dreamody for three

Σάββατο βράδυ. Κοιμάμαι στην παραλία. Μόνος. Οι δύο φίλοι μου ακολούθησαν τα μονοπάτια της διασκέδασης στο πολύβουο νησί. Δεν τους ακολούθησα. Γνώρισα ένα ζευγαράκι που αντιμετώπιζε προβλήματα στη σχέση του και για να το βοηθήσω, ανέσυρα τον δαίμονα του παρελθόντος μου, που από λίγο, οι άστοχες ενέργειες, τα γεμάτα χαρτιά, τα χιλιόμετρα και το πέρασμα του χρόνου τον αποδεκάτισαν, εκείνον τον παντοδύναμο Έρωτα σ’ ένα ξεβαμμένο χρώμα. Η βοήθειά μου νόμιζα πως θα ήταν σημαντική, τουλάχιστον έτσι φαινόταν από τον τρόπο που με κοίταζαν, μα έγινε ακριβώς το αντίθετο, πήγα να τους μιλήσω για τον Έρωτα, μα δυστυχώς ο καθένας τους συνειδητοποίησε ότι προσπαθούσαν να ανοίξουν δρόμο στο αδιέξοδο. Και γώ;
Εγώ την είχα πατήσει πολύ άσχημα, ό,τι πολεμούσα τόσα χρόνια να κλείσω σε μνημοντούλαπα, αίφνης ξαναζωντάνεψε ακολουθώντας την μοίρα της παλιάς ερωμένης: ν’ ανασταίνεται αδικαιολόγητα, σαν ιδέα αψεγάδιαστη, πεντακάθαρη από λάθη και κραταιά στο χρόνο. Όταν αποσύρθηκα, η αρρώστια με χτύπησε πισώπλατα στα πλευρά, σχεδόν δολοφονικά, τα γόνατα λύγισαν, έγειρα και με τα χέρια μου για προσκέφαλο, απροστάτευτος από τα ξεσκίσματα της θύμησης, κουκουλώθηκα στον υπνόσακο ....μα είναι διαπερατός από φαντάσματα…
Ήπια μερικές γρήγορες γουλιές από το ημίγλυκο που φυλάγαμε για τις εξαιρετικές περιπτώσεις και ντύθηκα έναν αιμοβόρο ύπνο, όπου οι μαχαιριές έπαιρναν και έδιναν, τα φιλιά κομμάτια σάρκας ματωμένα, τα χάδια άγρια ξεσκίδια, οι υποσχέσεις απειλές και τα λόγια αγάπης κατάρες. Ανήσυχος ύπνος δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί, ήταν εφιάλτης, μάχη, πάλη σκέτη. Ό,τι έκλεινα από κει, άνοιγε κάτι άλλο πιο πέρα. Δεν άντεχα να κοιμηθώ, φοβόμουν να ξυπνήσω. Πάλι έπρεπε να φύγω… Να γιατί απέφευγα έρωτες και τους ανθρώπους.
Ένα χέρι με έπιασε.
- Κώστα, εσύ είσαι ; Αυτός πρέπει να ‘ναι…

( Παναγιά μου, τί ερινύες είναι αυτές; Μισοξυπνώ και τις αισθάνομαι. Το όνειρο έγινε εφιάλτης, ο εφιάλτης πραγματικότητα, τα μάτια μου βαριά από το νυστοπάλεμα, ένας πονοκέφαλος ελαφρύς από το πιοτό, ζάλη και μια φοβισμένη έκπληξη.)

