμός, το τρένο, το φαράγγι, η σήραγγα και το ατμοηλεκτρικό εργοστάσιο με μερικά άλλα ήταν ικανά για να ξεσπάσει η μεγαλύτερη αναστάτωση από τη μεταπολίτευση και μετά.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή μόνο οι δεν είχαν τα όπλα, μετά η κατάσταση ξέφυγε.
Οι πρωταίτιοι έφυγαν ή έφευγαν ή κρύβονταν ή κρέμονταν από το μπαλκόνι, τα μάτια διψούσαν για αίμα, η νέμεσις στον τόπο που γεννήθηκε ξεχάστηκε, μα δεν αποκοιμήθηκε, σε κάθε στέρνο μέσα παραφύλαγε και τη στιγμή εκείνη πήρε τα ηνία.
Ακόμα φορούσαμε τις στολές, η νύχτα εγκατέλειπε τη ρημαγμένη πόλη, που κατεδαφιζόταν υπό το άδειος των αποστημάτων που νοσούσε, δεν μιλούσαμε πλέον για την πόλη, η κάθε πόλη συνταρασσόταν από τους ίδιους εφιάλτες, τους ίδιους επίορκους και η αντιπαράθεση με το εθνόσημο γινόταν μόνο για να προστατευτούν υπό τα μπράτσα μπράβων οι πραγματικοί νονοί.
Θυμάμαι κάπου να χαθήκαμε, δεν άργησες να με βρεις, μέχρι που ήρθανε τα αεροπλάνα , γενναιόδωρα με όχι δώρα γεμάτα.

Να σαι καλά αλέξη
ελαφρύ το χώμα να ναι για σένα
βαρύ το χώμα που ποτίστηκε με αίμα για την δημοκρατια

θρησκεια ξανα...

2008-11-26T15:14:00.001+02:00

σε εκανα εικονισμα όταν δεν το σκεφτηκα πολύ, παρα μόνο το ένιωσα. καθε βράδυ προσευχη να ξυπνήσεις δίπλα μου και ενα φιλι στα κρυφά , όταν δεν έβλεπες.
η θρησκεία λέν πως μοιάζει στην αγάπη, αχειροποίητες και οι δυό, δίχως απτά σημάδια, με μια πίστη για τυφλό οδηγό
αυτόκλητη απόστολος, μάζευα καθε μερα τους πιστους σου για προσκύνημα... την ψυχή, την καρδιά, το μυαλό, τα μάτια...
πολέμησα……αλλες μαχες κέρδισα και άλλες τις έχασα...
για να καταλάβω πως οι πιο αιματοβαμμένοι και μάταιοι πόλεμοι γίναν για μια θρησκεία.....

γειά και αντίο, λοιπόν

2008-11-18T19:18:00.006+02:00

Ήμουν σε ένα καφέ, με απαλή μουσική και μαλακό φωτισμό, με μια σοκολάτα απέναντι που κρύωνε όσο έβλεπα το χέρι μου πυρετωδώς να γράφει, με πόναγε, όπως κάθε φορά που έπιανε την πένα να γράψει, έγραφε πάντα παραπάνω από τις αντοχές μου, από μόνο του, το ‘βλεπα, ήταν σαν να αποφάσιζε και να διάταζε, χωρίς να υπακούει κανένα , παρά ίσως σε κάποια εσωτερική υπαγόρευση που δεν γνώριζε από μετρονόμους, συντακτικό ή ορθογραφία, από χρόνο ή κατάλληλο περιβάλλον, από ορθοφωνία ή επιείκεια

Η κοπέλα που με σέρβιρε ήταν καινούρια στο μαγαζί, δεν την είχα ξαναδεί, με μάτια μεγάλα και βλέμμα ακόμα περιποιητικό, με πλησίασε διστακτικά ρωτώντας, μήπως δεν ήταν όλα καλά, μήπως να μου ‘φερνε κάτι άλλο, μα οι απαντήσεις δεν θα δίνονταν από το στόμα, την έβλεπα και έβλεπα το χέρι μου να της ζητά συγγνώμη, γιατί το κέντρο λόγου είχε μετακινηθεί στα δάχτυλα που είχαν αυτονομηθεί και τα σαγόνια ήταν σφαλιχτά κλεισμένα

Είδε την αδειοσύνη στο βλέμμα και αποτραβήχτηκε, πισωπατώντας, μέχρι που μια παλιότερη της είπε τους υπνογράφους μην ξυπνά και κείνη σε σιωπή αμέσως συνετάχθη.

