στα σύνορα

1.

-Τι είναι εδώ;

-Μοναστήρι, μένουν ένας ή δύο καλογέροι, δεν έχουν σχέση με κανένα, δεν βγαίνουν έξω, πάντα μέσα μαντρωμένοι, σκάβουν, οργώνουν και προσεύχονται.

- Χτύπα την πόρτα αρχιφύλακα και οι υπόλοιποι κάντε ένα γύρο προσεχτικά και ψάξτε για ίχνη, αν κάποιος προσπάθησε να εισέλθει μέσα από τη μάντρα. Επαναλαμβάνω προσοχή, ο καταζητούμενος είναι οπλισμένος.
Έχουμε νέα από τα ελικόπτερα;

-Αρνητικό διοικητά, δεν μπορούν να πετάξουν με τέτοια κακοκαιρία και ήδη έχει πάρει να βραδιάζει.

-Από το στρατό;

-Τα μάχιμα σώματα χτενίζουν τα γύρω βουνά, ο κλοιός στενεύει, θα τον στριμώξουμε στα σύνορα.

-Έχει μοιραστεί η φωτογραφία του στα κοράκια;

-Όλα τα τοπικά έντυπα και οι σταθμοί έχουν ειδοποιηθεί και τους έχει αποσταλεί φωτογραφία του.

-Τα σκυλιά της δίωξης;

-Δεν γίνεται να έρθουν, γιατί από το χιόνι χαλάει η μύτη τους.

-Ξαναβρόντα, γιατί θα πεθάνουμε με το ψοφόκρυο που κάνει.

( η βαριά πύλη ανοίγει, ένας καλόγερος βγαίνει)

-Καλησπέρα ηγούμενε, είμαι ο αστυνομικός διευθυντής της περιοχής και ψάχνουμε για ένα καταζητούμενο. Μήπως πήρες τίποτα είδηση; Μήπως πέρασε από δώ;

(τον κοιτά στα μάτια, μα δεν γνέφει ούτε ναι , ούτε όχι).

Ο καλόγερος παραμερίζει, τους δείχνει να περάσουν προς τα μέσα.

-Ξαμοληθείτε , με προσοχή και σέβας, μην έχουμε τρεχάματα με μητροπολίτες και τα ρέστα.

…

-ούτε ίχνος διοικητά, το χιόνι πέφτει ασταμάτητα και καλύπτει μέχρι και τα δικά μας χνάρια.

-Η μάντρα άθικτη και δύσκολα κάποιος θα την ανέβαινε.

-Το εκκλησάκι ελεύθερο

-Το κελάρι, το υπόγειο και τα κελιά τσεκαρισμένα. Ένας γέροντας μοναχός κλινήρης, σε ένα από αυτά.

-Φώναξε στα παιδιά ότι επιστρέφουμε στο χωριό. Αύριο πάλι. Ευχαριστούμε ηγούμενε,
έχε το νού σου, μην πάρεις κάποιον είδηση,
χωρίς καθυστέρηση ειδοποία μας

Επιβιβάστηκαν σε τζίπ και καναδέζες του στρατού,
μέχρι να βγεί να κλείσει την καστρόπορτα,
τα φώτα τους είχαν σβήσει στη νυχτιά,
αντίθετα από τα μάτια του αγριμιού που αντιφέγγιζαν μέσα στο στάβλο.

Μάζωξε κούτσουρα μικρά κομμένα για τη φωτιά
και μπήκε στη μικρή τραπεζαρία,
αφήνοντας μια ελπίδα ανοιχτή την ενδιάμεση πόρτα.

Δύσκολο βράδυ το σημερινό.



2.

Αστυνομικό ανακοινωθέν

Σήμερα 19 νοεμβρίου και ώρα 6 πρωινή,
σε ορεινή περιοχή του Μπέλες, του νομού Σερρών,
ανεβρέθησαν από βοσκούς νεκροί 3 άνδρες,
αγνώστων λοιπών στοιχείων,
σε δύσβατη περιοχή.
Εικάζεται ότι το φονικό έλαβε χώρα προ ημερών
και πιθανολογείται ότι πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών
Διεξάγεται έρευνα για τις ακριβείς συνθήκες
κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε το έγκλημα.
Λόγω του άσχημου καιρού που επικρατεί στην περιοχή,
οι έρευνες προχωρούν με αργούς ρυθμούς.



3.

Το ανθρώπινο κομβόι , ίδια μερμυγκοσειρά,
δεμένοι με σχοινί μεταξύ τους,
μην ξεστρατίσουν και πέσουν πάνω στην ναρκοθετημένη περιοχή,
περπατούσε αργά ανοίγοντας μονοπάτι στο απάτητο χιόνι .

Οι μπροστινοί έψαχναν γερά πατήματα
και οι υπόλοιποι πατούσαν σε αυτά,
γιατί στον άσπρο γολγοθά κάνεις τρία βήματα για να προχωρήσεις ένα,
όπως τη ζωή που άφησαν πίσω.

Μαντίλες και σκούφοι προστάτευαν τα πρόσωπα.
ποια πρόσωπα; από ένα ζευγάρι μάτια ο καθένας,
να κοιτά τον γλυτωμό, προς την ελευθερία όλοι στραμμένοι,
η οροσειρά μοναδικό εμπόδιο
και μετά το όνειρο
και η σκληρή δουλειά.

Το ξεροβόρι έκαιγε τα αυτιά και τη μύτη,
τα χείλια από μέρες σκασμένα,
δυό μεγάλες πληγές ματωμένες
και πόδια δυό κούτσουρα ενωμένα με το υπόλοιπο σώμα.
Τα βράδια έλεγχαν αν ήταν όντως δικά τους,
ξένα από αίσθηση, καμία αντίδραση, μόνο πρήξιμο και σκοτωμένο αίμα.

Τα χέρια μέγγενες κρατούσαν τα λιγοστά εφόδια,
μια κουβέρτα και κάποια ρούχα,
κάποια υπάρχοντα και λιγοστά λεφτά κρυμμένα,
βέρες, χρυσαφικά, πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα
και τηλέφωνα από αγαπημένους που πέρασαν την κόλαση αλώβητοι.

Οι μικρομάνες περπατούσαν στη μέση,
με τα παιδιά καγκουροδεμένα πάνω τους,
για να χουν ελεύθερα τα χέρια να πιάνονται
περπατώντας στα πανέμορφα μονοπάτια του θανάτου.

Ένα βήμα ο χαμός να παραμονεύει,
απότομες χαράδρες, κομμένα μονοπάτια,
πάγος και γλυστερά παπούτσια,
κρύο, κρύο, κρύο, απέραντο γαλάζιο κρύο.

Πρώτοι και τελευταίοι άνδρες νέοι,
στα χρόνια μόνο, όχι σε εμπειρίες,
να φυλάνε από κακοτοπιές και να βοηθάνε τους αδύναμους,
γιατί όποιος έμενε πίσω ήταν να τον βρούν όταν θα έλιωναν τα χιόνια.

Με το πρώτο φώς μέχρι αργά τα μεσάνυχτα
η πορεία απαρασάλευτη, νοτιοδυτική,
με χάρτες πρόχειρους και την πυξίδα πολύτιμο βοηθό
να δείχνει προς τον επόμενο σταθμό, προς τον επόμενο οδηγό,
προς το επόμενο μαρτύριο.



4.

Ιράν, Πακιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Ινδία από τη μια
Βουλγαρία, Ουκρανία, Γεωργία, Αλβανία, Αρμενία από την άλλη,
άσε τη μαύρη ήπειρο,
όλοι ζητούν μια θέση στον ήλιο, χωρίς τρόμο.

Από τη μια το ποτάμι της οδύνης, ο Έβρος,
από την άλλη οι συμπληγάδες, Γράμμος, Μπέλες, Βίτσι
και τέλος η μεγάλη θαλασσοπνίχτρα σειρήνα του αιγαίου.

Βάρκες καρυδότσουφλα, πλεούμενα ναυάγια,
σύρματα ακανθωτά, νάρκες,
θραύσματα και ξεχασμένες οβίδες,
σκυλιά, ναρκωτικά, πάτοι διπλοί, πορτμπαγκάζ,
μέσα σε εμπορεύματα, άνθρωποι και σαρδέλες,
χρήματα, χρήματα, χρήματα σε κάθε σταθμό, σε κάθε μεσάζοντα,
έρμαια της τύχης και του όποιου θεού ή προφήτη,
διακονιάρηδες ενός καλύτερου αύριο, χωρίς χέρι απλωμένο,
μόνο με μάτια πηγάδια στερεμένα από υγρασία,
γιατί ο θρήνος είναι προνόμιο εκείνου που στέκει.



5.

-Κόπιασε, έχει φαγητό στην κατσαρόλα.

Η πόρτα μισάνοιξε

-Να ρίξεις και άλλα ξύλα στη φωτιά, μην ξυλιάσεις.


Του γύρισε την πλάτη και ανέβηκε στο δώμα, αφήνοντας ένα τραπέζι μισοστρωμμένο με ψωμί και ελιές, κρεμμύδι και τραχανά στο τσουκάλι.

-Κλείσε και την πόρτα μην μπεί κανένας, ακούστηκε η φωνή του γέροντα σαν αστείο.

Το θεριό έφαγε μέχρι τα ψίχουλα,
κουβάλησε μερικά χοντράδια από το υπόστεγο να στεγνώσουν
και ακούμπησε στο παραγώνι να κλείσει για λίγο τα καταραμένα του μάτια,
μέσα στον άγιο τόπο.



6.

Η βάρδια του μόλις είχε τελειώσει,
70 χιλιάρικα πανεύκολα και σήμερα,
βράδυ σαββάτου, χαράματα κυριακής,
μια εβδομάδα φούλ στο τέρμα της,
τον περίμενε η καινούρια μηχανή
και ένας απομεσήμερος καφές
μετά από έρωτα με κάποια,
από όσες του δίναν το τηλέφωνο,
αντικλείδι των ποδιών τους

Βράχος έξω από το ξενυχτάδικο,
να βλέπει την παρέλαση από καλογυαλισμένα παπούτσια
και φρεσκοσιδερωμένα κοστούμια,
γούνες και προκλητικά ντεκολτέ,
όλοι να περιμένουν το πολυπόθητο οκ
για να εισέλθουν στο ναό της διασκέδασης.

Ένα χαμόγελο και διπλωμένα ευχαριστώ
ανάμεσα σε χειραψίες και οι τυχεροί να νιώθουν
μέλη της κάστας.
Έδωσαν και σήμερα επιτυχείς εξετάσεις:
καινοφανείς, εγωπαθείς, νυμφομανείς, ερωτιδείς, νεόπλουτοι, σοβαροφανείς μεσόκοποι, επίδοξες μετρέσες, αθλήτριες του γραφείου, πόρνες εν αναμονή και επαγγελματίες του τζόγου.

Ελάχιστοι οι φυσιολογικοί,
κανένας ο μεροκαματιάρης,
αυτούς τους σνόμπαραν μέχρι και οι παρκαδόροι,
που άφηναν τα αυτοκίνητά τους σε παραδιπλανά στενά
και τα βρισκαν με σπασμένους καθρέφτες
και βουλιαγμένα καπώ.

Άγριος ο κόσμος της νύχτας
και αυτός νυχτοπούλι από τα μικράτα του,
απ όταν έφυγε από το νησί
για να εγκατασταθεί στην πόλη.

Δεν ήταν άριστος μαθητής,
ούτε έτρεφε στα γράμματα αγάπη,
μα είχε ένα σώμα αξιοζήλευτο,
που το χτισε με γυμναστική πολλή,
ορμόνες και πρωτείνες,
έγινε ένα θωρηκτό, ένα κομμάτι ατσάλι,
πιο γρήγορος από σπαθί και πιο βαρύς από σπάθη.
Δεν άφησε τέχνη πολεμική που δεν καταπιάστηκε,
ανατολικές και δυτικές τις ρούφαγε σαν ουίσκι
και στο σώμα του τις φόραγε σαν νέο ωραίο ρούχο.

Έφτασε η ώρα που μπήκε στο στρατό
και είδε πως ήταν ευκαιρία να χωθεί εκεί,
τη μοίρα του να φτιάξει,
λυτοί και δεμένοι από το χωριό,
τηλέφωνα, παρακάλια και ένα λιοστάσι αντιπαροχή,
άλλαξε σε ένα μήνα τρία σώματα,
για να καταλήξει στο καλύτερο, στο ανεξάρτητο,
το ταχυδρομικό.

Μόνιμος, με γρήγορη εξέλιξη,
αν και δουλειά γραφείου, όλη την ώρα στο πόδι
ή καλύτερα στο τζίπ που ροβόλαγε στα χτήματα του
και ερχόταν όποτε συνέβαινε κάτι επείγον.

Δημόσιος υπάλληλος τα πρωινά πενθήμερα,
μετά όλη η μέρα δική του,
χανόταν στα μπάρ και στα γυμναστήρια
για φρέσκια σάρκα θηλυκή,
ζώντας σε αγκαλιές, ξυπνώντας σε εφηβαία,
ένας ταξιδιώτης των κορμιών,
που μέτρησε τις μέρες του με γυναικεία αρώματα.

Εύκολη και ωραία ζωή τότε, αλήθεια,
να ζείς μόνο το σήμερα,
με ρόλο πρωταγωνιστή
και διαλέγοντας τις συμπρωταγωνίστριες
που θα μοιράζεσαι τα φιλιά μαζί τους.



7.

Δεν ήταν ύπνος αυτό το πράγμα,
το ξερε και το φοβόταν περισσότερο από τον ξυπνητό,
έκλειναν με θόρυβο, με τριγμό
σαν σκουριασμένοι μεντεσέδες
και το τοπίο ωχρό,
να κρατιέται από κάτι τριχιές,
σε ένα λείο αλώνι που βουστροφίδιζε
και ξάφνου το έδαφος να ταρακουνιέται,
αυτός να χάνει την ισορροπία και να πέφτει σε μια δίνη,
σε μια ρουφήχτρα, σε μια λαβυρινθώδικη τσουλήθρα,
όχι δεν είναι έδαφος, σάρκα είναι,
αυτί και αυτός να ελικώνεται στα βάθη του ωτός
και να πέφτει, ανάερα να πέφτει,
χωρίς να βρίσκει στα τοιχώματα
και να που τα τοιχώματα γίναν πηγαδιού, πετρόχτιστου
και κάθε πέτρα να ναι καλυμμένη από βρύα και λειχήνες, κανένας ίχνος σκόνης,
μα έχοντας πρόσωπα η κάθεμιά τους πάνω,
πρόσωπα παραμορφωμένα, με τραβηγμένα τα χαρακτηριστικά τους στα άκρα και λίγο πιο πέρα,
σαν χθόνιες θεότητες, να θέλουν κάτι να του πουν,
κάτι να του πάρουν,
μα αυτός να καταβυθίζεται και να θέλει να φωνάξει,
μα η φωνή του να μην φτάνει ποτέ στα αυτιά του,
να παραμένει κάπου ανάμεσα
κρυμμένη σε πνεύμονες και λάρυγγα,
σαν σφηνωμένη, σαν φοβισμένη,
σαν καταπιωμένη και φρακαρισμένη από κάτι,
μα να μην βγαίνει,
ούτε για να του δώσει την ικανοποίηση
να ακούσει τη φωνή του για στερνή φορά
πρίν την πτώση.
Και να πέφτει σαν σακάκι,
με την πλάτη να σχίζει τον στεκάμενο ξινόπικρο αέρα
και κάτι μαλακό, λασπώδες, κερώδες,
μέχρι που κράκ, να σπάει το πρώτο στρώμα
και ύστερα το δεύτερο και το τρίτο
ανοίγοντας διάδρομο με τα πλευρά του,
συνθλίβοντας τις εξαγωνικές κυψελίδες
μιας υποδερμικής κερήθρας,
βλέποντας μόνο τα συντρίμμια

και τους βόμβους από ένα εξαγριωμένο σμάρι μελισσών

να τον ακολουθούν τσιμπώντας όπου βρούν,
χωρίς πόνο, μόνο φόβο και ενόχληση,
μέχρι που φτάνει στο κατώτατο επίπεδο
βουλιάζοντας σε ένα ρευστό σαν μέλι,
που μπαινε από τα ρουθούνια και το στόμα,
που το ανέπνεε και το κατάπινε χωρίς να πνίγεται,
μα με δυσκολία, το πάλεψε,
κολύμπησε χωρίς να φτάσει κάπου,
βατράχιζε με πόδια και χέρια,
μα ο εφιάλτης δεν φαινόταν να έχει τέλος, να χει τέρμα, ώσπου έπιασε κάτι σκληρό, σαν ξύλο, μια επιφάνεια ανάγλυφη.
Προσπάθησε να σηκωθεί και να ισορροπήσει,
μα του κάκου,
το ρευστό άρχισε να πάλλεται
και το έδαφος σαν κινούμενη άμμος άρχισε να τον καταπίνει,

να τον αφομοιώνει, θα θαβόταν ζωντανός,
το έβλεπε και δεν μπορούσε να το αποφύγει,
οι αστράγαλοι, οι κνήμες, τα γόνατα, οι γλουτοί,
κάποιος να βοηθήσει, φοβάμαι,
το στήθος , το στέρνο,
φοβάμαι,
ο λαιμός, το σαγόνι,
γιατί;;
το στόμα, η μύτη,
μια τελευταία ανάσα,
τα μάτια το μέτωπο
…
μια ανάσα,
θα σκάσω, πόσο ακόμα;;
λίγο ακόμα,
λίγο ακόμα,
ανοίγει το στόμα και γεμίζει πέτρες και μαλλιά,
κόκκαλα και ξεκολλημένη σάρκα,
σάπια,
πότε επιτέλους;;
η ανάσα δεν έφτασε πρέπει να πάρει και άλλη,
μα για να πάρει πρέπει να καταπιεί,
ποιος το αντέχει,
ποιος θεός, ποιος δαίμονας τον καταράστηκε;
καταπίνει την ανόσια μπουκιά,
την ξερνάει με αηδία,
μα είναι και πάλι μπροστά του για να την ξανακαταπιεί ,
την νιώθει να κατεβαίνει στο λαιμό,
η φωνή απαγκιστρώνεται,
ο διάδρομος είναι ελεύθερος για να ουρλιάξει,
θα φωνάξει;
όχι θα καταπιεί για να ξανααναπνεύσει,
ως πότε; Ως πότε;

Τα πόδια είναι πιο ελεύθερα,
συνάντησε κενό και η μέση το ίδιο,
έφτασε στην κορυφή μιας σπηλιάς,
ενός καυκάλου,
θα πέσει,
τώρα είναι σίγουρος πως θα τσακιστεί, κάνει να πιαστεί, να συγκρατηθεί εκεί πάνω,