-Ναι; Ποιός είναι;
Ήθελα να το συνεχίσω και να εκλιπαρήσω πολύ να μην με βασανίσουν, να μου ‘παιρναν αμέσως τη λαλιά, το μυαλό, τη ζωή, γιατί την ψυχή την είχε ήδη πάρει άλλη.
-Καλησπέρα, είμαστε οι 3 γυναίκες της βραδιάς σου. Ζύγισε μας με την πεθυμιά σου και κάνε μας έρωτα ή άναψε μας μια φωτιά να στήσουμε ένα γλέντι.
Τα μάτια μου έτσουξαν μέχρι να συνηθίσουν το λιγοστό νυχτερινό φώς της παραλίας. Με τον Στέλιο είχαμε μαζέψει από το προηγούμενο βράδυ ξύλα για φωτιά, μα δεν μας δόθηκε η ευκαιρία. Με τα δυό μου χέρια έτριψα τα μάτια μέχρι που δάκρυσαν. Δεν χρειαζόταν βέβαια και πολλή προσπάθεια…
-Βαγγελιώ, τί κάνεις εδώ; ρώτησα έκπληκτος βλέποντας μια εφηβική γνωστή μου, ψηλή, ωραία γυναίκα πλέον, να φορά καλοκαιρινό φουστανάκι με λουλουδένιο στεφάνι στα μαλλιά της.
- Συναντήσαμε το Στέλιο σε μια ταβέρνα, την έπεσε στην κοπελιά από 'δώ, είπε και μου 'δειξε μια μεγαλόματη, μελαχρινή νοστιμούλα. Η Ιρένε, η φίλη μου και η Μαρία η ξαδερφή της. Κάνουμε διακοπές οι 3 μας σ’ αυτήν την παραλία εδώ και μια εβδομάδα. Ο Δημήτρης μας είπε που είσαι και ήρθαμε να σε ξυπνήσουμε. Καλές διακοπές θε να ‘χουμε. Έλα, σήκω.
-Άφησε τον άνθρωπο, βρε τρελή να ανοίξει τα μάτια του πρώτα, αντέταξε η Μαρία. Εγώ διαχωρίζω τη θέση μου. Είμαι πιο σοβαρή από αυτές τις σουρλουλούδες. Ζητώ συγνώμη για το βίαιο ξύπνημα. Εγώ θα ‘χα νευριάσει στη θέση σου.
-Τί λές ξενέρωτη, θα μας παρεξηγήσει. Η οδηγία για τις διακοπές είναι μια: ώρα ύπνου, χαμένη από πάρτι.
Από μακριά φάνηκαν να έρχονται ο Στέλιος με τον Δημήτρη και η ανθρώπινη συγκομιδή τους, μια μαγιά παρέας που έμελλε να πολλαπλασιαστεί εκείνο το βράδυ. Μπράβο τους σκέφτηκα, σε δύο μόνο μέρες και δικτυώθηκαν.
Με τη θύμηση της γιαγιάς και ακολουθώντας τις συμβουλές της, έσκαψα ένα λάκκο, τον έζωσα με πέτρες και έβαλα κατά σειρά τα ξεράδια για προσάναμμα και τα μεγαλύτερα ξύλα για θράκα. Υπολόγιζα οτι θα ‘μασταν γύρω στα 10 άτομα, όσοι θα αποτελούσαν τον βασικό πυρήνα της βραδιάς, αν και σε κάποια στιγμή για να χωρέσουν όλοι κάψαμε ολόκληρους κορμούς δέντρων που ‘χε ξεβράσει το κύμα.
-Κώστα, τη δουλειά σου εσύ, τσάμπα σε πληρώνουμε;
Όντως ήξερα τη δουλειά μου. Ο Στέλιος ξέροντας πόσο αγαπούσα τη μουσική, τις μεγάλες παρέες και αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον συντονισμό όλων αυτών μου αγόρασε ένα κιθαρόνι και έναν μπαγλαμά πριν το ταξίδι και εγώ δεν έχανα ευκαιρία να γεμίζω τις μέρες μας με ηχοχρώματα.
Πετάχτηκα στη σκηνή, τα ανέσυρα κάτω από στοιβαγμένα ρούχα και χειρόγραφες σελίδες με στίχους και κίνησα να βγώ. Ένας ήχος απ’ έξω με έκανε να πισωπατήσω και να περιμένω για λίγο.
-Ενοχλώ; Να περάσω; ήταν η Ιρένε.
Μέχρι να καταπιώ την μπουκιά που ‘χα στο στόμα αυτή συνέχισε και φόρτωσε.
-Θύμωσες που σε ξυπνήσαμε; Μίλα μας και μην μας αγαπάς!
-Όχι καλή μου, μια χαρά είμαι. Τα όργανα ήρθα να πάρω και έρχομαι και 'γώ στη φωτιά. Και αν δεν σας υποδέχτηκα καλά ήταν επειδή πέρασα δύσκολες στιγμές απόψε, τελείως απρόσμενα και με γονάτισαν. Μα αυτά πέρασαν, αέρας ήταν και έφυγαν, ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον, να ξέρεις το εκτιμώ αυτό που έκανες, μα είμαι εντάξει.
-Σε πιστεύω, μα για να το σιγουρέψω θα πάμε στους άλλους μαζί.
-Ευχαρίστως, μα να ξέρεις οτι ο Στέλιος είναι ζιζάνιο και μπορεί να σε φέρει σε δύσκολή θέση με υπονοούμενα και λοιπά.
-Μην ανησυχείς , μπορώ να βάλω τον καθένα στη θέση του. Δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να με κάνει να αισθανθώ άσχημα, πλέον. Πάμε;
Με μπαγλαμά, κιθάρα και κάτι κρασιά, που ξεχώσαμε σύρριζα από το διπλανό δέντρο αράξαμε γύρω από τη φωτιά που γλώσσιζε κατακόκκινη στην ερημιά της παραλίας. Σαν τα νυχτερινά έντομα, οι νυχτερινοί κολυμβητές και οι περαστικοί άρχισαν να ζυγώνουν προς το κέντρο του ενδιαφέροντος. Άνθρωποι άγνωστοι, με διαφορετική λαλιά, χρώμα και ηλικία, μα με την ίδια ασίγαστη επιθυμία για επικοινωνία, που τους έσπρωχνε στις αόρατες διαδρομές του χάρτη αναζητώντας την ουσία, ίσως και τη λύτρωση, το προσωπικό θαύμα.
Γρήγορα με τον Δημήτρη στήσαμε το γλέντι με λαικορεμπέτικες επιλογές. Λίγοι οι μήνες που ‘μασταν μαζί, μα τα ακούσματά μας παρόμοια και είχαμε δέσει σαν παρέα και σαν μουσικοί. Τραγούδησαν, μουρμούρισαν, ξαναθυμήθηκαν παλιά, ξεχασμένα τραγούδια, χόρεψαν, πήδησαν σαν ΑηΓιάννηδες πάνω από τη φωτιά, κάποιοι φιλήθηκαν, τα ζευγαράκια αποτραβήχτηκαν σε σκηνές ή ερωτόδεντρα, άλλοι έβγαλαν τα ρούχα τους και βούτηξαν στη δροσερή θάλασσα και απόμειναν οι λίγοι και καλοί γλαρωμένοι, από το ποτό και την πύρα, να μισοκοιμούνται αγναντεύοντας τ’ άστρα, πλημμυρισμένοι από αιώνια -θέλω - ίσως- και -γιατί-.
Το ερωτικό κάλεσμα της κοπελιάς που με κοκκινισμένα μαγούλα, χαμόγελα και ζεστασιά τον έζωσε όλο το βράδυ, βρήκε ανταπόκριση και απόμεινα μόνος μου, εγώ και ο καημός μου να αναμετριόμαστε πάνω στο δόλιο όργανο. Τα μάτια μου είχαν ξαγρυπνήσει, μα ένα σφηνωμένο πετραδάκι στα ματοβλέφαρα, -εδώ και χρόνια-, μ’ έσπρωχνε ν ‘ανοίξω τις βάνες και να αφήσω την ψυχή μου να πλαντάξει στο κλάμα και όλα κόκκινα να γίνουν σαν τα ματωμένα από τις χορδές δάχτυλά μου. Να ξεσκάσω και να ξεφουσκώσει όλος αυτός ο αέρας από τα ανείπωτα και τους αναστεναγμούς που βάστηξα τόσα χρόνια. Δεν πρόσεξα όμως τη στιγμή και την παρέα που ‘χε απομείνει γύρω μου και μοιραία τους πέρασα τη διάθεσή μου. Η Σάρα, μια κοπελιά από τη Βιέννη που ήξερε να παίζει φλάουτο, όταν άκουσε το “Μινόρε της αυγής”, ενός ήλιου που σε λίγο θα ξεπρόβαινε, ξέσπασε σε δάκρυα. Όταν τελείωσε το τραγούδι και αντίκρισα τα διαμάντια των ματιών της, μου ‘πε πως δεν είχε ξανακούσει πιο μελαγχολική μελώδια στη ζωή της. Γλυκιά χαρά με κατέλαβε, συνέχιζα να μιλώ την άρρητη γλώσσα της τέχνης και να εκφράζω αυτό που νιώθω, όπως τότε, που με ένα αγαλματάκι που έφτιαξά, κατάλαβε, λαβώθηκε και ένιωσε όπως και 'γώ όταν έφυγε, τότε. Τότε, μετέωρο, με το μυαλό να γράφει και να διαγράφει σενάρια, δίχως εξήγηση, δίχως την ικανοποίηση του μίσους, ούτε την ευγενική παραχώρηση της δολιότητάς της ή της αναντίρρητης έλλειψής μου. Τίποτα. Πανέμορφη, γλυκιά, θανατηφόρα, εγωίστρια.
Το δάκρυ της με έκανε να σταματήσω, είχα εδώ και ώρα τραγουδήσει τα μεγάλα μοιρολόγια της φυλής, τους σπαραγμούς της ράτσας των τραγικών και όσοι είχαν μείνει ξύπνιοι, αβυσσωμένοι, πνιγμένοι στα μαρτύριά τους, ανακουφίστηκαν λαβωμένοι από τις αόρατες μαστιγωματιές.
Ο Στέλιος κάλεσε το τέλος της συνάθροισης και την συνέχειά της στις σκηνές. Τον ακολούθησαν δυό κοπελιές και απόμεινα εγώ με την Ιρένε σφιχτά αγκαλιασμένοι , ο καθένας στον υπνόσακο του και μετά από άγνωστη ώρα στον ίδιο, στην σκηνή μου.
Άγριος έρωτας, με λαχανιάσματα, εκδηλώσεις επιθυμίας, τρυφερότητες και σκληράδες, τα δύο σώματα χόρευαν το ένα μέσα στο άλλο, με θέρμη, αγωνία, πυρετό και δύναμη. Ο ρυθμός ήταν ασύμφωνος με βάση την οικονομία της συνουσίας, η ταχύτητα μείωνε τη διάρκεια, αύξανε όμως δραματικά την ένταση στο επίπεδο του υστερικού, ονειρικού αυνανισμού, που η ευτυχία από τον πρόσκαιρο κατευνασμό των ορμών φορούν σε σώμα και πρόσωπο τη μάσκα της παραίτησης.
Δεν χρειάστηκαν πολλά λόγια, δύο μονόλογοι, ένα πρόστυχο αλισβερίσι ανόητης ανάγκης και πόνου. Το πρωί μας βρήκε ενωμένους με την γεμάτη απόδειξη του έρωτα μεταξύ μας. Έρωτας όχι. Αγνό σέξ με επιφυλάξεις και ρίσκα, απρόσωπο, σαρκικό, κανιβαλλιστικό. Τα δαγκώματα στους μηρούς και στον αυχένα, όπως η σκύλα παίζει και μεταφέρει τα μικρά της, μαρτυρούσαν μάχη επιβολής και κυριαρχίας. Και οι δυό κάρφωσαν το λάβαρό τους στη μνήμη του άλλου, σαν να ήταν η πρώτη φορά, και ήταν όντως το απόλυτο δόσιμο, εκεί που τα γυμνά βήματα μιας ολόκληρης ζωής εναρμονίστηκαν σε μια άνευ προηγουμένου χορογραφία.
Το διαστρεβλωτικό φώς του πρωινού όπλισε ξανά το σώμα της με μάσκα, πανοπλία, “ έγινε, το ήθελα, αυτό ήταν, τελείωσε ”. Βγήκαμε για πρωινό κατά το μεσημέρι με τους υπόλοιπους, ενώ το πρόσωπό μου ακόμα έλαμπε. Τρόμαξε, μα δεν το δειξε. Μ’ έδιωξε πάνω που ξέχασα τα φαντάσματα, γιατί σκόνταψα σε άνθρωπο αληθινό και ξύπνησα. Μ΄ έστειλε, γιατί κανένας δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την ιδέα του προηγούμενου, τώρα την καταλαβαίνω, τότε όχι, ήταν κάτι που δεν μπόρεσα ποτέ να της το συγχωρέσω. Μπορεί τα επόμενα βράδια να καταλήξαμε στο ίδιο στρώμα, μα η απόσταση που θα μπορούσαμε να διανύσουμε, ποτέ δεν θα ξαναγινόταν άμετρη όπως στην αρχή. Αυτό που δεν έπιασα όμως ήταν τούτο: εγώ ό,τι έκανα, το έκανα για το τώρα του τότε, ενώ αυτή για το τώρα του μετά. Και οι δύο πασχίζαμε να ξεφύγουμε από θύμησες όμορφες - τις χειρότερες του είδους - και ενώ εγώ το κατάφερα, εκείνη μπλέχτηκε στην ξέφρενη, άφρονα πορεία μου, που ήθελα, μα δεν χρειαζόμουνα τους άλλους, μόνο τους χρησιμοποιούσα. Μελέτη για το έργο της ζωής μου και ο πρωταγωνιστής εγώ. Στην αρχή τα κατάφερνα μια χαρά, γιατί μπορούσα να δώ και να τρυγήσω την ουσία τους, το καλό του καθενός, τη δύναμη απ’ όπου θα μπορούσα να αντλήσω. Σε αυτή την περίεργη στιγμή της ζωής μου με πέτυχε, γιατί μπόρεσε να με αγαπήσει, μα εγώ ήμουν ανίκανος για αγάπη, ήθελα και μπορούσα να ερωτεύομαι πολλά πρόσωπα τη φορά, όχι πλέον ένα, ποτέ πια μόνο ένα και με βάση αυτή μου την αρχή πορεύτηκα.
Ζήσαμε μαζί τρείς μήνες, τρείς μαρτυρικούς μήνες, εγώ ήμουν σε τροχιά φυγής και αυτή αν και το ‘θελε, δεν είχε το κουράγιο και τη δύναμη να με κρατήσει, να με διεκδικήσει. Χαμένος ο κόπος αν το 'κανε και ήταν αρκετά ευφυής και συναισθηματική για να το ξέρει. Το πλήρωσε με πόνο και κέρδισε την ούτως ή άλλως αμέριστη εκτίμησή μου. Μα μεταξύ αγάπης και εκτίμησης χάσκει ένας ολόκληρος κόσμος, ίσως αυτός που θα μπορούσαμε να ‘χαμε ζήσει εμείς.
Μετακόμισα σε άλλη πόλη. Στην αρχή κρατούσαμε αραιά και που τηλεφωνική επαφή, ενώ μετά, για χρόνια, μόνο οι γιορτές, τα γενέθλια και οι συμπτώσεις μας έφερναν κοντά.
Στο μεταξύ, εγώ είχα ήδη ξεκινήσει να τρέχω στη ζωή μου. Κοιτούσα πίσω, μόνο κάθε βράδυ για τον απολογισμό του μεροκάματου. Κέρδιζα καθημερινά στο νέο περιβάλλον που βρισκόμουν απογοητεύσεις, μα από ένα βράδυ και μετά όλα άλλαξαν. Το ένα έφερε το άλλο, κάποιες τυχαίες γνωριμίες ευδοκίμησαν και βρέθηκα περιστοιχισμένος από ανθρώπους νέους, αδοκίμαστους, ταλαντούχους και δημιουργικούς, με όρεξη για ζωή και πορτοκαλί αύρα. Αυτός ο κύκλος έγινε τόσο ισχυρός και μεγάλος που ακόμα και όταν ήθελα να αποτραβηχτώ και να μείνω μόνος, ήταν αρκετά δύσκολο.
Ένα απόγευμα του Νοέμβρη έμαθα οτι δύο παλιοί και καλοί φίλοι θα συμμετείχαν σε μια εκδήλωση και ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να συναντηθούμε ‘εντελώς’ τυχαία. Οι επιλογές και τα χρόνια μας είχαν απομακρύνει τόσο, που πολύ το σκεφτόμουν αν άξιζε να το προσπαθήσω.
Το αποτέλεσμα ήταν απροσδόκητο, αυτοί ποτέ δεν κάθισαν, περαστικοί ήταν και έφυγαν, αντίθετα από μένα, που έζησα από κοντά το τέλος μιας επανάστασης, τη ρομαντική αυτοκαταστροφή ενός οργανισμού, που για να επιβιώσει και να εξελιχθεί έπρεπε να χαθεί θριαμβευτικά. Με μια κινηματογραφική προβολή ξεκίνησαν και έληξαν όλα, το ειρωνικό είναι οτι το τελευταίο φίλμ που έπαιξε ήταν το “Τέλος της αθωότητας”.
Το κτήριο πρόσφερε την ιστορία του, το χρώμα μιας άλλης εποχής, με μπορντό, ξεθωριασμένα ,βελουτέ καθίσματα, πορτοκαλοκίτρινο φωτισμό από τον τεράστιο, σκονισμένο πολυέλαιό του, ένα μεγάλο, ξύλινο, σαρακοφαγωμένο πατάρι και 2 σειρές από θεωρεία, ενώ εμείς τη ζωντάνια και την παρουσία που το καθιστούσε ενεργητικό επί εικοσιτετραώρου βάσεως για μήνες, μέχρι που μας διέλυσαν με επιτροπές, παροχές και ξεπουλήματα. Μέχρι τότε μια φουρνιά από φοιτητές, μαθητές, αργόσχολούς, μόνους, ζευγαράκια και πολιτικάντηδες έστησαν, αυτοοργάνωσαν και ανέβασαν θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες, ομιλίες, φωτογραφικές εκθέσεις και happenings, που για να τα ‘παιρνες όλα είδηση, έπρεπε να βρίσκεσαι συνεχώς εκεί. Και ήμασταν, με sleeping bags, με οδοντόβουρτσες και τάπερ της μαμάς, με κιθάρες, κάμερες και sprays, ναρκωτικά και αλκοόλ, πολύ αλκοόλ, κάτι σαν μεταεφηβική πενταήμερη, σαν κατασκήνωση στο δάσος της γκρίζας πόλης. Οι μέρες δεν ξέρω αν περνούσαν, πώς και πόσο γρήγορα, το ρολόι είχε καταργηθεί προ πολλού και όλοι μιλούσαν για πλάνα μακρινά ως το ίδιο βράδυ, ήταν και τότε που ‘χα κόψει τις διπλωματικές μου σχέσεις με τη Σχολή και διατηρούσα απλώς την ιδιότητα του φοιτητή, πάντως εκεί μέσα βρήκα την ταυτότητα που έψαχνα δεξιά και αριστερά σε νησιά και χώρες, τα καλοκαίρια.
Τόσο ταγμένος στον Αγώνα, που Σάββατο μεσημέρι καθάριζα τα σκαλοπάτια των σκοτεινών θαλάμων, που μέσα κοιμούνταν ακόμα άτομα από χθές. Απορροφημένος στις σκέψεις μου δεν πρόσεξα μια καμπαρτίνα που μπήκε αθόρυβα από πίσω μου και άρχισε να εξερευνά το εσωτερικό τοπίο. Ήταν τότε που φοβόμασταν έντονα την ανακατάληψη του χώρου και ορίζαμε ομάδες περιφρούρησης και στο κάθε ύποπτο κρούσμα, με μια φωνή, ένας ετοιμοπόλεμος μικρός στρατός από κοπελιές με χαϊμαλιά και δοκάρια, πανκιά με σκουλαρίκια στα φρύδια και σκούπες, άλλους με τζιν και ρακέτες, φόρμες και μπουκάλια και ό,τι πιθανό συνδυασμό μπορεί κανείς να φανταστεί, μαζεύονταν σε κάθε γνωστό και λιγότερο γνωστό πέρασμα- είσοδο. Δεν μπορούσαμε να εμπιστευτούμε τη σκυλίτσα που γέννησε μέσα στην κατάληψη, γιατί με ένα χάδι ή ένα κόκαλο γινόσουν αυτόματα η συμπάθειά της.
-Δουλειά ή ευχαρίστηση; ακούστηκε μια φωνή από το βάθος της αίθουσας. Κοριτσίστικη, δυνατή, εύηχη, σχεδόν κρυστάλλινη. Με την άκρη του ματιού έπιασα την καμπαρτίνα και αμέσως κοίταξα προς την είσοδο, άδεια από κόσμο, ψιλόχιονο στον προθάλαμο, προπαραμονές γιορτής, άρα όλα cool.
-Ευχαρίστηση και στάση ζωής. Προβληματισμός και αμπελοφιλοσοφία. Μπορείς να καταλάβεις κάτι για τον άλλον από τον τρόπο που σφουγγαρίζει; Καθρεφτίζεται ο χαρακτήρας του σε κάθε πράξη του;
- Εσύ πες μου που κατέληξες.
- Θα σου πω την παρατήρηση και μετά την άποψή μου. Να, σφουγγαρίζω τις σκάλες, απ’ τη μια μεριά του σκαλοπατιού ως την άλλη και μετά πάω στο επόμενο. Λογικό; Ναι. Κάπως έτσι αντιμετωπίζω τα απλά προβλήματα στη ζωή μου, για να περάσω στο επόμενο θεωρώ οτι θα πρέπει να ‘χω ξεμπερδέψει με το προηγούμενο στάδιο. Μα μετά τα σκαλοπάτια, ακολουθεί η αίθουσα, ένας ορθογώνιος χώρος που κατακερματίζεται από τις ατάκτως τοποθετημένες καρέκλες και το τραπέζι. Η αντιμετώπιση του χώρου θα ‘ναι ενιαία ή αποσπασματική; Κατά λωρίδες, κατά σειρές ή τυχαία αρκεί να καθαριστεί όλη η επιφάνεια; Η φορά της σφουγγαρίστρας θα ‘ναι παράλληλη, κυκλική ή τυχαία;
- Έχεις ξανασφουγγαρίσει στη ζωή σου;
- Αντιπαρέρχομαι και συνεχίζω. Έχεις βάψει ένα τοίχο ποτέ σου; Έχεις καθαρίσει ένα μήλο;
- Μήλο ναι, τοίχο όχι ακόμα.
- Σκέψου το εξής: το να βάψεις ένα τοίχο κατά τετράγωνες επιφάνειες ή κατά λωρίδες σου εξασφαλίζει μια ομοιομορφία στο αποτέλεσμα και αυτή η κανονικότητα καμία σχέση δεν έχει με το ελεύθερο βάψιμο, το τυχαίο και αποσπασματικό μαζί. Στην πρώτη περίπτωση, δεν θα χρειαστεί να χάσεις χρόνο και χρώμα σε άσκοπες και περιττές κινήσεις, όπως στη δεύτερη. Φαντάσου τώρα το ανάλογο με το μήλο: μπορείς να επιλέξεις την κανονικότητα, κατά φέτες ή κατά μια συνεχόμενη λωρίδα, ενώ αν κόβεις λίγο εδώ λίγο εκεί ή κατά ζικ-ζακ, ούτε το αποτέλεσμα θα σε δικαιώσει και θα ‘χεις χάσει περισσότερο χρόνο απ’ ότι θα ‘πρεπε. Όλες μας οι ενέργειες ουσιαστικά είναι κρίκοι μιας αλυσίδας ενεργειών, κάθε φορά και η αντιμετώπισή τους με σοβαρότητα και υπευθυνότητα ή μη, μας δίνουν ένα μέτρο του χαμένου χρόνου μας. Η δακτυλογράφος μαθαίνει το τυφλό σύστημα για να ελαχιστοποιεί τον χαμένο χρόνο της. Ίσως να υπάρχει ένα τέτοιο τυφλό σύστημα και για το σφουγγάρισμα… Άρα, για να αυξήσουμε τον ελεύθερο χρόνο και να μειώσουμε τον χαμένο, θα πρέπει να αναζητήσουμε αυτά τα patterns που σου λεγα, για να μην έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.
- Μεσοβέζικη στάση δηλαδή.
- Ακριβώς όπως το ‘πες. Μα από που βγαίνει το μεσοβέζικος; είναι κάποιος ιταλικός θεατρικός όρος, που προέρχεται από αρχετυπικό ρόλο, κάτι σαν τον μεφιστοφελή;
- Δεν ξέρω, θα κοιτάξω, φεύγω τώρα.
- Γειά σου κοπελιά.
Φεύγοντας πρόσεξα την κατάλευκη επιδερμίδα από τα κρινοδάχτυλά της, καθώς έζωνε το μακρύ κασκόλ της γύρω από το ανασηκωμένο πέτο της, κάτω από ένα βαρυφορτωμένο, πορτοκαλί κασκέτο με τις καστανές της πλεξίδες. Ευχάριστο το διάλειμμα μαζί της, μα δεν πρόλαβα να ρωτήσω το όνομά της. Δεν πειράζει, όποιος έμπαινε εκεί σίγουρα κάποια στιγμή ξαναπερνούσε.
Το μέρος το ίδιο, είχε μια περίεργη εξουσία πάνω στην περιέργειά σου και σε αιχμαλώτιζε όχι τόσο με αυτά που σου ‘δειχνε, αλλά κυρίως με τα άλλα, τα ανείπωτα, τις γεμάτες σκιές, τις χτισμένες πόρτες, τη σκάλα που πήγαινε στο πουθενά, στον τρύπιο θόλο απ’ όπου έμπαινε η βροχή και οι νιφάδες.
Αρκετό το κρύο εκείνο το χειμώνα και η επανάστασή μας, όπως την ονομάζαμε, άνθιζε ολοένα. Όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν, νεύρα, κακή οργάνωση, ψηφίσματα, κινήσεις απελπισίας, εμφύλιες συγκρούσεις, παρακμιακά γλέντια, τέχνη αληθινή.
Μέσα στον κυρίως χώρο, πάνω στο πατάρι, κρυμμένο πίσω από ένα παραβάν, έστεκε περήφανο στην παρακμή και την εγκατάλειψη ένα ξεδοντιασμένο πιάνο, σπουδαίας μάρκας, που πλέον δεν διακρινόταν πίσω από τα μονογράμματα και προσθαφαιρέσεις προπετών εραστών. Πλήκτρα σπασμένα, ταλαιπωρημένο κλαβιέ, παράφωνες νότες, πεισματικά μαγκωμένα σφυράκια ή προσανατολισμένα να χτυπούν στο κενό. Ένα βράδυ, από τα μίζερα που ήμουν σχεδόν μόνος μου, το πήρα απόφαση και το ξεκοίλιασα, το αποσυναρμολόγησα και με πρωτόγονα εργαλεία, πένσα και κατσαβίδια από το αυτοκίνητο και κόλλα από το περίπτερο, προσπάθησα το ανέλπιστο. Άδειασα δύο φτυάρια σκόνη, χαρτιά, μολύβια, συνδετήρες, σπασμένα εξαρτήματα και άχρηστες πλέον χορδές από μέσα του, το μελέτησα, ρύθμισα τα σφυριά, κόλλησα όσα πλήκτρα βρήκα μέσα ή εκεί κοντά, κούρδισα όσο καλύτερα μπόρεσα 2-3 οκτάβες ίσα για να μπορεί να παίξει κανείς μια μελωδία υποφερτά. Το άφησα μπαταρισμένο εκείνο το βράδυ, για να επουλωθούν οι λαβωματιές που επιμελήθηκα. Δεν έμεινα παραπονούμενος, για τον υπόλοιπο χρόνο με συντρόφευε καθημερινά με μελωδίες που θύμιζαν περισσότερο λατέρνα ή βραχνιασμένο ακορντεόν. Καθισμένος πίσω από το παραβάν φάνταζε σαν θέατρο σκιών όποιος ανέβαινε να παίξει κάτι. Η διαφορά ήταν τόσο αντιληπτή που κανένας δεν ξαναεπιχείρησε να το κακοποιήσει και όταν δεν υπήρχε προβολή στην αίθουσα όλο και κάποιος μας θύμιζε ή μας μάθαινε κάτι από τον κόσμο του. Σαν ένα όχι μακρινό καλοκαίρι παρέες σχηματίστηκαν γύρω μου, γύρω από το πιάνο, δοκιμάστηκαν μικρές συναυλίες, μέχρι και η χορωδία μαζεύτηκε μετά από μια πρόβα της και η αίθουσα απέκτησε προς στιγμήν τη χαμένη της αίγλη.
Πριν την προβολή μιας ταινίας ένας παππούς με κοίταζε συγκινημένος να παίζω.
- Πείτε μου ένα τραγούδι να το προσπαθήσω, του ‘πα.
- Τα τραγούδια που ξέρω νεαρέ μου δεν τα ξέρεις. Δεν είχες γεννηθεί καν όταν με κανταδόρους και κιθάρες παλεύαμε να κερδίσουμε ο καθένας την καλή του. Μα μην σταματάς, ωραία είναι αυτά που παίζεις.
- Τουλάχιστον παίξ’ τε μας κάτι. Μου φαίνεται οτι έχετε κάποια σχέση με το χώρο
- Δεν ξέρω να παίζω πιάνο, δυστυχώς, ποτέ δεν πρόλαβα να μάθω. Ήταν δύσκολες εποχές τότε, ακόμα και για μένα που ΄χα την δυνατότητα να σπουδάσω. Το κατώφλι αυτό έχω να το διαβώ πάνω από 45 χρόνια, από την αποφοίτησή μου, σε αυτόν εδώ το χώρο, με αυτό ακριβώς το πιάνο που ‘χε αγοραστεί για περιπτώσεις σαν και αυτές. Καταλαβαίνετε την ταραχή μου που μπαίνω εδώ μέσα και το βλέπω έτσι κατεστραμμένο. Κρίμα, οι άνθρωποι μπορούν να είναι πολύ σκληροί, ό,τι στα μάτια αρέσει η καρδιά προσπαθεί να το κερδίσει και αν δεν το καταφέρει, με τα χέρια το βασανίζει μέχρι ο νούς να το ξεχάσει.
- Πολύ ωραίο αυτό που είπατε και είναι η αλήθεια. Θα θέλατε να φέρω την κάμερα να σας πάρουμε συνέντευξη, γιατί αυτός ο χώρος απειλείται να χαθεί και αυτός είναι ο λόγος που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή μέσα. Θα θέλαμε την γνώμη σας, τη μαρτυρία της αποχής σας, για κάποιους που δεν ξέρουν ή και αν ήξεραν, ξέχασαν και δεν τους νοιάζει.
- Να ‘σαι καλά για τα καλά σου λόγια, μα σήμερα είναι λίγο αργά για μένα. Θα ξαναπεράσω αύριο, νομίζω οτι θα σας βρώ για να πούμε ό,τι θέλετε. Γεια.
Στο αντίο πάνω, από πίσω του φάνηκε ένα πορτοκαλόχρωμο σκουφί και σκέφτηκα: ‘ Λές να είναι αυτή; ’ ,μα χάθηκε μες στο πλήθος. Με πλησίασαν φίλοι που άκουσαν την κουβέντα με τον κύριο και αρχίσαμε να κανονίζουμε το ερωτηματολόγιο και τα μέρη απ’ όπου θα γίνονταν οι λήψεις. Πάνω που είχα ήδη μπεί στη σφαίρα της επόμενης μέρας, γιατί μια τέτοια μαρτυρία θα μπορούσε να βοηθήσει την υπόθεσή μας πάρα πολύ, ένα ζευγάρι χέρια μου 'κλεισε τα μάτια για να μου αποκαλύψουν αργότερα αυτή.
Είχα ρωτήσει, κανένας δεν την ήξερε, δεν είχε ξανάρθει πρίν και για την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν σίγουρος, γιατι δεν έλειψα ούτε στιγμή.
- Καλησπέρα μεσοβέζικε.
- Θα πει έτσι και έτσι, και αυτό και το άλλο, προέρχεται από το ιταλικό mesoveso που σημαίνει τα παραπάνω. Καλησπέρα, πες τραγούδι.
-... είσαι εκείνος που έψαχνα, που τόσο λαχταρούσα…
- Πές μου τ’ όνομά σου και στο παίζω. Κώστας.
- Αγγέλα.
Κάπως έτσι πέρασαν ώρες. Είπε πάρα πολλά τραγούδια, το ένα μετά το άλλο, πότε άλλαζα εγώ το πρόγραμμα, πότε αυτή και οι γύρω αναγκαστικά θεατές μπρός στο πρωτότυπο πλησίασμά μας. Δεν φοβήθηκε, δεν τσιγκουνεύτηκε την επαφή από την πρώτη στιγμή. Μ’ έκανε να νιώσω όμορφα, όμορφος, σημαντικός, έτοιμος, εκλεκτός. Είχε τη φωνή αγγέλου, γνήσιο ταλέντο, ατόφιο και σπαρταριστό, όχι σαν και μας που λιώσαμε πίσω από βιβλία με τα χρόνια για να πετύχουμε αυτό που εκείνη απλά διαθέτει προίκα από τις Μοίρες. Προτιμούσα να μην τραγουδώ, να μην παίζω, μόνο να την ακούω. Χανόμουν μέσα στο πάθος του τραγουδιού της, στα πολυκύμαντα, απρόβλεπτα και δυναμικά γυρίσματά της, στην ατελείωτη διάθεσή της για παιχνιδίσματα, στο ρυθμικό ξέσπασμα των χεριών της και στο χάσιμο μες στον εαυτό της όταν έκλεινε τα μάτια για να ανατριχιάσουμε όλοι από τα σκληρίσματα και τα παρακάλια μιας βαθιά ερωτευμένης γυναίκας, σχεδόν αιλουροειδούς. Ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό πως θα ήταν τυχαία ή περαστική από τη ζωή μου. Όταν όλοι είχαν ζεσταθεί, συστηθεί και άρχισαν να σιγοντάρουν, τότε έφυγε. Απότομα, όπως ήρθε.
Την τρίτη φορά που συναντηθήκαμε ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να μπορώ να την βρίσκω. Μέναμε κοντά, μα δεν βρισκόμασταν συχνά. Περίμενα την ευκαιρία να ξεκινήσουμε κάτι σιγά-σιγά, ή μάλλον ακολουθούσα το παλινδρομικό παιχνίδι της. Με ενδιέφερε το δίχως άλλο, μα πώς να δέσεις τον αέρα… Με κούραζε το κυνηγητό, μα το ανικανοποίητο ήταν τόσο ερεθιστικό, που αυτή ήταν η αίσθηση που μου άφηνε όσο χανόταν. Τη μια στιγμή κουλουριαζόταν σαν ρυάκι γύρω από τα πόδια μου και την άλλη τοξευόταν από μια εσωτερική βαλλίστρα προς το άγνωστο, αλλά πάντα με αποφασιστικότητα και πάθος. Γενναία, άμεση, απότομη, εκφραστική, με τσαμπουκά βύζαινε τη ζωή.
Η συννενόησή μας πάντοτε ήταν προβληματική, άλλα λέγαμε, άλλα καταλαβαίναμε, δεν μας πείραζε. Μιλούσαμε τηλεγραφικά, σε ένα ανομολόγητα συμφωνηθέν παιχνίδι, που μας έφερνε συχνά πυκνά σε ερωτικές παρανοήσεις, που πλημμύριζαν τα σώματα με αφανέρωτους χυμούς και ανατριχίλες. Ήταν πάντοτε ένα βήμα μπροστά, δεν μπορούσα να της κάνω ματ με τίποτα.
Κάποτε βρεθήκαμε σε ένα αποκριάτικο πάρτι κοντά στο Σούνιο, σχεδόν πάνω από τη θάλασσα. Όταν την είδα να χορεύει, σαν καταιγίδα, ανάερη, αβαρής και στροβιλώδης κατάλαβα ότι μαζί της θα σερνόμουν, θα της ήμουν βάρος, γιατί είχε γεννηθεί για να ζήσει, ενώ εγώ για να βλέπω και να παρατηρώ. Ακούραστη έκλεισε το χορό, ολομόναχη, πρίμα μπαλλαρίνα του Jim Morisson.
Την είχα ερωτευτεί; Όχι, δεν μπορούσα. Όχι, καμία άλλη. Δεν είναι ότι δεν το ήθελα, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δεν την άφησα την Αγγέλα, όμως εκείνη με κατάλαβε, πεταλούδισε αλλού και θηκάρωσε για λίγο τα φτερά της, ίσα για να ξεκλέψει ανάσες και φιλιά για το μεγάλο ταξίδι της. Άργησα πολύ να της μιλήσω, να την παγιδέψω, να τη φιλήσω, αυτή η γυναίκα ήθελε όλο το παραμύθι και εγώ μπορούσα να ζω με αναμνήσεις, πάλι μπροστά μου το πρόβλημα του χρόνου: μου μιλούσε στον ενεστώτα και γώ στον παρατατικό.
Ο χρόνος πέρασε και μαζί του πήρε τα απομεινάρια του μεγάλου εγχειρήματος που μας σώθηκε πρίν το καλοκαίρι. Τα πουλιά πέταξαν σε ηλιόλουστες παραλίες και εγώ επέστρεψα σαν τα κοπάδια στο βουνό. Άλλοι ρυθμοί, άλλες παραστάσεις, τα της πόλης ερμητικά κλεισμένα σε χρονοντούλαπο, που άνοιγα μονάχα στις πιο δύσκολες στιγμές της μοναξιάς μου. Ο τόπος δεν με κρατούσε, είχα μείνει πολύ καιρό μακριά, τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής μου και η πόλη εξασκούσε μια μυστηριακή γοητεία πάνω μου, που με τα χρόνια παραδέχτηκα και αποδέχτηκα μετακομίζοντας στη μεγάλη σχεδία της Κρήτης. Δεν ήθελα να δουλέψω εκεί που έζησα παράξενα, αλλόκοτα, συνηθισμένα, αδιάφορα, συγκλονιστικά και απελπισμένα.
Στην πόλη ξαναπήγα λιγοστές φορές, για δουλειές, παρουσιάσεις, εκθέσεις και θέατρα. Δεν είχα σκοπό να την πάρω στο τηλέφωνο, ούτε αυτήν, ούτε άλλες που σήμαιναν πολλά κάποτε για μένα, προσπαθούσα να κρατηθώ μακριά από βάθος, σχέσεις και ταλαιπωρία. Υπήρχαν εξάλλου πολλές συνεργάτιδες πρόθυμες να με συντροφέψουν για ποτό και βόλτα, τα άστρο μου είχε αρχίσει να λάμπει και κατάφερνα πολλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Τότε ήταν που την είδα, αμαξοστοιχία σκέτη, να τροχιόδρομοι καταπάνω μου σαν με είδε σ’ ένα παλιό διαβατάρικό πέρασμά, κοντά στη ληγμένη επανάσταση. Χέρι στο χέρι, αγκαλιά που κράτησε τόσα μέρη του δευτερολέπτου περισσότερο, ώστε να καταλάβω πως ό,τι υπήρχε μέσα μου ποτέ δεν χάθηκε, κοιμήθηκε μα δεν ξεχάστηκε. Για εκείνη, την εκδηλωτική, το πρόσωπό της έλαμπε από μια ιδιαίτερη λάμψη, που τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, μάλλον, είχαν αποκτηθεί μετά αφ’ ότου χαθήκαμε. Περπατήσαμε αγκαζέ στους βραδινούς δρόμους της φωτισμένης
με νέον πρωτεύουσας και αγκυροβολήσαμε σε ένα καφέ, κάπου στην πλατεία Αβησσυνίας, επενδεδυμένο με ξύλο καρυδιάς και μπισκοτόκουτα από όλες τις χώρες του κόσμου, για τσάι καραμέλα. Ακύρωσα το επικείμενο ραντεβού μου για να την δώ και να την απολαύσω. Ήπιαμε, φάγαμε, ενώ το γκαρσόνι μας κοιτούσε παραξενεμένο, αφού όλα τα κάναμε ανάποδα, το ξέραμε και γελούσαμε. Η συνέχεια της βραδιάς μας βρήκε πάνω στον ιερό βράχο, που όλα τα καλόπαιδα της νύχτας αράζουν, πίνουν, έρχονται κοντά και τραγουδούν, να της κάνω μασάζ στους κουρασμένους, από τη δουλειά και το διάβασμα, ώμους της.
Αυτό ήταν το πιο δυνατό μου χαρτί, μπορούσα να καταλάβω την κούραση του άλλου και με τα χέρια να του την πάρω, αρκεί να με άφηνε, να μου αφηνόταν να τον περιποιηθώ όπως νόμιζα. Ξεκίνησα κάνοντας μασάζ στους δικούς μου στο σπίτι, αργότερα στους συγγενείς και στο πανεπιστήμιο κατάφερα να πιάσω part-time δουλειά σε ένα ινστιτούτο αισθητικής όπου είδα και έμαθα πολλά. Έγινα καλός, πραγματικά καλός, ανεξάρτητα αν είχα νεαρό ή ηλικιωμένο σώμα απέναντί μου, όμορφο ή παρατημένο, ανδρικό ή γυναικείο, έκλεινα τα μάτια και άφηνα να με καθοδηγήσει ο αναστεναγμός τους, το ένα σώμα επικοινωνούσε διαισθητικά με το άλλο και το αποτέλεσμα ήταν να αντιστρέφεται η πολικότητα της κούρασης, σε δύναμη και ευεξία. Σε ιδιαίτερες στιγμές, με ερωμένες και ερωτευμένες, όλο το σώμα ένα εργαλείο, για μαλάξεις, πιέσεις, στρέψεις και διατάσσεις, με ερωτικές λαβές και τεχνικές που σκαρώνονταν ανάλογα με την ανάγκη και την επιθυμία.
Η διάθεσή μου εκείνο το βράδυ ήταν να την αποπλανήσω, να την
μετεριστώ, να την κάνω δική μου, να μου δοθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, όπως φανταζόμουν στα πιο τρελά μου όνειρα, χρόνια τώρα. Άπλωνα τα χέρια μου πάνω της, τους γυμνούς ώμους της και τον περιοχή του αυχένα εξερευνούσα, που ξαλάφρωναν σιγά σιγά και της χάριζαν ηδονή και ευχαρίστηση. Αναστέναζε κάθε φορά που πετύχαινα τον πόνο, σαν να γεννούσε κάτι δικό της, καλό και αγαπημένο, όχι από τα σπλάχνα της, μα σαν την Αθηνά, από το κεφάλι του γονιού της. Τότε έταξα στον εαυτό μου οτι τη θέλω αυτή την κοπέλα, να την ακούσω σε στιγμή ηδονής να σπαράζει με θεόρατα βογκητά ευτυχίας και λύτρωσης, μεγαλόστομα, μεγαλόφωνα, χωρίς λογοκρισία και σιγαστήρα ηθικής, να ακουστεί για να δηλωθεί, σαν κραυγή λύκου στη νυχτιά.
Δεν μείναμε πολύ παραπάνω εκεί, γιατί αναντριεύτηκαν οι γύρω μας και φουσκοθαλάσσισαν οι ανάσες τους. Εγώ, αν μη τι άλλο, θα επέστρεφα στο προσωρινό μου κατάλυμα για ύπνο, ενώ εκείνη θα συνέχιζε με τα βιβλία της για το πολυπόθητο πτυχίο. Ήταν φιλόδοξο χτύπημα, μα έπρεπε να το δοκιμάσω.
- Σε θέλω, σε ήθελα από τότε που σε γνώρισα. Δεν με προσμένει
καμία ψυχή πουθενά, εσένα δεν ξέρω και δεν με νοιάζει, πάντα υπήρχε κάποιο πρόσωπο μεταξύ μας να μας κρατάει σε ασφαλή απόσταση, ζευγάρι του ενός ή του άλλου. Δεν θέλω να σε χάσω, είμαι έτοιμος για σένα τώρα.
- Είμαι με άλλον, τον αγαπάω, δε με αγαπάει, είναι με άλλη, τον σκέφτομαι ακόμα. Αν κάνω ο,τιδήποτε με κάποιον, ακόμα και με σένα που σε αγαπάω, θα το μετανιώσουμε, γιατί με αυτόν η πεθυμιά μου θα ξαπλώνει και θα μισηθούμε μετά. Σε θέλω, μα όχι τώρα, όχι έτσι, δεν είμαι έτοιμη για σένα.
- Μου ήταν δύσκολο να κάνω αυτό το βήμα, μα δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Έπρεπε να το προσπαθήσω, γιατί θα ‘μενε πάντα στο περιθώριο του μυαλού και στην άκρη των χειλιών μου ανείπωτο. Μπορεί να περιπλέκονται τα πράγματα από τη μια, από την άλλη όμως ξεκαθαρίζω τη θέση μου απέναντί σου. Σε θέλω απόψε και δεν είναι ότι απλώς θέλω να κοιμηθώ με μια γυναίκα, εσένα θέλω, όπως ακριβώς σε ήθελα και τότε, μα δεν έβρισκα την ευκαιρία να στο πώ, γιατί είσαι πάντα άπιαστη. Αν έχεις αυτή τη δύναμη που δείχνεις, κράτησέ με σε απόσταση, εγώ δεν έχω αυτοέλεγχο και είμαι αρκετά αυτοκαταστροφικός για να προστατέψω τα μελλούμενα.
Πέρασε η πορτοκαλί βραδιά από πάνω μας, στα κιτρινισμένα σκαλοπάτια των Προπυλαίων και ‘μεις αμίλητοι και σφιχταγκαλιασμένοι, λες και αποχαιρετούσαμε αγαπημένους στην προκυμαία. Κάποιος έκλαψε, μετά εκείνη. Η ψηλή τούγια μας κρατούσε στην αφάνεια του πολυφωτισμένου κέντρου, μα το στερνό φιλί δεν δόθηκε. Το αντίο ήταν πραγματικά αποχαιρετισμός, το ξέραμε και οι δύο ότι δεν θα μπορούσαμε να ξαναβρεθούμε σαν απλοί φίλοι. Όταν γύρισα την πλάτη για να φύγω καταλάβαινα πως μόνο η σύμπτωση θα μπορούσε να μας ξαναφέρει κοντά. Έφυγα.
Τα χρόνια περνούσαν σαν ηλιόσποροι, τόσο γρήγορα που μέχρι να τα καταλάβεις , ήσουν ήδη στο επόμενο. Άνθρωποι μπήκαν στη ζωή μου, άνθρωποι βγήκαν, σαν παραλία το κύμα τους έβλεπα να ‘ρχονται και να φεύγουν. Ισορροπίες γερές είχα βρεί, η γαλήνη κυριαρχούσε γύρω μου και ‘γω αναζητούσα εφήμερες απολαύσεις και ανάλαφρες σχέσεις, χωρίς προβλήματα και εξηγήσεις, πίκρες και συναισθηματισμούς. Η καλή μου, ένα καιρό, παρουσίαζε το διδακτορικό της σε διεθνές συνέδριο και κατά τις παρακολουθήσεις της εγώ έκανα τις βόλτες μου στα μαγαζιά του κέντρου.
Την πέτυχα έξω από ένα παπουτσάδικό στην Ερμού και με το ζόρι με τράβηξε σ’ ένα μαγαζί για να μου κάνει δώρο κάτι που θυμόταν οτι πάντα ήθελα, ένα σέτ μπλέ σεντονιών. Με χαμόγελα ευτυχίας και γλυκιάς νοσταλγίας αράξαμε στο απόμερο μπαράκι, στο Κολωνάκι, που κράτησε παρέα στα ανήθικα φοιτητικά μας χρόνια. Η ώρα περασμένη και ‘μεις χαμένοι από κόσμο, υποχρεώσεις και τον ίδιο το Χρόνο, αφηγούμασταν ιστορίες, ταξίδια, μπερδέματα και ευτράπελα της ζωής μας. Ο φίλος της γύρισε για λίγο πίσω, μέχρι να την εγκαταλείψει οριστικά αυτή τη φορά και να της αφήσει μια σκληρή καρδιά που έμελλε να βασανίσει πολλές ανυποψίαστες ανδρικές καρδιές αργότερα. Ήταν ακόμα αρκετά νωπές οι μνήμες της και αυτή ευάλωτη, δεν υπήρχε άλλος έρωτας μέσα μου γι’ αυτή, δεν της ρίχτηκα. Περνούσαμε πολύ ωραία ακούγοντας να παίζουν παλιά τζάζ κομμάτια, με νέγρικες φωνές να ακολουθούνται από μπάσο ή ένα πιάνο, και ‘μεις αραγμένοι στους αφράτους καναπέδες. Κάποια στιγμή που πήγε στην τουαλέτα, πετάχτηκα να πάρω τη φίλη μου, να της πώ ότι θα αργούσα γιατί βρήκα κάποια παιδιά από τα παλιά, μα το γυναικείο της ένστικτο αμέσως έπιασε κάτι στον αέρα και μου ζήτησε να ‘ρθει και αυτή, αν και ήταν έτοιμη να ξαπλώσει. Κανένα πρόβλημα ! Σε ένα δεκάλεπτο έκανε την εμφάνισή της με κοκκινισμένα μάγουλα από το περπάτημα. Έμενε για το βράδυ εκείνο με τις αδερφές της που ‘χε καιρό να τις δεί και τις άφησα να τα πούν και να πούν και για μένα, ενώ εγώ την άραζα στο άδειο διαμέρισμα ενός καλού φίλου που πότε τον φιλοξενούσα εγώ, πότε εκείνος. Γνωρίστηκαν. Ήξερε η μια την ύπαρξη της άλλης και υπήρξε μια αμοιβαία συμπάθεια, μα κάτι εμπόδιζε τα δύο θηλυκά να λυθούν και να ‘ναι άνετες, εγώ που τις ήξερα και τις δύο, σε διαφορετικές στιγμές και καταστάσεις έβλεπα την προσπάθεια τους, μα δεν έκανα κάτι για να το αλλάξω. Συνεχίσαμε σε διπλανή κρεπερί και μετά βόλτα με το ολοκαίνουριο αυτοκίνητο της Αγγέλας. Η μικρή, όσο και αν το ‘θελε, δεν μπορούσε να κρατήσει τα ματάκια της ανοιχτά και την οδηγήσαμε σπίτι της, ενώ εγώ είπα να πάρω ταξί, γιατί έμενα στην άλλη άκρη της πόλης.
- Μην είσαι κουτός, θα σε πετάξω εγώ και αν θες να πληρώσεις, θα σε αφήσω να μου το ασημώσεις.
Με διστακτικότητα μας αποχαιρέτισε να φεύγουμε μαζί, προς το άδειο σπίτι και πιστεύω βαρεία καρδιά. Είπε ό,τι μπορούσε για να μείνω, αν και δεν επέμεινε, για το ξεκάρφωμα. Στο αυτοκίνητο μέσα υπήρχε ένα πλάκωμα, μια καταχνιά, κάτι που δυναμίτιζε την ατμόσφαιρα. Ανοιχτή η οροφή, μα ένιωθα να μην με χωράω ο τόπος, το πουκάμισο με στένευε αφόρητα, αν ήμουν μόνος θα το ‘σκιζα.
Φτάσαμε απ’ έξω, δεν περίμενε να την αποχαιρετίσω, έσβησε κατευθείαν τη μηχανή. Η στύση μου αστραπιαία αντέδρασε και ένιωσα το χτυποκάρδι μου φρενιασμένο. Πυρετικοί λογισμοί με αν και μήπως, πώς και γιατί κατέκλυσαν το ήδη φτιαγμένο από το ποτό κεφάλι μου. Την πήρα από το χέρι για να την οδηγήσω από την εξώπορτα στο ασανσέρ και από ‘κει στο διαμέρισμα, ενώ ήδη η πλάτη μου είχε γίνει κουρέλι από τα νύχια της και αυτή ανεβασμένη σαν τσιτάχ πάνω μου ετοιμαζόταν για άλλο γεύμα, πιό σωστό για εκείνη την ώρα. Δεν με άφησε να πλησιάσω τα χείλη της, είχε τον απόλυτο έλεγχο, έκανε ό,τι ήθελε, εφορμούσε και όταν πήγαινα να την πλησιάσω, αποτραβιόταν και την πλήρωνα με άγριες δαγκωματιές. Ρούχα δεν βγήκαν, μα είχα μετά την αίσθηση ότι έγιναν πολύ περισσότερα πράγματα τότε, παρά σε οποιαδήποτε άλλη ερωτική εμπειρία είχα ποτέ δοκιμάσει. Κοιμήθηκα αγκαλιά της, το πρωί φόρεσε τα σνίκερ της και δοκίμασε να φύγει όπως μπήκε, όπως πέρασε η νυχτιά, αμίλητη.
- Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να κάνω, εμείς οι δύο θα γίνουμε ζευγάρι, δεν ξέρω πότε, αλλά μετά από χθές είμαι βέβαιος. Αν θα αντέξει ο ένας τον άλλον επί μακρόν, δεν ξέρω, ο καιρός θα δείξει, ούτε αν θα αλληλοσκοτωθούμε, μα νομίζω ότι θα κάνουμε μπάμ από μακριά. Χημεία pure…είπα, χαμογέλασε λίγο, σήκωσε άλλο λίγο το κεφάλι να ‘ρθει στη θέση του και …Έφυγε. Έμεινα.