Το ζευγαράκι πίσω μου έδινε όρκους και έπλεκε δάχτυλα, η θάλασσα στο βάθος έκαμε τα ιστία να χορεύουν, ο αέρας έξω ανέβαζε τους γιακάδες στους περαστικούς και μένα οι λέξεις πέφταν στο χαρτί βροχή κι όποτε σταματούσα ήταν για μια νέα αμπούλα μελάνι.

Σε σκόρπιες φράσεις και υποσέλιδα είπα ότι δεν είχε στην πραγματικότητα ειπωθεί, έβαλα λόγια στο στόμα τους και με ένα χέρι μουδιασμένο, σχεδόν απονεκρωμένο τελείωνα τις προτάσεις δίχως τελείες καθώς έφτανε η μεγάλη

Σε μερικές προτάσεις καιρό στερεώθηκε η φωνή μου, επέστρεψα στον κόσμο αυτό και ξαπλώθηκε σχεδόν λιπόθυμη η γραφίδα. Οι φλέβες κόχλαζαν και τα νεύρα δοκίμαζαν χιλιάδες εκκενώσεις σε κάθε τους χειραψία, τα κατάφεραν, ξαμολύθηκαν όλα στο χαρτί και απόμειναν ξαπλωμένα, αποκαμωμένα, με χαμόγελο.

Μια μεταχρονολογημένη ερώτηση για απάντηση ήχησε στο μαγαζί, σαν την άνοιξη, στους πάγους που λυώνουν, που αποκρυσταλλώνονται όλες για βοήθεια οι κραυγές ή σαν αντίλαλος που άργησε να γυρίσει,

-Τη σοκολάτα εννοούσατε ή τη ζωή μου; μα που να καταλάβει, εδώ εμένα μου πήρε τόσα χρόνια. Την καθησύχασα με μια κίνηση τακτοποίησης.

-Είστε καλά; κάποιος με ρώτησε
-Τώρα ναι
Σηκώθηκα να φύγω ,κάποιος μου φώναξε,

-Κύριε, τα χαρτιά σας
-Ευχαριστώ, αλλά τώρα έχω όλες τις απαντήσεις

Κάθησαν στο ίδιο ή σε διπλανά τραπέζια:
Τρελή, ψύχος, ηρακλής, ραλλού, χνούδι, σαλβαντορ, ρόδο, ναμπ, λεξ, mat,σκιες, motorcycleboy, μιστ, συγνεφιά, αλαφροίσκιωτος, αδαής,candyblue, τίποτα, πύργος, καπετάνισσα, μορφέας, πράξεις βίας, ξένος, βροχοποιός,kerasomallousa, ανθρακωρύχος, odada, sadcharlote, hdd345f, fragile, στέλλα, northella, aura, pandiony, genna, pixie, spy, koko, xrysfish, μόνα
λυπάμαι για όσους ξεχνώ

ωραία ήταν

Το βοριαδάκι έξω με φίλησε στο πρόσωπο και οι βροχοστάλες νότισαν το καφετί παλτό μου.

οι σκαπανείς βρήκαν στην άλλη φλούδα

2008-11-18T18:23:00.005+02:00

προτελευταίο κείμενο από μένα

ξεκίνησα για μια βόλτα και πριν το καταλάβω χάθηκα ανάμεσα σε φυλλωσιές από αλφαδοτέσσερες, ψάχνοντας να βρώ το είδωλο ή τη σκιά μου
έγραψα πολλά, θέλοντας να πω περισσότερα, ας είναι, τίμια συναλλαγή, έδωσα κλειδωνιές για αντικλείδια

γράφοντας άδειαζα, μέχρι που ξεθύμανα, σαν να ‘τρεξε όλη μου η ανάγκη σε μελάνι και να μεταγγίστηκαν στα χαρτιά, αφήνοντας με ξέπνεο, σαν αποπυρετωμένο, λυμένο, δίχως θυμό, οργή και αίσθηση ενοχής, χωρίς λογικές συμψηφισμού, μα μόνο με την προσδοκία μιας ειλικρινούς συνέχειας

οι σκαπανείς μου μέσα μου δούλευαν νυχθημερόν, μέχρι που μια αξίνα χτύπησε φλούδα πλάτης και το φως τους ξένισε, όλα μέσα ήταν κατασκαμμένα γεμάτα καρβουνόσκονη, ήρθε το φώς και έπλυνε το σκοτάδι, ασβέστωσε τους τοίχους μου και έδωσα στους εργάτες άδεια αορίστου μετ’ αποδοχών