καλύτερα με τη σάπια σάρκα,
δεν αντέχει άλλο,
θέλει να πεθάνει μα δεν ξέρει τον τρόπο
και δεν θέλει από τρόμο,
απλώνει τα χέρια,
οι αγκώνες αγγίζουν την διαρρηγμένη οροφή
και πέφτει στο πραγματικό κενό
κρατώντας υλικά κρανίου στα χέρια,
όλος ξεσκισμένος από την ανάποδη γέννα,
δεν έχει δάκρυα για να κλάψει,
τρέμει ακόμα και για να ουρλιάξει,
γίνεται φασολάκι,
φέρνει τα πόδια στο κεφάλι
και κρατάει τα γόνατα με τα χέρια,
μια ανθρώπινη σφαίρα
που διασχίζει το κενό με σταθερή επιτάχυνση,
για να βρεί ένα κρυστάλλινο ρηχό ποτάμι
και να ξαπλωθεί
σε ένα φρεσκομυρωδάτο στρώμα τριανταφυλλί.
Τρέμει, φοβάται να κουνηθεί,
πονάει ολούθε
και σιχαίνεται τον εαυτό του για την πορεία του αυτή,
μα τώρα ησύχασε,
έφτασε εκεί που έπρεπε να φτάσει,
στο τέρμα, στον πάτο
και είναι ωραία.
Αποκαμωμένος αφήνει λίγο τις άμυνές του
και αναπαύεται,
τα χέρια του ανοίγουν,
τα πόδια του απλώνονται,
κάνει τα μπράτσα μαξιλάρι και θέλει να κλάψει,
μα δεν μπορεί,
δεν έχει δάκρυα για τον ίδιο,
δεν θα χει ποτέ ξανά,
μόνο χέρια για να του κάνει κακό,
μα εδώ στα μαλακά παπλώματα κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, τα δάχτυλα απλώνονται κάτω από το προσκέφαλό του
και βρίσκουν τις διπλώσεις από το ρούχο,
το μαλακό τριανταφυλλί σκέπασμα,
μα είναι τόσο λείο και τόσο δαιδαλώδες συνάμα,
το πιέζει
και αυτό ανάλαφρα αντιδρά προς τα πάνω με πονοκέφαλο, το μαλάζει και ξαναθυμάται ξεχασμένες μνήμες,
προσπαθεί να το τραβήξει και να σκεπαστεί,
μα αυτό στρωμένο σε δίπλες,
λες και ραμμένο με αυτό τον τρόπο δεν ξεκουνιέται,
βρίσκει μιας δίπλας τον όχτο και φακελώνεται μέσα,
μα το κεφάλι του πονάει
και το στρώμα μοιάζει ζωντανό,
ένας παλμός τον διατρέχει
και εκκενώσεις βλέπει στα βαθιά,
λές και αστραποβολά ο ειρηνικός βράδυ με καταιγίδα,
κάτι ψυλλιάζεται,
χώνει μπουνιά στο πάπλωμα
και ματώνουν τα μάτια του από πόνο,
κλωτσάει τα τοιχώματα
και νιώθει να ξεριζώνονται όλα τα πάνω δόντια,
αρχίζει και τρέχει μακρυά,

δεν θέλει να το πιστέψει,
μα κάθε βήμα και μυλόπετρα γυρίζει στο μυαλό του
και του αλέθει όση μαγιά του απέμεινε
από τα πρώτα βλαστοκύτταρα,
μετά τη σύλληψή του.

8.

Συναντήθηκαν στην κωνσταντινούπολη, σε κάποιο βρώμικο υπόγειο της οδού yegen sk, πίσω από το πανεπιστήμιο του μαρμαρά. Ο δρόμος ήταν κατάμεστος από κόσμο, κινέζικα χαλιά στους πάγκους, μεταχειρισμένα ηλεκτρικά είδη και καρτοτηλέφωνα, παντού ουρές πίσω από τα καρτοτηλέφωνα όπου κόσμος μιλούσε με τους δικούς του πρίν τη συνέχεια της μεγάλης φυγής για να τους περιμένουν.

Είχαν να επιλέξουν ανάλογα με το κόμιστρο, οι ταπεινοί από τον έβρο ή τα βουνά της ροδόπης και οι πιο καλοστεκούμενοι με πλοίο ή αεροπλάνο από το αιγαίο.

Όλοι τους ήταν για τον έβρο, από αγροτικές οικογένειες, κάποιοι μικροεπιχειρηματίες, επιστήμονες λίγοι, κάποιοι εισοδηματίες εγκατέλειπαν τις εν καιρώ πολέμου ή άτυπου πολέμου χώρες τους προς το παράθυρο της δύσης.


Ο νόμος της αγοράς ήταν ότι προπληρώνεις τις υπηρεσίες τους και μετά σε κάθε σταθμό, ο κάθε οδηγός διαγουμίζει ότι περισσότερο μπορεί αλλιώς σε αφήνει.
Το ήξεραν και οι περισσότεροι προκαταβολικά είχαν βγάλει τα δόντια τους ακόμα και τα υγιή για να τα αντικαταστήσουν με χρυσά, ο χρυσός είναι ένα νόμισμα που περνούσε σε όλες τις χώρες, σε κάθε παζάρι, αλίμονο αν έπρεπε να χρειαστείς ψιλά.
Είχαν περάσει από βουνά, σε καρότσες φορτηγών, ποδαρόδρομο στις ερημιές της ασίας, υπό την απειλή και την εξαγορά ασιατών συνοριοφυλάκων και τώρα το μεγάλο βήμα, μια ανάσα από την ευρώπη, μια ανάσα τόσο δύσκολη, που για μερικούς ήταν και η στερνή. Το ξεραν, μα ήσαν διατεθειμένοι να πάρουνε το ρίσκο.

Ο τωρινός τους οδηγός ήταν ένας τούρκος, με σπασμένα γαλλικά μίλησε σε όλους, σε ένα μπασταρδεμένο λεξιλόγιο για να καταλαβαίνουν όλοι, θα έφευγαν αυθημερόν γιατί προβλεπόταν επιδείνωση του καιρού και θα είχαν έτσι περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Το γιατί ευνόητο, λιγότεροι έλεγχοι στην ερημιά.

Φορτώθηκαν σε ένα φορτηγάκι μεταφορών, χωρίς ιδιαίτερες προφυλάξεις, 50 άτομα, διαφόρων εθνικοτήτων, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, χωρίς χώρο για να καθίσεις, μόνο να σταθείς όρθιος ακουμπώντας στοιβαγμένος ο ένας δίπλα στον άλλο, ανάσα στα ψηλά να μην μπερδεύονται τα χνώτα και το δρομολόγιο της ακριβής ελπίδας συνέχιζε το ταξίδι του για 245 χιλιόμετρα σε δρόμους πότε κεντρικούς, χωρίς λακούβες, πότε, στον αυτοκινητόδρομο και πότε σε επικίνδυνα, γνωστά σημεία για μπλόκο από παραδρόμους και κατσικοχώρια.

Δυσάρεστη έκπληξη, ο επόμενος οδηγός μας είχε συλληφθεί απέναντι διασχίζοντας στο ποτάμι της ντροπής με τη λαστιχένια βάρκα του και κάμποσες ψυχές μαζί του, η επαναπροώθησή του θα καθυστερούσε από μερικές μέρες σε μερικές εβδομάδες, μιας και δήλωσε και ο ίδιος λαθρομετανάστης και όχι σωματέμπορος, μεγάλη η διαφορά απέναντι στην ευρώπη, σαν την υποκρισία της.

Οι βροχές και το κρύο έκαναν πρόδηλη την εμφάνισή τους και η θερμοκρασία είχε πέσει πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν.

Υπήρχε το σχέδιο 1 που περιελάμβανε προσέγγιση στο ahir και μετά με ξύλινες βάρκες ή φουσκωτές, ανάλογα με το κόμιστρο και τα άτομα, θα περνούσαν κάτω από το σουφλί, και με μονοπάτια χαρτογραφημένα από ανθρώπινα δολώματα μέσα στα ναρκοπέδια και τα διπλά συρματοπλέγματα, θα είχαν κάποιου βαθμού ελπίδα να φτάσουν στην πόλη που θα τους περίμενε ο επόμενος σύνδεσμος για να τους προωθήσει με ασφαλή τρόπο στην ενδοχώρα της ελλάδας και μετά… έχει ο θεός, ο αλλάχ, ο βούδας και η λοιπή συνομοσπονδία.

Το σχέδιο 2 μιλούσε για αναμονή στην edirne για λίγο καιρό, δουλειά σε υφαντουργείο και αγροτικές δουλειές, μέχρι να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα για το επόμενο στάδιο οι μην έχοντες τα απαραίτητα οικονομικά εφόδια, οι απόκληροι που μάλλον δεν θα γεύονταν παρά μια σκλαβιά σε άλλο τόπο, την εξαθλίωση ακούγοντας άλλη γλώσσα.

Όσο για το σχέδιο 3 να περάσουν πίσω από την οροσειρά της ροδόπης ούτε λόγος,

ακόμη.

9.

Διακόπτουμε την κανονική ροή του προγράμματός μας για να σας ενημερώσουμε σχετικά με το άγριο φονικό που έλαβε χώρα στον ορεινό όγκο του Μπέλες, του νομού Σερρών.

Σήμερα το πρωί περιηγητές ήρθαν σε επαφή με το φρικτό θέαμα τριών ανδρών κατακρεουργημένων, σε σπηλιά που χρησιμοποιούν συχνά κυνηγοί, βοσκοί και λαθρομετανάστες καθώς συμπίπτει με ένα από τα πολλά μονοπάτια, πύλη εισόδου τους στη χώρα μας, από τα σύνορα με την βουλγαρία.

Τα στοιχεία που έχουν οι αρχές στα χέρια τους μιλούν για τρείς βούλγαρους λαθρεμπόρους που έχουν απασχολήσει τις ελληνικές και βουλγαρικές αρχές επί σειρά ετών, οι οποίοι βρέθηκαν σε οικτρή κατάσταση, πλήρως διαμελισμένοι και πεταμένοι σε απόσταση, κάτι που θα δυσχεράνει την ιατροδικαστική έρευνα Οι θανόντες είχαν από παλιά απασχολήσει τις αρχές για υποθέσεις σωματεμπορίας, διακίνησης λαθρομεταναστών, ναρκωτικών και πλαστογραφίας

Από κύκλους τους υπουργείου δικαιοσύνης γίνεται λόγος για κάποιον αξιωματικό του ελληνικού στρατού, ύποπτου ως δράστη, μιας και εκεί βρέθηκαν το εθνόσημο και το υπηρεσιακό του όπλο αποθετημένα και τα ίχνη ενός μόνο που εγκατέλειψε το εφιαλτικό αυτό σκηνικό.

Οι χωριανοί έχουν επανειλημμένα ειδοποιήσει τις αρχές για τις παράνομες δραστηριότητες που υποπίπτουν στην αντίληψή τους, με καραβάνια λαθρομεταναστών, εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, αυξημένων κλοπών καθώς και απειλών και επιθέσεως κατά των ιδίων.

Έχει συγκροτηθεί ήδη μια μεγάλη έρευνα από κλιμάκια της ελληνικής αστυνομίας, του στρατού και της συνοριοφυλακής, χτενίζουν την εν λόγω περιοχή και στήνουν μπλόκα σε διάφορα σημεία προκειμένου να στενέψει ο κλοιός.

Κάθε συνάντηση με τον δράστη κρίνεται επικίνδυνη, μιας και η ψυχολογική του κατάσταση φαίνεται διαταραγμένη και η πνευματική του ασταθής, γι’ αυτό η αστυνομική διεύθυνση σερρών παρακαλεί να περιοριστούν οι άσκοπες μετακινήσεις και ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες.

Σε κάθε περίπτωση παρακαλείσθε όπως ειδοποιήσετε άμεσα τις αρχές για ότι παράξενο.

Στην περιοχή εντοπίστηκαν μια μεγάλη ομάδα λαθρομεταναστών, κυρίως παιδιών από το πρώην ανατολικό μπλόκ, τα οποία έλαβαν τις πρώτες βοήθειες και ήδη οδηγούνται στο Κέντρου Υποδοχής και Διαμονής Λαθρομεταναστών στο Φυλάκιο του έβρου, για να τους παρασχεθεί σίτιση και ικανοποιητικές συνθήκες διαβίωσης μέχρι την επαναπροώθησή τους στις χώρες καταγωγής τους.

Να έχετε ένα ωραίο βράδυ, περισσότερα με τις υπόλοιπες ειδήσεις στα νέα των οκτώ…

γειά σας

10.

Να πώ ένα ανέκδοτο;
Είναι ο δάσκαλος στο σχολείο και ρωτάει στο μάθημα των μαθηματικών:
Σε ένα λεωφορείο 30 θέσεων για καθήμενους και επιπλέον 26 για όρθιους, βρίσκονται 27 καθιστοί, 10 όρθιοι και ένας που θα κατέβει.
Στη στάση περιμένουν 35 άτομα. Πόσοι θα επιβιβαστούν;

Όλα τα παιδάκια σηκώνουν το χέρι.
Ένα παιδάκι λέει όλοι και ο δάσκαλος το διορθώνει πως κάνει λάθος. Τα άλλα παιδάκια γελάνε και σηκώνουν ζουζουνίζοντας το χέρι.
Το επόμενο λέει την απάντηση που ήθελε ο δάσκαλος να ακούσει και το επιβραβεύει λέγοντας σωστό, ζητώντας του να εξηγήσει στο πρώτο τη μαθηματική σκέψη.
Το πρώτο συμφωνεί, μα στην περίπτωση των αφγανών όλοι τους χωράνε σε ένα φορτηγάκι πολύ μικρότερο από λεωφορείο.
Ο δάσκαλος σιωπά και το δεύτερο ξαναδιoρθώνει το πρώτο, πως δεν μπορεί να χωράνε, μα δεν στοιβάζονται με ντόπιους.
Ποιος γελάς τώρα;

Κάνε μια διαίρεση 391 με το 120.
Τόσοι άνθρωποι στοιβάζονται σε τόσες θέσεις υποδομής, σαν να λέμε 2 κρεββάτια για 7 άτομα. Σύρος 2007.
Κάνε μια καλύτερη: 4000 με το 1, τόσοι οι οικονομικοί μετανάστες και 1 η πάτρα, σαν ενδιάμεσος σταθμός με την υπόλοιπη ευρώπη, το νούμερο είναι αυθαίρετο, σίγουρα ο αριθμός των απασχολούμενων σε αγροτικές περιοχές εποχιακά μπορεί να τριπλασιάζεται.

Τελευταία 2 ανέκδοτα:
Ελλάδα κράτος πρόνοιας.
Ευρώπη του ανθρωπισμού.

11.

Ξέρεις τι είναι να πεθαίνεις από την πείνα;
Ξέρεις τι είναι να πεθαίνει το παιδί σου από την πείνα;
Ξέρεις τι είναι να δουλεύεις χωρίς να ορίζεις ούτε το τομάρι σου;
Ξέρεις πως είναι να θεωρείσαι ένοχος ή τουλάχιστον ύποπτος επειδή γεννήθηκες κάπου;
Ξέρεις τι είναι να είσαι παράνομος γιατί θέλησες να ζήσεις καλύτερα, ή απλά να ζήσεις;
Ξέρεις πως είναι να συμπίπτει η ώρα του ύπνου με το πρωινό ξύπνημα;
Ξέρεις τι είναι να γεννιέσαι και να έχεις ορκισμένους εχθρούς απέναντί σου;
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις πιο ασήμαντος από μια τσαλακωμένη σελίδα α4 και η τύχη σου να κρίνεται από μια τέτοια;
από ένα γαμημένο ψήφισμα;
από ένα γαμημένο γράφημα;
από ένα γαμημένο ισολογισμό του παγκόσμιου εμπορίου;
Ξέρεις πως είναι όταν δεν τσακίζει κόκκαλα η γλώσσα, μα η αγραμματοσύνη και η μπότα;
Ξέρεις πως είναι να περιμένεις με φόβο, λάθος με τρόμο το αύριο;
Ξέρεις τις αντοχές της σάρκας και του μυαλού εκεί στα σύνορα του ανθρώπου με τον άνθρωπο και

Θα σου πώ την αλήθεια μου,
εγώ δεν ξέρω,
μπορεί και να μην αντέχω,
μπορεί και να μην θέλω να ξέρω,
μπορεί να νομίζω πως δεν με αφορά,
μπορεί να νομίζω πως δεν μπορώ να το αλλάξω,
μπορεί να είμαι ευτυχής που το κακό χτύπησε την διπλανή πόρτα, μπορεί τα μάτια μου να μην είναι συνηθισμένα στην βία και στις ακρότητες,
μπορεί να πλησιάζουν οι γιορτές και να πρέπει να σκεφτώ τι δώρο θέλω,
ναι σίγουρα, οι γιορτές πάντα ήταν πρό των πυλών στη μητρόπολη.

12.

-Δε φοβάσαι;

Τον βρήκε στο κρεββάτι του, σαν γλύτωσε κάθιδρος από τον εφιάλτη.

-Δεν έχω απέναντί μου κάποιον να φοβηθώ

είπε ο γέροντας και έσπασε τα άλατα του σβέρκου του μέσα στις μπατανίες.

-Ξέρεις ποιος είμαι;

-Μια χαμένη ψυχή.

-Δεν έχω ψυχή.

-Όλοι έχουν και ας δεν το ξέρουν.

-Θέλω να σου ξομολογηθώ ότι έπραξα, μη σηκωθείς, δεν θέλω ευκές και πετραχήλια, δεν ζητώ συγχώρεση, μα κάποιον να μ’ ακούσει.

Ο γέροντας ανακάθισε.

13.

Άκαρπες συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό του στρατιωτικού που εμπλέκεται στο φονικό στο όρος Μπέλες του νομού Σερρών, όπου βρέθηκαν 3 βούλγαροι δουλέμποροι διαμελισμένοι.

Η βαλλιστική έρευνα υπέδειξε το υπηρεσιακό του περίστροφο ως το όπλο που τραυμάτισε τους δυό εκ των τριών και από αίμα που βρέθηκε πάνω στον σουγιά ενός από τα θύματα ταυτοποιήθηκε πως ήταν δικό του.

Το καραβάνι των παιδιών μιλάει για τον έλληνα στρατιωτικό με τα καλύτερα λόγια και τον περιγράφει ως σωτήρα, ενώ πάνω τους βρέθηκε σημαντικό ποσό σε δολάρια και ευρώ, που δηλώνουν οτι τους δόθηκαν από τον φερόμενο ως δράστη.