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.
Το ρολόι του Χρόνου χτυπούσε ασυγκίνητο

.-.-.-.-.-.-..-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.
Το ρολόι του Χρόνου χτυπούσε σιγανά

.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

Οι φαβορίτες μου ήταν το μόνο πλούσιο μέρος στο κεφάλι μου με μαλλιά και είχα γκριζάρει, όχι πολύ, 10 χρόνια περίπου. Οι γνωστοί μου αναγνώριζαν πως ο χρόνος δεν είχε αφήσει βαθιά τα σημάδια του πάνω μου, μόνο τα χέρια μου ήταν βαριά αυλακωμένα από τον πηλό. Δεν είχα τρέξει στα γυμναστήρια σαν τους συνομίληκούς μου, να σηκώνω βάρη και να κυνηγώ πιτσιρίκες, δεν είχα κοιλιά, γιατί έμενα κατά βάση μόνος μου και με φρόντιζα. Απλός, καθημερινός, απεριποίητος, με μια μόνιμη κεραμιδί τραγιάσκα επί κεφαλής.
Οι φίλοι μου παντρεύτηκαν, κάποιοι είχαν ήδη μεγαλωμένα παιδία, κάποιοι εγγόνια, άλλοι χώρισαν - οι περισσότεροι-. Εγώ έμεινα μόνος, πέρασα πολλά χρόνια με περιπαιτιούλες περιμένοντας την μεγάλη αγάπη. Μια μικρούλα, απ’ αυτές τις θανατερές, τις αδυσώπητες, με έπαιξε όπως έπαιζα και ‘γώ και με τσάκισε, με κατέστρεψε ολοκληρωτικά τρώγοντάς μου ό,τι μάζευα στην άκρη, ποδοπατώντας την αυτοπεποίθησή μου και αφήνοντας πίσω της ένα ζωντανό ερείπιο, μια γέρικη σαύρα να γευματίζεται που και που κανένα τελειωμένο θύμα. Τα τελευταία μου θύματα ήταν οι παραμελημένες γυναίκες των φίλων μου, που όσο αυτοί μου εξομολογούνταν τα σχέδιά τους για να ξενοπηδήσουν, εποφελούμην και αποκαθιστούσα ανίερες ισορροπίες. Είχα βρεί γερούς μηχανισμούς απενοχοποίησης, δεν θα έβαζα μυαλό με τίποτα. Με πολλή προσοχή οργάνωνα την αμαρτία και με προφάσεις αδιαθεσίας ή ξαφνικής δουλειάς δεν έχανα ευκαιρία να μελισσίζω τους ανθούς της ύστερης νιότης τους.
Μέσω κάποιων άκρων και της αναμφισβήτητης αξίας μου κατάφερα να μπώ στο εργαστήρι γλυπτικής του Δήμου και με τον καιρό και με πολλή δουλειά -ποτέ ξαφνική !- έφτασα να προΐσταμαι, ενώ παράλληλα άνοιξα και ένα δικό μου όπου διοχέτευα τα πραγματικά ταλέντα και τις ομορφούλες, που έπαιρναν γνώσεις και άκρες με την αξία τους. Κάθαρμα σωστό, αλλά μόνο εγώ ξέρω τί σώματα και πρόσωπα πέρασαν από τα χέρια μου.
Ήταν μέσα Δεκεμβρίου και το εργαστήρι θα ‘κλεινε για τις γιορτές. Η πόλη ήταν στολισμένη με αρκετά έργα μου, που τα αποκαλυπτήρια από το φρέσκο χιόνι γίνονταν κάθε όποτε έλιωνε. Όλο το νησί προετοιμαζόταν για το μεγάλο γεγονός της Χριστιανοσύνης, με γλυκά στους φούρνους, τριγωνάκια στις παρέες των μικρών, ζαλιστικά φωτάκια ν’ αναβοσβήνουν από το πρωί ως το βράδυ, έλατα στις γωνιές και ξενόφερτες μελωδίες από τα μεγάφωνα της πόλης. Στρατιές χαρούμενων, μα και αγχωμένων ανθρώπων μπαινόβγαιναν σε καταστήματα με γεμάτες τσάντες και πιό άδειες καρδιές.
Κάπως έτσι ήμουν και ‘γω, κλεισμένος στους 4 τοίχους της τηλεόρασής μου, που έπαιζε ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια έργα, με μόνη διαφορά την σειρά των καλεσμένων στα διάφορα shows, που ενέτειναν την απελπισία μου. Στη διάρκεια των εορτών, είχα ακούσει στα νιάτα μου, ότι παρατηρούνται οι περισσότερες αυτοκτονίες, από μοναξιά, άνοια, παραμέλημα, ασφυξία μπρος στην πλασσαριζόμενη εικόνα ευτυχισμένων ανθρώπων, που άθελα της οπλίζει το χέρι και πυροβολεί, ενώ κάνει τους άλλους να κολλάνε πιό κοντά, από φοβία μπρός στην ασθένεια της μοναξιάς.
Ευτυχώς δεν με είχε πάρει τόσο από κάτω, μα είχα βρει εκτόνωση στη ναρκωτική ευτυχία του ποτού και των πραγματικών ναρκωτικών. Οι ερωμένες μου είχαν επιστρέψει στα πατρικά τους, ενώ οι παντρεμένες διασκέδαζαν οικογενειακά στα ευτυχισμένα σπιτικά τους και με καμία δύναμη δεν επέτρεπαν να καλεστώ και ‘γω, για να τους υπενθυμίζω την άλλη πραγματικότητα, την αληθινή. Η μέρα μου ξεκινούσε και έκλεινε με ανοιχτές μπουκάλες και κοκτέιλ χαπιών, που μου χάριζαν την απαραίτητη νωθρότητα και υπνηλία που μου χρειαζόταν, αφήνοντας, βέβαια, γέρους πονοκέφαλους και αναγούλες για να μην ξεχνιόμαστε κι όλας.
Σε μια τέτοια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο. Το κουδούνισμά του, ακόμα και λάθος αν ήταν, με πλημμύριζε προς στιγμή με ελπίδα, για να με ρίξει στον Καιάδα, με το μονότονο ήχο της κατεβασμένης γραμμής, από την άλλη μεριά. Μα αυτή τη φορά δεν ήταν έτσι. Μια γνώριμη φωνή, της Ίρμας, με προσκαλούσε σε ένα από τα γνωστά πάρτι που διοργάνωνε στο σπίτι της, κάθε τέτοια εποχή. “Το τελευταίο της χρονιάς και το πρώτο της επόμενης”, ήταν το σλόγκαν.
Πάντα γουστόζικα, ιδιαίτερα και φαντεζί, σαν την ίδια, αποτελούσαν εγγύηση για πρώτης τάξης διασκέδαση. Ο πατέρας της, μεγαλοδικηγόρος στο νησί, της είχε αγοράσει ένα παλιό αρχοντικό που το ανακαίνισε η ίδια, χωρίς να λυπηθεί τα χρήματα στο ελάχιστο. Μπορεί οι ιδέες της να ‘ταν τόσο σταθερές όσο και το χρώμα των μαλλιών, που άλλαζε και μέσα στην ίδια μέρα, μα το αρχοντικό κράτησε τον πιό λιτό χαρακτήρα που θα μπορούσε να ‘χει. Σε αυτό ήταν απόλυτη, ποιός ξέρει ποιά απόκρυφη γωνίτσα της ψυχής της έβρισκε εκεί μέσα καταφύγιο από τη διαρκή αστάθεια της ζωής της. Σφυρήλατο σίδερο, πελεκημένη πέτρα και ξυλόγλυπτα, βαρεία έπιπλα συνιστούσαν τον προσωπικό της χώρο που σε λίγο θα τον διακοσμούσαν με ενδυματολογικές υπερβολές και ακρότητες οι δικοί της άνθρωποι. Στοίχημα βάζω πως ούτε τους μισούς από αυτούς που θα μαζεύονταν θα ήξερε, γιατί ως γνωστόν ήταν ανοιχτό και όποιος ήθελε καλούσε όσους ήθελε και έτσι, ακόμα και οι απόκληροι έβρισκαν ένα κοινό τόπο να συγχνοτιστούν , να ανταλλάξουν ευχές και να ενώσουν τις απέραντες μοναξιές τους.
Καθισμένος για λίγη ώρα, μπροστά στο κλειστό παράθυρό μου και ενώ η τηλεόραση συνέχιζε σαν φλύαρη πάπια, προσπαθούσα να οργανώσω το χυμένο μυαλό μου από την παραζάλη, να σκεφτώ αν είχα το τηλέφωνο καμιάς κοπελιάς για να με συνοδέψει. Είχα ήδη εξαντλήσει όλα τα τηλέφωνα του τηλεφωνικού καταλόγου του κινητού μου, εδώ και μέρες, άρα θα κατέφευγα στο βαρύ πυροβολικό. Φυλαγμένο σε σεντούκι, για να μου θυμίζει οτι αναφερόμουν σε χρονοντούλαπο, ανέσυρα την μεγάλη, χειρόγραφη ατζέντα που διατηρούσα ενεργή για πάρα πολλά χρόνια, μα είχε πέσει σε αχρηστία, επειδή περιείχε πολλές κατηγορίες που δεν ήσαν πλέον λειτουργικές. Τα περισσότερα νούμερα ήταν διεγραμμένα με κόκκινα, πράσινα, μπλέ και μαύρα στυλό, ενώ κάποια λίγα δεν διακρίνονταν από πολλά στρώματα ανεξίτηλου μαρκαδόρου. Σε μια ματιά, είδα λάθη και αμαρτίες μιας ολόκληρης ζωής, κοπέλες που δοκίμασα, που με δοκίμασαν, άλλες που πέρασαν χωρίς να τους δοθεί καμία ευκαιρία να αλλάξουμε τις ζωές μας, άλλες που δεν στεριώσαμε γιατί ποτέ δεν ήμουν επαρκής- κατά βάση συναισθηματικά, μπορεί και σεξουαλικά, αφού δεν με ένοιαζε η ικανοποίησή τους-, γυναίκες που σκοτώναμε τη μοναξιά και τις ελπίδες μας για ευτυχία και λίγα τηλεγραφικά, με όνομα και τηλέφωνο που πλέον δεν μου θύμιζαν το παραμικρό.
Ξεκίνησα να γράφω ένα πολύ ζεστό και διερευνητικό μήνυμα, αρκετά γενικό, ώστε να απευθύνεται σε πολλούς αποδέκτες, χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώνω ονόματα, για διευκόλυνση. Όποια τσιμπούσε το δόλωμα, θα δεχόταν πλήρη επίθεση. Μετά από λίγη ώρα άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες απαντήσεις. Οι περισσότερες, όπως ήταν αναμενόμενο, στα σπίτια τους με τους αγαπημένους τους, κανά δυό με έβρισαν γιατί δεν θυμόμουν τί είχε προηγηθεί και με είπαν κάφρο, ενώ άλλες πιο άνετες και εξίσου μόνες, ήταν σε ταξίδια σε όλο τον κόσμό. Δεν με έριξε καθόλου και με πιό μετρημένο μήνυμα, έκανα κρούση αυτή τη φορά σε μια άλλη, επικίνδυνη κατηγορία “Ξαναζεσταμένο-Δοκιμασμένο”. Τα αποτελέσματα, πάνω-κάτω, τα ίδια με πρίν, αλλά και πάλι η προοπτική να εμφανιστώ παντελώς μόνος μου ξίνιζε και η τελευταία μου απόπειρα, σε ένα απάτητο έδαφος και με κόκκινη επισήμανση “βαθιά Νερά”, βρήκε μερικά ονόματα, που για χάρη τους δεν είχα κλείσει μάτι για καιρό. Ανάμεσά τους η Στέλλα, Εκείνη, η Ιρένε, η Αγγέλα, η Σύλβια η μικρή. Όλες τους κρατούσαν ένα κομμάτι από την ψυχή μου, ίσως όμως έτσι να δικαιολογούσα την έλλειψη που αντίκρισαν οι επόμενές τους…
Δεν κάθισα να το πολυσκεφτώ, γιατί όπου απαιτείται σκέψη, σε τέτοιες περιπτώσεις η σωστή απάντηση είναι η αρνητική, αφήνοντας τον άλλον στην ησυχία του, μα έδρασα αυτόματα και το κοινό μήνυμα βρήκε τους στόχους του, εκτός από Εκείνη …είπαμε μεθυσμένος, όχι αυτόχειρας. Παρέα με τον Ιβάν, ένα ρώσικο λυκόσκυλο και Κανά δυό μικρότερα, που μου άφησαν να τους τα προσέχω, άρχισα να ετοιμάζομαι. Παντελόνι και άνετα παπούτσια, ριχτό μάλλινο, μια μπουκάλα από την κάβα μου και ξεκίνησα για μια βόλτα στην πόλη.
Ο κρύος αέρας με ζωογόνησε, ένιωσα αμέσως το αίμα να κυλά στις φλέβες και να παρασύρει την περίσσεια αλκοόλ στο μισοκατεστραμένο συκώτι μου. Ο γιατρός ήταν απόλυτος, αν συνέχιζα έτσι, θα χρειαζόμουν μέσα στα επόμενα χρόνια, αν όχι και τώρα, μεταμόσχευση, μιας και στις εξετάσεις μου όλες οι τιμές ήταν μακράν πέρα από τα φυσιολογικά όρια. Για την ώρα, με είχε προμηθεύσει με χάπια και χαπάκια, που όποτε ήταν να πιώ, τα θυμόμουν.
Στο δρόμο έκανα μια στάση, σε ένα ανοιχτό πολυκατάστημα για να πάρω περιοδικά και μερικά έργα, σε περίπτωση που το πάρτι αποδεικνυόταν φούσκα. Κόσμος έκανε αγορές της τελευταίας στιγμής και πιτσιρίκια φωτογραφίζονταν στην αγκαλιά ανθρώπων με γενειάδα και κόκκινη στολή. Η φωνή του εκφωνητή προέτρεπέ να συντομεύσουμε τις αγορές μας, γιατί τα πάντα έκλειναν και με την τυπική του φωνή να ακούγεται από μακριά, κάθισα για λίγο σε ένα καφέ, να πιώ κάτι ζεστό, να συνέλθω.
Άδεια καθίσματα, απαλά σουίνγκ στα ηχεία, μαλακά σκαμπό και μια μεστή, γυναικεία παρουσία, με έντονες καμπύλες και πλατινέ μαλλί, μου πήρε παραγγελία και χάθηκε προς στιγμήν πίσω από τις μηχανές του καφέ. Είχα όλο τον καιρό του κόσμου να παρατηρήσω την εσωτερική του διακόσμηση, μιας και πότε δεν την είχα προσέξει, μα θυμήθηκα οτι για αρκετή ώρα τώρα δεν είχα ρίξει δεύτερη ματιά στο κινητό μου. Αν και δεν είχα ακούσει τίποτα, είχα 5 μηνύματα και 1 κλήση. Με ωραίο ή λιγότερο κομψό τρόπο μου ‘λεγαν πως τελευταία στιγμή δεν παίρνεις τηλέφωνο, επειδή έμεινες μπουκάλα.
Κατέβασα στα γρήγορα τον εσπρέσσο και βιάστηκα να ξαναβγώ έξω με χαμηλωμένο κεφάλι, χωρίς να περιμένω για ρέστα. Οι τύψεις φέτος ήταν αγριότερες από άλλες φορές, μα δεν με έπαιρνε να το βάλω κάτω και κίνησα προς την κορυφή του λόφου, κατευθυνόμενος προς το κατάφωτο σπίτι. Κάτι μέσα μου είχε αρχίσει να σφίγγει επικίνδυνα τα σωθικά και αν δεν μιλούσα σε γνωστό άνθρωπο πολύ γρήγορα δεν ξέρω και ‘γω τί θα γινόταν.
Έφτασα κοντά στις έντεκα, άραξα λίγο πιο κάτω, στην κατηφόρα, μα το παγωμένο ήδη χιόνι με δυσκόλεψε αφάνταστα. Τρελά πεισμωμένος και με χαλασμένη διάθεση μπήκα μέσα αποφασιστικά και πήγα στην πρώτη ξεμοναχιασμένη να μιλήσω. Συνοδευόταν. Στη δεύτερη. Ζαλιζόταν και παρέπαιε, μα μου ΄κανε για το λίγο που την ήθελα. Αγκαλιά άρχισα να τοξεύω δεξιά και αριστερά για να βρώ κάτι καλύτερο. Το σπίτι ήταν τεράστιο, όπως το θυμόμουν και από παντού έβγαιναν και έμπαιναν μπουλούκια οι παράξενοι άνθρωποι. Μπορούσες να πετύχεις όλους σχεδόν τους συνδυασμούς των 3 φύλων και των ενδιάμεσων αποχρώσεων να μιλάνε, να σχετίζονται, να κοιτάζονται και να λικνίζονται. Παντού ήσαν αφημένα μπουκάλια, ποτήρια και γεμάτα σταχτοδοχεία. Σερβιρίστηκα και αφού εγκατέλειψα το πτώμα στην τύχη του, άρχισα να γυρνώ για να βρώ ή να προκαλέσω τουλάχιστον την δική μου. Στο διπλανό σαλόνι, που χρησιμοποιούνταν σαν αίθουσα μουσικής, συνάντησα αρκετούς γνωστούς μου και άρχισα να μπαίνω στο κλίμα και στην καλή διάθεση.
Βέβαια βοήθησαν σημαντικά και οι δύο γραμμές που ήπιαμε όλοι και από τότε άρχισε ο νευρικός χορός που κράτησε για πάντα. Ο καθένας με τα μάτια γυρισμένα ανάποδα, προς το εσωτερικό του έβλεπε τις νότες και το σφυροκόπημα του επαναλαμβανόμενου beat και χόρευε στον μικρόκοσμό του. Το stobolight μαχαίρωνε το ημίφως του πάνω πατώματος με λωρίδες φωτός και εκεί έχασα τον εαυτό μου, μέσα στο ξέφρενο πλήθος.
Όπως κάθε πάρτι που σεβόταν τον εαυτό του στις μέρες μας, έκανε άφθονη χρήση παραισθησιογόνων, για να δημιουργηθεί το προσφιλές έδαφος της εναλλακτικής πραγματικότητας, που όλοι χρειάζονταν. Το LSD και γώ δεν ήμασταν άγνωστοι, με βοηθούσε όταν στέρευε η φαντασία μου και εκεί μέσα τα ‘βλεπα όλα. Ο κόσμος έλιωνε, έβλεπα τα κομμάτια της αποσύνθεσής του να επανενώνονται και να παρατηρώ την κοσμογονική αλλαγή να συντελείται μπροστά μου. Παράξενες γέφυρες με ζωή, κινούνταν στο έδαφος σαν κάμπιες, τα λουλούδια ελικοπτέριζαν γύρω τους και αποκεφάλιζαν απορημένες μέλισσες που δεν μπορούσαν να αντιδράσουν. Η συνέχεια του χώρου, του χρόνου και του ήχου διαταρασσόταν και αυτονομούνταν σε τρείς διαφορετικές οθόνες που ετεροχρονισμένα διασταυρώνονταν, για να αποδώσουν ένα άκρως ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Προσπαθούσα να μην κάνω συστηματική χρήση, γιατί μου δημιουργούσαν φοβικές αντιδράσεις που έφταναν στα όρια της καρδιακής προσβολής. Έτσι χάνονταν πολλοί τότε…
Όταν άρχισα να αγριεύομαι με τους υπόλοιπους πρωτόγονους, είπα να κατεβώ και να δροσίσω το πρόσωπό μου μπας και ηρεμήσω. Κάτι πήρα να φάω, ήπια, μίλησα σε άγνωστες, κάποιες τις φίλησα, ενώ μια πιο επιθετική με στρίμωξε σε μια τουαλέτα, νομίζω. Απ’ έξω άρχισαν το μέτρημα, 10, 9, 8…1, ..2017 και βαρελότα, φωτοβολίδες και σφυρίχτρες από παντού σημάδευαν τη Χαρά, ψηλά στον ουρανό, για να φοβηθεί και να βατραχίσει σε άλλο αστέρι, ώστε να την δούν και να αγαλλιάσουν.
Κατάχαμα πεσμένος, με την πλάτη, προσπαθούσα να κουμπώσω το παντελόνι μου και με ανθρώπινες φιγούρες που άρχισαν να βγαίνουν μέσα από τοίχους και να με ταράζουν, αποφάσισα να φύγω. Μάζεψα τα κομμάτια μου και στην είσοδο που χαιρετούσα την Ίρμα, είδα το δικό μου Φάντασμα των Χριστουγέννων. Ήταν η Ιρένε. Ήταν όμως; Της έμοιαζε, χαμογελούσε σαν και αυτήν, ήταν όμως αληθινή; Αποδείχτηκε πως ναι.
Σε ένα σάρωμα του χώρου με εντόπισε, κέντραρε πάνω μου, χαμογέλασε και ξεχύθηκε προς το μέρος μου. Σαν φοράδας ανέμιζε η κατακόκκινη χαίτη της, ενώ σε κάθε βήμα το πορτοκαλί φουστάνι της αγκάλιαζε κάθε καμπύλη του σφριγηλού κορμιού της. Ασημένιο το μενταγιόν στο λαιμό και η αλυσίδα στο πόδι σήμα κατατεθέν της, δεν είχε αλλάξει πολύ. Το πρόσωπο είχε τις επιμελώς καλυμμένες ρυτίδες γύρω από τα μάτια, μα η παρουσία της ήταν τόσο γόνιμη, δυνατή και θηλυκή, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Το στήθος της, αχ.. αυτό το στήθος της, που μπροστά του γίνονταν οι λιγόψυχοι σε άντρες και οι άντρες μικρά παιδιά, έτοιμα να θηλάσουν τον γυναικείο, μητρικό οργασμό. Για το στήθος της ήταν περήφανη, δεν μπορούσε να το κρύψει, να το περιορίσει με τίποτα, αποκτούσε δική του προσωπικότητα, κίνηση και επιθυμία και στην μεγάλη, ερωτική στιγμή, πλημμύριζε κατά πάνω σου, ακολουθώντας προαιώνιους, φυσικούς νόμους.
Όταν με έσφιξε στην αγκαλιά της ένιωσα ξανά την ορμή και τη μέθη για κείνο το γνωστό, μεστό και πολύ λατρεμένο, ποθητό σώμα. Το ‘ξερε πως προκαλούσε πόθους και πάθη στο πέρασμά της, μα την ενδιέφερε πάντα κάτι πιό ουσιαστικό από το φευγαλέο των ανδρών.
- Ήμουν στο Ρέθυμνο, για μια επίσκεψη στον αδερφό μου και βρήκα καλοδεχούμενη την πρόταση σου. Ήρθα. Χάρηκα που με σκέφτηκες. Πάνε χρόνια, αλήθεια, που ‘χουμε να βρεθούμε. Μου ‘λειψες μικρέ μου!
Πόσος καιρός πάει από τότε που κάποια με προσφώνησε “Μικρέ μου”! ίσως και να ‘ταν αυτή η τελευταία. Από κεί και πέρα, αυτό τον χαρακτηρισμό τον επωμίστηκα εγώ.
Την άκουγα, την έβλεπα, την έσφιγγα στα χέρια μου, μα δεν μπορούσα να αρθρώσω πολλές κουβέντες. Το κατάλαβε. Όπως πάντα, όπως όλα, το κατάλαβε.
- Κάποιος είναι γκολ, έτσι; Πάμε να σου στύψω κάτι να πιείς, να ξεθολώσεις.
Με πήρε σχεδόν από το χέρι και αφού έψαξε λίγο, βρήκε την κουζίνα, τα πορτοκάλια και με έβαλε να τα πιώ. Πάντα ήταν πολύ στοργική απέναντί μου και εγώ ήμουν τόσο ευάλωτος, που δεν μπορούσα να θυμηθώ τί έκανα και απομάκρυνα αυτό το διαμάντι από δίπλα μου. Εκείνη ήξερε, πάντα ήξερε και με συγχωρούσε, μα εγώ δεν μπορούσα να με συγχωρήσω, είχα ξεχάσει το περιεχόμενο του όρου, κάπου στην διαδρομή. Το μόνο που θυμόμουν είναι οτι είχα λίγες σταγόνες κόκα μαζί μου και με αυτές θα ανέκαμπτα.
- Σε θέλω, πρόλαβα να της πώ και τη φίλησα στο στόμα. Πάντα έκανε πως ταραζόταν, μα ποτέ δεν μου αρνήθηκέ φιλί, ήταν έτοιμη για όλα, τα πάντα και παντού. Με κράτησε για μια στιγμή και μετά μου δόθηκε με απανωτά φιλιά και λόγια.
Είχε γλεντήσει τη ζωή της, αυτό το σώμα είχε γνωρίσει μεγάλους έρωτες και ήξερε αν μη τι άλλο να δίνεται, ολότελα και ολοκληρωτικά. Με κρατούσε σφιχτά πάνω της, σώμα και χείλη, χόρευε αργά και σαγηνευτικά με τη μέση της, ενώ γουργούριζε σαν περιστέρα. Τα καπούλια της είχαν εμφανώς βελτιωθεί, ίσως να ήταν η ιδέα μου, ίσως η πλαστική και το γυμναστήριο. Ό,τι κα να ‘ταν, είχε κάνει θαύματα. Όλα μπορεί να τα αλλάξει μια γυναίκα χείλη και στήθος, μύτη και κώλο, μα όχι τα μάτια και τα δικά της έκρυβαν καλά και έκρυβαν πολλά. Μου είχε πεί κάποτε, πως στη ζωή της αυτό που ‘θελε περισσότερο, ήταν να αποκτήσει παιδιά, μα μια λοίμωξη της είχε στερήσει για πάντα αυτή τη χαρά. Ανύπαντρη στα 40, χωρίς σοβαρή σχέση, με άντρες γύρω της σαν και μένα, που την ήθελαν για το βράδυ, μα έκαναν την πρόταση σε μικρούλες, είναι αρκετοί λόγοι για να κουβαλάει πίκρα.
Μα σήμερα ήταν παθιασμένη, όλα αυτά ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού της και έκανε παιχνίδι. Άνθιζε και γελούσε καθώς τη φιλούσα όπου έβρισκα, στο πρόσωπο, στο στόμα, στα μάγουλα, στ’ αυτιά και στο λαιμό. Την ένιωθα να φουσκώνει σαν το ηφαίστειο, ενώ και γώ κουβαλούσα λάβα μέσα μου. Η κόκα μου χάρισε μια δυνατή και αξιόμαχη στύση, που την δοκίμασα στα μεριά της, σαν τον παλιό, καλό καιρό, σε μια αποθήκη παπουτσιών. Η μυρωδιά από τις ελαφρώς μεταχειρισμένες γόβες της Ίρμας, τα τακτοποιημένα καλσόν και οι μπότες από γυαλιστερό δέρμα κατάφεραν να με σκυλιάσουν τόσο πολύ, που σκέφτηκα πως η κόκα πήγε τσάμπα. Κάτω από τους εκκωφαντικούς ήχους, ούρλιαζα σαν τσακάλι, πίσω από την αμπαρωμένη πόρτα, την χτυπούσα πάνω στην κοιλιά μου κρατώντας την από τη μέση, ολόρθοι και οι δύο, ενώ δάκρυα ηδονής στόλιζαν τα μάγουλά της. Πάντα αντιλαμβανόταν πολύ συγκινησιακά τον οργασμό, ενώ τα μάτια της έτρεχαν σαν κρήνες.
Δοκιμάσαμε ωραίες εμπειρίες ,που με τα χρόνια είχαμε μάθει από άλλους παρτενέρ, μέχρι που ξαπλωθήκαμε σ’ ένα πάτωμα, μωσαϊκό από πεσμένες γόβες, πιασμένοι αγκαλιά και φιλώντας την γλυκά στο λαιμό. Το χρειαζόμουν το σημερινό, να ‘ναι καλά η Ίρμα που με σκέφτηκε, γιατί ξαναβρήκα έτσι μια γυναίκα που με αγαπάει αληθινά και ίσως να ΄ταν το εφαλτήριο για να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή. Ήμουν ξαπλωμένος μαζί της και το δεν πίστευα, ήθελα να αλλάξω, μα δεν είχα το κίνητρο. Οι ευκολίες της ηδονής αποτελούσαν τρικλοποδιές και το ήξερα, μα αντί να πάω για τα πολλά, έμενα στα λίγα και σίγουρα, με κόστος, το οποίο Σήμερα,
κατάλαβα πως δεν ήθελα να πληρώνω άλλο.
Θέλησα να την ερωτευτώ, δεν θα μου ήταν δύσκολο. Όχι, δεν εννοώ να της πώ γλυκόλογα, ήταν πολύ γάτα για να πιάσει τα ψέματα, αλλά να, να κάθομαι δίπλα της, γύρω της και να την χορταίνω με τα μάτια, κοιτώντας την στα μάτια, έχοντας κατά νού ότι είναι μια ανθρώπινη ψυχούλα και δεν ζητάει παραπάνω απ’ όσα θέλω και ‘γω, το ευκολότερο και το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο, Αγάπη. Δεν κοστίζει, δεν σου λείπει αν την δώσεις, αντιθέτως όσο δίνεις, γεμίζεις με έναν παράξενο, ενεργειακό τρόπο, που καταρρίπτει τους ευρύτατα, παραδεκτούς νόμους της θερμοδυναμικής. Είχα καιρό να νιώσω ερωτευμένος και θυμόμουν την γλύκα, μα και την συντριβή, με φόβιζε η αίσθηση κάποια να έχει ιδιαίτερες επιδράσεις πάνω μου και με ένα φύσημα του ανέμου της διάθεσής της, να μπορούσε να αναποδογυρίσει τον κόσμο μου όλο. Έδιωχνα μακριά αυτές τις σκέψεις και αγκάλιαζα πιο σφιχτά το γυμνό, ζεστό της σώμα.
Σε λίγο πετάρισαν τα μάτια της και γύρισε να με φιλήσει για καλημέρα. Ήταν αστεία, η μασκάρα της είχε τρέξει και έμοιαζε με κορακοκόριτσο. Μούτρωσε προς στιγμήν, μα αφού της εξήγησα και κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη, παρατηρώντας με πιο νηφάλιο μάτι τα σημάδια του έρωτα, τις γρατσουνιές, τα ρουφήγματα, τα ξεσκισμένα ρούχα και το ρημαγμένο δωμάτιο, ξεσπάσαμε μαζί σε γέλια και αφού σουλουπωθήκαμε, βγήκαμε θαρρετά προς το υπόλοιπο σπίτι. Η μουσική ακόμα έπαιζε, ασταμάτητη στον πάνω όροφο, ακόμα και τώρα στις 9 η ώρα το πρωί. Κάτω, όπου και αν γυρνούσες το κεφάλι έβλεπες κόσμο να κοιμάται, όπου βρήκε ο καθένας, ενώ μια ομάδα μάζευε τα αμέτρητα ποτήρια για να τα πλύνει, άδειαζε τα σταχτοδοχεία, καθάριζε τις αστοχίες εμετού από τους νιπτήρες και τις τουαλέτες από όπου πέρασαν ορδές βαρβάρων. Με χαρούμενη διάθεση εγκαταλείψαμε προς ώρας το πάρτι, για να πάμε να τσιμπήσουμε τίποτα, να αλλάξουμε ρούχα και να ηρεμήσουμε για λίγο στο σπίτι μου, εννοώντας να το ευλογήσουμε.
Πέταξα στο τηγάνι μια βαθιά κουταλιά βούτυρο και σκόρδο και όταν μοσχομύρισε ο τόπος, ροδοκοκκίνισα δυό τρία λουκάνικα, με ομελέτα και κεφαλοτύρι. Ήδη άκουγα τις αρτηρίες μου να μουγκρίζουν καθώς βούλωναν, αλλά η κοιλιά μου πρόσταζε ναι και σήμερα ήταν η μέρα αφιερωμένη στην Ηδονή, οπότε όλα επιτρέπονταν. Μετά επιδοθήκαμε σε ένα εξουθενωτικό παραλήρημα έρωτα, σε όλο το διαμέρισμα, αναστατώνοντας κάθε δωμάτιο, σπάζοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά μας, με μαούνα το κρεβάτι, άγνωστο τιμονιέρη την καρέκλα γραφείου και βάση εκτόξευσης το τραπέζι της κουζίνας. Τέτοια λύσσα δεν την είχα ξαναζήσει, άγρια φιλιά με δόντια, σαν τσουγκρίσματα ποτηριών και θραύσματα γέμιζαν τα στόματα, μα δεν με ένοιαζε. Ένα μόνο πράγμα ήθελα, να την φορέσω, να χωθώ βαθιά μέσα της, με όποιο τρόπο και να την ντυθώ σαν στενή μπλούζα. Ήταν δική μου και μόνο δική μου, θα την ταλαιπωρούσα μέχρι να ματώσει και μάτωσε. Τα δύο σώματα παραδόθηκαν άνευ όρων και δέχτηκαν το ξένο χέρι του άλλου να μπεί παντού μέσα τους, να τους ανασκαλέψει τα μυστικά τους και να ανοίξει τα χρηματοκιβώτιά τους, με ό,τι πιο μυστικό φυλούσαν από τα μάτια του κόσμού. Τέτοιο συντονισμό δεν θα μπορούσα σε καμία άλλη στιγμή της ζωής μου να αντέξω γιατί θα έσπαγα. Τώρα πώς άντεξα, αυτό είναι άλλο θέμα.
Αυτό που μου κανε εντύπωση είναι πως δεν είχα τη φήμη του καλού εραστή, το αντίθετο θα ‘λεγα. Συνήθως η κόκα ήταν που μου δινε κουράγιο και δύναμη να αντέξω την εξοντωτική αυτή διαδικασία του σέξ, μα τώρα ήταν ένα ανήμερο θεριό κρυμμένο μέσα μου, που ούρλιαζε, που χοροπήδαγε και χειρονομούσε δείχνοντας: “ΑΥΤΗΝ”, με άγρια τεντωμένο δάχτυλο και χέρι πυκνά φλεβωμένο, μορφάζοντας με πόνο και πόθο μαζί. Η πεθυμιά μου φανερωμένη με καλούσε σε ένα ταξίδι στο άγνωστο, με πυξίδα την καρδιά και της βουλές της και γώ τραβούσα κουπί προς τα κεί μανιασμένος. Έτοιμος, πλέον…
Τα ζωντανά μας παρακολουθούσαν με φόβο και έκπληξη στην αρχή, γαβγίζοντας συνέχεια, μα αφού δεν τους έδινε σημασία κανένας, αποτραβήχτηκαν στις γωνιές τους αλυχτώντας πού και πού, ίσως γιατί προαισθάνονταν κάτι αλλόφερτο, επικίνδυνο και άρρωστο στον αέρα.
Από τότε που την είδα, σχεδόν δεν είχε περάσει στιγμή που δεν κάναμε σέξ ή όπως αλλιώς θές πές το. Λίγο ηρεμούσαμε και ακόμα και στον ύπνο της, της ορμούσα και κείνη αστραπιαία ανταποκρινόταν. Πήραμε από ένα βάλιουμ, γιατί οι αντοχές έφτασαν στον πάτο και κοιμηθήκαμε έναν ασυννέφιαστο ύπνο, χωρίς φοβίες και εφιάλτες.
.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.
Και ο Χρόνος άρχισε να σταματά
.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