οι εμπειρίες κάρπισαν και μάζεψα τη γνώση για αντίβαρο, η βελόνα έπιασε κέντρο, δίχως πιστωτές και χρέη, νέος λογαριασμός

Ανταμώθηκα με περαστικούς και συνοδοιπόρους σ’ αυτή τη διαδρομή, φίλες και φίλους καλούς κι αγαπημένους, με ερωτισμό, δύναμη, φαντασία και οξύνοια στην πένα τους, συναισθηματικές, παραμυθάδικες, ευαίσθητες ειλικρινείς φωνές μα ανατρίχιασα σύγκορμος ακούγοντας τη μελιτλίμη και τον ψυχοπομπό να αλυχτάνε, καθείς τους εις τον βράχο του, λατρεύοντας ότι έγραψαν κι ακόμα περισσότερο, αν ήταν κάπου που θα θελα να ζω, θα ‘ταν στα όνειρα και στους εφιάλτες τους κι αν κάποτε χρειάζονταν σελίδες θα γύριζα ανάποδα τις δικές μου

όσοι τους ξέρουν, ας μιλούν σιγά, μην σταματήσουν το παραμιλητό τους και όσοι τους αγνοούν ας μην πυροβολούν προς το άπειρο και την άβυσσος γιατί οι φίλοι μου κει παίρνουν ανάσεςη διαδρομή με έβγαλε σε ξέφωτο όπου θα ντυθώ ξανά τη συνηθισμένη μου ζωή και η πένα θα αποκοιμηθεί, μέχρι τον επόμενο κατακλυσμό

γυρνώντας και διαβάζοντας απόψες, σχόλια, γνώμες, κάποτε σκόνταψα στη ματιά μιας θλιμμένης κεράς, που νόμισα δικιά μου, θα ‘ταν τα μάτια μου για μετά, τα μέσα και τα έξω, που αναθυμούμενη τα πρίν μιλούσε και για μένα και ήξερε πως η αναμνηση δεν είναι παρά ένα μοντάζ στιγμών με δίχως τίτλους τέλους

αν είχα πετόσχοινα, σε κάθε της ανάρτηση θα στηνα γεφυρολέξες, πως κι εγώ τουτο το σκέφτηκα και τούτο δα το ένιωσα, με τέτοια χρώματα κι εγώ, σαν νήπιο μπρος δασκάλου

ένα ακυβέρνητο σκαρί στα χέρια της στεριώνω, ελπίζοντας να την φέρει ο λογισμός στα χώματα τούτα που ‘μαι ταβερνιάρης, να κερνάω πιοτά τους νοικοκύρηδες που άφησαν τη βολή τους για να αναμετριούνται με τα στοιχειά της φύσης τους

η σταγόνα έπεσε και έγινε .

2008-11-11T14:14:00.004+02:00

- Θέλησα να κάνω ανακατάταξη στη ζωή μου και να τη συγυρίσω. Πέταξα ότι δεν σε αφορούσε

- Αν είναι να τα χαλάσουμε, μπορώ να κρατήσω το μισό μου ανέπαφο;

- Με διάλεξες, με άνοιξες, με σάλιωσες, με διάβασες και μ’ αφησες αδιάβαστο. Μην σε πειράξει που δεν θα με ξαναβρείς στο ίδιο κεφάλαιο

- Αν σε σκέφτομαι; Ναι, που και που ξεχνιέμαι και κάτι άλλο περνάει απ΄το μυαλό μου

- Ζευγαράκια χώνονται κάτω από τη μικρή τους ομπρέλλα και η δική μου διπλή χάσκει άδεια με μένα από κάτω. Δεν σας την δανείζω, τυχεροί εσείς κι ας κοιτάτε έτσι, που ακόμα και τα καθημερινά πιο κοντά σας φέρνουν

- Μόλις τελειώνω απ τη δουλειά πίνω στο λιμάνι ένα καφέ κοιτάζοντας τα πλοία , μα πάντοτε επιστρέφω

- Και που δεν χτυπάω σαν καμπάνα, μη νομίσεις πως δεν σε σκέφτομαι χαρούμενα ή λυπητερα

- Δεν τέλειωσε το μελάνι, μα τα λόγια, δεν τέλειωσε η αγάπη, μα η αντοχή

2 μειον 1

2008-11-06T20:40:00.008+02:00

δύσκολα μαθηματικά είναι να αφαιρείς από το δύο ένα και να μένει μόνο ένα,

το άλλο ούτε καν κρατούμενο,

ούτε καν ζητούμενο,

ούτε καν δεδομένο,

ένα σχεδόν μηδέν

2008-11-04T15:37:00.001+02:00

ήταν ποτέ άραγες η μοναξιά αφηρημένη έννοια;