Το μυστήριο περιπλέκεται επειδή κρατούν τα στόματά τους κλειστά και αρνούνται να μιλήσουν σε οποιονδήποτε.

Οι γείτονες μιλούν για έναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο, χαμογελαστό, πρόσχαρο, φιλότιμο και έτοιμο για βοήθεια.

Στρατιωτικές μας πηγές αναφέρουν οτι πρόκειται για έναν σοβαρό και αξιοσέβαστο πρόσωπο, που τον τελευταίο καιρό είχε περιέλθει σε δυσθυμία και του είχε παραχωρηθεί αναρρωτική άδεια και υποχρεωτική μετάθεση, ύστερα από ένα περιστατικό στον έβρο, όπου συνέλαβε κάποιους λαθρομετανάστες.

Αυτή ήταν η αρχή της κατηφόρας, απ’ όπου δεν συνήλθε, σύμφωνα με τα γνωστά αποτελέσματα.

Οι δικοί του αρνούνται να σχολιάσουν οτιδήποτε, αν δεν μιλήσουν πρώτα με τον ίδιο, καθώς δεν μπορούν να πιστέψουν οτι μεγάλωσαν ένα θηρίο στο σπίτι τους.

Σημειωτέον, ο εν λόγω αξιωματικός που ζούσε μακριά από την πόλη του είναι διαζευγμένος, με ένα γιό τεσσάρων ετών που ζεί με την μητέρα του.
Ο φερόμενος ως δράστης κρίνεται ως άκρως επικίνδυνος καθώς είναι εκπαιδευμένος σε πολεμικές τέχνες και το όνομά του είχε παλιότερα συνδεθεί με προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά της συμπρωτεύουσας.

13.

Δοκίμασαν να περάσουν με σχεδία απέναντι από το σουφλί, μα τα σαπιόξυλα δεν άντεξαν το βάρος και τους πρόδωσαν στα μέσα της διαδρομής.
Ντυμένοι βαριά για το κρύο και πολλοί από αυτούς μην ξέροντας κολύμπι, υπήρξαν για άλλη μια φορά στη ζωή τους μια θλιβερή στατιστική,
ένα γεγονός από αυτά που περνάνε απαρατήρητα από τα δελτία ειδήσεων και αποτυπώνονται μονάχα σε αστυνομικά δελτία και αρχεία νεκροτομείων.
Επιζών κανένας, τα μελανιασμένα σώματα στόλισαν για άλλη μια φορά ένθεν και ένθεν τις όχθες του πιο μοβώρου ποταμού, στη γη της επαγγελίας, ενώ η λάσπη του θα κράταγε μερικές μορφές αγκαλιά στα έγκατα, σαν θυμωμένο παιδί τις κούκλες του, για να ταΐσει τα ψάρια στο δέλτα.

Έκλαψαν, θρήνησαν γοερά, μα βουβά τους συντρόφους στο μαρτύριο και τον ευτελισμό για να τραβήξουν πιο βόρεια, κατά το δεύτερο σχέδιο. Κάποιοι έρμοι θα ξαναπροσπαθούσαν το ποτάμι, τα γυναικόπαιδα αρνήθηκαν, κάλλιο χιόνι ποδαρόδρομος, να χουν τη γή να παλέψουν, παρά το άτιμο νερό.
Αυτοί που διάλεξαν το ποτάμι, χρεώθηκαν το μαρτύριο του σισύφου, να φτάνουν δύο βήματα, δυό κουπιές από τη στεριά και τα ελληνικά χέρια να τους γνέφουν άρνηση και η περισυλλογή τους να μεταφράζεται σε κράτηση και αναγκαστική επαναπροώθηση του στη χώρα καταγωγής. Ευτυχώς οι πιο έξυπνοι είχαν τα χαρτιά σκισμένα και δεν ξαναγύριζαν στην αφετηρία του παιχνιδιού, αν κανένας θυμάται το φιδάκι, μόνο παράδερναν σε όλες τις ενδιάμεσες θέσεις.
Από τους δέκα, οι δύο πνίγονταν, οι τέσσερεις έμεναν από λεφτά και στέριωναν, ενώ οι τέσσερεις περνούσαν ύστερα από μια δύο ή δεκατρείς φορές. Από τους τέσσερεις, μόνο ο ένας έφτανε στην αγγλία ή στη σουηδία, όπου και δούλευε για να πληρώσει κανονικά για τους δικούς του και να φιλοξενήσει τους τολμηρούς, που θα φταναν σαν τον ίδιο.

Αυτοί που θέλησαν να διασχίσουν το βουνό νόμιζαν πως μόνο το κρυοπαγήματα και τις νάρκες είχαν να φοβηθούν, τις συχνότερες αιτίες θανάτου όλων, οι γελασμένοι.
Θα αντλούσαν δυνάμεις από κάθε κύτταρο της ταλαιπωρημένης ύπαρξής τους, το βάρος των παιδιών και το μέλλον τους, ο σταυρός του μαρτυρίου, που θα σήκωναν αγόγγυστα.
Έφτασαν στη σόφια και ξανακατέβηκαν με άλλον οδηγό, τον Χαρακωμένο και τους βοηθούς του, τον πιο γνωστό, τον πιο σίγουρο.

Είχε αποκτήσει αυτή τη φήμη γιατί κατά καιρούς δοκίμαζε καινούρια μονοπάτια στέλνοντας ανυποψίαστους μετανάστες δολώματα σε αχαρτογράφητες απο νάρκες εκτάσεις, εκεί που και οι ναρκαλιευτές αρνούνταν να πάνε, με τις εκατοντάδες διαδρομές είχε καταφέρει να καθαρίσει πολλά μονοπάτια για να μπορεί να τα αλλάζει και να μην τον πιάνουν.
Ανατολικά της ροδόπης λοιπόν.
Φτιάχτηκε ένα καραβάνι των εξαθλιωμένων, ένα καινούριο πολύχρωμο πολυπολιτισμικό μωσαϊκό, που ξαναμπήκε σε φορτηγό σαν αποσκευή, που ζαλώθηκε ό,τι από τα υπάρχοντα δεν είχε εκποιηθεί από την κατα τόπους μαφία και ξεκίνησε άλλη μια φορά για την κατάχτηση της ελευθερίας.
Τα δάση της οξιάς ήταν πανέμορφα τέτοιο καιρό, στα χαμηλά, τα πουρνάρια και οι σχίνοι τα διαδέχονταν όσο ψηλότερα ανέβαιναν.
Αν το φυσικό σου τοπίο, εκεί που γεννήθηκες είναι ερημιά και ξέρα, αυτός ο τόπος μοιάζει ονειρικός, κάτι σαν τα βουνά στις καρτ ποστάλ που είχαν δεί, τα χιονισμένα βουνά στο βάθος, μπορεί να ήταν και οι άλπεις, μα άλλο είναι να τις βλέπεις από την ασφάλεια της απόστασης και άλλο να τις διαβαίνεις.
Σε κάθε βουνό, σε κάθε οροσειρά κάπου υπήρχε και μια σπηλιά, κάποιο καλύβι, κάποιο εγκαταλελειμμένο οχυρό ή φυλάκιο, που ο χαρακωμένος ήξερε και τους στρίμωχνε μέσα. Ο παγωμένος τόπος ζεσταινόταν σε χρόνο άψε σβήσε από τις ανάσες και γερές φωτιές που στέγνωναν προσωρινά τα ξυλιασμένα άκρα, τα κρυσταλλωμένα ρούχα και τις καταμουσκεμένες κάλτσες.
Θέλει το κρύο προσοχή, γιατί η απότομη ζέστη μπορεί να σπάσει τα αγγεία και η γάγγραινα να σου χτυπήσει την πόρτα εδώ στην ερημιά, το τελευταίο πράγμα που θέλεις, γιατί ο πεθαμένος φεύγει μόνος του, ενώ αυτός με τα κρυοπαγήματα παίρνει και άλλους στο λαιμό του.
Το φαγητό λιγοστό, κονσέρβες με φασόλια και κορνμπίφ και ξερό ψωμί, ίσα για να κρατιούνται όρθιοι μέχρι το επόμενο βράδυ και ο ύπνος λιγοστός και ανίκανος να ξεκουράσει, ίσα μόνο να ξεγελάσει.
Ο αέρας δεν κόπασε καθόλου, τέσσερεις μέρες λυσσομανούσε εδώ πάνω, στου κόσμου την λευκή ερημιά, δεν τους έκανε κανένα χατίρι, ο δρόμος για την ελευθερία, για το καλύτερο αύριο ήταν στρωμένος με κόπο, με πόνο, με ταλαιπωρία, με εγκατάλειψη, με θηριωδία.

14.

Μη με ρωτήσεις πως με λένε,
καμία σχέση δεν έχω με κείνον που ήμουνα,
χτήνος,
αν θές να με φωνάξεις,
χτήνος το όνομά μου.


Τα βλέπεις αυτά τα χακί που τα φορώ;
Μέχρι εκείνους ποτέ μου δεν τα ατίμασα.
Και αν έμπλεκα σε καυγάδες από παλιά
ήτανε που ήξερα πως να χτυπάω
και να φεύγω όρθιος,
γιατί ο τσακωμός των δυό σταματά
σαν πέσει ο ένας κάτω.
Αν είναι ένας νόμος που ακολούθησα είναι ετούτος που μου μάθανε,
να μην είμαι αλήτης στη ζωή μου.

Δεν ήμουν καλός, ούτε κακός,
είχα θεό δικό μου, σε εκκλησία το πόδι μου δεν πάτησα,
παρά για να παντρευτώ και σε κηδείες,
κορόιδεψα, ξεγέλασα, δεν μίλησα, απίστησα,
δεν τίμησα το στεφάνι μου,
μα δεν έκλεψα, ούτε σκότωσα
και αν αδίκησα ήτανε στα πλημμελήματα.

Ξεφεύγω από το θέμα λίγο να βρώ το θάρρος να στα πώ.
Ας είναι, ξεκινώ.

Ήτανε τέτοια εποχή, άσκηση στο βουνό,
σχοινάκια μες στο δάσος, χιόνι, ελάφια,
κυνήγι και ψάρεμα στο ποτάμι, ζωή χαρισάμενη,
για κάποιον που γεννήθηκε στη φύση
και κλείστηκε να δουλεύει οκτάωρο σε γραφείο.

Ήμουν στο τζίπ παρέα με το γιατρό και ένα φαντάρο,
είχαμε πάρει γράμματα και φάρμακα από την πόλη
όταν σε μια στροφή, σε ένα χωράφι
είδα μια ύποπτη κίνηση, κάποιου να κρυφτεί.

Η σωστή αντίδραση ήταν να ειδοποιήσουμε
τους στρατονόμους να ρθουν, μαζί με την αστυνομία,
μα ήταν το αίμα που έβραζε
και κατέβηκα μόνος μου με το υπηρεσιακό.

Σε ένα ανάχωμα πιο πίσω βρέθηκα μπρός σε ένα κοπάδι λασπωμένων,
δεν ήταν άνθρωποι, οι άθλιοι του ουγκώ ήταν,
πιο ταλαιπωρημένοι από τα σκιάχτρα για τα κοράκια,
πιο πεινασμένοι από τον λάζαρο,
πιο βρεγμένοι από τα ψάρια.
Τουρτούριζαν, δεν έβγαλαν μιλιά
σαν με είδαν να τους σημαδεύω με το περίστροφο,
ήμουν η εξουσία που τόσο φοβούνταν.

Άνδρες, γυναίκες και παιδιά,
όλοι σαν συννενοημένοι,
ακόμα και αυτά της αγκαλιάς,
αμίλητα μόνο με το στόμα,
γιατί τα μάτια έκαιγαν, έκλαιγαν, παρακαλούσαν,
ικέτευαν, υπόσχονταν, διαβεβαίωναν,
μάτια όπως είχε πει κάποιος πιο εύγλωττα απ’ του ζητιάνου δεν θα βρείς.

Ράγισα, ραγίσαμε.
Ήρθε το ρεο και τους μαζέψαμε,
ήταν πολλοί για το κρατητήριο
και ο γιατρός μας ήθελε να τους φροντίσει πρώτα,
ο διοικητής συναίνεσε και έγινε αυτό που έπρεπε.

Όλα μας τα λεφτά σε σοκολάτες
για τους μεγάλους να ζεσταθούν
και γάλατα για τα παιδιά.
Ρούχα μαζεύτηκαν στο άψε σβήσε,
όποιος μπορούσε έκανε ντούς
και όλοι κάθησαν μετά από μέρες να φάνε,
σαν άνθρωποι,
στο ιατρείο κοιμήθηκαν,
τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες
και τους μοιράστηκαν κάμποσες τηλεκάρτες.

Οι άνθρωποι σαν είδαν ανθρωπιά έσπασαν,
δεν άντεξαν και ξέσπασαν σε κλάματα,
από τα θρηνητικά για όσα τους βρήκαν,
για όσα πέρασαν, για την καλή τους τύχη
και για όσα τους περίμεναν.

Μια κοπελιά, μια μικρομάνα ιρακινή,
οδοντίατρος στο επάγγελμα,
με σπασμένα αγγλικά μιλούσε συνέχεια για πρεσβεία,
για ανθρώπινα δικαιώματα,
για διεθνή αμνηστία,
για πολιτικό άσυλο,
για πολιτικούς μετανάστες,
για τα παιδιά,
να φροντίσουν τα παιδιά
και κάποιους που είχαν αρχίσει τα άκρα τους
να βρωμούν σαπίλα και αποφορά,
όμορφη,
αλήθεια όμορφη,
γυναίκα τραγικά όμορφη,
φαινόταν βασανισμένη,
μα κοιτούσε να σώσει όλους από τη φυλή της ,
από το καραβάνι των αθλίων,
των λιγότερο τυχερών.

Τα μάτια της έκαιγαν πυρετικά,
από θέρμη για αυτά που έλεγε,
μα και από πυρετό πραγματικό.
Μια μικρή κατάξανθη αγγελούδα,
η μαρίσα
την είχε από το χέρι συνεχώς,
τη νέα καμπουριασμένη γυναίκα.

Με νευρίαζε και της έβαλα τις φωνές όχι λίγες φορές,
δεν ήμασταν εκεί για να μας τρέχει εκείνη,
κάναμε το καθήκον μας σαν άνθρωποι,
μα οι επισημάνσεις της καταντούσαν κουραστικές,
σχεδόν ενοχλητικές.

Είχαν περάσει σχεδόν όλοι και όλες από τον γιατρό,
όταν κάποια κυρία με πλησίασε με σκυμμένο κεφάλι
και ζήτησε να της χορηγήσουμε ..σερβιέτες.

Αμέσως τσακίστηκαν οι φαντάροι με τα τζίπ
και έφεραν ότι μπορούσε να χρειαστεί μια γυναίκα,
χωρίς να ζητήσουν χρήματα,
όλοι ότι έπαιρναν, το έβαζαν από την τσέπη τους.
Η κυρία με ξαναπλησίασε και κάτι προσπαθούσε να μου πεί,
φαινόμουν σαν να ήμουν ο σημαντικότερος εκεί μέσα,
ποιός ; εγώ, που θα έπαιρνα την άλλη εβδομάδα όλη τιμητική άδεια.
Έδειχνε συνέχεια την ξανθιά οδοντίατρο
και τις σερβιέτες, κρυφά, παράμερα,
για να μην την βλέπει και έκανε πρόστυχες κινήσεις.
Δεν καταλάβαινα.
Πλησίασε ο γιατρός,
την είδε όταν σηκώθηκε,
άφησε την μαρίσα στα χέρια των άλλων γυναικών
και την πήρε στο βάθος, στο παραβάν.
Έμεινε για κανα μισάωρο εκεί.
Κάποιες μανάδες θήλαζαν τα μωρά τους,
κάποιοι γονάτισαν την ώρα εκείνη που βράδιαζε
και άρχισαν με χαμηλή φωνή να προσεύχονται,
εγώ έφερνα κούτες τσιγάρα και μοίραζα.

Ο γιατρός βγήκε.

Οι γυναίκες μαζεύτηκαν
και οι άνδρες κατέβασαν τα μάτια,
για πρώτη φορά.

Την χάλασαν, μου είπε.

Δεν το κατάλαβα, τι ήταν μηχανή για να την χαλάσουν;
Πήγα να αστειευτώ.
Με κοίταξε.

-Την χάλασαν.

Πάγωσα.
Της είχε χορηγήσει μορφίνη.
Τώρα κοιμόταν. Αυτή που επωμίστηκε το βαρύ φορτίο.
Δεν μπορούσα να ακούσω, ήθελα, δεν ήθελα,
προσπαθούσα να κρατήσω κάποια δάκρυα, άρχισε ο γιατρός.

15.

Δεν είναι εύκολο βουνό η ροδόπη,
ούτε είναι εύκολο να είσαι γυναίκα στο ιράκ,
σπουδασμένη και ξανθιά.

Όταν συνάντησε τον μέλλοντα άντρα της
στο πανεπιστήμιο νόμισε πως η ζωή της ολοκληρώθηκε,
νέος, ωραίος, από καλή οικογένεια,
με στρωμένη δουλειά πίσω στα χώματά τους,
ήταν ευτυχισμένη, θα του έκανε τα ομορφότερα παιδιά.
Ήταν αλήθεια και του το κανε.

Οι σπουδές τελείωσαν και είπαν να επιστρέψουν.
Οι γονείς τους επέμεναν πως δεν ήταν καλή ιδέα,
με την τωρινή ανώμαλη πολιτική κατάσταση.
Οι νέοι έχουν άλλα όνειρα και δυναμική από τους μεγαλύτερους,
έτσι κάνουν πιό τρανταχτά σωστά τα λάθη τους να φαίνονται.

Γύρισαν και στο αεροδρόμιο ζήτησε από τους υπεύθυνους
να μην την περάσουν από ακτίνες, γιατί ήταν έγκυος.
Ήταν η πρώτη φορά που το λεγε
και της φάνταζε πως όλος ο κόσμος θα άλλαζε.
Δεν άλλαξε, πέρασε από τις ακτίνες,
ο άντρας της ήταν ευτυχώς περιχαρής,
έστω και σαν άκουσε αργότερα το φύλο του παιδιού,
κορίτσι, δεν έδειξε να ενοχλείται,
γερό να ναι.

Ήταν γερό το παιδί,
η πολιτική κατάσταση δεν ήταν
και από τη μια στιγμή στην άλλη χρίστηκαν ένοχοι,
ύποπτοι, μαζί και το μωράκι,
χωρίς πολλά δικαιώματα στο νέο κόσμο.