Αργά το βράδυ της πρωτοχρονιάς όταν ξυπνήσαμε, με ρώτησε τί θα ‘θελα να κάνουμε και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το πάρτι της Ίρμας, μιας και θα τελείωνε τα ξημερώματα, δεν την είδα το πρωί για να της ευχηθώ και να την ευχαριστήσω. Γλυκιά και απαστράπτουσα, σαν να της έραιναν με ασημόσκονες τα μάτια, δέθηκε πάνω μου, με έσφιξε, κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, ώσπου να καταλάβω και γώ οτι ήταν ο τρόπος της να με κάνει δικό της, να το νιώσω, να το αισθανθώ.
Σχεδόν τίποτα δεν είχε αλλάξει, οι χθεσινές παρουσίες είχαν αντικατασταθεί από άλλες, πιο φρέσκες και διψασμένες για αμαρτία, κοιτάζοντας προκλητικά τους πάντες, με αδηφάγα μάτια έκαναν το σφυγμό του πάρτι να χτυπά συνεχώς στο κόκκινο. Τα μπουκάλια ήταν αμέτρητά, τα παρατημένα ποτήρια κύκλωναν κάθε σπιθαμή ελεύθερου χώρου και ο ήχος ήταν ανακατεμένος με γέλια, φωνές, εξηγήσεις και ανεξάρτητες μουσικές από τα δύο decks.
Η Ιρένε απότομα χλόμιασε και ό,τι χτίστηκε μέσα σε ένα βράδυ, έμελλε να καταστραφεί παταγωδώς, συμπαρασύροντάς με σε μια άβυσσο του νού και των ανθρώπων. Κατάλαβα την ταραχή της επειδή ασυναίσθητα μου σφιξε απότομα το χέρι, μετά το άφησε, πήρε μια βαθιά ανάσα και μου ζήτησε να φύγουμε. Έπρεπε να την είχα ακούσει και να φεύγαμε αμέσως, μα μια αρρωστημένη περιέργεια, να δώ τη μορφή εκείνου που την τάραξε, μου πάγωσε το αίμα και ο Χρόνος ακινήτησε για πάντα.
3 ζευγάρια μάτια διασταυρώνονταν διαδοχικά και εξουδετερώνονταν στο κενό και τα πάντα έχασαν κάθε σημασία. Τα πόδια μου κόπηκαν και ο αέρας του νικητή πέτρωσε μέσα μου, ενώ ένα τεράστιο δάχτυλο με πίεζε στο κεφάλι για να χαθώ, να χωθώ στη γή. Δεν ήταν Αυτός, ήταν αυτή, ήταν η Αγγέλα. Όλη μου η προηγούμενη βραδιά αποκωδικοποιήθηκε στα μάτια τους, σαν λυμένος γρίφος, όλοι κατάλαβαν πως όλοι ήξεραν το ρόλο τους στην ιστορία και εγώ να μην έχω λόγια. Το σαγόνι μου αυτόβουλα ήθελε να ανοίξει και να δώσει δικαιολογίες που θα έσωναν κάπως την κατάσταση, μα το μυαλό άδειασε και έμεινε να αχνοκινείται άλαλο, με συσπάσεις ανακλαστικές.

Τύχη; Μοιραίο λάθος; Νέμεσις;

Ποιός ξέρει, μα δεν είχε και νόημα. Είχαμε φτιάξει ένα νοητό τρίγωνο που έτεινε να ανοίγει και να αποκαθίστανται κάποιες ισορροπίες όταν βρεθήκαμε όλοι απέναντι σε όλους. Μου θύμιζε σκηνή μονομαχίας, μόνο που οι δύο που ’χαν όπλο θα πυροβολούσαν προς μία μεριά, τη δική μου.
Ήρθε μόνη της, χωρίς παρέα, πέταξε από μακριά για να ‘ρθει και πέτυχε τη στιγμή. Μερικές ώρες μετά ο ερχομός της δεν θα χε καμία σημασία για εκείνη, σε μένα στοίχισε μια ζωή που ήταν να ξαναξεκινήσει. Κάποτε η μπίλια της ρουλέτας ενώ γυρνούσε, δύο θέσεις αναβόσβηναν για χάρη της και αυτή παραδομένη στην ζαλιστική της κίνηση αφενόταν να σκοντάφτει πότε εδώ, πότε εκεί, χτυπούσε και έφευγε.
Είχαμε ξαναβρεθεί στην ίδια θέση, μόνο που τότε έβγαινα με την Αγγέλα και δοκίμαζα κυκλωτικές κινήσεις, όταν η Ιρένε μπήκε στο καφέ που ήμασταν. Το σύγκρυο ήταν το ίδιο, μα όλα ήταν τυχαία. Ο πάγος ήταν τόσος που αναγκαστήκαμε να φύγουμε, μετά τις αναγκαίες συστάσεις. Δεν κοιτάζονταν, ακτινογραφούσαν η μια την άλλη, για να καταλάβουν σημαντικότητα, ευτυχία, ικανοποίηση και μέλλον. Η φυγή αποτελούσε τη μόνη λύση, τότε, ίσως και πρίν από λίγο, μα όχι τώρα.
-Καλησπέρα μόρτη, πήρα το μήνυμά σου και ήρθα. Απ’ ότι φαίνεται δεν με περίμενες, μα ούτε ήμουν και η μόνη παραλήπτρια του μηνύματος. ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΝΕΙΣ; Όπως τότε. Δεν άλλαξες καθόλου, κρίμα και είχα μια ελπίδα κάποτε για σένα. Δεν πειράζει, εγώ ήρθα για να περάσω καλά και θα περάσω. Καλησπέρα Κόσμε, ΗΡΘΑ. Βάλτε μου να πιώ.
είπε και χάθηκε στο πολύβουο μεθυσμένο πλήθος. Το μάτι μου την έπαιρνε συχνά πυκνά είδηση να οργανώνει happenings και να γίνεται κέντρο και ψυχή του πάρτι.
Η Ιρένε μαράθηκε, το σαγόνι της πλησίασε στο στήθος και μια αδιόρατη παραίτηση φανέρωναν οι πεσμένοι ώμοι της. Πρέπει να ένιωσε πως κάποιος της τράβηξε το παραπέτασμα που φάνταζαν πάνω του όμορφες οι σκιές, για να αποκαλυφθούν οι τερατογενέσεις από πίσω. Χάθηκε και αυτή σε μια γωνιακή πολυθρόνα, βυθισμένη σε σκέψεις, δάκρυα και σύννεφα καπνού.
Δεν αντάλλαζαν κουβέντα μεταξύ τους, μόνο ματιές συνένοχες, φαρμακωμένες, παρηγορητικές, ενώ εγώ σαν ΄ψάρι έξω από τη γυάλα του, έτρεξα να κρυφτώ στον ναρκωτικό χώρο μου. Δεν μπήκα στον κόπο να ταράξω και άλλο την αξιοπρέπειά της πείθοντάς την οτι ήταν τυχαίο, οτι ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, οτι έφταιγαν τα χάπια μου και άλλες τέτοιες φτηνές δικαιολογίες. Δεν θα μπορούσε να με ακούσει τώρα να λέω οτι ότι και αν προηγήθηκε, όσα ζήσαμε από χθές, ήταν όλα αληθινά και πως ήθελα πραγματικά να αλλάξω.
.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.
Ο Χρόνος δεν είχε καμία σημασία
.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.