Πότε θα σταματήσεις να μην με ψάχνεις;

2008-11-03T14:15:00.006+02:00

· Μια αντανάκλαση σου στο παράθυρο ακόμα δεν λέει να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγει

· Πως γίνεται και οι φωτογραφίες συνεχίζουν να μας δείχνουν ανελέητα μαζί;

· Δεν βρίσκαν άλλο γράμμα για άγνωστο στις εξισώσεις από το δικό σου; Οι άπειρες λύσεις του χ κάθε φορά εμπαίζουν την ούτε μια δική σου

· Αν μετρούσαν τον χρόνο αλλιώς, θα ζητούσα δυό πόντους παπουτσιών μαζί σου. Μια ολόκληρη ζωή και βάλε

· Τα χνάρια σου από το πτώμα μου θέλω να δείχνουν φεύγα

· Σαν τον παλαιοπώλη στους δρόμους γυρνώ και σε ψάχνω, μα δίχως να φωνάζω. Πόσο πιο πιά;

· Θες να παίξουμε οι δύο μας κρυφτό και αντί να τα φιλάω να σε φιλάω;

· Δεν μ’ έκαψε ο ήλιος, μα που δεν ήρθες

· Τόσο καιρό στα παρασκήνια. Πότε άραγε θα παίξω ζωή;

· Ούτε το τηλέφωνο του μπάνιου πλέον λειτουργεί

· Πότε θα σταματήσεις να μην με ψάχνεις;

· Τις πιο ωραίες μου γραφές, τα βράδια, τους φανταστικούς μου φίλους κερνώ και λέμε όλοι εβίβα

· Γράφε, γράφε έλεγε το χαρτί. Όσο εσύ θα πονάς, εγώ θα πίνω

· Συλλυπητήρια μου διναν οι φίλοι στο δρόμο. Τι έγινε; ρωτούσα. Δεν τα μαθες; Χάθηκες

· Ξέρω πολλές αλήθειες που έμειναν ημιτελείς σε τσαλακωμένα χαρτιά και κάδους αχρήστων, που άνευρα καθαρογραμμένα γλαφυρά ψέματα που τα αντικατέστησαν, σαν εκείνο το, εσύ τι κάνεις; το δικό σου και το καλά το δικό μου

· Είχε μια πένα που έγραφε για τότε, που την πότιζε μόνο κόκκινη μελάνη, σαν να γινότανε δέρμα το χαρτί και αυτή να χάραζε κατάσαρκα

· Πόσο δράμα για λίγη ευτυχία;

· Πόσο ακόμα να βαστάω τα χαλάσματά σου;

· Μη φοβάσαι, κάτω από το χώμα θα μπορείς να ονειρεύεσαι συνεχώς και να ζείς μές στα δικά μου. Δεν θα το ξεχνάω, δεν σε ξεχνάω

· Ποτέ μια ερώτηση δεν ήταν μια κι καμία δεν κράτησε ένα λεπτό, ούτε καν εκείνες που ήξερες από πρίν τις απαντήσεις

· Ν΄ άνθιζες εσύ κι ας ήταν με άλλο ποτιστήρι

· Στην μπανιέρα κάποιες τρίχες των μαλλιών σου αιτούνται να επιστρέψεις

· Σταματώ κατά μεσής του πεδίου βολής να θυμηθώ ποιος είμαι και προς τα πού να πολεμήσω

· Με μάτια ασπρόμαυρα βλέπω τον κόσμο πλέον, όχι ρετρώ, ούτε ωραιοποιημένο, μόνο τονικά διαβαθμισμένο, ψάχνοντας θέμα να εστιάσω

· Σαν να μην το κατάλαβα πως έγινε, μα κρεατώθηκε η απουσία σου και γίνηκε φίλη

· Πόσες μιλιές χωρούνε άραγες μέσα σ’ ένα μελάνι;

· Αν κάτι ορίζω ολότελα, είναι μια σκοτεινή κηλίδα μες στα μάτια σου, στο σχήμα της μορφής μου

· Κρύψε μαχαίρια μες στα λόγια και απεύθυνε μου το λόγο

· Να μου ζητάς βροχή, για να κρατώ το λάστιχο, να μου ζητάς τον ουρανό να δίνω σου τον καθρέφτη, ζήτα μου τον ηλιάτορα, να φλέγομαι για σένα

· Οι οδηγίες χρήσης το γράφουν ρητώς: να μην μεταμοσχευθεί αυτή η καρδιά σε ευσυγκίνητο