Το να έχεις σπουδάσει στη δύση σε κάνει δυτικό,
Το να είσαι από το ιράκ σε κάνει ιρανό,
εντός εκτός και επι τα αυτά
κάτι σαν να λέμε μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα.
Το εδώ να μοιάζει παράλογο, το εκεί να είναι αδύνατο.
Αναγκαστικά παράνομοι.

Η μικρή μεγάλωσε και σαν μπορούσε
να ακολουθήσει το ταξίδι της φυγής,
το έκαναν δίχως δεύτερη σκέψη.

Του περιέγραψε το ταξίδι από το ιράκ,
μέχρι την κωνσταντινούπολη,
με τους δύο χιλιάδες κινδύνους,
τα εμπόδια, την πατημένη αξιοπρέπεια,
τα χρήματα που εξανεμίζονταν
γρηγορότερα από ότι νόμιζαν.

Έφτασαν στο βουνό.
Τρείς τους οδηγούσαν,
ο ένας τους ήταν ο χαρακωμένος στο πρόσωπο,
ποιός ξέρει από ποιόν και πώς,
πάντως η χαρακιά εκείνη πρέπει κάποια στιγμή
να του άνοιγε το χαμόγελο από ένα σημείο
πάνω από το ζυγωματικό.

Περπατούσαν με όση δύναμη ψυχής διέθεταν,
χωρίς άλλα προβλήματα και ενοχλήσεις,
μέχρι που άρχισε να βλέπει τη ματιά του
να εδράζεται πάνω της.
Ενοχλητικά, μα το προσπέρασε,
δεν είπε κάτι στον άνδρα της,
είχαν βλέπεις όπλα και μαχαίρια,
ενώ εκείνοι μόνο την ταλαιπωρία να προτάξουν.

Λαγκαδιές ανέβαιναν, ρεματιές κατέβαιναν,
το πάλλευκο σκηνικό σου τρύπαγε τα μάτια,
πότε μπροστά οι οδηγοί και πότε πίσω τελευταίοι,
ήξερε πως κάτι κακό θα της ξημέρωνε,
μα δεν φανταζόταν πόσο.

Η βαρυχειμωνιά δεν έφτανε να τους τσακίσει το ηθικό,
ούτε ο αέρας, μα σαν έπιασε να χιονίζει τα πράγματα αγρίεψαν.
Δεν έβλεπες μέχρι εκεί που άπλωνες το πόδι
και αποφασίστηκε να μείνουν κάπου προφυλαγμένοι,
μέχρι να περάσει το κακό.

Ο χαρακωμένος και οι άλλοι δεν κουβαλούσαν
παρά τα τομάρια τους κρατώντας τα όπλα στα χέρια
για τον φόβο των λύκων και των αγριμιών,
αν και είχαμε μια υποψία ποιους να φοβόμαστε περισσότερο.

Τα πράγματά τους τα κουβαλούσαμε εμείς
και μη νομίσεις, υπνόσακοι, ποτά και κονσέρβες
ήταν οι προμήθειές τους, όσα τους χρειάζονταν εκεί πάνω.

Φτάσαμε σε ένα σημείο που είχε δυό χαλάσματα,
σαν παλιά ταμπούρια,
πετρόχτιστα λαγούμια μες στο έδαφος,
με κοινή πόρτα, μικρό διάδρομο,
δεξιά και αριστερά τα δυό δωμάτια,
με ένα παράθυρο το καθένα,
πολεμίστρα.

Ίχνη από ακαθαρισίες,
κάρβουνα από παλιότερες φωτιές
και ανήλιαγη μούχλα ήταν γεμάτο,
μα αν έψαχνε το χέρι σου στους τοίχους,
μπορούσες να ψηλαφίσεις γράμματα,
ονόματα, σε γλώσσες ανακατεμένες,
όσων η μοίρα έταξε να διαβούν αυτό το κατώφλι
και να δηλώσουν ακόμα ότι ζούν,
ότι κατάφεραν να φτάσουν έως τα μισά του ονείρου.

Κράτησαν αυτοί το ένα δωμάτιο και εμείς το άλλο.
Πήραν τους άντρες έξω για να μαζέψουν ξύλα,
μας έζωσε ο φόβος, μα σαν γύρισαν έγινε ο τόπος καμίνι από τη ζέστη.
Άρχισαν να επανέρχονται τα χαμόγελα,
τα μάγουλα να ροδοκοκκινίζουν από αισιοδοξία,
σε δύο μέρες δρόμο θα μασταν στο επόμενο σημείο συνάντησης.

Δεν είχαμε κινητό κανένας,
μας τα είχαν κρατήσει πρίν ξεκινήσει το ταξίδι,
είχαν μόνο αυτοί που συνεννοούνταν
και βλαστημούσαν σήμερα.
Κάποιος κατάλαβε πως προβλεπόταν ισχυρή κακοκαιρία
για το επόμενο διήμερο
και πως θα έπρεπε να την περάσουμε εκεί μέσα.

Άρχισαν να πίνουν.
Με τα όπλα.

Ασυναίσθητα οι γυναίκες ντύθηκαν πιο βαριά
και έπιασαν με πλάτη τον τοίχο.
Μαζευτήκαμε, μα η απόφαση ήταν μάλλον ειλημμένη.
Ένα τραντζιστοράκι έπιανε βουλγάρικα τραγούδια,
μαζί με διαφημίσεις, μου είπαν να τους χορέψω.
Ο άντρας μου αρνήθηκε και τον οδήγησαν έξω,
δεν πρόλαβα να πώ τίποτα, επέστρεψαν από τους τρείς που βγήκαν δύο.

Με οδήγησαν στο διπλανό δωμάτιο
και για τρία τρομερά μερόνυχτα γνώρισα του κόσμου την κάτω όψη.
Με φοβέριζαν πως σειρά θα είχαν οι άλλες και τα παιδιά,
στο τέλος και η μαρίσα.
Τρία μερόνυχτα. Το τραντζιστοράκι να παίζει ακούραστο, σαν και κείνους.
Λιπόθυμη, ημιλιπόθυμη, νεκροζώντανη.

Ο καιρός άνοιξε, μου παν να μαζέψω τα κουρέλια μου
και να συμμαζευτώ, χωρίς πολλές ερωτήσεις.
Ο άνδρας μου τελείωσε απ΄εξω
και μόνο το χιόνι ήταν να του σκεπάσει τα μάτια.
Στην πορεία είδαν την περίπολο της συνοριοφυλακής,
μας έδειξαν πού να πάμε, ποιόν να ζητήσουμε
και μας εγκατέλειψαν χωρίς πολλές οδηγίες.

Μετά μας βρήκατε εσείς.

16.

-Τσιγάρα, χαρακιές, μπουκάλι, καταχαραγμένη, έχασε και πολύ αίμα

-Σταμάτα!

-Θαύμα είναι πως μπόρεσε να μείνει ζωντανή.

-ΣΤΑΜΑΤΑ ΣΟΥ ΛΕΩ !!!!

-Και να χει τη δύναμη να αγωνίζεται για όλους αυτούς… σταματάω

Άρχισα να γρυλίζω, να σκληρίζω,
βγήκα έξω και άρχισα να φωνάζω κατάρες.
Πήρα να τρέχω, για να μην αρχίσω να πυροβολάω.
Ένιωθα τη μπάλα να χάνεται ώρα με την ώρα.
Και εγώ της είχα σηκώσει τον τόνο της φωνής, τη μάλωσα.
Δεν ήξερα, μα έπρεπε κάτι να καταλάβω.

Τι;

Ένιωθα ένοχος που ήμουν άντρας, για το κακό που έπαθε,
ένιωθα μίσος για το σκυλολόι που ήταν μαζί της
και δεν την προστάτεψε.
Δεν θα μπορούσα να την ξανακοιτάξω στα μάτια,
ένιωθα ντροπιασμένος σαν άνθρωπος.

Περπατούσα και έτρεχα,
δεν ξέρω πότε σταμάτησα,
αν δεν με μάζευαν με το τζίπ δεν ξέρω που θα έφτανα.
Έμεινα όλο το βράδυ ξάγρυπνος έξω από το ιατρείο,
μαζί με τους αμίλητους σκοπούς.
Δεν υπήρχε η διάθεση για αστεϊσμούς,
το κλίμα ήταν φορτωμένο ως εκεί που δεν έπαιρνε.

Μεσολάβησε σαββατοκύριακο
και έμεινε όλος ο κόσμος στο στρατόπεδο,
από Δευτέρα θα τους παραλάμβανε η αστυνομία
για να τους οδηγήσει στον καταυλισμό.
Και μετά;
εν υπάρχει μετά, μόνο πάλι.
Πάλι η ίδια ταλαιπωρία, τα ίδια βάσανα, η ίδια προσπάθεια, ένας ο σκοπός, πολλοί οι δρόμοι.

Όχι για όλους,
γιατί κάποιοι θα διέκοπταν το ταξίδι τους
για το φωτεινό μονοπάτι,
πάλλευκο και κείνο,
για να συναντήσουν αγαπημένους
και να βρούν τη γαλήνη,
επιτέλους.

Την βρήκα στο κρεββάτι της εντατικής
πριν πέσει σε κώμα και δεν ξανασηκωθεί ποτέ.
Τη μικρή κρατούσε η πρόνοια
και μια πονόψυχη κυρία την έφερνε στο νοσοκομείο
συνεχώς.
Αντλώντας μερικές εφεδρικές αντοχές,
από πού;
μου έγραψε σε ένα χαρτί ένα τηλέφωνο και ένα όνομα,
του αδερφού της,
που σκόπευε να έρθει σε μερικούς μήνες,
να τον πληροφορήσω πως η μαρίσα ήταν μόνη
στον κόσμο πλέον, να έψαχνε να την βρεί.
Είπα ναι,
μα μου κράτησε το χέρι πιο σφιχτά απ’ όσο περίμενα

Προμί!

Δεν σε καταλαβαίνω..

Προμί!

Μια στιγμή, κάποιος να μου εξηγήσει.

Υποσχέσου της,
μου είπε η νοσοκόμα
που περνούσε έξω από την πόρτα.

Φίλησα το χαρτί,
φίλησα το χέρι της και το φερα,
όπως τους είχα δεί, στην καρδιά,
στα χείλη, στο μέτωπο, στον αέρα.
Σαν να ευχαριστήθηκε,
ένας μορφασμός σαν χαμόγελο στερεώθηκε
για λίγο στα χείλη της.
Έτσι θέλω να την θυμάμαι.

Μετά τα πράγματα κύλησαν γρήγορα.
Αυτή έφυγε,
η μαρίσα έμεινε σε ένα καταυλισμό παιδιών μεταναστών και προσφύγων,
την επισκεπτόμουν κάθε μέρα.
Πήρα το τηλέφωνο που της είχα τάξει.
Ο άνθρωπος στην άλλη γραμμή πρέπει να τσάκισε.

Πλήρωσα τα έξοδα για να πάει η σωρός της στο ιράκ
και για να έλθει με νόμιμο τρόπο ο αδερφός της εδώ.
Μου φιλούσε τα χέρια στο αεροδρόμιο,
κλαίγαμε και οι δύο σαν μικρά παιδιά,
ο καθένας στη γλώσσα του
σαν φτάσαμε μπροστά στη μικρή.
Η ιστορία τελείωσε εδώ.

Η τιμητική άδεια συνεχίστηκε με αναρρωτική,
ήμουν ράκος, χωρίς ύπνο, μόνο εφιάλτες,
με στοίχειωσαν όσα άκουσα,
όσα έμαθα, όσα έζησα από πρώτο χέρι.

Πήρα αναγκαστική μετάθεση στις σέρρες,
μήπως και κάτι αλλάξει.
Το μυαλό μου δεν στεριώθηκε
παρά όταν έμαθα από πηγές στη βουλγαρία
ότι ένας σημαδεμένος θα κατέβαζε
ένα καραβάνι με παιδιά ορφανά του πολέμου
για αγοροπωλησία.

Αν θέλεις να δείς την κάθοδο των σκλάβων
αρκεί να το θές πολύ
και δεν υπάρχει περίπτωση,
θα τη δείς.

Αργά μα σταθερά,
στα απόκρημνα μονοπάτια τους είδα να πλησιάζουν,
παρόμοια σύνθεση από τις περιγραφές είχαν οι δύο,
μόνο ο ένας ήταν ακριβώς όπως τον φανταζόμουν, αυτός με τη χαρακιά.

Τα χτύπαγαν με τα κοντάκια των όπλων να βιαστούν,
να μη σέρνουν τα βήματά τους,
να φτάσουν στη σπηλιά πριν νυχτώσει.
Ήμουν έτοιμος,
για τη σημερινή μέρα ήμουν έτοιμος μια ολόκληρη ζωή.
Από μακριά παρακολουθούσα
τους θύτες να σπρώχνουν τα θύματα,
σε μια κολασμένη ελευθερία
πληρωμένη με αίμα, πόνο και αξιοπρέπεια.

Στη σπηλιά που κατασκήνωσαν
έκαναν ένα πρόχειρο χώρισμα με ένα σεντόνι
και έφτιαξαν ένα χώρο στο βάθος της σπηλιάς,
ψυχαγωγίας διαστροφών,
ενώ οι άλλοι δύο φύλαγαν στο έμπα της σπηλιάς
τις τρομαγμένες, ρημαγμένες ψυχές
που γλύτωσαν τον πόλεμο
για να υποστούν τα βασανιστήρια της ειρήνης.

Μια σφαίρα στον δεξί ώμο και ο ένας αχρηστεύτηκε,
έπεσε κάτω σφαδάζοντας στους πόνους.
Τα παιδιά άρχισαν και στριγγλίζουν
και να μετατρέπονται σε μια ανθρώπινη μπάλα,
ο δεύτερος αστραπιαία τράβηξε το όπλο του
και βούτηξε στο σκοτάδι,
ενώ ο τρίτος με τη χαρακιά,
βλαστημώντας πέρασε το σηκωμένο σεντόνι
με κατεβασμένο το παντελόνι
και διπλώθηκε πάνω στο σωρό των ρούχων
απλώνοντας τα χέρια να φτάσει το καλάσνικοφ.

Το βρήκε και δεν είχε νόημα να περάσω
και άλλο χρόνο μαζί του.
Βγήκα στο κατόπι για τον δεύτερο.
Άνοιγε πύρ στο πουθενά,
σε κάθε φύσημα του ανέμου,
σε κάθε τσάκισμα κλαδιού,
σε κάθε πέτρα που πέταγα
για να αδειάσει ο γεμιστήρας του.
Τον γύρισε ανάποδα,
ακούστηκαν διαδοχικά τα κούφια κλίκ,
δεν είχε φροντίσει να ναι ετοιμοπόλεμος,
μέγα σφάλμα για κάθε παράνομο.

Έκανε να τρέξει σαν με είδε μπροστά του,
μια σφαίρα στο πόδι
και μετατράπηκε σε λαβωμένο αρκούδι από φάκα,
σύρθηκε στα τέσσερα για λίγο
και γύρισε να ικετέψει για έλεος.

χρήματα,
ευρώ,
πολλά,
δικά σου,
πολλά,
για να ανταλλάξει την αναπόφευκτη μοίρα του,
μα ήδη έβλεπα τα πάντα κόκκινα,
έμενε μόνο να βαφτούν έτσι πραγματικά.

Είναι απορία άξιο
πόσες μαχαιριές χρειάζεται κάποιος,
ο πιο μεγαλόσωμος για να αχρηστευτεί τελείως,
από μια μαχαιριά δαχτυλίδι γύρω από τους ώμους,
να κοπούν οι τένοντες
και μετά μπορείς ανεμπόδιστα να τον ευνουχίσεις.

Η σειρά των άλλων δύο,
ο ένας ο χοντρός ακόμα ακουγόταν να μουγκανίζει,
φαρδύς πλατύς ξαπλωμένος κάτω
προσπαθώντας να πιάσει το όπλο του με το αριστερό,
μα η σπασμένη κλείδα να του πολλαπλασιάζει τον πόνο
σε κάθε κίνηση.

Μόνο ο χαρακωμένος.
Ταμπουρώθηκε πίσω από το ανθρώπινο κουβάρι
και φώναζε για συμφωνίες, για ευρώ,
για ανθρώπινες ασπίδες, απειλές ότι θα τα σκότωνε όλα,
ότι μόνο να φύγει ήθελε και τίποτα άλλο,
αλλά απόκριση δεν έπαιρνε.

Πήρε δύο παιδιά αγκαλιά
και έκανε να βγεί προς τα έξω,
σκοτάδι, τα παιδιά να κλαίνε
και αυτός να βρίζει, να τα χτυπά,
να τα σφίγγει πάνω του,
με το όπλο του κολλημένο
στα μηνίγγια του ενός.

Μια ψυχή ξεντυμένη εντελώς
έκανε μια ηρωική έξοδο πίσω από το σεντόνι
συμπαρασύροντάς το,
για να καταλήξει με μια καφεκόκκινη κηλίδα,
κάπου στο κέντρο της
από το επαναληπτικό όπλο.

Μια δεύτερη σφαίρα λιγότερο πονετική
τον χτύπησε ανάμεσα στα πόδια,
για να τον αφοπλίσει,
πέταξε όπλο και παιδιά και
γονάτισε κρατώντας τη διαλυμένη σάρκα του.

Κάποιο παιδί αναθάρρησε και μάζεψε το όπλο.

Με ένα κομμάτι σύρμα τον έδεσα χειροπόδαρα.

Το γυμνό σεντόνι ξεψύχησε αμέσως.
Ο χοντρός δεν πρόλαβε να κάνει το παραμικρό,
μια ορδή από μικρά και μεγαλύτερα χέρια
του έλυωσαν το κρανίο με πέτρες,
δίκη και ετυμηγορία μαζί,
θύματα, δικαστές και δήμιοι ταυτόχρονα.

Είχε πολλές ώρες για να ξημερώσει,
μα δεν απείχαμε πολύ από το τον χωματόδρομο
που θα τα έβγαζε στη δημοσιά.
Τα σήκωσα να φύγουν,
φοβισμένα με κοιτούσαν
μην ξέροντας πώς να φερθούν.
Από τη φωτιά πήραν κανα δυό αναμμένα κλαδιά
για να φέγγει το δρόμο τους,
μέχρι που βρήκα στα πράγματα των δουλεμπόρων
τα χρήματα, τα ναρκωτικά και τους φακούς.