Άρχισα να καταπίνω τα ποτά το ένα μετά το άλλο, για να ρθω το γρηγορότερο δυνατό σε κατάσταση μέθης. Μια παρέα φοιτητών μου με βρήκε να διαλύομαι και με έβαλαν στην συζήτησή τους, που τους απασχολούσε ιδιαιτέρως μα ποτέ δεν έπιασα το θέμα. Με στόμφο άρχισα να τους αραδιάζω τις προσωπικές μου απόψεις σαν αξιώματα, ανέφερα βιβλιογραφία, παραδείγματα, ημερομηνίες, όλα πλάσματα του μυαλού μου, πάντα δήθεν, και το συγκεντρωμένο σμάρι άκουγε με ενδιαφέρον, μέχρι που ακούστηκε ένα ξερό γέλιο, που με γείωσε απότομα.
-Βρέ, δεν σου έφτανε η προηγούμενη ξεφτίλα σου; Συνεχίζεις το παραμύθιασμα για να πείσεις και αυτές τις μικρές να σου κάτσουν; Από το πανεπιστήμιο το έκανες αυτό, δεν βαρέθηκες πια; Γιατί το ανοίγεις, αφού μόνο φούμαρα λές και μέχρι να σε ανακαλύψουν φεύγεις και πάς αλλού. Ξεκόλλα λίγο από το σέξ και σκέψου για λίγο. Ενώ εσείς; Ναι, εσύ, εσένα λέω, με το ρόζ μαλλί. Σε ενδιαφέρουν αυτά που λέει ή σε έχει εντυπωσιάσει ο τρόπος που τα λέει; Βάλε και συ το μυαλουδάκι σου μπροστά και προσπάθησε να σκεφτείς αν είπε έστω και μια σχετική πρόταση, σχετική και συγκεκριμένη. Προσέξτε τον, είναι από το είδος των ανθρώπων που μπορούν να μιλούν ασταμάτητα, για ώρες, χωρίς να λένε τίποτα. Σε έχει πάραυτα εντυπωσιάσει; Ναι; Θές να κοιμηθείς μαζί του; Αυτός το θέλει και πολύ μάλιστα, αλλά ξέρεις κάτι; Ακόμα και να κοιμηθείς μαζί του, το όνομά σου δεν θα το θυμάται για ένα δευτερόλεπτο, για ένα ραντεβού, ενώ εμένα που ποτέ δεν του κάθισα, θα το θυμάται για μια ολόκληρη ζωή. Τέτοιοι άντρες δεν θέλουν χάδια και νάζια για να σε θυμούνται, χαστούκια θέλουν, για να ανακόπτουν λίγο την ξέφρενη πορεία τους και να ανοίγουν τα μάτια να δούν ποός είναι γύρω τους. Θές να κάνουμε αυτό το πείραμα; Στοίχημα ό,τι θές οτι δεν θυμάται το όνομα κανενός σας, γιατί γι’ αυτόν δεν έχετε σημασία, ούτε αυτά που λέει, μόνο θέλει να ακούει τον εαυτό του να μιλάει.
Ο χείμαρρός της κοντοστάθηκε σε αυτό το σημείο και όλοι σαν ένας, μετατόπισαν τις ματιές τους πάνω μου. Η κοπέλα με τα καστανά μάτια και το ρόζ μαλλί, με κοίταξε με ερωτηματικό τρόπο, σχεδόν ικετευτικό, να ψελλίσω το όνομά της, έστω και να θυμηθώ πώς άρχιζε, μια αρχή να έκανα και να με βοηθούσε. Και τις δύο μέρες τώρα την προσφωνούσα “γλυκιά μου” και κολακευόταν, μα τώρα άρχισε να καταλαβαίνει το λόγο.
Έσκυψα το κεφάλι και είπα ένα άνοστο αστείο, που έγινε μπούμερανκ όταν κανένας απολύτως δεν γέλασε. Σιωπή γύρω μου. Η παρέα άρχισε να σπάει και εγώ έβλεπα το κύρος μου σε αυτά τα παιδιά, τους μαθητές μου, να μεταμορφώνεται σε αναγούλα. Η Αγγέλα πλησίασε.
- Ξεπέρασες τα όρια, της ψιθύρισα με σφιγμένα δόντια.
Τί ήθελα να το ανοίξω το καταραμένο μου που αρκετά είχε πεί και είχε κάνει; Από κει και πέρα δεν καταλάβαινα από πού μου έρχονταν τα λόγια της, ραπίσματα σκέτα, καμπανιές στα αυτιά μου και στο σώμα.
- Αν είχες ίχνος ντροπής μέσα σου θα σηκωνόσουν από πριν και θα φευγες, παρά να συνεχίζεις να ξεφτιλίζεσαι σαν τελειωμένος. Σε ξεσκεπάζω εσένα και το παιχνίδι σου, σε όλες και σε όλους, κάτι που δεν έκανα τόσα χρόνια και το μετάνιωσα, γιατί δεν έβαλες μυαλό. ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παίζεις με τις ψυχές των ανθρώπων, ούτε με τα σώματά τους άκαρδε, ανέραστε, διεφθαρμένε υπάνθρωπε. Όλοι κάποτε αγάπησαν και πόνεσαν, όλοι πληγώθηκαν, μα βρήκαν το κουράγιο να συνεχίσουν, ενώ εσύ έμεινες εκεί, στην άρνηση και την αντίδραση. Έφτασες 40 χρόνων και κάνεις σαν 15χρονο. Εσένα δεν σου άξιζε αγάπη, γι’ αυτό και κόλλησες όταν νόμισες πως αγάπησες και από τότε κατέστρεψες τόσο κόσμο. Πήδησες όλους σου τους γνωστούς και τους φίλους! Γιατί; Δεν σου έφταναν οι άγνωστοι και η μαλακία που σε δέρνει; Με ενδιέφερες κάποτε, νόμισα οτι ήσουν βαθύς, ενώ εσύ πάντα έψαχνες μόνο για τρύπα. ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΑ ΠΟΤΕ. Άνθρωποι σαν και σένα, καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους, απογοητεύουν τους πάντες και πεθαίνουν μόνοι τους.
Έμεινα κόκαλο. Η μέθη εξαφανίστηκε δια μαγείας και μερικοί βράχοι ακόμα στοιβάχτηκαν μέσα στα σωθικά μου. Άρχισα να καταλαβαίνω πως κλυδωνιζόμουν. Τα περιθώρια αντίδρασής μου είχαν μειωθεί στο ελάχιστο. Θα φευγα δίχως άλλο, αν μπορούσα να φτάσω στην εξώπορτα, μα δεν με κρατούσαν τα πόδια μου. Όρθιος, μα ανήμπορος δεχόμουν την βροχή της, με κατεβασμένα χέρια. Αν άνοιγα το στόμα μου, από το παράπονο, θα βγαζα άναρθρα επιφωνήματα πόνου, μεγαλόστομα που θα με ρεζίλευαν κι άλλο και έσφιξα τα σαγόνια μου. Ήθελα να με προστατέψω από τα δολοφονικά λόγια της, μα από την άλλη καταλάβαινα πως δεν με έβριζε, με χαρακτήριζε με την Αλήθεια σύμμαχο και θύτη. Τόσα χρόνια είχα μάθει δικανικούς τρόπους και σοφιστείες για να μπερδεύω το θέμα και να δημιουργώ αμφιβολίες όπου ήθελα, μα όχι τώρα.
Με ξεγύμνωσε, ένιωθα αδιάκριτα τα βλέμματα των παρευρισκομένων να με εξερευνούν, σαν άγριο θηρίο που του αφαίρεσαν τα όπλα, τα νύχια και τα δόντια και δεν υπάρχει αίσθημα ελέους στις καμτσικιές του δαμαστή και στα διατάγματα.
Καθόταν απέναντί μου, ολόρθη, σαν Θεά-Τιμωρός, καμαρωτή σαν γιαταγάνι, σκληρή σαν σίδερο, με χαμόγελο πικρής αποστροφής. Μου είχε από ώρα κάνει ματ, με είχε συντρίψει, πάνω που σταμάτησε για λίγο κάτι πήγα να πώ και για να το τονίσω σήκωσα το δάκτυλό, με κεραυνοβόλησε με μια ματιά, το χέρι μου πάγωσε και ξεχύθηκε για την τελευταία εφόρμηση, για τη σημαία.
- ΜΗΝ ΜΕ ΞΑΝΑΕΝΟΧΛΗΣΕΙΣ, ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ ! Οι ερωμένες σου από δω μέσα συμφώνησαν οτι είσαι κακός εραστής, οτι μυρίζεις άσχημα, οτι συμπεριφέρεσαι σαν πρωταγωνιστής σε πορνό, είσαι βιτσιόζος χωρίς να δίνεις τίποτα, δεν ξέρεις τί σημαίνει γυναικείος οργασμός, συντροφικότητα, αγάπη. Δεν ξέρω τί σου βρίσκουν και δεν θέλω να μάθω. Σήμερα είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι μαζί σου…
και είπε κι άλλα, πολλά, δεν μπορούσα να την παρακολουθήσω, είχε πάρει φόρα και με χτυπούσε αλύπητα, καταπρόσωπο, τα μάτια μου κατέβασα και έμεινα το κέντρο ενός κύκλου ανθρώπων, που ‘χαν μαζευτεί και απολάμβαναν την παράσταση.
Η Ίρμα ξέσπασε σε ακράτητα χειροκροτήματα και επευφημίες, που το πλήθος συνέχισε σε ένα οργιώδες παραμιλητό και ζητωκραυγές και οδηγήθηκε προς εμάς.
- Να ‘σαι καλά αγαπητή μου γι’ αυτά που είπες. Περίμενα από άλλους οτι θα έδιναν ζωή στο πάρτι μου και παλμό, μα τελικά βρέθηκες εσύ, η όμορφη, γοητευτική και άκρως ενδιαφέρουσα άγνωστη. Άφησε μου το τηλέφωνό σου για να σε καλέσω εγώ την επόμενη φορά. Μου αρέσεις, θα τα πάμε καλά, κουβαλώ και ‘γώ λίγη από την τρέλα σου..
- Όσο για σένα, είπε και στράφηκε προς τα κάτω, προς το μέρος μου, κάθισε, δεν τρέχει τίποτα που έγινες ξεφτίλα, ΜΗΝ ξανάρθεις όμως διεφθαρμένε στο σπίτι μου, ούτε να μου ξαναμιλήσεις αν με δείς. Η κοπέλα έχει δίκιο, κάνε ό,τι θέλεις στα σώματά τους, άσε ήσυχες τις ψυχούλες τους, δεν τους φτάνει όσα τραβούν χωρίς αγάπη, τις γεμίζεις με τίποτα και τους παίρνεις την ελπίδα.
Και έφυγε. Η Αγγέλα με προσπέρασε και χάθηκε στον κόσμο για άλλη μια φορά. Ήμουν τόσο αηδιασμένος που ξέρασα το γάλα της μάνας μου σε ένα νεροχύτη. Κάποιος ήρθε από πίσω και μου κρατούσε το κεφάλι ενώ παραπατούσα. Με θολά μάτια αντίκρισα τα σκοτωμένα της Ιρένε, που χαν πρηστεί σαν τα δικά μου. Ευχόμουν να μην είχε παραστεί στη διαπόμπευσή μου, μα κάτι μου έλεγε πως τα είδε και τα άκουσε όλα.
Αχ! Γιατί να μην έφευγα πρίν μαζί της; σκεφτόμουν και άδειαζα αλκοόλ με αναθυμιάσεις, ενώ στιγμή δεν με άφησε.
- Θα σου φτιάξω έναν καφέ για το στομάχι και θα σε γυρίσω στο σπίτι, μου ‘πε ξέπνοα. Το πρόσωπό της είχε παγώσει και στο σημάδι του λαιμού είχε περάσει ένα φουλάρι, για να μην φαίνεται. Ο καφές έγινε αμέσως, με εγώ ήμουν με το ρολόι σταματημένο μερικά λεπτά πρίν, ζούσα ακόμα το πρίν από λίγο. Ήρθε και κάθισε δίπλα μου, μου πέρασε το ποτήρι στα χέρια και πέρασε τα χέρια της πάνω από τα γόνατά της. Μείναμε έτσι για μερικά λεπτά, ή για μερικές ώρες δεν μπορώ να πώ με σιγουριά.
Κάποια στιγμή σηκώθηκε, μου πρότεινε το χέρι, με κράτησε, σηκώθηκα και κοιταχτήκαμε. Ήταν το σύνθημα για να φύγουμε, μα συνέχισε να με κοιτά επίμονα, κατάματα. Νόμιζα οτι θα έκανε και αυτή με τη σειρά της σκηνή και πήγα να ξανακαθίσω, μα με κόλλησε πάνω της. Με το πρόσωπο στο στήθος μου να ανασαίνει με μικρά αναφιλητά, άρχισε να με τραβά σε ένα αργό χορό. Τα χέρια της είχαν περάσει ψηλά από τη μέση μου, έβαλε το ένα πόδι ανάμεσα στα δικά μου και με εξανάγκαζε σε μια κυκλική κίνηση. Το σώμα μου ήταν σμπαραλιασμένο, όπως όλη η ύπαρξή μου, αδέξια γίνονταν οι κινήσεις, απρόθυμα και με αστάθεια.
Η εκδίκηση τόσων χρόνων μου σερβιρίστηκε σε μια βραδιά, τεράστια, ασήκωτη, μπουκωτική. Δεν καταλάβαινα το “γιατί τώρα;”, με είχε δεί και ακούσει να κάνω χειρότερα, όχι μόνο σε άλλους μα και στην ίδια. Μα … γιατί δεν μπήκε μια στιγμή στη θέση μου; Ακόμα πονάω. Ακόμα Την αγαπάω. Ποιά; Εκείνη που φοβάμαι να πώ το όνομά της, για να μην με διαλύσει. Θα προσπαθήσω, τί πειράζει, χειρότερα δεν γίνεται, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα σήμερα έπιασα πάτο. Μα …μα τί γίνεται εδώ; Δεν θυμάμαι το όνομά της!
Ναι, τα κατάφερα. Ναι, αυτή η άγια στιγμή ήρθε που ξέχασα το όνομά της, το πρόσωπό της το ‘χω από καιρό ξεχάσει και το σώμα της - αρκεί να μην την δώ και κάνω ό,τι μπορώ γι’ αυτό-. Στον αγώνα να την ξεχάσω, τα κατάφερα και μου ‘μεινε μονάχα το άρωμά της, η θύμησή της, η έλλειψή της, να πολεμώ και να φοβάμαι, αλλά έτσι έγινε πιό επικίνδυνη, γιατί η ύπαρξή της χωρίς μορφή, δίχως σάρκα και οστά, έμεινε η ιδέα της, έγινε Ιδέα και εκεί μέσα χώρεσαν τα πάντα. Ό,τι αγάπησα, ό,τι ομορφιά αντίκρισα, ό,τι καλύτερο επέλεξα να θυμάμαι, όλα εκεί μέσα χώθηκαν, ενστάλαξαν κάτι από το είναι τους και μεταμορφώθηκε σε κάτι διάφανο, πανέμορφο, άπιαστο, σαν όνειρο και απόμεινα εγώ να το κυνηγώ με απόχη, μα να φοβάμαι να το πιάσω. Τελικά ο θησαυρός έγινε ο φόβος μου.
Κάτι μαγικό, σαν μπάλσαμο πρέπει να χει αυτή η επαναλαμβανόμενη κίνηση του χορού, που σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα ή να εκφράζεις με τον τρόπο αυτό τα πάντα και κάπως ηρέμησα, ήρθε η καρδιά στη θέση της και η ανάσα ξεμπλόκαρε κάποιους αναστεναγμούς της. Το δυνατό χτύπημα στα ηχεία βοηθούσε τον σφυγμό να βρεί το ρυθμό του και πάνω που τον βρήκα… τον έχασα.
Ήταν πάνω στις σκάλες και μας κοίταζε σαν όρνεο, σαν αρπακτικό που έχει από ώρα παραμονέψει και τώρα ορμούσε για τη λεία του. Σε μια βίαια εκδήλωση κτητικότητας μου άρπαξε το χέρι και με τράβηξε, ενώ η Ιρένε ήταν ακόμα κολλημένη πάνω μου.
Μέσα μου ένιωθα βαλβίδες έτοιμες να πεταχτούν στον αέρα, γρανάζια στα όρια αντοχής τους, ατμό να ξεφυσάει από παντού, ενώ για να μην εξαγριώσω καμία τους απόμεινα έρμαιο στην διελκυνστίδα τους.
Την είδε και μόνο που δεν βρυχήθηκε, ζάρωσε το μέτωπο, μάζεψε τα φρύδια και με διεκδίκησε βάζοντας το σώμα της μπροστά. Το πάτωμα μαζεύτηκε στις άκρες και μείναμε τρείς στο ρίνγκ, δύο βασίλισσες να διεκδικούν έναν κηφήνα. Η ατμόσφαιρα μύριζε σκοτωμένο αίμα και όλοι περίμεναν την πρώτη κίνηση, την κατά μέτωπον επίθεση, μα η νίκη έρχεται πάντοτε από τα πλάγια και με προδοσία.
Με μια κίνηση χορευτική, η Αγγέλα πισωπατά και βρίσκεται σε κενό χώρο, πίσω από την πλάτη μας, μου γνέφει και γω … την ακολουθάω.
Η νικήτρια χαιρέκακα καγχάζει προς την αλλοτινή πριγκίπισσα και αρχίζει να κινείται πάνω κάτω ακατάπαυστα μαζί με το τρόπαιό της προς τα υπόλοιπα μέλη της φυλής. Δύναμη, Κυριαρχία, επίδειξη Εξουσίας. Ο άρχων του Χορού επιλέγει κάτι ρυθμικό και μονότονο, που το βαθμιαίο του κρεσέντο οδηγεί τα βήματά μας σε ένα ποδοβολητό, με ιαχές, βροντές, ιδρώτα και άγριες ερωτικές ματιές.
Και πάνω στη μάχη, ορμάω στην αντιλόπη, της γαντζώνομαι από τον ανυποψίαστο λαιμό και καταφέρνω μια δαγκωματιά καθώς έβγαλε μια σπαρακτική κραυγή. Λέαινα τώρα, με νύχια πληγώνει τον πηλό μου, βαθιά στο μεδούλι. Τιτανομαχίες αφύσικες, έρωτα και παραφροσύνης. Με μια ανάποδη κέρδισα την έκπληξή της και ένα αμέτοχο φιλί, δείγμα θριάμβου, το έπαθλό μου από αυτή που μου κατέστρεψε σε ένα βράδυ τη ζωή. Πληγωμένη, υποταγμένη, ατιμασμένη και απροστάτευτη σύρθηκε σε μια γωνιά, κουλουριασμένη κάτω από τη χαίτη της, κρατώντας τον ματωμένο λαιμό της και δοκιμάζοντας το αίμα με την κόκκινη παλάμη της.
Θρίαμβος και χορός, αυτό το βράδυ δεν μου τα στέρησε όλα, ο κύκλος μου με αυτήν έκλεισε, το απωθημένο ικανοποιήθηκε, εγώ υπάρχω και η πόρτα είναι ανοιχτή για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Παίρνω υπό μάλης το παλτό και πάω να φύγω για στερνή φορά. Σπάω κάτω το ποτήρι και γυρίζω για την τελευταία εντύπωση της νίκης που ‘χω αφήσει πίσω μου. Με στρίμωξαν σε γωνία, μα στο τέλος το γύρισα. Νίκησα και φεύγω.
Με κοιτάζουν όλοι, ενώ χορεύουν. Η Αγγέλα συνεχίζει να ‘ναι στη γωνία, ενώ η Ιρένε κατευθύνεται προς τα μέ, ξεκουμπώνοντας αργά το ντεκολτέ του φουστανιού της. Δεν την πιστεύω, καθυστερεί την έξοδό μου.
Ο ρυθμός κόβει επίτηδες και οι τιράντες της πέφτουν. Τα χέρια της κρύβονται πίσω από την πλάτη και εγώ σκουπίζω την γλυκιά γεύση από τα χείλη, με την ανάστροφη του χεριού. Το σουτιέν αποκαλύπτει δύο βαρεία στήθη, που με κοιτάζουν κατάματα καθώς κυλάει πάνω από το μεταξένιο σώμα της. Με κοιτά και αυτή καθώς τα δάχτυλά της στροφιδίζουν γύρω από τις διογκωμένες ρόζ θηλές της, απομένοντας ένα κατακόκκινο γυμνό πλάσμα να χορεύει και να περιμένει κάτι. Νεαροί κλείνουν το δρόμο της και άνδρες χαϊδεύουν το σώμα της καθώς περνά, μα τους προσπερνά για να μείνει μόνη, απέναντί μου.
- Αν με έπαιρνες χθές, μέχρι και πριν λίγο, θα σου δινόμουν ξανά, όπως πάντα, ολοκληρωτικά. Τώρα μόλις ελευθερώθηκα από σένα. Με βλέπεις, δες καλά το πρόσωπό μου, γιατί αποφάσισα πως από δώ και πέρα ΕΓΩ θα σε γαμώ. Η αγάπη σου θα μου ήταν αρκετή, μα για σένα αποδείχτηκε αβάσταχτη. Από δώ και πέρα θα εξουσιάζω την υποταγή σου. Είχε δίκιο, δεν σου αξίζει η αγάπη, θέλεις την τραγωδία και την προκαλείς. Θα την πάρεις. Να ξέρεις πως εκεί λάθεψες, η αληθινή αγάπη δεν είναι η αρχή και η συντριβή το τέλος του δρόμου. Ο δρόμος δεν είναι ένας, παρά μόνο για αυτούς που εθελοτυφλούν.
- Σε καταδικάζω να με αγαπήσεις, απόλυτα από δώ και πέρα, μπαίνοντας σε κάθε φαντασίωσή σου, στοιχειώνοντας τα όνειρά σου και διαλύοντας τη ζωή σου. Θα ψάχνεις να με βρείς σε κακέκτυπα, μα ποτέ δεν θα με ξαναδείς. Έχε γειά μικρέ.
Και με χαστούκισε. Πήρε τον πρώτο νεαρό που βρήκε, πέταξέ σε έναν τοίχο το τηλέφωνο και χάθηκε. Ούτε τα ρούχα της δεν πήρε.
Δεν την ξαναείδα. Το νέο κυκλοφόρησε γρήγορα στο νησί, έπρεπε να φύγω. Έφυγα.
Ήταν ό,τι καλύτερο μου ‘χε τύχει σε όλη μου τη ζωή, αποφάνθηκα αργότερα. Αν εξαιρέσεις κάποιες περιπτώσεις, το καλύτερο σέξ το βίωσα μαζί της, η αγάπη της ήταν πάντα εκεί, προσανατολισμένη σταθερά πάνω μου και εγώ υπήρξα όσο πιο άδικος, αγνώμων και βλάκας έχω υπάρξει ποτέ μου. Κάτι μέσα μου τη σήκωσε ψηλά, μα πολύ ψηλά. Τη γυναίκα που ήρθε στο πάρτι την ήξερα, αυτή που έφυγε όχι. Η δεύτερη με ενδιέφερε, θα ‘θελα να την μάθω. θυμόμουν το δικό της πρόσωπο, το σώμα, όλα τα χα πολύ πρόσφατα - ξαναζεσταμένη αγάπη θα μου πείς πως έψαχνα-, μα κάτι άλλαξε στους συσχετισμούς. Έγινα φτωχότερος, γιατί έπαψε να με θέλει και να με κυνηγάει, το εννοούσε τελικά. Δεν μπορούσα να το χωνέψω. Τα λόγια της μου δημιούργησαν μια παράξενη εμμονή για χάρη της, που δεν έσβησε ποτέ.
Σε στιγμή απροσδιόριστη, έβαλα άνθρωπο να μου την βρεί. Είχε χαθεί πραγματικά από προσώπου γής. Τότε όλες μου οι μνήμες σαν παλιό πατάρι υποχώρησαν και στερεώθηκε η δική της πιό ψηλά από όλες. Ντρεπόμουν από τότε για καιρό και ήξερα τον τρόπο να νικήσω την ντροπή, όπως πάντα, εκδικητικό σέξ, μα όταν ο αποδέκτης απουσιάζει, η απουσία καθορίζει την ύπαρξή σου.
Όχι, δεν άλλαξα ζωή. Το μόνο που με παρηγορεί είναι οτι σίγουρα και κείνη, η Ιρένε, δεν θα με ξεχάσει ποτέ. Και αν όμως; Τσάμπα ο χρόνος μου, όπως με την Άλλη, όπως τότε. Πότε; Τότε; Ποια;
Κρίμα να μην θυμάμαι, μα νομίζω οτι έχω γράψει κάποια πράγματα, για τέτοιες ακριβώς στιγμές.
- Δυστυχώς κύριε Δημήτρη, δεν βρίσκω κανένα τέτοιο βιβλίο ή ημερολόγιο. Παρακαλώ, καταπιείτε το χάπι σας για το τρέμουλο.



16-29 Οκτώβρη 2003
Μυτιλήνη

η πιπεριά και ο σπούργος

Ήταν τότε στην Αθήνα, σε μιας μονοκατοικίας την αυλή , που μενα σα φοιτητής. Χαμηλό το νοίκι, δεν το βρήκα μέσω αγγελίας ή μεσίτη, ο πατέρας μου ρώτησε τον κάφενετζή της γειτονιάς και όντως το σπίτι μόλις είχε αδειάσει.

Η προηγούμενη ένοικος, γυναίκα χωρισμένη, με ένα παιδί, έφυγε νύχτα, αφήνοντας μια κουβέρτα, δυο νεροπότηρα, μια φωτογραφική με φίλμ ατράβηχτο και 3 νοίκια απλήρωτα, ξένη σε ξένους μέσα, δύσκολοι καιροί για έναν άνθρωπο να τα βγάλει πέρα αξιοπρεπώς.

Η μετακόμιση έγινε την άλλη μέρα και κοιμήθηκα για πρώτη φορά μονάχος στο σπιτικό μου στην πρωτεύουσα.

Δεν είχα ξαναμαγειρέψει, μα δεν φοβήθηκα να μπώ στα βαθειά. Συνταγή ποτέ δεν διάβασα, ότι μου ερχόταν το στρίμωχνα στην κατσαρόλα, στο τηγάνι, στο ταψί και κανένας ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Ο καιρός και τα χρόνια περνούσαν άλλοτε ήρεμα, άλλοτε όχι, πανεπιστήμιο, σπίτι, βόλτες, σπίτι, με διαλείμματα ερώτων, στραπάτσων, ταξιδιών και κάπου κάπου διαβασμάτων.

Θα ταν το καλοκαίρι του '95 που ξεκίνησα για το καμίνι του αυγούστου. θα διάβαζα για την εξεταστική του σεπτέμβρη και χρειαζόμουν μέρες. Στην πάτρα σοβαρά δεν διάβασα ποτέ, μονο ανώφελες μετακινήσεις έκανα βιβλίων, για να τα επιστρέφω ανέγγιχτα.

Φαντάσου τώρα φίλε μου αθήνα, μεσημέρι, έξω να λυώνει η άσφαλτος, τίποτα να μην κουνιέται, οι φίλοι και οι γνωστοι να παραθερίζουν και γώ να διαβάζω μαθηματικά.Δεν έπαιζε, αλλά δεν γινόταν και αλλιώς.

Ευτυχώς το σπίτι είχε εσωτερική αυλή που τη μοιραζόμουν με δύο κρητικούς και οι τοίχοι ήταν χοντροί και από πετρα, μικρή όαση δροσιάς. Λόγω ιδιότητας είχα φτιάξει πέργολες με λογής λογής φυτά και το παραθύρι που διάβαζα ήταν καταπράσινο.΄Ίσως και να φταιγε αυτό..

Κάπου εκεί το απογευματάκι, με τον ανεμιστήρα να κόβει βόλτες στο δωμάτιο και γω να μαι για τα καλά χωμένος σε συναρτήσεις πιθανότητες, έρχεται ένας κρότος να μου ταράξει την ησυχία, σαν να μου πέταξαν λεμόνι στο παράθυρο.

Για την πηγή του ήχου ήμουν σίγουρος, ήταν από το τζάμι, που ζορίστηκε να ανοίξει κι άλλο, ενώ για την αιτία όσο και αν έψαξα δεν βρήκα κάτι , εκτός από ένα σταχτί μπαλάκι, μέσα σε μια γλάστρα.

Παιδιά εκεί γύρω δεν υπήρχαν πολλά και σίγουρα όχι τέτοια ώρα.

Πάω να το πιάσω και το μπαλάκι ανοίγει, κάνει δυό λιλιπούτεια βήματα και κρύβεται πιο μέσα στον χαμηλό θάμνο.

Ένα σπουργιτάκι. Δεν κατάλαβε το παράθυρο παγίδα και περνώντας από τις φυλλωσιές βρέθηκε κατα πρόσωπο με την εικόνα του που το ριξε χάμω.

Το καφέ του ράμφος είχε ένα κόκκινο δάκρυ απ το ρουθούνι και τα μάτια του ανοιγόκλειναν μόνο για να δεί που να κρυφτεί

Τότε ακόμα δεν μας είχαν μάθει να φοβώμαστε και τα πουλιά, δεν το σκέφτηκα καθόλου και το πήρα στις παλάμες μου. Μια φορά δοκίμασε να φύγει, μα το σώμα του δεν υπάκουε, τα φτερά του μισόκλειστα, μισοανοιχτά, τεντώνονταν μα αμέσως έπεφταν σαν η ζωή να φευγε πιο γρήγορα από μέσα του.

Δεν είχα βιώσει τον θάνατο πιο κοντά και κατά πρόσωπο απο αυτή τη φορά, έβλεπα την ψυχούλα να αιμοραγεί, μακρυά από τον κόσμο του, μακρυά από τους δικούς του.

Καθήσαμε παράμερα σε κάτι σκαλοπάτια, εγώ κάτω και αυτό στο χέρι μου.

Με το 'να δάχτυλο του χάιδευα το ΄φτέρωμα, στο ύψος του λαιμού και με ένα άλλο του σφούγκισα το δάκρυ που μεγάλωνε.

Δεν μπορείς να φανταστείς φίλε μου πόσο μικρό και ζεστό μπορεί να ναι ένα κορμάκι, πιο μικρό και από ένα καρυδάκι, πιο ζεστό και από την ανοξείδωτη λαβή του ηλεκτρικού, ήσυχο, πως κάποιος του κρατά στερνή παρέα, ήρεμο, πως το φρόντισαν όπως του πρέπει.

Μείναμε σε αυτή τη θέση αιώνια, ώρα δεν ξέρω ακριβώς να σου λεγα τι ώρα έφυγε η ψυχή του, γιατί σταμάτησα να ακούω στα ακροδάχτυλα το γοργοτίκισμά του, αχνό, θαμπό σε λερωμένα χέρια.

Καρδιά δεν μου κανε να φύγει αμοιρολόιτο και ευτυχώς η σαββίνα το ξεπροβόδισε στη άλλη πλευρά με κατάθεση ψυχής, η δική μου ήταν ακόμα μουδιασμένη απέναντι στον θάνατο.

το τραγούδι τέλειωσε, τέλειωσε και το επόμενο, όλο το cd, πήρε να μοσχομυρίζει το νυχτολούλουδο λιβάνι και εγώ πήρα το φτυαράκι.

σε μια γωνιά της ζαρντινιέρας, κάτω από την πιπεριά του έκανα χώρο να φωλιάσει, δίπλα απ' το κανάρι που θα το συντρόφευε λίγα χρόνια αργότερα.

οι γείτονες επέστρεψαν, κανένας δεν έμαθε τον μικρό χαμό, ποτέ δεν προσπάθησα να γράψω για κανένα από τα δυό τους, τελείωσαν τα χρόνια μου με την πόλη και άλλα τόσα πέρασαν εδώ.

απ τα φυτά που έφερα πριν οκτώ χειμώνες μια πιπεριά μόνο ανθίζει ολοχρονίς και τα πρώτα φύλλα μετά το ξύπνημα βρίσκονται από πουλάκια τσιμπημένα.