· Ξέρεις πόσα σουγιάσματα φτιάχνουνε ένα σώμα; Με πόσες σκαρπελιές σμιλεύονται τα άκρα; Με πόσες της ράσπας διαδρομές λειαίνεται το δέρμα; Με πόσες μικρές χαραγματιές δίνεις πνοή και ζήση; δεν ξέρω, δεν τις μέτρησα ένα μονάχα είδα, πώς κάθε μου προσπάθεια, πόσο πολύ σου μοιάζει

· Τόσα γράμματα και να μην σε φτάνουν για να πεις όσα θέλεις

· Μια ευχή; Να γίνω η υφασμάτινη κλωστή στης ζωής σου το βιβλίο. Πιάνει;

σώσε με

2008-10-20T22:57:00.000+03:00

Σώσε με ακούστηκε μια φωνή καταμεσής του κόσμου. Σ’ άγριο ωκεανό με μανιασμένα κύματα πάλευε το ψιλόλιγνο πουλί για να πετάξει, μα κείνα το τραβούσαν στο βυθό, στο βέβαιο θάνατό του.
Θέλησε να δεί τα ψάρια κι ερωτεύτηκε τη χάρη και το κολυμπητό τους, μα σαν βρέχτηκαν τα φτερά του δεν μπόραγε να πετάξει και απέλπιδα έλεγε τούτες εδώ τις λέξες.
Σώσε με
Μάτια μεγάλα θαλασσινά, πιότερο του πελάγου και τέτοιο πόνο και σπαραγμό δεν είχε ξαναντικρύσει. Μικρό πουλί μεγάλο να τραβήξει δεν είναι γραμμένο ούτε στ’ αδύνατα, μα κάτι ήξερε από μια πτήση πως οι άνθρωποι πετάνε για λίγο με βατήρες, ρίχνεται μια και δυό μες στο νερό και ψάχνει να πιάσει πάτο.
Στη σκέψη της ξελεφτέρωσης του έρωτα πουλιού του, κάπου χαμογελά και ανοίγει του το ράμφος, χάνεται η ανάσα η επαρκής για να σωθεί και το ίδιο, μα το χαμόγελο δεν λεει να φύγει απ του πουλιού το ράμφος.
Βρίσκει το πρώτο πάτημα σταθερό και τα φτερά τινάζει, οι νεροστάλες χύνονται πίσω στη νερομάνα και έτοιμο το πουλί είναι λέφτερο να φύγει να πετάξει, μα σκύβει μια και δυό και βλέπει του δεύτερου το ανοιχτό το στόμα και τα κλειστά τα μάτια, αρπάζει το απ τα φτερά και παίρνει το κουβαλώντας, γλυτώνοντας τ΄αντιχαστούκισμα της αθαλασσοπνίχτρας και πάει το σε απόμερο, υπήνεμο μέρος να το φροντίσει.

Φτερά κλειστά, μάτια κλειστά, χωρίς παλμό το σώμα, στόμα ανοιχτό, λόγια γλυκά, μα αυτιά κλειστά για πάντα, στάζει του δάκρυ γλυκαλμυρό από βαθιά συγκίνη και βρίσκει το ξάπλα ακριβώς, κει στη γωνιά στα χείλη και μια ιχνάδα ζωής που πήγε να αναλάβει, σαν βλέπει το πρώτο πάνωθε, γιομίζει η καρδιά του, ξέχειλη απ τη συγκίνηση, σαν νάβρε την παραδείσος και αφήνεται στον πεθαμό από όνειρο πλανεμένο.
Κλείνει το πρώτο τα φτερά, κουρνιάζει πάνω στο άλλο κι αφού στη ζωή χωρίστηκαν, ενώνονται στο τέλος

για του ενός το σώσιμο δεν είναι και των δύο
και ο θάνατος και η παράδεισος ζούνε στον ίδιο κόσμο

2008-10-20T21:18:00.004+03:00

η πτήση σας ματαιώθηκε, γιατί αγνοείται η τύχη του προορισμού.

θέλετε να συνεχίσετε;

2008-10-20T00:13:00.006+03:00

αφού ξέρω πως έφυγες,

πως τα παπούτσια μου με βγάζουν στο παλιό σου σπίτι;

short stories

2008-10-16T15:11:00.002+03:00

Εκείνη
που ήξερε να φεύγει όταν έλεγε Σ’ αγαπώ

όσο το κρυφτό ήταν το παιχνίδι της,
τόσο το κυνηγητό ήταν η ζωή του