Τα παιδιά έφυγαν ακολουθώντας το μονοπάτι
προς τα κάτω, όλα μαζί,
μια φοβισμένη, ορφανή παρέα,
χωρίς μνήμη από κείνη τη βραδιά,
γιατί όσα ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα χωνέψει,
τα καταπίνει αμάσητα
και μπαίνουν μέσα του σε ντουλαπάκια,
που θα πάρει μαζί του στο μεγάλο σκοτάδι
όταν θα βυθίζεται,
του ύπνου ή του θανάτου.


17.

Ένας νεκρός στην είσοδο,
ένας μισοαναίσθητος από τον πόνο
και την ακατάσχετη αιμορραγία πιο πέρα
και ο χαρακωμένος δεμένος πισθάγκωνα.
Τους τράβηξε όλους μέσα στη σπηλιά,
έριξε και άλλα ξύλα στη φωτιά,
συνέφερε τον μισοαναίσθητο με ουίσκι στο πρόσωπο
και άρχισε το μακάβριο έργο του.

Αφαίρεσε τις επωμίδες
και το εθνόσημο από τη στολή,
τα διακριτικά από το γιακά
και τα άφησε παραπέρα,
με χέρια ματωμένα
πάνω στο περίστροφό του.

Με το κυνηγετικό μαχαίρι του
συνέχισε να κόβει τον ημιλιπόθυμο
και να του αραδιάζει έξω τα εντόσθια
μπρός στον φρικαρισμένο με τη χαρακιά.
Το ίδιο και μα τον πεθαμένο.

Βουτηγμένος στο αίμα,
με ένα δαίμονα να του δίνει προσταγές,
με κάποιο πανάρχαιο αιματοβαμμένο θεό,
όχι της αγάπης και της σοφίας,
μα της εκδίκησης και του ξίφους
άρχισε να τους διαμελίζει, καρπούς,
αγκώνες, γόνατα, ώμους και κεφάλια.

Κάθε τόσο σκούπιζε το μέτωπό του
και βαφόταν στα χρώματα του πολέμου,
ήξερε πως έχανε την ψυχή του,
μα η δικαιοσύνη του δαίμονά
του ζητούσε αίμα
και το αντίτιμο ήταν ο εαυτός του.

Του κάρφωσε ένα μαχαίρι στο χώμα δίπλα του
και του λυσε το σύρμα.
Ο χαρακωμένος δεν έλεγε να το σηκώσει,
είχε μπροστά του το χτήνος,
τον καθαρότερο καθρέφτη της ψυχής του
και ήξερε πως δεν θα γλύτωνε.
Με το που πιασε το μαχαίρι,
του κατάφερε μια κοψιά στο στήθος,
ενώ ο άλλος παρέμενε ακίνητος.
Όχι για πολύ,

ξεκίνησε.

Τον μαχαίρωσε κοντά κοντά,
κάθε σημείο, κάθε εκατοστό,
τόσες μαχαιριές
όσα και τα κορμιά που βασάνισε,
που κατέστρεψε, όχι για να τον σκοτώσει,
όχι αυτό δεν ήταν να συμβεί ακόμα,
θα ήταν λάθος.
Με το κοντάκι του όπλου του σπασε
όσα περισσότερα κόκκαλα μπόρεσε,
το ένα μετά το άλλο, χωρίς φωνές,
χωρίς βρισιές, μόνο τον κοίταζε κατάματα,
όπως ένιωθε ότι έπρεπε,
όπως θα θελαν όσοι υπέφεραν στα χέρια του.

Δεν είχε πειράξει κανένα ζωτικό του όργανο,
θα μπορούσε να τον κρατήσει έτσι
μέχρι τα ξημερώματα…

Ήρθε το ξημέρωμα.

Τον άνοιξε, σκόρπισε τα εντόσθια
και αυτού γύρω, τον καρατόμησε,
έκανε εμετό
και έφυγε να σκοτωθεί.

18.

Θα με ρωτήσεις γιατί κρύβομαι
και γιατί δεν παραδίδομαι,
δεν είναι ότι θέλω να ζήσω,
το αντίθετο,
ξέρω πως η ζωή δεν μου αξίζει,
πως δεν θα μπορέσω να σβήσω αυτόν που έγινα,
γιατί δεν είναι ρούχο που το φοράς και το βγάζεις,
είναι πέτρα σε λίμνη,
που ακόμα και αν τελειώσουν κάποτε της επιφάνειας τα δαχτυλίδια,
βαθιά μέσα της δεν θα ναι ποτέ η ίδια.

Πήρα το κρίμα πάνω μου,
δεν σε ρωτάω για παράδεισο,
δεν με νοιάζει να σωθώ,
μιαν ερώτηση μονάχα
ποιος θεός και ποιος άνθρωπος
επιτρέπει όλα αυτά να συμβαίνουν.
Δεν επενέβει κανένας όταν πνίγονταν στο ποτάμι
όταν σκοτώνονταν στη χώρα της,
όταν βομβαδίζονταν χωριά,
όταν τους έκλεβαν τις οικονομίες,
όταν πέθαιναν από το κρύο,
όταν ανατινάζονταν στον αέρα,
όταν το κτήνη άλωναν τις ψυχές και τα σώματά τους,
όταν πετσοκόβονταν οι σάρκες τους.

Πού ήταν ο θεός ή μήπως είμαστε ήδη στην κόλαση;

Ο ηγούμενος σκούπισε τα μάτια του, ήταν γεμάτα ρετσινοσταγόνες.

Δεν έχω τις απαντήσεις που γυρεύεις,
μα μπορώ να σου εξομολογηθώ και εγώ κάτι
Ακολούθα με.
Ακολούθα με σου λέω, μήπως μόνος σου βρείς τις απαντήσεις στα ερωτήματά σου.

Στο κελί αυτό βρίσκεται ένας γέροντας,
που κάποτε ήταν ο παπάς του χωριού.
Ήταν παντρεμένος και είχε ένα γιό, μονάκριβο.

Ήμασταν συνομήλικοι και κάποτε τσακωθήκαμε για μια κοπέλα.
Στον καυγά πάνω στον σκότωσα με τα χέρια μου,
τον έπνιξα.
Ο πρώτος που μας βρήκε ήταν ο παπάς.

Δεν με μαρτύρησε, σαν τον ρώτησαν,
δεν ήθελε να χαθούν δύο ψυχές αντίς για μια.
Έθαψε το παιδί του και κλείστηκε στη μονή.
Η κυρά του έσβησε από τον καημό της.

Έχεις μπροστά σου μια χαμένη ψυχή
και τη ρωτάς για νοήματα.
Μόνο τούτο μπορώ να σου πώ,
πως σε τούτο τον κόσμο βρίσκεται
η κόλαση και ο παράδεισος μαζί,
τα υλικά της κόλασής του, με τη συγχώρεση
τα έκανε παράδεισο,
ενώ εγώ το αντίθετο,
καταδικασμένος από την καλοσύνη
και την μεγαλοψυχία του γέροντα
ζώ την κόλασή μου.

Δεν ξέρω αν σε βοήθησα, όσο εσύ εμένα


19.

καλημέρα είμαι ο ηγούμενος της μονής,
θα ήθελα να παραδοθώ, για μια παλιά μου αμαρτία. Για ένα φόνο.
Ο καταζητούμενος;
Εδώ ήταν, είπε πως θα τον βρείτε στο λαγκάδι.

20.

Μόνοι μετανάστες τα πουλιά, χωρίς χαρτιά και δίχως σύνορα.

21.

Να σουνα ψυχή πουλί και αντίς να χαθείς, να πέταγες.

22.


Στεκόταν στην άκρη και περίμενε την σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι
Του φάνηκε σαν να την είδε να του χαμογελάει,
στο μάγουλο ένα δάκρυ κύλησε

η σταγόνα έπεσε

πόσο πιο μέσα μπορείς να μπείς;

Έξω έβρεχε,
όπως βρέχει σε κάθε ανάμνηση,
μονότονα,
κουραστικά,
αποχαυνωτικά,
σχεδόν αποκοιμιστικά.

Η μπόρα και το βράδυ οριοθετούσαν το χώρο,
ένα μικρό διαμέρισμα,
ένα μεγάλο δωμάτιο καλύτερα,
ένα ξέστρωτο κρεββάτι,
πράγματα σε κούτες
και κείνοι ακροβολισμένοι
να ντύνουν με πλάτες γυρισμένες
την ντροπή τους,
που χάθηκε ο έρωτας
και άφησε πίσω μόνο την πείνα του,
την ανθρωποφάγα.

Όχι άλλο,
τα σώματα οπλίζονταν τη φορεσιά τους
για τα λόγια και τις ματιές που θα επακολουθούσαν,
γιατί το πρόσταγμα είχε δοθεί,
η καταιγίδα θα ξέσπαγε και μέσα.


σαν υπόκρουση,

σαν υγρό μουσικό χαλί,

οι βροχοστάλες έκρουαν στο θαμπωμένο τζάμι

σε όλο το μήκος της πράξης

ξεκλέβοντας εικόνες

πριν βυθιστούν σαλιγκαρίζοντας σε προσωρινή ανωνυμία

μέχρι την επόμενη εξάτμιση


Ένα μηχανάκι πέρασε σκορπώντας θόρυβο,
μια παραγγελιά σε λίγο θα διεκπεραιωνόταν,
πάλι καλά, γιατί εδώ καμία επιθυμία δεν ήταν να ολοκληρωθεί,
ούτε καμία πράξη.


Ήθελε ότι εκείνος απωθούσε,
ότι ήξερε, γιατί ήξερε,
όχι το μέλλον,
σε αυτό έκανε πάντα λάθη,
μα ήξερε τον ίδιο
και αυτό που φαινόταν λάθος,
θα ήταν το πρώτο του σωστό.
Μα του πόθου τα μάτια
είναι σαν του νεογέννητου γατιού τα μάτια,
με δάκρυ και με τρίψιμο ανοίγουνε μονάχα
και ο φρεσκοφουντωμένος έρωτάς της την ίδια μοίρα θα χε.

Την τυχερή,
γιατί πιότερο δύσκολη είναι η θέση εκείνου
που συνειδητοποίησε πρώτος την ανάγκη του χωρισμού
και αναγκάστηκε να το πει.
Αυτού ο πόνος δεν γράφεται σε κανένα κατάστιχο
και δεν λέγεται σε κανενός τραγούδι.

Ο απρόσμενος θόρυβος στάθηκε αρκετή δικαιολογία
και στην προσωρινή εκεχειρία οι ματιές τους διασταυρώθηκαν,
το βλέμμα του σταμάτησε στο χέρι της,
καθώς εστηθόδενε του πόθου του το καρτέρι ,
δικό της καμάρι,
όπλο της και εργαλείο που τώρα θηκάρωνε.

Την κοίταζε, ακόμα, δεν την είχε χορτάσει,
μα δεν θα του δινε πάλι τη χαρά.

Τον κοίταξε με τον ίδιο τρόπο που θα έφτυνε μια περιφρόνηση,
Γύρισε τόσο την πλάτη όσο που το προφίλ του στήθους της να παίνευε τι έμελε να χάσει.

Αυτός μες στο στενό ξεκούμπωτό του τζίν με στέρνο πλατύ ξεγυμνωμένο,
καθιστός στο κρεβάτι με την πλάτη ακουμπισμένη στο κεφαλάρι,
τα πόδια ριχτά απλωμένα
και την έννοια του απορροφημένη σε ένα στριφτό τσιγάρο.
Με την πλάτη στον τοίχο, από καιρό, αν και έδειχνε να μην νοιάζεται.

Μπορούσε να την είχε,
του ήταν ήδη παραδομένη,
κορμί λατρεμένο ήξερε τους τρόπους να δίνεται
και να παίρνει ότι το ευχαριστούσε
και κείνος το ξερε,
από καιρό λάτρης του ναού της,
μα το τέλος έμοιαζε αναπόφευκτο.

Αυτή κοιτούσε από το παράθυρο στην αυλή
και έβλεπα τα μάτια της
δυό μαγκανοπήγαδα,
στεγνά, ξερά,
πιο σκούρα από το πιο ανέφελο ντύμα της νυχτιάς,
μα φορτωμένα με άπειρη θλίψη,
σχεδόν δηλητηριώδη.

Πυρετικές ανάσες
και κοφτές σιωπές ζέσταιναν τους τοίχους
και το δωμάτιο λαμποκοπούσε
σαν έκρηξη από τα παράθυρα.

Αρένα δίχως ταυρομάχο,
δυό ταύροι πληγωμένοι,
μάζευαν δυνάμεις
όχι τόσο για να σωθούν,
όσο για να πληγώσουν,
αλλιώς η πόρτα ήταν δίπλα,
κλειστή περίμενε να συνοδέψει
τον νικητή και τον χαμένο.

......

-Μη μου φιλάς τα μάτια, δεν στο χω πεί πως είναι χωρισμός;

-Δεν σου είπα πως θα φύγω; Τι άλλο έχεις να φοβάσαι;

-Μην το ξαναπείς, γιατί κάθε φορά πεθαίνω

και είναι η οργή της νεκρής τυφώνας.

Χωρίς να χρειαστεί να την κοιτάξει ήξερε,
πως τούτη ήταν η αλήθεια της,
μιας ερωτευμένης ερωμένης τα λόγια
ποτέ δεν παίρνονταν αψήφιστα.

-Δεν σκοπεύω να σε πεθάνω.

-Το κάνεις, όμως.

-Αρχίζεις, πάλι;

-Δεν είμαι που το ξεκίνησα εγώ.

-Πάντων κακών αρχή ο ανήρ;

Και ας ήξερε πως εκείνος ήταν που χαλούσε το παιχνίδι, κάνοντας ότι εκείνη φοβόταν περισσότερο, την αρχή του τέλους.

-Πάρε με μαζί σου, με μια σου κουβέντα τα γράφω όλα.

Το εννοούσε,
μα δεν εννοούσε να καταλάβει
πως στη νέα κατάσταση ζητούσαν άλλα πράγματα,
εκείνη σχοινί,
εκείνος μαχαίρι,
πήγαινε να τον δέσει
και κείνος την έκοβε,
θέλοντας και μη.

-Δεν συνηθώ να ξεριζώνω ανθρώπους,
τέτοιο δεν μου κάνει κέφι,
ούτε είναι το φθινόπωρο καιρός για μεταφυτεύσεις.

-Δεν είμαι δέντρο,
γυναίκα που σε θέλει είμαι,
που ξέρει να ποντάρει
και την αποτυχία να σηκώνει δεν φοβάται,
πίστη χρειάζεται και θέληση
και το μέλλον που μας πρέπει μαζί θα το εφτιάξουμε.

-Μη δίνεις υποσχέσεις και εγγυήσεις για το μέλλον,

γιατί η μοίρα γελά και τρίβει τα χέρια για εκπλήξεις.

-και αν επλαγείς εσύ αντίς για μένα;

Που να χωρέσουν τώρα εξηγήσεις και τι.
Θα έφευγε, το δίχως άλλο.
έληγε βλέπεις το συμβόλαιο ζωής του εκεί,
σύντομα θα φτιαχνε ένα άλλο,
σε χώματα γνώριμα
που χε ποτίσει με το αίμα από τα γόνατά του,
παιδί
και σκάψει με τα χέρια του,
θάβοντας θησαυρούς του,
τώρα τον μεγαλύτερό του.

Δεν χρειαζόταν να ξέρει παραπάνω.

....

Περίμενε να συγκροτηθεί,
να συνειδητοποιήσει τι έγινε,
για να ξεσπάσει σε οργανωμένη επίθεση,
μην του αφήσει και άλλο χώρο για υπεκφυγές.
Το κατάλαβαν και οι δύο.
Και περίμεναν.

Ήταν πριν λίγο που βροντοχτυπούσαν τα κορμιά τους
προκαλώντας ροές χυμών,
με άγρια φέρσιμο,
παράτολμες ενέργειες,
λαβές, χτυπήματα, βρωμόλογα και κοκκινάδια στις σάρκες,
που για κάποια λαθροθήρα ματιά θα φάνταζε για πάλη,
ποιος θα υπερισχύσει,
λες και ο έρωτας αποκάλυπτε και στους δυό
το εξουσιαστικό προφίλ του.

Την στρίμωχνε και έμπαινε μέσα της με φόρα,
παραμερίζοντας τις άμυνες της με τους μηρούς
και λογχίζοντας της τα σωθικά, με την φύση του ατσαλωμένη,
λες και η ορμή ήταν η ιδέα του για τρυφερότητα,
λες και την τιμωρούσε για κάποια παράλειψη,
για κάποια δική του έλλειψη,

ήταν δική του η έλλειψη,

μα αυτή ήταν και το μαχαίρι.

Eκείνη πάλευε να ξεφύγει,
ήξερε τρόπους για να αλλάζει θέσεις υποταγής και ισχύος,
και σε μια του κορμιού του επαναφορά.. ηρέμησε,
χαλάρωσε επικίνδυνα,
αφέθηκε στα χέρια του,
φοβήθηκε αυτός ότι την πόνεσε πολύ
και σε χρόνο εκτός ρυθμού
ύπουλο αντιστικτικό,
γυρνά με δύναμη τα λαγόνια,
τον κυκλώνει και παρασέρνει τον σε πτώση,
οι γάμπες και οι γλουτοί σφραγίζουν το ανδρικό σώμα
και πιασμένη από το λαιμό του, σφιχτά,
με γαντζωμένα τα νύχια της στη μαλακή τη σάρκα
να καθοδηγεί του κορμιού την πλάνη
στο τριχωτό εφηβαίο
και σαν που ξέφρενα θα ραίνονταν το νέο κύμα του πόθου

το τηλέφωνο χτύπησε.


Ικέτεψε μέσα της να μην το σηκώσει
ή να το σηκώσει και να αρνηθεί,
ή τουλάχιστον να της έλεγε να τον ακολουθήσει
ή έστω να ντρεπόταν να του μιλήσει μπροστά της,
κάπου να κόμπιαζε,
αλλά μερικά ευχολόγια μένουν απραγματοποίητα,
όπως κάποια ερωτήματα ρητορικά,
αμείλικτα αναπάντητα.

σαδιστής;

αυτό ήταν;

τραβούσε χαρά από την συντριβή της;

μα δεν μπορούσε να την αγαπάει έστω και λίγο;

πόσο αλήθεια μπορεί να πληγώσει κάποιος τους που τον αγαπούν;


-Ναι,

-καλησπέρα,

-όλα έτοιμα,

-σε κούτες.

-Τέλος εβδομάδας,

-όπως είπαμε.

-Ευχαριστώ,

-καληνύχτα.

Τηλεγραφικά την σκότωνε,
λέξη τη λέξη,
όπως τη θάμπωσε κάποτε.
Τηλεγραφικά.