το φίλμ καμένο ήταν και η φωτογραφική μου έμεινε τον κόσμο να θυμάμαι.



μια φωτογραφία του γιώργη που τον συμπαθούν πουλια και άνθρωποι

ο κλέπτης ποδηλάτων

καλοί μου τρείς αναγνώστες και σένα μαράκι, θα ήθελα να σας ενημερώσω για το κακό που μας βρήκε και θα ήθελα με τη σειρά σας να οργανωθείτε και να απαντήσουμε στον κύριο κλέπτη που μας στέρησε το ποδήλατό μας, το ποδήλατο του γιάννου και εξηγούμαι

Ο γιάννος, γόνος φυσιολατρών δασκάλων, τριτοτεταρτοετής και κάτι φοιτητής-περίπου-, ατομάκι πρώτο, ελεκτρολόγος στην πρωτεύουσα της αχαΐας, στην πάτρα, ερωτήθηκε σαν μεγάλωσε και αυτός από τους δικούς του, κιθαρίστας ή ντράμμερ για να λάβουν την απάντηση που θα τους χαροποιούσε: ποδήλατο.

και ξαναλέγω κύριε πρόεδρε, ο αδαμάντινος χαρακτήρας του νεαρού αυτού, διαμορφωθείς συμφώνως προς τας αρετάς και το υψηλά ιδανικά της πατρίδος μας, ήτις ωργάνωσε μετ' επιτυχίας τους ολυμπιακούς αγώνες και την ολυμπιάδα πατρών, ο νέος ούτος απεποφάσισε να ηγοράσει ως μέσον μεταφορικό και άθλησης ΠΟΔΗΛΑΤΟΝ, αντίς μοτοσακκού όπως η νεολαία η συχνάζουσα εις τας καφετερίας και εις τα σφαιριστήρια προτιμά, οι τεντυμπόυδες οίτινες καβαλούν τις πεπειραγμένες βολίδες των και διαρρηγνύουν τα ώτα και την ξεκούρασή ημών ολονυχτίς, δια των αυτοσχεδίων αγώνων ταχύτητας, τας αποκαλούμενας εις την γλώσσα του δρόμου, κόντρες.

Ο ευπατρίδης τούτος νεαρός, μετά των περιβαλλοντικώς του ανησυχιών και την μακρόχρονον ενασχόλησήν του με τον αθλητισμόν -ρυθμικήν και χορόν ζάζ, ηγόρασεν κατόπιν ωρίμου σκέψεως και ερεύνης της τοπικής αγοράς- τοπικής ξαναλέω , ποδήλατον χρώματος σιναπελαίου(μουσταρδί), μάρκας Mongoose, γνωστήν ευρυτάτως δια την ποιότητα κατασκευής και προσοχής εις την λεπτομέρειαν όλων εκείνων των χαρακτηριστικών άτινα προσφέρουν εις τους πελάτας των, την καλυτέρα των εντυπώσεων και ανέσεων.

Με το ποδήλατό μας αυτό διανύαμε και 400 και 600 χιλιόμετρα τον μήνα, προσερχόμενοι τακτικώς εις τας φοιτητικάς ημών υποχρεώσεις, ανεξαρτήτως καιρού, μετά ανεμοβροχίου και ηλιοπυρίου, μετά κόπου και βασάνων, μιας και το πανεπιστημιακό συγκρότημα εκδιωγμένο από το κέντρο της πόλεως εδώ και πολλά έτη, ευρίσκεται εις αξιόλογον απόσταση απ’ αυτήν.

Δεν παρενομήσαμεν ποτέ κύριε πρόεδρε, κύριε συνήγορε, κυρίες και κύριοι, μάρτυς μας το πάλλευκο ποινικό μητρώο μας, καθόσον διαθέτομεν πλήρη προστατευτικό εξοπλισμό, κράνος ποδηλατικόν με προδιαγραφές αρ-η και σι-η (RE-CE), ποδηλατικήν αμφίεση μετά κολλάν κοντού και φωσφορίζοντος γιλέκου, περιαγκωνίδας, περικνημίδας και τέλος τα αυτά ποδηλατικά υποδήματα άτινα παρουσιάζομεν ως πειστήρια 1-9.

Επίσης, η ενασχόλησις αυτού δεν ήτο μοναχική, διετέλεσε μέλος εις ποδηλατικήν ομάδαν της γειτονιάς του, στο Σίφουνα Καλαμακίου και πήρε μέρος σε αγώνες που διοργανώθηκαν υπό του Δήμου Αθηναίων, μετά επικεφαλής του σημερινού υπουργού Υγείας και Κοινωνικής Προνοίας, τον Κο Δ. Αβραμόπουλο, μετ' επιτυχίας, μιας και τερμάτισε, κάποια στιγμή και δια του λόγου το αληθές παρουσιάζομεν τας παρακάτω οικογενειακάς φωτογραφίας, όπου περιχαρείς οι γονείς του τον δροσίζουν και όλοι ομού, μετ' ευθυμίας ποζάρουν μαζί με τους τραυματιοφορείς, τίποτα δεν ήταν τελικά, μια ζάλη, εξαιτίας υποφαγίας.

Διακοπές? με το ποδήλατο φωτο14

Εκδρομή την πρωτομαγιά στο καστρίτσι ? ποδήλατο φωτό 15

Κυριακή πρωί στην εκκλησία? υπό το φόβο κλοπής δεν το ‘παιρνε, άρα δεν πήγαινε

φωτό μη διαθέσιμη

Οι ομήγυροί του διαθέτουσιν επίσης ποδήλατα και η κοπέλα που σχετίστηκε για μερικούς μήνες με τον πελάτη μου εξέφρασεν επιθυμίαν να δικυκλιστεί και αυτή, έχοντας σαν πρότυπο τον φερέλπιδα αυτό νέο, παρόλο που αργότερα αποδείχτηκε άπιστος κόρασίδα και προτίμησε μυστακοφόρο με πώγωνα και εντούρο.

Ημείς αγαπητοί μας συμπολίτες δεν λαθέψαμε παρά μόνον μια φορά, όταν πιστέψαμε πως το μονακριβόν μας απόκτημα, μετά βασάνων και κόπων, θα ηδύνατω να επιθυμήσει και να μας αποχαρακτηρίσει, το άθλιο αυτό υποκείμενο

-Κύριε πρόεδρε, ένστασις !

-το άθλιο και σιχαμερό αυτό σκουλήκι, ξαναλέω.. χχχχχτκτφτουουουου(διπλώνει το φτυσομάντηλο), συγνώμην κύριε πρόεδρε για το σιχαμερό, αυτός ο αγύρτης, ο άοκνος, ο άεργος, ο κακό χρόνο να ‘χει ο πούστης- με το συμπάθιο-(δεν είναι ομοφυλοφιλική αντιπάθεια ή ρατσισμός) σε χρόνο ανύποπτο, κλειδωμένο υπό λουκέτου τύπου κρυπτονάιτ, υπό το φώς της ημέρας, εν μέσω παιδίσκων που έπαιζων εις τας διπλανάς αλάνας, ο τιποτένιος, παραβιάζων το ισχυρό κιγκλίδωμα με την χρήση του κόπτη μετάλλων δια πιέσεως, μας ηφήρεσε το εν λόγω δίκυκλο, σε χρόνο απειροελάχιστον, όσον να αλλάξει φορεσιά ο κος Ιωάννος και να τελέσει φερόμενος σε παρακείμενη πλατεία, της αγιάς σοφίας, υπό θραυσθείσσας λάμπας, ραντεβού μετά νέας γνωριμίας.

Και τότε ο κατηραμένος, ο βδελυρός, ο αχαρακτήριστος επιβιβάζει εις το ταλαίπωρο αμαξίδιόν του το κόσμημα των ποδηλατών, σαν τα λοιπά παλαιοσίδερα, δια να το απαγάγει και να το υπάγει στην θλιβερή μάνδρα του, στην αχαγιά, και να το μεταπωλήσει εις αθίγγανους, αρβανίτας και υποψιασμένους τουρίστας ως εύρημα.

Ποιός? Ο διάβολος ο ίδιος

-Μα κύριε πρόεδρε ενίσταμαι, οι χαρακτηρισμοί...

-ο Διάολος να του μπεί και να του βγεί απ’ τη μύτη, ο εγκληματίας του αστικού ποινικού μας κώδικας. Άρε Παπαδόπουλος που του χρειαζόταν, άρε Δράκοντα να του έκοπτες το χέρι απ’ τη μασχάλην και να του στερούσες και την ερωτικήν απόλαυση δια παντώς και επί πόνου, όπως ο πελάτης μου που δεν ημπόρεσε να ανταποκριθεί καλώς ως άρεν στο υποστηρικτικό παρηγόρημα της νεαράς που έκανε ό,τι περνούσε από την χείρα της, ό,τι -ό,τι, με εννοείτε κύριε πρόεδρε και κύριοι ένορκοι, μα εις μάτην, ο ιωάννος ο μικρότερος, μικρότερος της καταστάσεως κατέστην και πλήθος συμπλεγμάτων ο πελάτης μου θα έχει να αντιμετωπίσει, τούνδε και στο εξής.


Τώρα θα διατρανώσουμε οτι ο πελάτης μας ουδέποτε έχει υπησχολήσει τας διωκτικάς αρχάς, ως ευνομούμενος και ευπειθής πολίτης που είναι. Με το άμα της γνωστοποίησης της υπό του γκάγκαρου διαγουμήσεως από τους καγχάζοντας πέδες της αλάνας, το αίμα του άγγιξε τα μακρότατα του σώματός του με υπερδέουσα πίεσην και μετά ελαφρού λιποθυμικού επεισοδίου

προσήλθεν του αστυνομικού τμήματος της τροχαίας πατρών, δια να υποβάλει αναφορά και μήνυση κατ' αγνώστου.

Η παραίνεσις του αξιωματικού υπηρεσίας ήταν να υπάγει εις την οικίαν του και να καταμετρήσει τις απολαβές από τα τελευταία κάλαντα, μήπως και τον έφθαναν δια να ηγοράσει καινούριον, οτι ποδήλατο κλεμμένο δεν εβρέθη ποτέ και η στελέχωσις του εν λόγω αλφα ταφ ήταν ελλειπής, ώστε να διεξαγάγει πλήρην έρευναν. Μετά γέλωτος και αστεϊσμού, τον παρέπεμψε εις γειτονικό γραφείον ώστε να συμπληρωθεί η απαραίτητος στοίβα χρησιμοάχρηστων εγγράφων και να δικαιολογηθεί η βυσματική θέσις τους.

Εκεί ήκουσεν υπό ασήμου αστυφύλακα, χρονίως παραγκωνισμένον στη κλίμακα προαγωγών πως αντίς για μήνυσην, θα ήτω προτιμότερο να τον έβρει μόνος του και να του δημιουργήσει παρουσιαστικό και κινητικό πρόβλημα μετά λακτισμών και γρόνθων όπου τον επόνει και τον εσφάζει, κατά λέξη.

Το μικρόβιο της εκδικητικής μανίας δεν εφώλιασε πολύ εις το μυαλό του φιλειρηνιστή νέου, εξάλλου η ρώμη του και η κατασκευή του δεν ήτω τέτοια ώστε να προκαλέσει βλάβες εις άλλους, μόνο να υποστεί.

Με κατεβασμένο το κεφάλι και τη συνοδεία ενός καλού του φίλου, ολίγον ρεμπεσκέ, μακρυκόμμη και ύποπτα φερόμενου, ως αναρχοαυτόνομου νεαρού, μπόρεσαν να εισέλθουν εις τα κυκλώματα της νύχτας εύκολα, καθόσον ηλεκτρολόγοι και να διαπιστώσουν πως μετά λύπης πως όλα τα στόματα ήταν κλεισμένα.

ΤΟΝ ΠΟΎΣΤΗ, ΤΟΝ ΠΑΛΙΑΤΖΉ-ΘΑ ΣΚΈΦΤΗΚΑΝ

-μα κύυυυριε πρόεδρε

-Σκέφτηκαν λέω, άκου με πρώτα βλάξ, θα σκέφτηκαν πόσα θα πρέπει να βγάζει για να τους έχει όλους πληρωμένους, μεγάλο ψάρι μυρίζεται, δεν μας επαίρνει.

Και έτσι θα τελείωνε η ιστορία τους, αν η θεία πρόνοια δεν διασταύρωνε τους δρόμους των μετά του μοτοσυκλετιζόμενου ζεύγους που διαβιούσε στα πέριξ, σε δυάριον έναντι του ιωάννου, προκαλώντας δυσφορίαν και έξαψην ερωτικήν στους περίοικους από τας συνεχείς αλαλαγμούς των με κάποια διαλείμματα βόλτας από τις ερωτικές των περιπτύξεις.


Η απώλεια εβιώνόταν βαρέως υπό του πελάτου μου και δεν ενστερνίστηκε την πρότερη αντιπάθειά του περί του προσώπου του ακανθογένη αντεραστού του, ιδίως όταν είχε την πανούργα σκέψη, πρώτα η μοιχαλίδα, για παγίδευση του φερόμενου ως γυναικείου αιδοίου που του αναστάτωσε τη ζωή και κατόπιν αυτός που του εμβολίασε εις τα μύχια της καρδιάς του αισθήματα αντιπαλότητος, μειονεξίας, κακότητος και εκδικητικότητας, ώστε ο μέχρι τούνδε αποκεκαμωμένος νέος να διαμορφώσει απαρασάλευτον επιθυμίαν γδικιωμού και αυτοδικαίας τιμωρίας, στην πλάτη του μωρού που ετόλμησεν να τον εβλάψει.


Το σχέδιον γνωστόν ως και δόλωμα, θα εξυφαίνετω στη στιγμή, ο διαθέτων και εναλλακτικό δίκυκλο, μικροτέρας αγοραστικής και συναισθηματικής αξίας θα το παρουσίαζε στην γειτονιά ως απόκτημα νέον και θα το εφύλαγε σαν κόρην δικαστού, συγνώμην, κόρην οφθαλμού ήθελα να πω, για διάστημα εβδομάδας μιας και κατόπιν σε συνεργασία με ποδηλατοσυμμορίτες θα εξέθεταν το άμοιρο ποδήλατο σε συνεχείς, μα προαποφασισμένους κινδύνους.

Από το σπίτι της μοιχαλίδας θα είχαν οπτική επαφή και από την οθόνη του θυροτηλεφώνου του πελάτου μου θα παρακολουθούσαν τις όποιες ύποπτες κινήσεις θα γίνονταν, ενώ η όλη επιχείρησις θα εκινηματογραφείτο υπό υπερ οκτώ μηχανή λήψης, πειστήριο 23-42, με τα αντίστοιχα φίλμς, εκτός από κάποιους πειραματισμούς εν είδη καλλιτεχνικής απόψεως με κοντινά σε γειτόνισσες, τράβελινγκ στους περαστικούς, πλάνα από τη φετινή χελιδονοφωλιά και εγχρωμο,ομιλούντα , ερωτικό κινηματογράφο, με άποψη .

Στην περίπτωση που το σχέδιο θα εστέφετω με επιτυχία και ο αχρείος κλέπτης ποδηλάτων θα έρριπτε εαυτόν στη μεγαλοφυή παγίδα του συγχρόνου Ηρακλή Πουαρό, θα ειδοποιήτω η άμεσις δράση να προβεί εις την άμεση προφυλάκιση του, του , του, υποκειμένου αυτού.

Η παγίδα ετοιμάσθη, οι λοιποί ποδηλατοκατέχοντες πολύτιμα εξαρτήματα, που κολάζουν και άσχετους να τα καρπωθούν ως κίσσες, εξόπλισαν το δόλωμα, ώστε να καλεί κάθε αμαρτωλή σκέψη και ενέργεια ως ερωτιδιής. Την κάμερα εχειρίζετω ο αποφεφασισμένος ιωάννος και τα συντρόφια προφασίζονταν αμέριμνους αμνούς.

Το αμαξίδιο με όψη καταταλαίπωρη, θέαμα διασυρμού για το είδος των τετρατρόχων, μια παράταιρη διασταύρωση κάρου με ναυάγιο πλοίου, μαούνιζε στην ανηφόρα, όπως φαίνεται και στην εν λόγω σεκάνς, του πειστηρίου 42.

Ο πελάτης μου άμα τη εμφανίση του του ρυπαρού ερπετοειδούς καλεί όλους να είναι σε επιφυλακή και γοργοκατεβαίνει το κλιμακοστάσιο, για να ταμπουρωθεί όπισθεν του γραφείου του πάλαι ποτέ θυρωρού.

Ο στυγνός εγκληματίας αδιαφορώντας για την φραγή της αστικής οδού με την αυτοκινούμενη ντροπή του φεφορτωμένη με λογής αθλιοσυγκομιδές, με κινήσεις αλώπεκος σε περιφεφραγμένα ορνίθια, με σάλτο αιφνίδιο που θα εζήλευε και ο Παπακώστας το 2008 εις το Πεκίνο επιβαίνει των λιγούστρων και αρπάζοντας την τελευταία λεία του πάει να τραπεί σε φυγή και εκεί τελειώνει η υπόθεση. ο ένοχος συλλαμβάνεται υπό του ιδιοκτήτη να κλέπτει την περιουσία του , εφαρμόζοντας του προειδοποιητικές συστάσεις περί μη δράσης και διαφυγής.
Οι μώλωπες που φέρει είναι προϊόντα ατομικού ατυχήματος, ο πελάτης μου δεν πρόλαβε ούτε τρίχα να του πειράξει.
Όσα υποστηρίζουμε αξιότιμε κύριε πρόεδρε επιβεβαιώνονται από την εν λόγω σεκάνς, του πειστηρίου 42. Παρακαλώ όπως επικεντρωθούμε όλοι στην δεξιά μεριά της οθόνης διότι λόγω ηυξημένης παραγωγής ενδορφινών και αδρεναλίνης από της αστυνομικόκυνηγετικής καταδιώξεως και της περιρρεούσης ατμοσφαίρας, το ζεύγος ενεπνεύσθη έρωτος πάλην και εσυζευχθη στον παρακείμενο καναπέ. Παρακαλώ όπως δεν το λάβετε υπόψην σας, αλλά μιαν επισήμανση μόνο κρατήστε: ιδού στήθος στητό, ιδού σωματική κατασκευή και γεγραμμωμένοι κοιλιακοί, ιδού χάρις απαρράμιλος, αυτή η νέα θα ήξιζεν εις τον προσφιλή πελάτη μου που τώρα δεδυστυχισμένος παρακολουθεί ως κερασφόρο μόνοπλο, εάν το θλιβερό αυτό υποκείμενο δεν του ‘χε στερήσει ολωσδιόλου την ερωτικήν χαράν καθιστώντας στην στύση του ανεπαρκή και προώρως εκχυμωμένον αναπαραγωγικώς.
Με τα αδιάψευστα αυτά πειστήρια παρακαλούμε όπως επιβάλετε την αυστηροτέρα των ποινών στο ανθρωπόμορφο αυτό τέρας και την άμεση απελευθέρωση του πελάτου μου και την καταβολή υψηλής αποζημιώσεως ως ορίζει ο νομοθέτης περί της ηθικούς βλάβης αποκαταστάσεως.
Και μετά τούτο αποσύρομαι, λέγοντας μονάχα" φτού σου μούτρο και ού να μου χαθείς" και κλείνω με τους στίχους του Α. Δαβαράκη υπό του βάρδου Κ. Μακεδόνα :

"το ποδηλατό μου ήταν πάντοτε δικό μου και με πήγαινε πολύ μακρυά..."

Η δίκη ήταν στημένη, ο αναξιολογότατος συνήγορος της άλλης μεριάς ήμουν εγώ, φίλος του ιωάννου και γνωστός ποδηλάτης, ενώ ο δικαστής Ασημάρχης κουμπαροεξάδελφός μου με αρχές και ήθος, αλλά ως νέος κάποτε παραπεσών εις το αμάρτημα της κολακείας και παρενοχλήσεως νεαράς ομορφοτάτης ονόματι Μαρίνας, αναγκάσθηκε να παίξει ρόλο κακοπληρωμένου κομπάρσου, ως εγώ ήμουν παρών και αποθανάτιζα τη σκηνή με αποκεκρυμμένο φορητό μαγνητόφωνο κασσέτας και ενίοτε τον εξεβίαζα, λιγάκι.

Ο δυστυχής παλαιοπώλης σαν του την έπεσε ο γιάννος με βλαστήμια και κλωτσοπατινίδια, δεν σκέφτηκε να το αφήσει και να φύγει με το σαραβαλάκι του, γιατί θα τον τσαλάκωνε πρίν την επόμενη στροφή και έτσι έκανε το μόνο που του πέρασε απ’ το θολωμένο μυαλό του, καβάλησε το ποδήλατο ίσως για πρώτη φορά στη ζωή που και άρχισε να κατεβαίνει την ανηφόρα αντίθετα από την ροή κυκλοφορίας.
Λίγο ο ξεχειλισμένος όγκος του από το ποδήλατο που το ‘κανε να φαίνεται παιδικό με ελέφαντα καβάλα, λίγο τα οχτάρια καθώς προσπαθούσε να αποφύγει περαστικούς και κολώνες, οι λοιποί που βρέθηκαν στο διάβα του γρήγορα συνομώτησαν για την γρήγορη ακινητοποίησή του και μεμιάς οπλίστηκαν τα παγούρια τους και άρχιζαν να καταβρέχουν το στενό σημείο απ' όπου ήταν καταδικασμένος να περάσει.
Τί έγινε δεν θα πώ ή μάλλον όχι, θα πώ γιατί ήταν τα λέω νόστιμα, μια σπαραξικάρδια φωνή και ένας παρατεταμένος ήχος από καθρέφτες και έσπαζαν και πόρτες που βούλιαζαν από την ανθρώπινη βολίδα και ένα καταξεσκισμένο ανθρωπινό κουβάρι στεφανωμένο με το σκεβρωμένο ποδήλατο σταμάτησε σε ένα δύσμοιρο κάδο σκουπιδιών, όχι τον μπλέ τον κυριλλέ που δεν πονάει, όχι, στον πράσινο τον βρωμερό, με τα αποφάγια του σαββατοκύριακου, σκέτη νέμεσις, στο πιο τετραγωνισμένο της.

Ο άθλιος παρελήφθη από ασθενοφόρο και ουχί από τους ζητάδες, αντίθετα από μας -ήμουν και ‘γώ στο κόλπο, αλλά το ‘παιξα κινέζος περαστικός και το σκασα για να μπορέσω να γλυτώσω την πάρτη μου.
Οι κατηγορίες για τους τρομοποδηλάτες ήταν βαρειά σκοπούμενη σωματική βλάβη, ενώ αυτοί απάντησαν με μήνυση για κλοπή, περιύβριση κτλ.

Ο Ασημάρχης έπαιξε το ρόλο της πάπιας για τελευταία φορά, αθώωσε τους νέους, ο κλέπτης καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα διαπλάτυνσης της οδού πατρών πιτίτσας με κασμά και φτυάρι, για να μπαίνουν τα φτιαγμένα στο ντόπιο ράλλυ ανάβασης με πατιλίκια και ανάποδα τιμόνια, για να ευαρεσθήται ο λαός των σελλών και να ενισχύεται η τοπική οικονομία.

Η νύχτα δεν εγνώριζε τον σεσημασμένο κακοποιό, όστις εκυκλοφόρει στην πάτρα μόνο τις μεσημεριάτικες ώρες καθόσον διατελούσε πανηγυριτζής καντινιέρης τα βράδια και η δουλειά δεν είναι ντροπή.

Το ποδήλατο δυστυχώς μοσχοπουλήθηκε στον πρύτανη του πανεπιστημίου, δώρο στην κόρη του και άντε να υποστηρίξεις ότι ήταν προϊόν κλεπταποδοχής, πτυχίο γιόκ. Έτσι άρχισε να κάνει όλο και στενότερη παρέα με την πρυτανική κόρη, ώστε κάποια στιγμή να περιέλθει στην κατοχή του το ποδήλατο και ό,τι σημαντικότερο είχε αυτή φυλάξει για το νέο που θα την έμπαζε στο μονοπάτι της ενήλικης ζωής, το ps2, γιατί το σέξ θα 'ταν εξίσου διασκεδαστικό και δύσκολο ανεβαίνοντας τις πίστες.

Τέλος καλό, όλα καλά, ο φίλος γιάννος βρήκε το ποδήλατό του, τον έρωτα, το ps2, πήρε το πτυχίο του με βαθμό και αφού περιήλθε η καντίνα στην κατοχή του, τη λειτουργεί ακόμα και τώρα στο δρόμο για αράχωβα και ..αυτά.

Για την αποκατάσταση της αληθείας, οι περισσότεροι είμαστε υπαρκτά πρόσωπα, το όνομα του γιάννου έχει υποστεί πιξελαισέσιον για να μην είναι αντιληπτό, μιας και η υπόθεση με το ποδήλατο είναι πραγματική, μέχρι του σημείου της κλοπής. Από την περιοχή αυτή άλλοι δύο φίλοι μου έχουν ΄χασει ποδήλατα κλειδωμένα και προ δεκαετίας εγώ, εξού και το πάθος.
Η συνέχεια με την παγίδα θα διαδραματιστεί την προσεχή πέμπτη και ελπίζω να το 'χω σκηνοθετήσει καλώς.
αν δεν γράψω μετα, μάλλον τον ήπιαμε

Η γοργόνα

Πάνε καιροί που τους γνώρισα σε μια ερημιά του κόσμου.

Αυτός με το γαιδούρι του-τον γάδαρο , Αυτή με την κουζίνα της και ο Γιός με την ταβέρνα.

Έψαχνα μέρος για να στήσω το νοικοκυριό μου, για 2-3 μέρες, ώσπου να πιανε λιμάνι το καράβι της γραμμής, με προορισμό το νησί των στεναγμών μου.

Βρήκα την παραλία τους τυχαία, ακολουθώντας όλους τους παραδρόμους και τους χωματόδρομους και πληρούσε όλα τα στοιχεία, 3 σπίτια το πολύ, μια ταβέρνα, πεντακάθαρα νερά και δέντρα για κάλυψη.

Χαιρέτησα περνώντας από μπροστά τους και στο γυρισμό σταμάτησα για γνωριμία και νερό

-Πειράζει να αράξω για λίγο?