Γνωρίστηκαν σε κάποιο νησί,
χωρίς λοιπές ιδιότητες,
χωρίς συνδέσεις με την καθημερινότητα,
δυό λάμψεις,
δυό υγείες,
δύο τρυφεροβλάσταρα,
λαίμαργα για ζωή,
καλοκορμισμένα,
ηλιοκαμένα,
λεπτοδουλεμένα σώματα
σε κάθε λεπτομέρεια.

Τον είδε, στη παραλία,
ήταν μόνος, πίσω από ένα ζευγάρι γυαλιά
πιο μαύρα από τα μάτια του.
Κάθισε με τη φίλη της δίπλα.
Δεν τις κοίταξε, χωμένος στο βιβλίο του.

-Έχεις φωτιά;

-Μέσα μου

-Ανάβει τσιγάρο;

-Και σένα μαζί.

-Δεν καίγομαι τόσο εύκολα.

-Κ όμως στους ώμους έχεις πάρει. Αντί για φωτιά σου βάλω πρώτα λάδι; Τι λές;

-Δεν είναι σώφρον να βάζεις λάδι στη φωτιά.

-Λες πως υπάρχει φωτιά; γιατί αν είναι έτσι ταιριάζουμε.

Και ταίριαξαν.
Από το πρώτο βράδυ.
Σαν καλοί φίλοι, σαν παλιοί εραστές.
Χωρίς προσπάθεια,
έτοιμοι ο ένας για τον άλλο,
αυτά συνέβαιναν στα νησιά τότε,
με μπόλικο ήλιο, φέτα, γαύρο στο τηγάνι
και ξανθιές πικρές μπύρες.

Ήξερε να αγαπάει,
ήθελε να πονάει,
δεν την χωρούσαν τα ρούχα της,
έψαχνε αυτό που δεν μπορούσε να έχει,
γυναίκα γαρ

Ήταν άνεμος,
δεν θα μενε για πολύ,
πάντως είχε τη δύναμη της φουρτούνας
και μυρουδιές ήταν φορτωμένος
από τόπους και σώματα.

…

Και τι δεν θα δινε για να τον κέρναγε
την ίδια πικρή γεύση,
καθώς μαραίνονταν τα όμορφα λόγια μέσα της σε θλίψη
και η αγάπη αποσταζότανε σε μίσος
που τον χρειαζόταν στη ζωή της,
που τον αγάπησε,
που τον αγαπούσε ακόμα.

αλλά δεν του μοιαζε,
γιατί ακόμα ένιωθε,
είχε συναισθήματα και ένιωθε δυνατή,
σαν έφηβη παντοδύναμη,
σαν τότε που στα ποιήματά της χωρούσαν δύο χρώματα μονάχα
λευκό και μαύρο, χωρίς τους ενδιάμεσους τόνους του συμβιβασμού
τον ήθελε κοντά της,
ενώ αυτός έφευγε,
απελευθερωνόταν ώρα με την ώρα
και δεν έπαυε κάθε τόσο να της το θυμίζει.

...

Ό,τι δεν θα του χρειαζόταν
στην καινούρια του ζωή
το άφηνε πίσω,
το χάριζε,
συσκεύασε τα χρόνια σε κούτες
και περίμενε το τηλέφωνο του μεταφορέα.

Εδώ και μήνες που το πήρε απόφαση
γύρισε την κλεψύδρα
και στο ημερολόγιο του τοίχου διέγραφε μέρες
σαν τα λάθη που δεν τόλμησε να κάνει

Αν πέρασε καλά;
8 χρόνια ήταν αυτά,
από τα πιο γόνιμα στη ζωή του,
μακριά από συμβουλές και διαφεντέψεις,
μα τώρα βρέθηκε με γη στο όνομά του,
χωρίς πατρική μορφή για να αντιδράσει,
δίχως δίχτυ ασφαλείας για να αρνηθεί
και να μάθει την αλήθεια του πρώτου
στον δρόμο πάνω.

Δεν ήταν να φορτωθεί περισσότερα προβλήματα
από ότι μπορούσε να αντέξει
και ο έρωτας μπορεί να είναι
βάρος δυσβάσταχτο να επωμιστείς,
που σε λυγά με καλοσύνη
και σε τσακίζει με τις πιο αγνές προθέσεις.

Δεν ήθελε σκοτούρες ευτυχίας,
τώρα η σκληρή δουλειά μονόδρομος,
έπρεπε να είναι συγκεντρωμένος και απερίσπαστος,
για να πατήσει στα χνάρια
που ακόμα διαγράφονταν στο χώμα,
να κάνει τα ίδια σχεδόν λάθη,
να βελτιώσει λίγο τη γενιά του,
απ την κατάρα που θέλει

ότι αρνείσαι να γίνεσαι.

Οι έρωτες του καλοκαιριού σβήνουν
στο καράβι της επιστροφής,
γιατί αυτή είναι η λειτουργία τους,
έχουν πόθο για πλάτος,
έχουν πάθος για βάθος,
μα διάρκεια καταιγίδας,
σαν τη σημερινή.
Η δική τους κράτησε καιρό,
μπορεί να μην ήταν μια απλή μπόρα,
αλλά όπως είπε και ο ποιητής
“ότι άναψε ...

...

-για ποιο λόγο με εκδικείσαι;

-παραλογίζεσαι

-γιατί με πληγώνεις;

-είναι όλα στο μυαλό σου

-δεν μπορούσες να περιμένεις να λείπω, να έχω φύγει;

-έπρεπε

-συνεχίζεις να ξύνεις την πληγή

-κάνει τα πράγματα ευκολότερα για μένα

-με καταστρέφεις όμως, δεν το καταλαβαίνεις;

-προστάτεψε τον εαυτό σου, κάνε ότι κάνω, αυτό μπορώ να σου πώ.

-είσαι ανελέητος.

-μπορώ όμως να κοιμάμαι τα βράδια.

-δεν αντέχω να το ξαναζήσω, πολλοί μου έφυγαν, κανείς δεν ήταν αιμοδιψής σαν εσένα.

-δεν σε κορόιδεψα ποτέ, ήξερες τα πράγματα πως έχουν.

-το ξερα, το βλεπα, ψέματα δεν είπες, μα σε περίμενα πιο ανθρώπινο.

-έμπλεξες με τέρας

-δεν είναι που με πλήγωσες,

είναι που απογοητεύτηκα

και δεν νομίζω να ναι τα μάτια μου

τα πρώτα που στο λένε.

-λυπάμαι που δεν στάθηκα αντάξιος των προσδοκιών σου

-δεν λυπάσαι, εγώ λυπάμαι για σένα.

-όπως θες.

-έχεις αισθήματα;

-μάλλον λιγότερα απ όλους κατ’ εσέ

.παίξε χαρτιά

- …

-δεν το βλέπεις ότι στα χαρτιά θα είσαι πιο τυχερός απ την αγάπη;

-όλα αυτά είναι αγάπη;

-που ναι ο άνθρωπος που γνώρισα

-έφυγε με τα πρώτα κρύα

-ο πρίγκηπας ήταν τυφλοπόντικας;

-λυπάμαι, ατύχησες

-όντως, το παραμύθι ήταν ένα αστείο,

που κατάντησε γελοίο

-και συ τι είσαι που μένεις;

-ερωτευμένη, άρα γελοία. Εσύ;

-εσύ που όλα τα ξέρεις, πές μου.

-ένα φοβισμένο παιδί,

που στα δύσκολα κλείνει τις πόρτες

και μένει μόνο του στον αυτισμό του.

-δεν το ξερα ότι με έβλεπες σαν επαγγελματίας

-όχι, μην μπερδεύεσαι, εσύ φέρθηκες σαν σε επαγγελματία,

μόνο που δεν με πλήρωνες στο κομοδίνο.

-το χοντραίνεις πολύ.

-μην ανησυχείς, το νόμισμά σου ήταν πίκρα και την παίρνω φεύγοντας εφάπαξ.

-εγώ σε βλέπω να μένεις.

-είναι που πρέπει να ειπωθούν και οι τελευταίες ατάκες

από το ρόλο που μου έδωσες.

-πες τις να τελειώνουμε.

-παίξε μου.

-…

-παίξε για μένα, εδώ μπροστά μου.

-το θες;

-μια τελευταία χάρη,

μέχρι και οι μελλοθάνατοι αξίζουν μια.

Χτυπούσε στα τυφλά,

μέχρι να καταφέρει ένα ρήγμα στην άμυνά του

και το κατάφερε.

Συγκατένευσε,
ήπιε μια βαθιά γουλιά από το ποτό του,
στρίμωξε στα χείλη το τσιγάρο,
άπλωσε το χέρι κάτω από το κρεβάτι
και τράβηξε μια μαύρη θήκη.

Την απίθωσε σε μια κούτα
και απασφάλισε τις κλάπες.
Την κοίταξε,
καθώς έπαιρνε θέση στο κάθισμά της,
σε μια παράλληλη χορογραφία,
ακόμα ανεξάρτητα,
με ένα τελετουργικό
που θα κουβαλούσε ο καθένας για καιρό,
ίσως και για πάντα,
αν υπάρχει αυτό.

Μύρισε το δωμάτιο έλατο
σαν έτριψε το κεχριμπαρί ρετσίνι στο δοξάρι,

οσφρητικές μνήμες γεννιούνταν
και δένονταν με το τώρα.

Έκανε μια κίνηση στο πλάι
σαν να περίμενε φιλί,
μα ήταν μόνο για να σφηνώσει
ανάμεσα σε κλείδα και σαγόνι το όργανο

που τάραζε την ύπαρξή της όλη.

Δοκίμασε με τον δείκτη του
τις τέσσερεις χορδές
και σαν τις βρήκε όλες σωστές
σαν τένοντες τραβηγμένες
άρχισε να ελαφροπατά
και πάνω τους να κυλιέται,
να ακροβατούν τα δάκτυλα
πάνω τους να γλυστράνε σε γνώριμούς δρόμους αλλοτινούς,
να εξυφαίνει ανατολίτικο, βαρύ πιασμένο μοιρολόι

κάτι σαν καλό κατευόδιο,
σαν όλα αυτά που δεν είπε,
σαν τα έφταιξα που ήμουν λειψός,
που τυχες να μαι λίγος,
πως δεν μπορούσα παρά
απ αυτό άλλο να πράξω,
πως ακριβό ήταν ότι ζήσαμε
μα πρέπει να σταματήσει,
γιατί το επόμενο βήμα είναι στα βαθειά
και δεν θα το κάνω ακόμα ,
πως είναι τόσα που δεν θα ειπωθούν
και τόσα που δεν πρέπει,
πως αν συνεχίσουμε μαζί θα ναι ως το τέλος,
μα ας είναι τόσο ως εδώ,
δεν ήτανε και λίγο.

Έμενε αυτή ακουμπισμένη
στο σκέπαστρο του κλαβιέ,
με τους ήχους του τους μονωδικούς και τις δίφθογγες συλλαβές του,

να παρασύρεται από τις μουσικές του

όπως και κείνος

σε ένα βαθύ εσωτερικό ταξίδι.

Ο καθένας τους έλεγε και άκουγε ότι ήθελε,

κουνούσαν τα κεφάλια σύμφωνοι και όχι,

σε ταιριαστές και διάφωνες ανελυμένες συγχορδίες,

τα μελαχρινά δάκτυλα έκρυβαν φοβερή ευαισθησία

και έβρισκαν αλληλουχίες από ήχους

που τους έκαναν δύο ερημιές συνδεδεμένες με ένα όργανο,

επιδρούσε και στους δύο καταλυτικά,

σαν μέθεξη,

σαν σε όνειρο,

η βροχή ακολουθούσε τον άναρχο σκοπό της

χτυπώντας παλαμάκια σε όλα τα τέμπο

και με μάτια κλειστά ρουφούσε όλη τη μελωδία,

ως το μεδούλι.
οι αγκώνες σηκώθηκαν,
οι παλάμες ιδρωμένες αγκάλιασαν το σκέπαστρο,
το πόδι πάτησε το πεντάλ της ηχούς
και κάθε που κάρφωνε μια νότα
και την έστριβε σαν στο έδαφος τη γόπα του,

αρμονικές σιγοντάριζαν τις επιλογές του,

το πιάνο και το βιολί ήταν τα στόματα
που θα συνομιλούσαν,
όπως τόσες φορές,
τώρα,
η τελευταία.

Πότε ακολουθούσε τη μελωδία του,
πότε τη φίμωνε με τη σουρντίνα,
του άλλαζε τη βάση καβαλικεύοντας την ή παρείσφρεε από κάτω,

κάτι κουβαλούσε,
κάτι ζεστό,
κάτι υγρό,
κάτι ζωογόνο, κάτι δεν θα του λεγε ποτέ.

...

Το χρώσταγε στον εαυτό της,
μια τελευταία φορά, η στερνή,
η σαρκοφαγική.
Θα τον ξεζούμιζε,
να τη θυμόταν για πάντα,
να τον κρατούσε για πάντα κοντά της
Θα βλάσταινε το σπόρο του στα μυστικά,
αν ήταν να πιανε παιδί
ας ήταν του μελαμψού θεού της,
ας ήταν με κάποιον που του δόθηκε
όσο πιότερο μπορούσε

Τα χρόνια έφευγαν και έμενε πάντα ερωμένη,
Έβλεπε τις άλλες να παντρεύονται,
να φτιάχνουν οικογένειες
και να μεταμορφώνονται σε κυρίες,
αυτή ποτέ.

Το ρολόι της το βιολογικό τη ζόριζε από καιρό
και η μάνα της είχε σταματήσει από καιρό να την παρακαλάει
να τυλίξει κάποιον από όσους την νέμονταν κατά καιρούς,
μα του κάκου.

Στη δική της ζωή κουμάντο μόνο η ίδια.
Θα χώνευε μες στην κοιλιά της τη σπορά του,
τα αβγά που έκλωθε ας ήταν έτοιμα,
μόνο αυτό ζητούσε,
για τα άλλα θα έβρισκε λύσεις
στην πορεία.

Δεν ήταν υπολογίστρα,
μα δεν θα αργούσε η ώρα και η στιγμή
που θα φτανε το τέλος.

Σήμερα
καθώς πέρασε με την μηχανή να την πάρει
ένιωθε το κεφάλι της να καίει,
τα μάγουλά της ρόδινα,
μια ευεξία και ένα κοχλασμό

ένιωθε και ήξερε πως το σώμα της
της έστελνε μηνύματα.
Τώρα,
σήμερα,
είμαι γόνιμο παρά ποτέ.

Τον φίλησε στη γωνία των χειλιών,
στο αγαπημένο της σημείο,
εκεί που δεν φυτρώνουν τα άγριά του γένεια,
εκεί που είναι κυρίαρχη να του επιτεθεί
σε όλο το πρόσωπό του,

τον φίλησε,
φόρεσε το κράνος στις μαύρες μπούκλες της
και ανεβαίνοντας στη σέλα
ένιωσε υγρή της ηδονής της την πηγή,
ξέχειλη από επιθυμίες και ορμόνες,
γόνιμη

δεν ήταν πως δεν μπορούσε πρίν να του ξεφύγει,
ήταν ατίθαση
μα πιότερο για να του κεντρίσει τον πιο καλό του σπόρο,
το πιο δυνατό μαστίγιο να δελφινίσει προς το όστρακο
και πρώτο να έμπει μέσα

σαν κούπα πρόθυμη σκανταλιάρα
κούντραγε με της μποτίλιας του το λαιμό
και άλλο πιοτό και κλέψει
να γεμίσει να χορτάσει να κορεστεί
και σαν εξετέλευσε
μέχρι την τελευταία του σταγόνα,
μέχρι το επόμενο γέμισμα
ανέλαβε εκείνη
να τρίβεται πάνω του χορό ελλειπτικό

όχι τον δικό του τον στροφαλικό
σαν το σφυρί χτυπά στ’ αμόνι
μα σαν λιμαίνεται λεπίδι σε ακόνι
που θέλει πίεση πολύ και κύκλους γύρω κάνει
πάνω σε ορυκτέλαιο και η κόψη του γυαλίζει

τότε το τηλέφωνο χτύπησε

…

Κατεστραμμένη η στιγμή,
με κατακρεουργημένη διάθεση,
δεν θέλει και πολύ για να θολώσει ο άνθρωπος,
πόσο μάλλον που σε αυτή αναλάμβανε το συναίσθημα να αντιδράσει
πρίν το ερέθισμα αγγίξει της λογικής τα χωράφια

κρατιόταν, τα μάγουλά της είχαν κοκκινίσει,
κατέβαλε προσπάθεια να σταθεί στο ύψος της περίστασης,
της εξόδου από κείνη την πόρτα με το κεφάλι ψηλά,
για να θυμάται τον εαυτό της
και όχι να τον λυπάται.

…

Περίμενε την κατσάδα
σαν την πρώτη φορά που τον έπιασαν να καπνίζει
Θα τη λουζόταν και έλπιζε να τελείωνε κάπου εκεί,
δεν τον ένοιαζε να πεί την τελευταία λέξη,
του αρκούσε και μόνο να την ακούσει,
Έτσι είναι με τις αδιέξοδες καταστάσεις,
σημασία έχει η λύση και όχι ο τρόπος.

…

Φεύγοντας,
το μάτι της έπεσε σε ένα μαρκαδόρο
που σημείωνε το περιεχόμενο των κουτιών,
χάραξε ένα χ στο ημερολόγιό του,
στη ζωή που δεν ήταν να ζήσουν
και πέρασε την πόρτα.

Παράξενο,
όλα τελείωναν
και ας ήταν μόλις δίπλα,
ένα τοίχο μακριά,
αν και δεν ήταν ο τοίχος αυτός που τους χώριζε,
χωρίς να την βλέπει
ντύθηκε την μπλούζα της
και με την τσάντα της να κρέμεται από το παραδομένο χέρι,
σαν βαριεστημένη σχολική
εγκατέλειψε το παλιό κτήριο
για πάντα.

Η εξώπορτα άνοιξε με ένα απαλό τράβηγμα
και ο νοτισμένος αέρας την αγκάλιασε σαν παρηγορητικός αντεραστής,
αν τον άφηνε θα την κάλυπτε με φιλιά δροσερά
και θα την μούσκευε από τα μαλλιά ως τις μπότες,

λες κει είχε πλέον σημασία,

είχε μόλις περάσει τη δοκιμασία της ψυχρολουσίας
και άντεξε,
πάντα θα άντεχε,
μα θα γέρναγε
αναπόφευκτα γρηγορότερα τις επόμενες μέρες.

Πέρασε δίπλα από το φωταγωγημένο παράθυρο,
που μέσα εκτυλίχθηκε ένα μικρό δράμα,
θα μπορούσε να σταματήσει και να ρίξει μια ματιά,
θα τον έβλεπε κρυμμένο πίσω από τις κούτες,

συντετριμμένο,

με το βιολί παρατημένο

και το πρόσωπο ανάμεσα στις μελαμψές παλάμες,
μα δεν θα άντεχε να τον δεί πεσμένο,
πέρασε,
προσπέρασε
και χάθηκε μέσα σε μια νυχτιά που κλαιγε,
αντίθετα απ΄την ίδια,
κατασβένοντας τις πυρκαγιές και τους θυμούς,
ξαναβαπτίζοντας την πιο ελεύθερη,
πιο θλιμμένη.

Μια σταγόνα εγώ, που κοίταγα από το παράθυρο,
σφιχτά στο τζάμι κρατημένη,
μέχρι που όλα τελειώσαν
την άκουσα μέσα από τα δόντια της να λέει
πόσο πιο μέσα μπορείς να μπείς,
πόσο πιο μέσα μπορείς να μπείς μέσα μου,
στο σώμα και στο μυαλό μου,
με του κορμιού
και του βιολιού σου το δοξάρι,

μα τώρα κρατάω τη μελωδία σου
και το μισό μελαμψό κορμί σου,
μικρό φοβισμένο αγόρι

πόσο πιο μέσα μπορείς να μπείς
στα μέσα σου
και πές μου τι είναι αυτό που βλέπεις
και κείνος είδε ότι δεν ήθελε,
ότι εγκατέλειψε,
άλλα μάτια και χέρια και αγκάλες που αρνήθηκε,
τις ελιές με τα κλωνάρια τους πίσω να τον κράζουν και δυό ροζιασμένα χέρια

έτρεχαν τα δάκρυα ποτάμια στα άγρια μάγουλα,
στάζοντας από τη γέφυρα του βιολιού του
στο μωσαικό πάτωμα,
στη μωσαική σκακιέρα,
μα χρειαζόταν αυτόν τον λυτρωμό,
ποτέ του δεν κατάλαβε πούθε τα δακρυα πηγάζαν
και που πήγαιναν σαν δεν μορφοποιούνταν σε σταγόνες,
σαν προλάβαινε το μάτι να τα ξανακαταπιεί
και μέσα του να τα κρύψει.

Όλα τα άκλαφτα του βγήκαν εκείνη τη στιγμή,
-είχε από παιδί να κλάψει-
για χαμένες στιγμές,
για λόγια ανείπωτα,
για αιώνιες καταδίκες
για κατάρες που δεν θα ξεδίψαγαν ποτέ
και αυτό είναι ένα μέτρο του ποτέ.
Το πιάνο της άρχισε να αργοσβήνει,
τον έβλεπε ορθό να σπαράζει
και αυτό της έφτανε για να νιώθει νικήτρια,
μα στο σκάκι με δύο βασιλιάδες δεν υπάρχει νικητής,
ισόπαλοι
και οι δυό χαμένοι.

Βγήκε από την πόρτα με σκυμμένο το κεφάλι
και με τα χέρια στης κοιλιάς την υγρασία,
λάφυρο.

η σταγόνα έπεσε

η τέχνη της αγάπης και της εκδίκησης

Ένα κλαδί. Ελιάς. Χοντρό σαν δάχτυλο και μουσκεμένο ως το κόκκαλο από την πρωινή δροσιά. Σχεδόν απαρατήρητο ανάμεσα στα τόσα ξερόκλαδα και στο κομμένο γρασίδι, έτοιμα για τον καταστροφέα και τον κομποστοποιητή.
Υψηλή σχετική υγρασία στην ατμόσφαιρα και βαρομετρικό χαμηλό στα εντός μου.
Ήταν πάνω του.
Εχθές.
Δεν μου το παν, το είδα. Με τα μάτια μου, μπροστά μου.
Δεν με είδαν, σαν η ματιά μου προσπέρασε για λίγο το σώμα και τους είδε μαζί στο παγκάκι, με πλεγμένα χέρια στους λαιμούς και γέλια στα φωτεινά πρόσωπα, με ακινητοποίησε σαν καρτούν για να με ελατηριώσει στο μείον άπειρο, από κει που ρθα.
Ήρθα από μακριά, δεν ήταν να καθίσω για πολύ, η πόλη βρώμικη και ο ουρανός πάντα λασπερά θαμπός.
Πόνος; Δεν θα το λεγα, μάλλον μούδιασμα, σαν όταν σου στάζουν κρύο νερό και ο εγκέφαλος τα αποκωδικοποιεί στα γρήγορα για κάψιμο και το φυσάς. Έτσι και εγώ, το φυσούσα και δεν κρύωνε και από το πολύ φύσημα η ανάσα μπερδευόταν και στέγνωνε του λαιμού τον κόμπο.

Κόμπο, αν μπορούσα θα με έδενα κάπου σαν τον πρόγονο, που ήξερε τις αντοχές και προφήτευε τις κινήσεις, που ήθελε να παρασυρθεί, να παραδοθεί, μα να μην πεθάνει, έτσι και εγώ, κόμπο χεροπόδαρα να με έδεναν και να με έλυναν σαν η μούρλα υποχωρούσε, αν ήταν ποτέ να αμπώτιζε σαν τη θάλασσα αποσεληνιασμένη.
Τα χέρια ασυνάρτητα σαν νεκρά, τα πόδια αυτόνομα να με τραβούν στα μακριά, ακολουθώντας εντολές του παρασυμπαθητικού, που διάταζε την καρδιά να χτυπά, το αίμα να κυλάει, τα πνεμόνια να ανοιγοφουσκώνουνε και το είναι να απομακρύνεται από το αγκάθι.

Πιάνεις με χέρι σταθερό το βεργάδι,
προσέχεις μην αγκαθωθείς και να μην σου γλυστρίσει,
του καταφέρνεις μια πλαϊνή κοψιά με το μπολιαστήρι
ή με αστραφτερή λάμα από σουγιά
και έχεις το μπόλι.
Το βαστάς δεματιασμένο σε νερό για όσο χρειαστεί,
Σε κουβά, σε απόσκιο, σκεπασμένο.
Αν είναι καλοξυλοποιημένο θα αντέξει το χειμώνα,
Αν όχι θα μαραγκιαστεί, θα σβήσει.
Την άνοιξη, με τις μεγάλες μέρες,
Διαλέγεις τα καλύτερα, τα καλοκαθαρίζεις,
Βρίσκεις στο νέο φυτό τα αντίστοιχα σε χόντρος και σε όρεξη,
Τα σκίζεις αντίθετα και τα θηλυκώνεις βάζοντας γύρω λάσπη
Και δένεις τα, ώσπου να πιάσουν.
Σαν από τα νέα μάτια ξεφυτρώσουν γεννήματα,
το μπόλιασμα είναι πετυχιά,
αλλιώς ξεράδι απομένει συγκορμισμένο στον τρυφερό κορμό,
που του μένει αποκοπή και επανάληψη με κάποιο άλλο πιο ταιριαστό.
Στο βάθος του χρόνου κάποια εμβόλια έχουν διάρκεια και κάποια έχουν βραχεία,

Έτσι και εγώ από τη θέση αυτή μιλώ βραχύς όντας και βρεγμένος
Βρέχει εδώ στην πύλη που είμαι καθισμένος, κάτω από το μισό υπόστεγο, οι φίλοι μου είναι μέσα και ζεσταίνονται στη φουφού πίνοντας κρασί και τρώγοντας σουβλάκια,
Ενώ εγώ μασάω μέχρι αιματώσεως τα νύχια από τα χέρια μου, μην ξέροντας τι να κάνω.
Σηκώνομαι, φεύγω στη βροχή, οι πλημμυρισμένοι δρόμοι έπρεπε να με γύριζαν πίσω, μα η ζωή μου έχει ήδη μπαρκάρει και δεν το πήρα είδηση.
Περπατάω σαν τον ησούν στα βρομόνερα, μα η βρόχα δεν ξεπλένει κανένα λογισμό, το αντίθετο, ξεβάφονται κάποιες του έρωτα εικόνες και από πίσω διαφαίνονται παραγκωνισμένες αλήθειες, από κείνο τον περίεργο πηλό που δεν θέλεις να πιστέψεις και αποφασίζεις να μην κοιτάς, κάτι σαν εκείνο το ψηλό άσχημο πουλί που κρύβει το κεφάλι στην επερχόμενη απειλή.
Αν την έβλεπα την απειλή; Σαν παντοδύναμος νιώθεις, τα προβλήματα μοιάζουν εμπόδια και όλα τα εμπόδια με ένα πήδο ξεπερνιούνται , μα από το εμπόδιο αν έχεις αλλάξει στράτα, τι να σου κάνει το πήδημα όσο ψηλό και αν είναι.

Δεν είναι όλα σαν το πήδημα της ακρίδας, τρώω εδώ και μετά αλλού και όλο απομακρύνομαι, πιο πέρα και πιο πέρα, μερικές φορές αξίζει να μείνεις και στα σκληρά, στα δύσκολα και στις αναβροχιές και να αλλάξεις τον νομάδα σε καλλιεργητή, να ρίξεις κάπου ρίζες και να εγκατασταθείς, για να μην μιλήσω για προορισμό και με χλευάσεις.
Έτσι και τότε, κατάλαβα πως εδώ είμαστε, εδώ μένουμε, ούτε στάση, ούτε σταθμός, καίγω καράβια και σβήνω τα γραμμένα, αλλάζω φορεσιά και ντύνομαι τον καλύτερο εγώ μου,

για όσο.

Πόσο; Μετριέται ο χρόνος; Μετριέται η απόσταση; Μετριέται το πάθος;
Μετριέται ο πόθος; Ο αλβέρτος έλεγε για του χρόνου καμπυλώσεις και ομολογώ πως μπορούσα τότε να τον καταλάβω απόλυτα, πως ο χρόνος δίπλα σε κάποιον που σημαίνει για σε πολλά αργεί να διαβεί, για αυτό και οι αγαπημένοι φαίνονται ευνοημένοι από το πέρασμα του χρόνου, ο τόπος καμπυλώνεται και όλα ορίζονται μαθηματικά σαν ο άλλος και ο χώρος που δεν καταλαμβάνει ο άλλος.

Ο άλλος.

Πάντα υπάρχει ένας άλλος όσο και αν ορκίζεται, όσο και αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο, η καρδιά έχει κρύα πόδια και θέλει παρέα στο κρεβάτι.
Την καρδιά του την έβλεπα γεμάτη ξένα πόδια, δεν το ήξερα, δεν με ένοιαζε, δεν με αφορούσε.
Είχε ότι ήθελε και κάποτε ήταν δική του και αυτός δικός της.
Εγώ που μπλέχτηκα;
Στο μεσοδιάστημα ή στο τέλος κάποιου επεισοδίου, με άλλον συμπρωταγωνιστή που όδευε προς τα καμαρίνια, ενός χλιαρού έργου.
Το τέλος ήρθε αβίαστα και η κατάρα του ήταν το ίδιο έργο να επαναληφθεί.
Γέλασα, δεν πιάνουν τόπο οι κατάρες σε ζεστή καρδιά. Το ήξερα και φρόντιζα πάντα να καίει.


Η ζήλεια φέρνει πάντα παγωνιά, γιατί αφήνει το πορτόνι της καρδιάς ανοιχτό στην αμφιβολία σαν λείπει αυτός και κείνη κρύωνε. Κρύωσε, σκλήρυνε και έψαξε σε άλλη φωτιά για να καεί, σε άλλο αμόνι να χτυπηθεί και έμεινε το φυσερό εκείνου ξεφούσκωτο.

Φούσκωνε καθημερνά σαν του ληστή το σάκκο, γιατί η πολλή χαρά μοιάζει με την κλεμμένη, μεγάλωνε το μπόι του από καμάρι και τα χνάρια του γίνονταν όλο και πιο αχνά, ακροπατώντας βήματα χορευτικά, ζώντας μες στα ουράνια

Το πιο ψηλό το πέταγμα, η πιο σφοδρή η πτώση, φυσική για αρχάριους και εκείνος αρχάριος στο άθλημα.
Άκουσε τον ποιητή και έφτασε όσο πιο ψηλά μπορούσε και μετεωρίστηκε για πολύ.
Όπως όλα τα φυσικά έχουν αρχή και τέλος, το τέλος άργησε μα ήρθε.
Η κατάρα επαληθεύτηκε και το σώμα της θηλύκωσε σε άλλου παζλ το σώμα.

Στη ζωή περπατάς μέσα σε σώματα και ανεβαίνεις σε εμπειρίες. Σε κάποιο σκαλοπάτι του συνάντησε μια χορεύτρια και σε ένα χαρτάκι του χε κάποτε ζωγραφίσει μια μπαλλαρίνας πόδι, με πουέντ και κορδέλες, σε περιστροφή.
Αδέξιο μικρό σχεδιασματάκι, στα τόσα τα χαρτιά του ξεχασμένο, σε κάποια τους κουβέντα περί απόλυτης αλήθειας ανασυρμένο.
Στις τόσες εμπειρίες της, φάνταζε πιο μεγάλο στο μυαλό της, αυτοσυγκρίθηκε με μια πεθαμένη ανάμνηση και μαράζωσε η ψυχή της. Ποιος ξέρει, μπορεί και να το θελε, μπορεί και να της χρειαζόταν, να ψάξει κάπου να βρεί ένα ψεγάδι, μιαν αφορμή για να παλεύει για κάποιον αμαχητί παραδομένο. Τι να κερδίσει παραπάνω από τα όλα; Ίσως τη γνώση ότι τα είχε, αφού τα χάσει.

Σαν περπατάς χαμένος, δεν φοβάσαι μην χαθείς, μόνο να μη σε βρούνε.
Τα σύγνεφα έκρυβαν θυμό και κάπου κάπου ξέφευγε καμιά ηλεκτρισμένη λάμψη, στο μυαλό του και στον ουρανό, , μπας και εκφορτιστεί η ένταση σε υδάτινες σταγόνες.
Η πόρτα έκλεισε πίσω της του αέρα το χορό, μα άφησε να διαβούν εικόνες και λογισμοί εγκληματικοί. Ένα ένα τα στοιχεία της παράδεισος γίνουνταν της κόλασης υλικά, τα θυμήματα τύπωσαν ημερομηνία λήξεως από μόνα τους και οι σκληρότερες φωτογραφίες βιάστηκαν να αποκαθηλωθούν.

Σκληρό είναι το ξερό ξύλο, μα σαν το νοτίσεις μαλακώνει, κάπως σαν το σπλάχνο σου, σαν αποκτήσει σκοπό. Ένας σκοπός μπορεί να ήταν η ώρα να περάσει ή να βαφτεί η λάμα κόκκινη σε κάποια ανάποδη σκέψη. Ό,τι και αν ξεκίνησε, όπου και αν στόχευε, τα χέρια τα ασυνάρτητα απέκτησαν νού και κρίση και αφού ο κάτοχος ανίκανος στάθηκε να αντιδράσει, πήραν το πηδάλιο και τράβηξαν δική τους ρότα.

Όποιον και αν ρώταγες θα σου λεγε πως ήταν το πιο πιθανό απ’ όλα τα ζευγάρια για να συνεχίσει και ήταν το πρώτο που τελείωσε, αστέρες πρώτης τάξεως κατάντησαν ήλιος και μαύρη τρύπα. Αυτή θα φώταγε από μόνη της τον κόσμο όλο και αυτό θα κατάπινε σκοτάδια στο διάβα του.

Μα τα σκοτάδια δεν καταπίνονται μονάχα, ξερνιόνται και κατάμουτρα ή με έμμεσο τρόπο.

Ο τρόπος που το κράταγε το ξύλο και το κοπίδι τράβαγε τα βλέμματα, μα ήταν κυρίως το δικό του, χαιρέκακο, περήφανο, μαζί και απελπισμένο. Έφευγαν φλούδια και πλανίσματα, φλοιός και σομφό ξύλο, περνούσε η ώρα και οι στιγμές και όλοι εσταματούσαν, ρωτούσαν τον τι να θελε με κείνο το ξύλο να φτιάξει, εκοίταζε τους και συνέχιζε την άγρια δούλεψή του, το σχήμα ήταν ανώριμο , μα στο μυαλό φτιαγμένο.

Πέρασαν φίλοι και γνωστοί, τον κάλεσαν μαζί τους, έπεφτε πάνω του η βροχή μα το χε για καλό του, τι πνευμονία και φάρμακα, από το ξύλο τούτο δώ κρεμόταν η ύπαρξή του.

Πήρε να σχηματίζεται κάτι μακρύ σαν άκρο και κάποιος γνώρισε πως ήτανε ενός ανθρώπου πόδι
Πολλοί του το ζητήσανε στο χέρι να το πιάσουν , μα άλλα χέρια μιερά δεν ήταν να το λερώσουν,
Έσκυβε, έκοβε, μέτραγε με το πασέτο της μνήμης
Στο τέλος του παρουσίασε μιας μπαλλαρίνας πόδι
είχαν περάσει ώρες επτά όσες και οι μαχαιριές του,
μα έζησε και με πικρά τα μέσα τους είδε σαν ξεπόρτιζαν,
σαν έφευγαν από μπρός του και αυτή σιγοπερπάτησε και έστειλε έξω τον άλλο
μια κουβέντα να του πεί, κάτι να εξηγήσει, για όσα ήταν τελειωτικά, για όλα τα πράγματά που έμειναν στο σπίτι,
μα έπεσε το μάτι της πάνω στο ξύλινο πόδι και ρώτησε τίνος να ήταν το γλυπτό
και ο φόβος της πραγματώθη σαν είδε τα πλανίσματα και αίματα στα δαχτύλια
συννέφιασε το βλέμμα της, σκοτείνιασε το χαμογέλιο,
είπε πως την περίμεναν και βιάστηκε να φύγει,
μα φεύγοντας πάλι κοίταξε την κυτταρένια ύλη που πάταγε πάνω στη βάση του,
βάρος μες στην κοιλιά της.
Έφυγε, πήγε, χάθηκε, μπορεί μέσα σε κείνον, μα ύστερα από χρόνια δώδεκα που βρήκε τον στο δρόμο και ήπιαν ένα ποτό σε ένα μικρό μπαράκι, θυμόταν την εικόνα του μικρού, ξυλόγλυπτου κάτω άκρου και ζήτησε εξήγησες που δεν ήταν να πάρει.

Οι μέρες ελαφρύνθηκαν, μα πέρασε και μπόρες, έβγαλε το καΐκι του σε άγνωστα μέρη και ξέρες, επαραδόθη στα νερά και κάποτε πάλεψέ τα και τώρα κρατεί σεντουκιστό το ξύλινο όπλο εκείνο.