-Όσο θές και από φαγητό.. λεύθερα, φρέσκο ψάρι από μπροστά και πίσω ο κήπος.

-Να στε καλά, έχω τα καλούδια μου, πατάτες και κρεμμύδια, ρυζι και λαδότυρο, βασιλιάς σκέτος.

Το τελευταίο αρμυρίκι χωρούσε μια σκηνή, τη δική μου και την αιώρα. Σε μια ώρα αποκοιμιώμουν με τον αχό της θάλασσας, τη μυρωδιά του ρετσινιού και στον ορίζοντα έναν πορτοκαλοπνιγμένο ήλιο.

Μια φωτογραφική και ένα ημερολόγιο ήταν η παρέα μου, παράξενο για τους ντόπιους μια άδικη κατάρα να γυρνά στον τόπο τους.

-Μια λεμονίτα για μένα κυραΡήνη, το άλλο μεσημέρι, γιατί δεν είχα ραδιόφωνο μαζί μου - ένα μηχανάκι βαρυφορτωμένο ήταν η περιουσία μου- και ζώ με τις μελωδίες.

Η λεμονίτα ήρθε με την παρέα της: πατάτες και κολοκυθανθούς γεμιστούς, κέρασμα της γερόντισσας για κάποιο δικό της λόγο.

Ο γέροντας με τον γάδαρο που κέρασα στο φτωχικό μου, της παραλίας ήταν ο άντρας της ο κυρ-Ανέστης, μεγάλη καρδιά και γελαστά μάτια, μαχητής της ζωής με χέρια σκαμμένα σαν υφάλους στο Σίγρι, με μαντήλα μπλέ στο κεφάλι, αντίς για καπέλο, για να πάνε με τα μάτια του, μάτια που απο τη μια στιγμή στην άλλη η κυραΡήνη γίνηκε γυναίκα του, μετά από ένα πανηγύρι.

Ήρθε και ο γιός, ο Γιώργης, ένα παλικάρι του τόπου του, ανύπαντρο, ο καημός της κυραΡήνης, που κρατούσε το χειμώνα το καφενείο του χωριού και το καλοκαίρι διαθέριζαν δουλεύοντας στην παραλία.

Τιμοκατάλογοι πουθενά, μια τάβλα με κιμωλία από κάποιον επισκέπτη περιέγραφε το μενού και η συννενόηση με όλες τις φυλές και τις γλώσσες γινόταν με τα χέρια, με ήχους και παντομίμα, πάντως κανένας δεν έφευγε δυσαρεστημένος.

Καθόμουν και τους βοηθούσα όταν ήμουν εκεί με τις παραγγελίες και χωρίς να το ζητήσω με σκλάβωνε η οικοδέσποινα με γεμάτο τραπέζι, του σκασμού.

Έφτιαχνα χαιμαλιά, έκανα και καμιά ζωγραφιά στα πιτσιρίκια, πορτραίτα στα πιο φρόνιμα, χαρταετούς στα ζιζάνια, σταυρουδάκια και δαχτυλίδια στις γυναίκες και ανταλλάσαμε συνταγές με τις γιαγιάδες των σπιτιών.

Ένιωσα πως είχα βρεί αυτό που έψαχνα, ησυχία, ερημιά και ανθρώπους καλούς.

Έπεφτα για ύπνο με τ' αστέρια, ξυπνούσα με το κύμα, σκάλιζα κάτι κορμούς που μου ξέβραζε η θάλασσα από Τουρκίας μεριά, όταν μ' έκαιγε ο ήλιος βουτούσα μέχρι τα μισά του κολπίσκου μου και συνέχιζα μέχρι να μεσημεριάσει και να με φωνάξουν για φαγητό.

Όταν τα εφόδιά μου τελείωσαν, με ανέλαβαν ασυζητητι. Είχα λεφτά, μα δεν τους ένοιαζαν, μέχρι που έφυγα δεν καταδέχτηκαν δραχμή από μένα, μόνο ό,τι ήθελα και μπορούσα να τους προσφέρω.

Πέτυχα κάποια κλίση μου την εποχή εκείνη και έκανα τον μπογιατζή, τον χτίστη, τον ταμπελογράφο, τον κουρέα . Μιας εγγόνας, της Ρηνούλας ήμουν ο δάσκαλος μουσικής και τα βράδια χορεύαμε με αυτοσχέδια όργανα, γλέντια με μια κολοκύθα και πετονιά και οι πελάτες να μιλούν χαμηλόφωνα για να φτάνει ο ασθενής ήχος παντού.

Ωραίες στιγμές, μια παραλία που έγινε στα μάτια των κατοίκων παραλία δική μου, όταν τους καλούσα για μπάνιο και φαγητό, ζωγράφους ποιητές και γλύπτες, γνώρισα αρκετούς και αξιόλογους τότε.

Η παραλία μου ήταν στολισμένη με ασπροβότσαλα και παιχνίδια που η φουσκοθαλασσιά εναπόθετε εδώ και εκεί, trash art, όχι το πολύκοσμο σκουπιδαριό, ολόγυμνη από ρούχα και ξαπλώστρες, ενώ για ομπρέλες αρμυρίκια.

Δεν ξέραμε ο ένας τον άλλο, μα στην ερημιά ο παραπέρα είναι ο παραδίπλα, ο γείτονας, ο συνάνθρωπος.

Μια ζωγράφος που ανέβαζε μια έκθεση στο νησί, ένας απόστρατος αξιωματικός με την νεαρή συνοδό του, ένας ηθοποιός του βασιλικού θεάτρου, μια οικογένεια ζογκλέρ και ένα ζευγαράκι που πιτσούνιζε συνεχώς, ήταν οι σταθεροί μου γείτονες, λές και το μέρος καλνούσε τις ανησυχες ψυχές να καταλαγιάσουν.

Στο νησί που ξεκίνησα να πάω δεν έφτασα ποτε, αρρώστησα, με φρόντισαν και έφυγα μετά από ένα μήνα και κάτι παραμονής έχοντας μαζί μου φωτογραφίες και αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής.

Σε όλους έφτιαξα και άφησα από κάτι, εκτός του κυρΑνέστη που δεν μου ζήτησε ποτές του τίποτα, παρά μιας γοργόνας. Πέρασαν τόσοι μαζί μου άνθρωποι που έπιαναν τα χέρια τους, μα δεν του τη χάρισε κανένας.

Τελευταία μέρα και άρρωστος, με τα κάρβουνα της ψησταριάς τους, πάνω σε μια καρέκλα ξεκίνησα να φτιάχνω τη γοργόνα του, κάτω από συνεχή χειροκροτήματα και ζητωκραυγές.

Η γοργόνα έγινε σε μια μέρα και με έδεσε με τους ανθρώπους αυτούς για πάντα.

Το ξυλόγλυπτο με ταλαιπώρησε καμιά δεκαριά ημέρες και με αυτό ένιωσα να ξεπληρώνω όλη τη φιλοξενία, το φαγητό, τα κεράσματα, που με έμπασαν στο σπιτικό τους, που με φρόντισαν σαν αρρώστησα με αντριβές και αφεψήματα, με ενδιαφέρον και αγάπη. Τίποτα δεν θα μπορούσε να τα ξεπληρώσει αυτά, αλλά λεμε....

-Όχι δεν λέμε, μου είπε η κυραΡήνη, δεν σε αγαπήσαμε επί σκοπού, σε είδαμε στερνοπούλι στην ερημιά και σε φροντίσαμε, όπως τον γέρο μου.

Κάθησε να σου πώ μιαν ιστορία.

Κάποτε η κόρη μου η Χρυσουρίτσα ήταν στο πανεπιστήμιο στα Γιάννενα και ο Ανέστης θέλησε να πάει να την δεί. Ποτές του δεν είχε ξεμακρύνει από το νησί και αυτό θα ταν το μεγάλο του ταξίδι. Τον σιδέρωσα, τον φίλεψα με πεσκέσια να δώκει του κοριτσιού, μπήκε στο καράβι και όλα καλά μέχρις εκεί. πρέπει να αποκοιμήθηκε στο καράβι και μέχρι στο επόμενο νησί κάποιος του εσούφρωσε το πορτοφόλι, με λεφτά, ταυτότητα, ό,τι είχε και δεν είχε μαζί του ο καψερός.

Μόλις κατάλαβε οτι τα χασε όλα, κατέβηκε στις αποσκευές, μα χωρίς ταυτότητα που να του τις δώσουν! Έτσι με φόβο και χωρίς μυαλό κατέβηκε στο νησί, ψάρι έξω απ΄τα νερά του.

Έμεινε για κάμποσην ώρα μέχρι που μια κοπελιά τον είδε και τον λυπήθηκε. Τον ρώτησε, μπάρμπα τί τρέχει, της είπε, τον πήγε στην αστυνομία, στο λιμεναρχείο, έκανε την καταγγελία, έτρεμε στο άκουσμα αυτής της λέξης, και βγήκαν μαζί έξω.

Η κοπελιά κατάλαβε οτι ο μπάρμπας ντρεπόταν να το πεί, οτι δεν είχε λεφτά ούτε για το τηλέφωνο στο χωριό του. Τον κάλεσε σπίτι της, φοιτήτρια αυτή, μας πήρε τηλέφωνο να ειδοποιήσει για το τί έγινε, του έστρωσε φαγητό και ύπνο στο σπιτικό της και την άλλη μέρα τον έβαλε στο πλοίο της γραμμής. Ο κυρΑνέστης μπαιλντισμένος μες στα κλάματα την έλεγε και την λέει ακόμα και τώρα κόρη του, γιατί έτσι μόνο προς πατέρα φέρεται ένα τέκνο. Έτσι και εσύ παιδί των δικών σου είσαι, μα σαν βγείς στην ερημιά παιδί του κόσμου είσαι, σαν το δικό μου, σαν το δικό του, όλων μας. Έκαμα το χρέος μου και θα το ξανακάμω σαν δώ άνθρωπο που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, γιατί το καλό στον καλό γυρίζει.

Έφυγα. Τα χρόνια πέρασαν και εγώ επέστρεψα ένα δειλινό του Γενάρη για την καλησπέρα. Έρημη η ταβέρνα και η θάλασσα να φτάνει ως την πόρτα της, μα η γοργόνα εκεί, φύλακας του μαγαζιού, στοιχειό του τόπου πλέον. Καμάρωσα.

Τα γερόντια τα βρήκα στο καφενείο, έκλαιγαν σαν με ξαναείδαν, αυτή τη φορά ντυμένο στα καλά μου, με παλτό και καπαρντίνα, μου μιλούσαν στον πληθυντικό, με χαμηλωμένα μάτια.

Δεν είχαν καταλάβει τί μου είχαν δώσει γιατί το πολύ τους τους ήταν φυσιολογικό. Μείναμε να λέμε τα νέα μας, να αναδακρυούμε και να αποχαιρετιώμαστε για πολλή ώρα.

Κάποτε θα ξαναμπαρκάρω για να τους δω, μαζί με μένα και η μητέρα μου, η καλή μου και όσοι δικοί μου τους έχουν αγαπήσει απο τις περιγραφές μους.

Να στε όλοι καλά αγαπημένοι μου

κάθε που με χρειάζεσαι αργοπεθαίνω

Κάθε που με χρειάζεσαι αργοπεθαίνω

Κάθε που με ψάχνεις και με βρίσκεις, με πιάνεις, με χαιδεύεις, με κυκλωτικές κινήσεις με περιτριγυρίζεις, δεν σου αρνιέμαι.

Κορμί λείο, πιο λείο και απ τη θάλασσα το σούρουπο σε ερημικό κολπίσκο, ευωδιαστό σαν την παρθενική του ρόδου μυρωδιά ή του λεβάντε φορτωμένου με αρώματα ανατολής και μπλέ της μεσογείου, λυώνω στο άγγιγμά σου και αφήνω στα χέρια σου χυμούς ερωτικούς.

Με πιάνεις και αγκαλιάζω το σώμα σου, το λατρεμένο, με βάζεις να σου γλύψω το στήθος και το λαιμό, με προσοχή τη φύση σου και τους γλουτούς, ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Και ας με διώχνεις ύστερα από λίγο, σου φιλώ τα πόδια, κρατιέμαι από τη φτέρνα σου όσο περισσότερο μπορώ, γονυπετής ικέτισσα σαν από αγάπη ακατανίκητη, μα κάθε φορά κατανικημένη.

Σε κοιτώ να σκουπίζεσαι, να ντύνεσαι και να ετοιμάζεσαι για άλλες αγκαλιές και εγώ να μένω πίσω, μες στη μοναξιά και απ’ την υγρασία του θεσπέσιου κορμιού σου δουλεμένη.

Με χρησιμοποιείς, το ξέρω, δεν είσαι ο μόνος, μα αργοπεθαίνω, χάνομαι και εσύ δεν δίνεις σημασία.

Το ξέρω ότι δεν είμαι για πάντα, μόλις νομίσεις ότι τελείωσα για σένα θα με πετάξεις δίχως δεύτερη σκέψη, σε αυτή τη ζωή όλα αντικαθίστανται.

Μέρα τη μέρα αδυνατίζω, μα ποτέ δεν θα φτάσω εκεί που θές, δεν θα σε ικανοποιήσω, το ξέρω, μα δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.

Ποια είναι η τελευταία φορά που με κοίταξες στο πρόσωπο, αλήθεια; Kαι αν δεν έχω πρόσωπο το φταίξιμο είναι δικό σου, που δεν ανάσανα ποτέ κι ούτε το φώς του ήλιου τα μάτια μου να δούν δεν μπόρεσαν

Που δεν με ξέντυσες ποτέ, ποτέ και οι δυό κατάσαρκα-σώμα με σώμα να βρεθούμε, εσύ γυμνός και γώ στο μαλακό μου καύκαλο, εσύ να λάμπεις και εγώ να σβήνω να χάνομαι.

Κοίτα με ποια είμαι κατά βάθος, γιατί μόνο εκεί υπάρχω, μικρή και ντελικάτη. Τρυφερότητα και προσοχή ζητάω στο άγγιγμά σου το αδιάφορο, να το θυμάσαι σε στοιχειώνω από δω και πέρα, για όλες τις άλλες σαν και μένα που πέρασαν απ’ τα χέρια σου . Ψυχούλα σαν και σένα δεν έχω, μα άκαρδος μην είσαι αγαπημένε μου, μαζί μου.

Σε φιλώ, μην με προδώσεις

όλες φίλες - χαμένες ερωμένες σου

το όνειρο του θείου

Υπάρχουν άνθρωποι που καταδικάστηκαν να ξέρουν το τέλος τους, τον χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο. Άνθρωποι με σχέδια για ήρεμα γεράματα, με κήπο και χωράφια, με ζωντάνια και ενεργητικότητα, με ιστορία και σκέψεις άγνωστες, με αγαπώντας τους και αγαπημένους, διόλου διαφορετικοί απ' ότι εσύ και εγώ. Άνθρωποι που δεν είχε τρέξει η μύτη τους προτύτερα από κρύωμα και που ο μόνος γιατρός που ήξεραν ήταν ο οδοντίατρος.
Συμβάντα τυχαία μπορούν να σου σταματήσουν τον δρόμο και να σε στείλουν αδιάβαστο, συμβάντα που με μια μικρή κληρονομική προδιάθεση και με το αλατοπίπερο της ατυχίας μπορεί να σπείρουν καρπό κακό που θα θεριστεί μαζι με σένα καιρό αργότερα.
Ένα τέτοιο περιστατικό είχε ο θείος, ένα κατα τα φαινόμενα αθώο χτύπημα στα πλευρά, στο ψυχικό, που τον δίπλωσε στα δύο, που θα ξεστόμισε καντήλια, που θα πόνεσε ανυπόφορα, μα δεν θα τον οδηγούσε στο νοσοκομείο. Ο πόνος θα περνούσε σε κανα δυό ημέρες, χωρίς ποτέ να σταματήσει τη δουλειά, φαινομενικά φυσιολογικά. Θα περνούσαν μερικά χρόνια για να επιβεβαιωθεί η ανησυχία του οτι κάπου εκεί είχε σχηματιστεί κάτι που δεν θα πρεπε να είναι, που στο μεγάλωμά του θα δυσχεραίνονταν οι κινήσεις του και στην γνωμάτευση θα διάβαζε για την ασθένεια που πήρε και τον παππού, για την ασθένεια που στο χωριό και αλλού δεν ξεστόμιζαν -για γρουσουζιά- το όνομά της .
Επέμβάσεις επι επεμβάσεων, τομές επί τομών, αλμπάνηδες και καμπογιαννίτες να εμπορεύονται την ελπίδα και την αξιοπρέπεια, αναίσθητοι και ανάλγητοι, όπου αποτύχαιναν οι συμβατικές θεραπείες. Σπίτια και χωράφια, οι κόποι μιας ζωής, μπορεί και δύο, όλα στην υπηρεσία της επιστήμης, όλα προκειμένου να κερδηθεί κι άλλος χρόνος, όσος χρόνος γινόταν, μέχρι να βρεθεί το γιατρικό, το ελιξήριο της ζωής, όχι για παντοτινή ζωή, μα για ζωή χωρίς το σαράκι.
Το αίμα έδωσε τη θέση του σε κοκτέιλ φαρμάκων, η ζωντάνια παραμερίστηκε από τη δυσθυμία, το κουράγιο που μου δινε σαν έσπασα μικρός το χέρι, του το δινε το ίδιο χέρι που του λεγα πως από υγεία μου το 'σφιγγε πολύ, καλοκαρδο ψέμα, που το ξερε, μα αναθάρρευε, έστω και λίγο.
Το άσχημο είναι οτι το σαράκι δηλητηριάζει το λόγο και τη σκέψη σου, όχι από πρόθεση, μα από τον αφόρητο πόνο. Αδικαιολόγητα-απόλυτα δικαιολογημένα- θύμωνε, νευρίαζε, έβριζε, μα την ίδια στιγμή μπορούσες να δείς στο βλέμμα ενός περήφανου ανθρώπου που ποτέ δεν καταδέχτηκε παρατήρηση, να ξέρει πως παραφερόταν και απέστρεφε το βλέμμα του- που αλλού;- στον ουρανό, στα πετούμενα του θεού, που ελεύθερα και μόνα αποφάσιζαν για την τύχη τους και όχι παγιδευμένα σαν κι αυτόν στη διάσταση της ανθρώπινης φύσης,μπρός πίσω, πέρα δώθε, στα τέσσερα, στα δύο, στα τρία και στα τέσσερα, πανανθρωπινή κατάρα και γρίφος μαζί. Τα πουλιά που στον ελεύθερό του χρόνο κυνηγούσε, ήρθε, ήρθε η στιγμή που θα άνοιγε τα πορτόνια από τα κλουβιά τους ζητώντας την ιδιότυπη συγνώμη του και δεν θ' άντεχε να τα βλέπει πια, αυτός ο ψημένος από την δουλειά άντρας με τα ροζιασμένα χέρια, σε κλουβί κλεισμένα χωρίς δάκρυα στα μάτια.
Δεν άντεχε να τον βλέπουν στη δεινή θέση που χε περιέλθει, μόνος του ρύθμιζε τις εξόδους του με βάση τις δυνάμεις του, να τον βλέπουν και να τον θυμούνται όλοι όρθιο, στα πόδια του, έστω και για λίγο.
Πάνε χρόνια που μια μέρα θα βοηθούσα σε μια θεατρική παράσταση στην αθήνα όταν μου παν στο τηλέφωνο πως ο θείος έφυγε. Οι ουρανοί επιτέλους τον δέχτηκαν, γιατί πολύ υπεφερε στο τέλος. Επέστρεψα με το ίδιο λεωφορείο, δεν άλλαξα τα ρούχα, ακόμα τα σύννεφά μου δεν είχαν ανοίξει. Με το που έφτασα σπίτι του και είδα όλους απ' έξω άνοιξαν οι κάνουλες και ξεχύθηκαν πυθαροδάκρυα, με λυγμό, κοφτό ανασασμό και παράπονο, γι' αυτο που θεωρούσα και ακόμα θεωρώ, μεγάλη αδικία, να βλέπει η μάνα το παιδί της να ταξιδεύει πρώτο, το αγύριστο μονοπάτι.
Ξανάφυγα για την Αθήνα, η παράσταση ανέβηκε, δεν ήμουν απαραίτητος, να αφήσω πίσω μου εικόνες και να βρώ κάποιες ανάσες προσπάθησα. Ξεχνιόμουν όσο περισσότερο μπορούσα, γιατι το σπλάχνο μου έχει κάτι από μηρυκαστικό, περνάει ο καιρός και εγώ ξαναμασώ για να χωνέψω τα αχώνευτα.
Τον θείο τον είδα μετά από καιρό στον ύπνο μου σε ένα τρελό όνειρο απο αυτά που μπορούν να σε αναστατώσουν για μιαν ολόκληρη ζωή και να μπερδέψουν γεγονότα και ονειροφαντασίες.

Ήμουν παρέα λέει με τον θείο καθισμένοι δίπλα στη φωτιά, στο πατρικό του στο χωριό και αγναντεύαμε την Πάτρα, καθώς νύχτωνε, με τραχανά και φέτα, δεν μπορούσαμε να ψήσουμε, ο γιατρός το απαγόρευε.
Ήταν ήδη στην τελευταία φάση του καρκίνου και το ήξερε. Όλοι μας συμπαραστάτες στον αγώνα του, αδέρφια, γυναίκα, παιδιά, μα πιο πολύ εγώ και η θεία.
Η ιστορία ξεκινά κάπου μέσα στην κλινική, όπου γνωρίζεται με την επισκέπτρια ενός άλλου ασθενούς, συνάπτει σχέση μαζί της και ο μόνος που το γνωρίζει να ‘μαι εγώ, συνεργός με τη σιωπή μου, συννένοχος στο έγκλημα.
Πώς να αντιδράσεις μπροστά σε κάποιον που γνωρίζει ότι θα χάσει το παιχνίδι πολύ σύντομα και πως αυτή η παρασπονδία μπορεί να του χαρίσει λίγη ευτυχία και χαρά που τόσο την έχει ανάγκη, αρκεί να μην μαθευτεί, γιατί με τον σωματικό πόνο αν δεχτεί πλήγμα και η αξιοπρέπειά του μπορεί να οδηγήσει στα πλέον καταστροφικά και απρόβλεπτα σενάρια οικογενειακής τραγωδίας.
Άρα εγώ το βουλώνω, του δίνω εν λευκώ δικαιολογίες και κάλυψη, από καλοθελητές που ζορίζουν επικίνδυνα τα όρια της ανοχής μιας γυναίκας που υποψιάζεται, που δηλαδή δεν υποψιάζεται, γιατί ξέρει.
Μια γυναίκα πάντοτε ξέρει πότε έχει χάσει , μα για τους λόγους της συνεχίζει με τρομακτική δύναμη και θέληση.
Μέχρι που από υπερβολικη απροσεξία, στα όρια της κοινωνικής αυτοκτονίας, τους βλέπουν να κυκλοφορούν αγκαλιασμένοι στο λιμάνι, λίγο πρίν φύγουν για διακοπές, αντί του καθιερωμένου ταξιδιού-επίσκεψης στον προσωπικό του γιατρό.
Η θεία με φωνάζει ταραγμένη ότι έπεσε και χτύπησε, μόνη στο σπίτι, για να ειδοποιήσω κάποιον . Με έπιασε εξαπίνης, δεν υπολόγισα ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα και πηγαίνοντας να την βρώ αβοήθητη βρίσκω μια γυναίκα μαινάδα, έξαλλη, με ματιά όλο πίκρα και φαρμάκι, με δικαιολογημένο θυμό και ένα αποπροσανατόλιστο μίσος για όλους και όλα, για τα δώρα που της έλαχαν και ήταν άδωρα.
Ταύρος ανακριτής ενός ταυρομάχου με κατεβασμένα τα χέρια, χωρίς άλλα μαχαίρια, εκτός από τα αληθινά στα σπλάχνα του ταύρου και αυτά τα λεπίδια που τόξευαν τα κατακόκκινα μάτια του.

Με κοιτά και λυγίζω. Δεν μπορώ να της κρύψω τίποτα, η άρνηση όλων υποβιβάζει τη νοημοσύνη της και δεν το δέχομαι άλλο. Εξάλλου το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα σώσει μια εκτροχιασμένη κατάσταση, αφού είναι και τα παιδιά στη μέση. Ποιος θα κρύψει και τι θα παραδεχτεί στους απάνθρωπους βοηθούς της δυστυχίας των άλλων.

Μια δηλώνει, δύο σκοτώνει και όπου ρωτά, αναστενάζει και γροθιάζει.

Με βάζει να τον πάρω τηλέφωνο, να γυρίσει πίσω. Του σιγοψιθυρίζω πως υποψιάζεται, πως γνωρίζει και αυτός σιωπά, σιωπά και μου το κλείνει. Ίσως κάποτε να το βρούν ψαράδες στα δίχτυα τους, ανοιχτά στο Ιόνιο.
Το ‘ξερε πως αυτή η κατάσταση δεν είχε γυρισμό, μα πορευόταν με το ένστικτο και αυτό λάθεψε από τα φάρμακα ή αυτά του άνοιξαν άλλα κλειστά μάτια και του λυσαν όλα τα χέρια και τα πόδια.
Οι φήμες διάχυτες, μα μπροστά στα παιδιά όλοι σιωπούσαν από οίκτο και κακεντρεχή διακριτικότητα, έτσι κι αλλιώς ο ενδιαφερόμενος πάντα τελευταίος το μαθαίνει.

Η θεία έγινε τέρας δύναμης, ηθοποιός ολκής με αυτοσυγκέντρωση και αυτοσυγκράτηση αξιοθαύμαστη. Μόνο εγώ που τη ζώ από κοντά, από μακρυά, που έχω τα στοιχεία για να αποκωδικοποιήσω την αύρα του χώρου που είναι, ξέρω ότι δεν έχει μόνο την αρρώστεια του θείου στο μυαλό της.
Έχει δεχτεί πλήγμα η αξιοπιστία του κόσμου, δεν έχει πού να ακουμπήσει, πονάει χωρίς να έχει χτυπήσει, πάσχει αντί να συμπάσχει, βλέπει να χάνεται μέσα από τα χέρια της ο άνθρωπος που πάσχισε να χτίσει και να ζήσει μια ζωή μαζί του, και να τον χάνει γρηγορότερα από το επερχόμενο βιολογικό του τέλος. Η καταπιεσμένη θηλυκότητά της δεν ανέχεται άλλο περιορισμούς και επαναστατεί. Στα μάτια μου φαντάζει αναγεννημένη, ανεξέλεγκτη σαν Μήδεια, ελεγχόμενη μόνο από την ψυχρή λογική της που τη θέλει μονομάχο και απόλυτη διεκδικήτρια του αρσενικού που της αναλογεί.

Αυτός, άσε αυτόν, δεν υπάρχουν λόγια, μόνο ένα χρώμα, κίτρινο, κίτρινα χέρια, κίτρινα δόντια, κίτρινα μάτια και για αίμα..δεν το συζητάω, δεν ξέρω πόσο έχει απ’ τα ξεσκισμένα από τις ενέσεις χέρια του και από τα λυωμένα από τις εγχειρήσεις μέλη του.
Όλος ένας άνθρωπος, ένα ξεφουσκωμένο μπαλόνι με ράμματα επί ραμμάτων, που ο χρωματισμός του αλλάζει κάθε όποτε αλλάζει η παραγγελία στο φαρμακείο.
Ξέρει ότι θα πονάει, ότι δεν έχει δρόμο μακρύ να διαβεί και ήδη έχει κανονίσει από μόνος του τα διαδικαστικά για τον στερνό του τόπο στο χωριό.
Η ασθένεια.
Δεν τη ζήτησε, την πάλεψε όπως και όσο μπορούσε και τώρα είναι η στιγμή να την χρησιμοποιήσει.
Είναι ανήθικο; Είναι σκληρό και ανήθικο; και ποιος είπε πως η ζωή είναι αγγελικά πλασμένη; Μήπως διάλεξε ο ίδιος να υποφέρει; Και το χειρότερο είναι πως ξέρει ότι το αναπόφευκτο θα είναι η λύση, η μόνη λύση, όλες οι άλλες απέτυχαν.

Κάποτε βρέθηκε ένα άτομο, μια ωραία παρουσία να του ξεκλέψει τη σκέψη απ΄όλα αυτά.
Η Άλλη, όπως κάθε άλλη, αναρρώνει συναισθηματικά από πληγωμένο εγωισμό και η ευκολία επαφής στο νοσοκομείο τονώνει τη δική της επικοινωνιακή έλλειψη, παίζοντας ένα παιχνίδι φλέρτ με κάποιον που του αρέσει, που τη χρειάζεται, που νιώθει ότι του προσφέρει, χωρίς να υπολογίζει μακρυά. Τα δικά της την κάνουν επιδερμική και επιπόλαια με την κατάσταση των άλλων και όταν ο άλλος θέλει να ξεχάσει το πρόβλημα αποσιωπώντας το, τότε όλοι ζούν το δικό τους παραμύθι-εφιάλτη, μακρυά από την πραγματικότητα.


- Δεν με νοιάζει τι νιώθει γι’ αυτή, με νοιάζει τι σκέφτεται να κάνει μαζί της. Θέλει να περάσει μαζί της τις τελευταίες ώρες του; Θέλει διαζύγιο ή είναι για τον π…
- Έλα θεία, σε παρακαλώ. Με φέρνεις σε δύσκολη θέση
-Για τον ΠΟΥΤΣΟ! Εμένα δεν με σκέφτηκε ποτέ κανείς. Για τον πούτσο λοιπόν! Δεν ζήτησα τίποτα και ύστερα από όλο το ζόρι αυτό είναι το ευχαριστώ; Tί σκατά έχει στο μυαλό του… αν δεν του το χουν λυώσει τα φάρμακα. Αχχχχχχχχ……
-……ό,τι και να πείς, έχεις δίκιο, δεν σκέφτεται σωστά, η κρίση του είναι πειραγμένη, μας το χε πει και ο γιατρός, θυμάσαι;
- Γαμώ την Ιατρική και τον κόσμο όλο. Αυτός κάνει τη ζωή του, σκέφτεται καλύτερα από όλους. Εκείνη η καργιόλα τι λέει; Ξέρει σε τι σκατά πάει να μπλέξει;
-………
-ΜΙΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ Η ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΡΟΚΟΜΕΝΕ!!! Αυτός μυαλό δεν είχε, ενώ εσύ που τον κάλυπτες;
-………
-ΜΙΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΣΗΚΩΣΕΙ!!!!
-…οχι...δεν ξέρω σίγουρα...δεν νομίζω..
- Βόδι, ΝΑ τι είμαι, ένας βλάκας και μισός, πάρ’ τα μαλάκα τώρα τα εύσημα.
- Μη, σε παρακαλώ θεία. Θα του μιλήσω.
- ΤΟ ΑΝΤΡΟΓΥΝΟ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΤΩΡΑ. Αρκετά είπες και εσύ. Άμε φυγε και ευχαριστώ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(…………………………………………………)

-Καλώς τους..
- Χμ
- Καλησπέρα θεία.
- Έχει φαγητό στο ψυγείο. Να σου ζεστάνω ή έχεις φάει, αλλού;
-Χμ….(νέυμα αρνητικό)
-Εσύ πήγαινε να δείς τις κότες.
-.εε, ναι.Έφυγα. θα ‘μαι στις κότες..

(………………………………………………)
-Τα παιδιά δεν θα μάθουν τίποτα. Πες μου ΤΙ θες από μένα. ΤΙ θες να κάνω. Πότε θα ρθεις στο σπίτι να κοιμηθείς; Ακολουθείς την αγωγή σου ή εκείνη η καργιό…;

-ΠΑΨΕ!

(……………)
-Εγώ θα πάψω, αλλά θα πρέπει να πώ κάτι στα παιδιά. Δεν σε νοιάζει για μένα, πλέον ούτε εμένα.
-Θα τους εξηγήσω εγώ σαν έρθει η ώρα. Μέχρι τότε..

(………)

-Ε, ΟΧΙ. Πρέπει να μου πείς! Ποια νομίζεις ότι έχεις απέναντί σου; Πρέπει να μάθω και έχω λόγο σε αυτό.
(……………)
-Λοιπόν;
-Πές τους ό,τι θές. Πές τους ότι ξεμωράθηκα, ότι μου σάλεψε, ότι ότι ότι..
-Για την ώρα λέω ότι σε κουράρει μια γιατρός-πνευματίστρια(αυτό μου ρθε!) και θα μείνεις για λίγο καιρό στο χώρο της. Δεν το πίστεψαν, μα το δέχτηκαν προς ώρας. Θα το συνεχίσω όσο πάει. Εντάξει;
-…Xμ…
-Φαί βάλε μόνος σου, ξέρεις. Πάω να πέσω.

(…………………………..)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
-Τι έγινε θείο; Πως πήγε;
-…Xμ….
-Νομίζω ότι τα ξέρει σχεδόν όλα. Με ρώτησε και μένα, αλλά…
-Ξέρει! Τα είπαμε. Αρκεί να μην μάθουν τίποτα τα παιδιά. Τίποτα δεν θα ακουστεί απ’ το στόμα της.
Ξέρεις…
Δεν το είχα υπολογίσει απ την αρχή, στην πορεία είπα να παίξω για τελευταία φορά . Δεν το πολυσκέφτηκα. Μου άρεσε, με βόλευε τότε.
Θα το διακόψω, δεν πάει άλλο, δεν με παίρνει άλλο, δεν είμαι καλός στα μυστικά.
Δεν θέλω να καταστρέψω και τη δική της ζωή. Κανενός δεν ήθελα ,
Αλλά γιατί ΟΛΑ σε μένα;

(………………………………….)

το φευγιό

Παπί μου, μείναμε λιγότεροι

Ένα αγριοχόρταρο, ζιζάνιο πορτοκαλί με πράσινα βλέφαρα χωρίς προφανή λόγο και σκοπό βολόδερνε σε μέρη που δεν το σπέρναν, από γούστο, καπρίτσιο, ίσως και από μια μικρή, κρυφή ελπίδα, φτερό ανάερο στον άνεμο, πολυταξιδευμένο καβάλα σε ρυάκια και ανταλλασόμενο στα ράμφη πουλιών με άλλα, λιγότερο καταραμένα χορτάρια κάποτε ξαπόστασε στην πολύχρωμη ζούγκλα ενός αστεριού.
Το σενάριο γνωστό, κάποιο ζουζούνι θα το πλησίαζε, θα πόδιζε πάνω του, θα δοκίμαζε τη γεύση του και θα του γύριζε την πλάτη για κάτι πιο νόστιμο. Σιγά μην παρεξηγιόταν, όλα στο παιχνίδι ήταν, να ρισκάρεις τον εαυτό σου για τη σωτηρία ή την καταστροφή, καλό bargaing, όταν η προοπτική σου είναι η αυτογονιμοποίηση.
Στο παράξενο αστέρι, με τους παράξενους κατοίκους που οργάνωναν αντάρες
ολημερίς, σε μέρες σημαίνουσες και καθημερινές, με τρομπέτες και βιολιά, κιθάρες-τύμπανα και ακκορντεόνια, πίνοντας υγρά πολύχρωμα και γελώντας σε κάθε ανασασμό, λές και βρίσκονταν σε διαρκή έκσταση και άγια μέθη, εκεί ένιωσα το έδαφος πρόσφορο και είπα να πετάξω ρίζες.
Ήρθε η αρχηγός του χωριού, το σοκολατί παπί, το πήρε απ' το φύλλο και το έκανε φίλο της, του δωσε χώρο να ξαποστάσει, τροφή να ξεθαρρεψει και συνέχισε τον τρελό χορό της. Άλλαζε τους καβαλίερους της με ντάμες, πιγκουίνους με κουκουβάγιες, αλεπούδες με παγώνια, φιδούλια με κολίμπρια, όλα μαζί αχταρμά, στο γιορτάσι του κόσμου, το αστέρι τόσο μακρυνό και όμως λαμπύριζε πιότερο και από τον δικό του ήλιο και έτρεμε η λάμψη του απο το ποδοβολητό του χορού τους.
Το χορτάρι άρχισε ν' ανθίζει και να μοιράζει δώρα απλόχερα, σαν χηνόπουλο που μαδιέται για να βγούν τα νέα φτερά. Έκανε με τα φύλλα του κρικέλια για τα δαχτύλια τους και κρεμαστάρια για το λαιμό τους, όλοι ένα στόμα, ένα σώμα, ενέργεια καλή και καθαρή.
Όλα τα ωραία πράγματα, ωραία τελειώνουν, δεν επαναλαμβάνονται, παραλλασσονται, ποτέ πάλι τα ίδια, σαν τη λιμνη με το βότσαλο στην κοίτη της, πάντα θα κουβαλάει μια αλλαγη.
Το χορτάρι συνέχισε την περιπλάνησή του σε τόπους, σε στέγες, σε δάση και υπονόμους για να βρεθεί κάπου απ' όπου είχε ξαναπεράσει, με τη ιππομέα του να περιμένει, τις ρίζες να ποθούν να σφιχτοτυλιχθούν με τρόπο αξεδιάλυτο και να ορίσουν γή και τόπο προσωπικό, να να τον μπολιάσουν με σπόρο νέο,καρπερό από την εναμετάξυ ενωσή τους.
Του αστεριού οι κάτοικοι μεταναστευτικά πουλιά και οι ίδιοι γυρνούσαν πιστοί στο ραντεβού τους σαν έζωναν οι ζέστες και στο βαθύ πρόσταγμα του σπλάχνου, και διηγούνταν ιστορίες που μπολιάστηκαν και συνέχιζαν την δική τους ιστορία, τη δική τους κυτταρική παράδοση, με συνέπεια απαρέγκλητη.

Εχθές το απόγευμα το παπάκι με ειδοποίησε οτι η παρέα μίκρυνε κατα ένα σκιουράκι, το κατερινάκι, δρόμο του καλό να έχει στο μονοπάτι για το δικό του αστέρι, αστεράκι σκιουράκι απο το αστέρι.
του παραχρόνου στη συνάντηση κάποιος ν' αφήσει ανοιχτή μια πόρτα, της βεράντας, για να μπαίνει το φεγγαρόφωτό σου και να τραγουδάμε με βραχνές φωνές.

γλυκειά η θύμηση μιας σερενάτας...

Κάθε φορά που κάτι γινόταν, που κάτι ετοιμαζόταν, που κάτι ή καποιος έπρεπε να αντιμετωπιστεί, εγώ το μάθαινα τελευταίος. Μπορεί μέρες, μήνες ή συνήθως χρόνια μετά, πολλά μπορεί και καθόλου, αυτά που μου κρύφτηκαν για το καλό μου. Το ζήτησα; ; Όχι, αλλά δεν αντέδρασα, γιατί με βόλευε, άγια Άγνοια....

Ήταν που με θεωρούσαν σαν την καρδιά του μαρουλιού. Δεν έμαθα αν άντεχα, παιδικά παντοτινά ολόγυρα προφυλαγμένος από κακοτοπιές, προφυλαγμένος σαν σε σαπουνόφουσκά παραμυθική.

Ηταν βραδυ οταν μας ξυπνησαν εμενα και την αδερφη μου. Θα πηγαιναμε να μας φυλαξουν συγγενεις μέχρι η μητέρα να επιστρέψει απ' την Αθήνα. Όλα ήταν καλά, για λίγο θα ήταν, έτσι μας είπαν.

Δεν ειχε ξανασυμβει κατι τετοιο, ο πατερας παντα εφευγε νωρις για τη δουλεια, για την ακριβεια πριν απο τα χαραματα , οπως και τωρα, μα ΤΩΡΑ δεν φορουσε τα καθημερινα του .

Πισω απο το τιμονι μιας παλιας ασπρης alfa romeo, κουβαλώντας ένα σακκο με δυο τρια μπλουζακια, οσα ειχαμε ολα κι ολα, με την απορια, τη νυστα και την εκπληξη κατεβαιναμε την μεγαλη κατηφορα απο το λοφο που μεναμε για να παμε στα προαστια.

Ζητησα μουσικη, παντα βαζαμε μουσικη στο αυτοκινητο, ψηλαφητος σχεδον ο καπνος απ το τσιγαρο του πατερα και το κασσετοφωνο στη διαπασων , μα οχι σημερα. ο πατερας σταματησε το αυτοκινητο, με κοιταξε και μου ειπε πως δεν επρεπε να το βαλουμε.
Κατακοκκινα τα ματια της φωτεινης και ο λογος της δεν ξερω κ εγω, σχεδον προφητικός :
"ο παππούς ; "

Ο πατερας δεν της απαντησε, τουλαχιστον με το στομα, εμεις στη φαμιλια μου παντα μιλουσαμε με τα ματια, και την κοιταξε, το ηξερα πως θα την κοιταζε με κεινο τον ιδιαίτερο τροπο που ολα τα λες, σε οποιαδηποτε γλωσσα και εστρεψα το βλεμμα μου αλλου, στο σκοταδι που πηχτο σαν μελι αποδυναμωνε και αποχαυνωνε καθε αντιδραση.
Απο το πνιχτο αναφιλητο της φωτεινης καταλαβα πως ΚΑΤΙ ειχε συμβει. Θα ηταν απο κεινα τα βαρια μυστικα που θα με κοιταζαν στα ματια και με αργα και ηρεμα λογια θα μου το εξηγουσαν ΜΙΑ και καλη.

Την ηξερα απο τοτε αυτη την τακτικη που σαν εισαγωγη σου μουδιαζε τα μελη και θα τρομοκρατουσε μικρους και μεγαλους στο ακουσμα της : "Kάθησε, έχω κάτι να σου πώ."
Εκείνη τη βραδια, εκεινο το ξημερωμα δεν ηρθε ή τουλαχιστον ηρθε συνομωτικο, αφου και η αδερφή μου δεν ηξερε σιγουρα και ετσι ειχαμε το χρονο να σκιαχτουμε ο καθενας μονος του και οι δυο μαζι.

Μα η βραδια δεν ειχε τελειωσει. ο πατερας οδηγουσε, καπνιζε και οδηγουσε, η φωτεινη να μυξοκλαιει με αναφιλητα και εγω να κραταω δυνατα στην αγκαλια μου το κοκκινο αρκουδακι με την κοκκινη κοιλιτσα και τα εμπριμε μέλη, σφιγγοντας το σαν φυλαχτο, ασπιδα και μαξιλαρι μαζι, ολα αυτα χωμενος στη μερια μου, στο καθισμα πισω απο τον πατερα, για να μην με φτανουν ματιες και λογια.

Η μερια μου ηταν προσεχτικα επιλεγμενη ή τουλαχιστον ετσι επεισα το εαυτο μου αφου η φωτεινη δεν αλλαζε τη θεση της με τιποτα, μιας και ηρθε εναμιση χρονο πριν απο μενα στον κοσμο και στο αυτοκινητο, και τραβαγε τα μαλλια απαραδωτει. Στη μερια μου δεν εφταναν επικριτικες ματιες απο τον καθρευτη του πατερα, ημουν απο τη μερια των αντρων, του οδηγου και το παραθυρο μου ανοιγε ευκολοτερα. το μεγαλο συν ομως ηταν η αποσταση απο τον πατερα, που καθως οδηγουσε ανα πασα ωρα και στιγμη για να με φτασει και να με γαργαλησει, αρκουσε μονο να γυρισει το χερι πισω απο το καθισμα και να με φτασει, παρα να απλωθει διαγωνια μεσ στο αυτοκινητο. τοτε ακομα ολα ειχαν καποιο λογο που γινονταν...
Δεν θα ειχαμε φτασει στα μεσα της διαδρομης, της βουβης κατα τα αλλα διαδρομης, οταν εκοψε ο πατερας ταχυτητα και εμεις συνηθισμενα ψαξαμε με τη ματια να δουμε το μπλοκο, αλλα μπλοκο πουθενα. σταματημενοι εξω απο ενα ξενυχτισμενο περιπτερο ο πατερας ρωτησε αν θελαμε κατι.

Ειχαμε μαθει στα λιγα, γιατι οπως ανακοινωθηκε χρονια αργοτερα με τις αιματηρες οικονομιες που εκαναν τοσα χρονια θα φευγαμε απο το χωματοσπιτο, σε ενα καινουριο μεγαλο σπιτι , με μεγαλο μπανιο και κουζινα και δικο τους δωματιο τα παιδια.
"Οχι μπαμπα" ειπαμε και οι δυο, οχι πως δεν θελαμε, αλλα το επεβαλε η στιγμη.
"Τωρα που γυριζει...φωτεινη;"
"ενα κις"
"εσυ κωστα;"
"τιποτα, δεν θελω τιποτα"
"πες μου κατι να σου παρω και ας μην το θελεις.φωτεινη;"
"παρε του μια σερενατα, του αρεσει"

"κουκουρουκου θελω"

"πες μου κατι αλλο γιατι δεν εχει κουκουρουκου"
"σερενατα μπαμπα, παρε του μια σερενατα, το ιδιο ειναι"

"δεν ειναι το ιδιο, κουκουρουκου θελω"

Σκυβει τοτε η φωτεινη ενω ειμαστε οι δυο μας μεσα στο αυτοκινητο και ο πατερας εξω και μου λεει μεσα απο τα δοντια
"μην τον στεναχωρεις αλλο, παρε μια γκοφρετα να ληξει το θεμα"

Ο πατερας βρηκε σερενατα, μου την πηρε, δεν εμαθε ποτε ποια ηταν αυτη η κουκουρουκου, μονο οτι ηταν δυσκολο να βρεθει.

Εγω με τη σειρα μου μολις την πηρα στα χερια ξεσπασα σε κλαματα, αυτα του κακομαθημενου, ενω δεν ημουν και το ηξερα, εχονταςμεσα μου μια βαθεια πεποιθηση οτι επρεπε να κλαψω για κατι, χωρις να ξερω ποιο ηταν αυτο το κατι,ισως να αφορουσε στον παππου-ποιον απο τους δυο δεν ηξερα- αλλα επρεπε να κλαψω και να μην με καταλαβουν για ποιο λογο εκλαιγα, μην ντροπιαστω.

Απο τοτε το κλαμα το ειχα για ντροπη, οχι για τους αλλους μονο για μενα, δεν με πειραζε να κανω τον παρηγορητη, ισα ισα μου αρεσε κι ολας, δεν ηθελα να κανω ΕΓΩ αλλους να κλαινε ή να κλαιω εγω μπροστα σε αλλους.

Το ενιωθα σαν αδυναμια σε μενα, μα εκτονωση στους αλλους.δυο μετρα και δυο σταθμα, μα ημουν τοτε παιδι. οταν μεγαλωσα κι αλο μπορεσα να το αντιμετωπισω ωριμοτερα, ειτε κρυβομουν, ειτε ετρεχα με το μηχανακι χωρις κρανος και τα ματια μου ετρεχαν ποταμι -και καλα απο τον αερα- μεχρι που σταματησαν τα δακρυα μου στερφεψαν οι πηγες τους, οχι οτι σταματησαν οι λογοι, μα τα κρατησα μονο για τις σκοτεινες αιθουσες του κινηματογραφου και απ αυτα μονο το ξεκινημα, το βροχομαζεμα των ματιων που δεν νεραπολουσαν σε ρυακι, μα το ιδιο το ματι ξανακαταπινε τη δροσια του.

Ξεσπασα σε παρατεταμενα κλαματα τοτε, ακομα το θυμαμαι, οχι για αλλο λογο, αλλα γιατι πιαστηκα: "για τον παππου;" με ρωτησε η φωτεινη με τα χειλη της.

Σταματησα το κλαμα.

Ριχτηκα με μανια στη σερενατα που μου αρεσε απο τοτε και μπορει να ηταν η τελευταια φορα που την ευχαριστηθηκα τοσο, λιωμενη απο τη θερμη των χεριων μου και το σφιξιμο μαζι με το επισης κοκκινο αρκουδακι, που μου χε παραχωρησει η φωτεινη μιας και εμενα δεν μου πηραν αρκουδακι σαν παιδι, μονο σαν μεγαλο.

Τοτε ηταν που εφυγε ο παππους , στον αγιο Σαββα, στην αθηνα, μια μερα του μαγιου, μακρυα απο το χωριο του, με τη Bιολετα του, τη γιαγια μας, τα ζωντανα του, τις κοντουλες και τα σπαρτα του, στο φρυδι του γρεμου, πανω απο την πατρα.
Ο επιδεσμος στο λαιμο δεν ηταν απο χτυπημα, ηταν χτυπημα και ας μην καπνισε ποτε.

Μου μαθαινε να παιζω και να φτιαχνω τζουρλαδες, να σφυραω και να οσφραινομαι τη φυση.
Πρωτοπαιξα στο πανεπιστημιο, με ανεση σαν ανασασμο. Οι δικοι μου ελεγαν οτι ειχα μαθει απο τον παππου, αλλα μαζι του ποτε δεν ειχα βγαλει ηχο.

λες και πρεπει παντοτε να σιγεις στη σειρα της διαδοχης ωσπου να ρθει η σειρα σου να καθισεις και να αρθρωσεις λογο, σαν το ωριμο τριανταφυλλο που αν δεν φυγει δεν αναλαμβανουν τα διπλανα μπουμπουκια να ανθισουν.

H Bιολέτα του σαν να μαράθηκε, δεν ανέλαβε ξανά, ντύθηκε το ρουχο του πένθους, έγινε από γυναίκα γιαγιά, κλείστηκε στα όνειρα , τις αναμνήσεις και στους εφιάλτες της ζεί κάθε βράδυ, πιστή σαν φαροφύλακας σε έρημοσβησμένο φάρο, αναμένουσα τη στιγμή της επανένωσης.

Το σπίτι ακολούθησε τις επιταγές της φθοράς του χρόνου σε χάλασμα σε μια κατολισθαίνουσα πλαγιά που χέρια να την σταματήσουν με ξερολιθιά δεν υπάρχουν, μόνο μπολντόζες που ξανοίγουν τον δρόμο μια φορά το χρόνο, καθε άνοιξη.

Η κληματαριά αγρίεψε σαν έφυγε ο κύρης της, η μουριά ξεσπάθωσε και βάλθηκε να ξηλώσει τα φτιαγμένα, με τις ρίζες της, το ρυάκι απ' το θέμελο εστέρφεψε σαν δεν νοιάστηκε κανένας μας να το περιποιηθεί ψηλότερα και οι καρυδιές ψήλωναν στον τελευταίο τους αέρινο χορό απ το σαράκι που βαθιά κατάτρωγε τα σωθικά τους.

Ο μόνος που αντιστάθηκε στην λαιλαπα του χρόνου ήταν ο πλάτανος. Φυτευμένος απο τον πατέρα του παππού, κάπου στα βαθειά 1900, δεν φτάνουν ούτε πέντε άντρες να τον αγκαλιάσουν, ευτυχώς, απ' το κλωνί του παππού έχουμε μείνει παρισσότεροι. Όλοι ανηβήκαμε στα κλαδιά του, όλοι στα μικράτα μας σκαλήσαμε γράμματα φιλίας και αργότερα έρωτα στην ράχη του, καρφώσαμε στεφάνι στο στήθος του το '87 και κάποτε θάψαμε ένα θησαυρό στα ριζά του που μάταια μπορέσαμε του χρόνου να θυμηθούμε πού ήταν το σημάδι.
Δεν ψάξαμε πολύ για να τον βρούμε, μια δού προσπάθειες και στα ρηχά, λες και ξέραμε από τοτε πως θα φτιάχναμε ένα μύθο μέσα μας. Αν το βρίσκαμε θα τέλειωνε εκεί.
Τώρα η ιστορία αυτή χώρεσε όλα αυτά που φανταζόμασταν καθώς και τον σκληρό πυρήνα απο τα άρρητα, τα απροσδιόριστα ώστε παντοτινά να μας δέσει με το μέρος, το μέρος με τον παππού, τη Βιολέτα , τις καλοκαιρινές διακοπές, τα γλέντια και τους πρώτους φόβους.
Θησαυρός είναι η μνήμη και η ανάμνηση.
Το πρόσωπό του το θυμάμαι απ' τις φωτογραφίες πιότερο παρά απο ατόφια μνήμη, την αίσθησή του όμως μπορώ μέχρι και να την ζωγραφίσω, με τη βοήθεια της κουκουρούκου, γιατι απ τη στιγμή που έφυγε, που φοβήθηκα πως έφυγε, στο μυαλό μου φτιάχτηκε ο πρώτος κρίκος της συνειρμικής αλυσίδας.

Γλυκειά η θύμηση μιας σερενάτας
απ την γλυκόπικρη της κουκουρούκου