Αν συνεχίζεις να πιστεύεις πως η τέχνη είναι μόνο για την τέρψη, την αγωγή της ψυχής, την ανάδειξη της αρμονίας και την έκφραση του ωραίου, κάποτε θα συμφωνούσα, τώρα ξέρω περισσότερα.



Για κάθε αρχή και τέλος:

Ήταν αυτός και εκείνη, σαν δυό κλαριά που βλεπαν το φως του ήλιου από άλλη μεριά στο δάσος. Δεν ήταν για να ανταμώσουν ποτέ, σαν ψάρια του γλυκού και της ανοιχτής θαλάσσης. Όταν φυσούσε αλλού γυρνούσαν τα φύλλα του ενός, αλλού του άλλου. Αν και στον ίδιο ήλιο αναφέρονταν, αυτός έβλεπε ανατολή και κείνη δύση.

οι μπιφτεκέδες

Όσο και να ψάξεις στο λεξικό τούτη τη λέξη δεν θα την βρείς, είναι δική μου, εγώ την επινόησα και όχι μόνο, δική μου και η γέψη και η μοσκοβολιά της. Μη γελάς, μπορεί να φαίνομαι επηρμένος, μα θα σου εξηγήσω, αρκεί να έχεις όρεξη για ταξίδι.

Δεν φτάνουν μονάχα η τεχνική και τα υλικά για να φκιάξεις κάτι ξεχωριστό, δεν είναι τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι, έξι το λαδόξυδο, αλλιώς η μαγειρική δεν θα ταν τέχνη.

Ποιος είμαι εγώ που μιλώ για τέχνη; Κανένας, ή μπορεί κάποιος που κατάλαβε πως τέχνη είναι ότι φτιάχνεις για τον εαυτό σου και το αφιερώνεις σε κάποιον άλλο, κάτι σαν χάρισμα αγάπης ένα πράγμα.

Πρωτομαγείρεψα τη μέρα που έμεινα μόνος για πρώτη φορά. Ήταν σαν μια παλιά συνήθεια, σαν το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού, που το σώμα σου έχει ξεσυνηθίσει το νερό, μα ξέρεις καλά ότι δεν πρόκειται να βυθιστείς παρόλη την ψυχρολουσία.

Δεν μου παράπεσε αλατοπίπερο, ούτε πνίγηκε κανένα φαγητό στο λάδι ή στο νερό, πες το τύχη ή όπως αλλιώς θέλεις, αν και μένα μου έγινε πεποίθηση ότι μαγειρεύει καλά αυτός που ξέρει να φάγει, που μπορεί να αποκωδικοποιήσει την πεθυμιά του και να βρεί τα αντίστοιχα συστατικά.

Η πρώτη μου κατσαρόλα ήταν μοσχάρι στιφάδο και φακές την επομένη. Ντουγρού στα δύσκολα.
Ακολούθησαν μουσακάς, παστίτσιο, ψητά στο φούρνο, σούπες, τραχανάδες και πίτες με ανοιγμένο φύλλο, ήμουν άρχοντας.

Στα χρόνια που πέρασαν τραπέζωσα πολύ κόσμο. Για το πιοτί μπορεί να είχαμε ενστάσεις, για το φαγητό ποτέ. Έφευγαν όλοι με χορτασμένο ρουθούνι, μάτι και στομάχι, γιατί η πετυχιά είναι να τα καλύψεις όλα. Έτσι είχα μάθει.

Το σπίτι μας δεν ήταν ποτέ ξένο στη φιλοξενία. Ορδές γνωστών, συγγενών και λίγων φίλων κατέκλυζαν το σπίτι μας, κατέλυαν, κάπνιζαν, κουβέντιαζαν, συζητούσαν, μιλούσαν, γελούσαν, έτρωγαν και τραγουδούσαν.

Ο πατέρας είχε ένα κασσετόφωνο οριζόντιο Panasonic, με μεγάλα μαύρα πλήκτρα και κόκκινο του rec, που έγραφε τα γλέντια τους. Κάποτε έσπασε μια μποτίλια κρασί δίπλα του και το βραχυκύκλωσε, δίνοντας του θέση στο πάνθεον των χαλασμένων ραδιοκασσετοφώνων της οικογένειας, στο ντουλάπι.

Με την αδερφή μου θυμάμαι να δανειζόμαστε το μικρόφωνο και στην ηχογράφηση των μεγάλων να αφήνουμε το στίγμα μας, με ποιήματα του σχολείου και προβαρισμένα α καπέλα τραγούδια.
Από τις ελάχιστες μαγνητοταινίες που έχουν μείνει ακόμη λειτουργικές, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα κοκκοράκια μας στις ψιλές, τα απίστευτα φάλτσα σαν κακοκουρντισμένη λατέρνα και τις γκρίνιες για το ποιος θα κρατάει το μικρόφωνο ανά χείρας τραγουδώντας τον διονυσίου.
Αργότερα που τις ξανακούγαμε, πασχίζαμε με voice over να καλύψουμε τα ασυμμάζευτα, δυνατότερα από τα ηχεία και να διακρίνουμε όλες τις παράλληλες κουβέντες και τους πρωταγωνιστές.

Βασικός πρωταγωνιστής ο πατέρας, άρχιζε και τελείωνε το τραγούδι· το άρχιζε μόνος του, με την ωραία, δυνατή φωνή του για να το αφήσει σε άλλους, να το ξαναπιάσει σαν λάθευαν το ρυθμό, τη μελωδία ή το στίχο και ολοκλήρωνε σαν έπιανε το κλαρίνο. Μετά ήταν η σειρά των άλλων.

Έπινε και έπαιζε. Ποτηράκι κοκκινέλι και τραγούδι. Στο τέλος δεν έφευγε κανένας ή τουλάχιστον μόνο οι κοντινοί και οι ξεμέθυστοι. Οι άλλοι στρωματσάδα.

Μη νομίσεις πως το σπίτι ήταν μεγάλο, όχι, ένα μεγάλο δωμάτιο των παιδιών με την τηλεόραση και τη βιβλιοθήκη, κάτι σαν υπνοδωμάτιο και καθιστικό, μια κουζίνα με καφέ φορμάικα στα ντουλάπια στις άκρες ξεφτισμένη και μωσαϊκό το πάτωμα πλακάκι, σαν περονοσπορισμένο αμπελόφυλλο, μια τουαλέτα στριμωγμένη κάτω από την σκάλα και μιας βεράντας –σχεδόν- νόμιμα κλεισμένης υπνοδωμάτιο για τους δικούς μου.

Μα αν είσαι καλός, ανάμεσα σε καλούς, όλοι οι καλοί χωράνε και χώρος περίσσευε πάντα.

Τα καλοκαίρια την βγάζαμε στην αυλή, κάτω από τη μουριά, τη φυλλωσιά της μουσμουλιάς, τριγυρισμένοι από τα λέλουδα της κυρα-άννας, μπιγκόνιες, τσετσέκια και ορτανσίες.

Στην αυλή έγινε και ο γάμος της θείας μου. Πάντα τα γλέντια κάτω, να πατάς σε γή και ας χορεύεις ίσα με τον ουρανό.

Λινάτσες και λιόπανα δεμένα από άκρη σε άκρη, τάβλες συνεχόμενες σε καβαλέτα και τραπεζομάντιλα εμπριμέ και το τραπέζι του γάμου έτοιμο. Η νύφη συνοδεία οργάνων και παράμερα να καίει το καζάνι βραστό για ντοματόσουπα με μπόλικο πιπέρι. Ακόμα κουβαλάω αυτή τη μυρωδιά με τον διάχυτο φωτισμό από πάνω και την υγρασία, υποψία βροχής που δεν μας τίμησε, ευτυχώς.

Δεν υπήρχε άλλο όργανο στην παρέα, μόνο φωνή και κλαρίνο ή στο χωριό φλογέρα, που ήσαν πρόχειρες και καλοκουρντισμένες.

Φλογέρες έφτιαχνε και βάραγε σκοπούς ο παππούς μου. Ήταν τόσο καλός που σε ένα φεστιβάλ στην πάτρα τον κάλεσαν αυτόν εκπρόσωπο του χωριού του, να παίξει μπροστά σε κοινό. Παραξενεύτηκε σαν άρχισαν να χειροκροτούν, άμαθος από τους τρόπους του χωριού που όταν κάποιος μερακλωνόταν τραγουδούσε ή χόρευε, όχι αυτά τα ξενέρωτα του στυλ «κάθομαι στη θέση μου και βαράω παλαμάκια», τότε η διασκέδαση ήταν ακόμα συμμετοχική διαδικασία και όχι ανάθεση σε επί χρήμασι και εξ επί τούτου διασκεδαστές.

Όταν τα χειροκροτήματα στο τέλος συνεχίστηκαν για ώρα, σηκώθηκε έκανε ξανά υπόκλιση, έβγαλε και την τραγιάσκα του, τα μάτια του είχαν βουρκώσει, δεν ήξερε πώς να ανταποδώσει αυτή την τιμή στους παρευρισκόμενους και εν μέσω δακρύων, έλεγε συνεχώς ευχαριστώ κοιτάγοντάς τους όλους στα μάτια.
Αυτός ήταν ο παππούς μου.

Προίκα δεν έδωσε στην κυρά-άννα χωράφια, μόνο το σπίτι, μα τι σπίτι! Το χτισε ο ίδιος και η φαμίλια του.
Είχε λίγην έκταση αγοράσει στο λόφο της πόλης, από παλιά, μιας και τότενες κανόνιζαν για τα προικιά από μικρά, τόσο σημαντικό ήταν. Με άχερα και λάσπη από τον ίδιο τόπο, το ίδιο μέρος, ζυμωμένη με τα πόδια, έφτιαξαν τις τουβλέτες και έστησαν το λιθόκτιστό μας.

Δυόροφο, δεμένο με την πλάτη στα ριζά ενός βράχου, έμαθα τη γεωγραφία ανάποδα μιας και κοιτάζοντας κάτω προς τη θάλασσα και έχοντας πίσω μου το βουνό, θαρρούσα πως έβλεπα το νότο και ας ήταν ο βορράς.

Ξύλινο ταβάνι και κάθε περπάτημα στο πάνω σπίτι προκαλούσε τριγμό στη ραχοκοκκαλιά του άγνωστού μου φόβου. Μόνο μεγάλος πήγα πάνω, το χαμε για καλό, μα πάλιωσε σαν ρούχο αφόρετο βιτρίνας, ο ήλιος και η υγρασία το ξεφλούδισαν και ένας σεισμός του ενενήντα τόσο, το βαψε με κόκκινο σταυρό.

Κυράδες οικοδέσποινες, η γιαγιά και η μητέρα, καθεμιά στο σπιτικό της, βοηθός η μια της άλλης.
Ας πούμε κυρά-άννα τη μητέρα μου, έτσι τη φώναζα από τότε που άρχισα και εγώ να καλώ κόσμο πολύ στο σπίτι, για να ξέρουν πώς να την λένε, ενώ τη γιαγιά νικολίτσα σαν την είδε ο παππούς στα ειδώματα, της είπε πως είχε χείλη βιολετιά και από τότε βιολέτα την εφώναζε, μαζί του και τα παιδιά και εμείς τα εγγόνια.
Η κυρά-άννα και η βιολέτα ήσαν πάντα οι αφανείς ηρωίδες στα γλέντια, οι εργάτριες μέλισσες για να πραγματωθούν οι συνάξεις.

Έφτιαχναν ψωμί απ’ το πρωί, έκαιγαν τον φούρνο και τη γάστρα για φαγητό, γέμιζαν πολλές κοιλιές και έμεναν για φαγητό τελευταίες προσέχοντας και την τελευταία λεπτομέρεια, από τα ποτήρια να μην μένουν άδεια, από τα παιδιά να έχουν τα κομμάτια της αρεσκείας τους, από τα τασάκια να ναι άδεια από γόπες και το σπίτι περιποιημένο στην εντέλεια, άρχιζαν από τα χαράματα με γλυκά και τελείωναν το άλλο βράδυ με το πλύσιμο, το σκούπισμα, την μπουγάδα και το φαγητό της επομένης.

Η γιαγιά διέθετε φούρνο πετρόχτιστο από τον παππού και η κόρη ηλεκτρικό από τον πρώτο μισθό του πατέρα. Αλλαγή στο μέσο, όχι στη μέση, πιασμένη πρίν κατά και μετά και για τις δύο.

Τα φαγιά όχι πολλά, σε ποικιλία, μα πλούσια και φρέσκα από τη λαϊκή και τον μπαχτσέ, κολοκύθι, ντομάτα, μελιτζάνα, μαρούλι, ό,τι ήταν της κάθε εποχής διαθέσιμο.

Τα έξοδα πολλά και η ακαταστασία μεγαλύτερη, αλλά ένα πετυχημένο γλέντι και το χαμόγελο ευχαρίστησης έφτανε για πληρωμή.

Το σπίτι στο χωριό πιο φτωχικό, πιο μικρό ,πιο στέρεο. Με πέτρες πελεκητές και αγκωνάρια από τα γύρω ρέματα και τα φαράγγια, κουβαλημένα όλα με τα γάιδαρο και το μουλάρι. Ο παππούς δεν καταδέχτηκε να χρησιμοποιήσει το άλογο για τόσο σκληρή δουλειά, κάλλιο να το κανε ο ίδιος.

Αυλή και πλατεία χωρίς δεντρί είναι σαν εκκλησιά χωρίς καμπαναριό. Παιδί ακόμα ο παππούς έβλεπε τον πατέρα του να φυτεύει στην άκρη του αλωνιού ένα πλάτανο και ο μικρός τότε εφύτεψε μια μουριά. Άγρια, με μούρες μωβιές, ζαχαρωτές γιομάτες χυμό, που μαύλαγαν τις μύγες από μακριά και που με τον καιρό με γνώση και βοήθεια την μπόλιασε σε ήμερη που έκανε μόνο ίσκιο.

Ξεπέτρισε τον κήπο με τα χέρια του και με τη βοήθεια του αλετριού και έφτιαξε την ξερολιθιά που τώρα συγκρατεί το χώμα της αυλής μη φύγει. Κάθε πέτρα και κάματος, κάθε λάσπη και ιδρώτας μέσα, να θεμελιώνεται ο άνθρωπος με το σπίτι του.

Κάποτε ζαλωνόμασταν τα 20λιτρα πράσινα μπότια νερό και φέρναμε νερό από την κρήνη, με παπούτσια να γλιστράν στη λάσπη και στα βρύα.

Αμαρτία αυτούς τους μαντρότοιχους να σπάσεις για να φέρεις το νερό, αλλά είχαμε σταματήσει από γεννησιμιού να μαστε αναμάρτητοι.


Στο χωριό ο παππούς σαν ανέλαβε το σπίτι του το πατρικό ως εδικό του, με κάποια γραμμάτια αγόρασε το μεγαλύτερο κεφαλοσιδεροκρέββατο που έχω ποτέ του κοιμηθεί, με σούστες να διατρέχουν ακόμα το γέρικο σκελετό του, τον βαμμένο με ντουκόχρωμα λευκό, για να εμποδιστεί η αναπόφευκτη αργή οξείδωση του.

Στο κρεββάτι εκείνο έζησα με την αδερφή μου για χρόνια καλοκαιριού τον μπακογιαννόπουλο και την κινηματογραφική λέσχη της παρασκευής, το κυριακάτικο ελληνικό και την ξένη ταινία μετά το αρνί στο φούρνο, ενώ το θέατρο της δευτέρας στο ραδιόφωνο μας ταξίδευε με εμάς χουχουλιασμένους στο βαθύ βούλιαγμά του.
Οι φωτογραφίες στα κάδρα χρόνο με τον χρόνο πλήθαιναν και οι γαμήλιες και οι βαπτιστικές παραχωρούσαν λίγη από την αίγλη τους και συνέχιζαν το νήμα της ιστορίας με εμάς μεγαλωμένους, σπουδαγμένους, φρεσκοερωτευμένους και πάλι η σειρά με τις γαμήλιες και τις βαπτιστικές.

Η θέα του χωριού πάντα απίστευτη, κανένας δεν θα κτιζε στον κήπο μπροστά μας, εκεί που μάθαμε να φοβόμαστε τα φίδια και τις οχέντρες, να ταΐζουμε στο χέρι τα αδέσποτα και να βοτανίζουμε τα αγριοχόρταρα που δεν έμοιαζαν με βλήτα και με δυόσμο.

Οι καιροί πήραν να αλλάζουν. Κάποιοι έφυγαν, κάποιοι έμειναν, τα σπίτια επίσης.

Το ρεύμα που έφτασε κοντά το ’75, σηματοδότησε την εποχή που οι άνθρωποι θα γέμιζαν τα βράδια τους με περισσότερη σιωπή, όλοι απέναντι από το μαυρόασπρο κουτί.

Το σπίτι στο λόφο εγκαταλείφθηκε για ένα μεγαλύτερο από μπετό, ενώ το πατρικό του παππού έγινε εξοχικό για τα παιδιά και τα εγγόνια, για να δέχεται επισκέψεις όλο το καλοκαίρι και κάποια σαββατοκύριακα το χειμώνα, παρέα στην αυλή με θέα ή στο τζάκι με φωτιά και κρασί, μα πάντα με τσίκνα και ευωδιαστά μαγειρέματα.

Κάτι σαν να λέμε στάση, όχι στάθμευση, εκδρομικές επισκέψεις για να μην χάσουμε την επαφή με το παρελθόν, που στο μέλλον θα φυτεύαμε εκεί τις γλαστρένιες ρίζες μας.

Στο τώρα όμως..

Μέσα στο σταγονοαυτοκίνητο στριμωγμένοι με ταψιά, τηγάνια και φόρμες, αλεύρια και τυριά, κιμά και ζαρζαβατικά, κιθάρα της παρέας, γίγαντες στο φούρνο ψημένους και ημίγλυκο δυό μπουκάλια πήραμε το δρόμο του βουνού.
Το χωριό πάντα εκεί, είκοσι λεπτά από την πάτρα, αγκυρωμένο στα 700 μέτρα υψόμετρο να αγναντεύει ναύπακτο, μεσολόγγι και κεφαλονιά, χτισμένο ημικυκλικά, γύρω από το λόφο του ναού, του προφήτη ηλία, με το νεκροταφείο και το κάστρο του.

Σαν έρθεις μη θαρρείς πως θα δείς τίποτα επάλξεις, μα το χάλασμα από μόνο του σε συνδυασμό με παιδικές μνημες, βράδια απόσπερα και κρωξίματα αινιγματικά έφταναν για να ξετυλιχθεί ένα μυστήριο και μια ομίχλη που κανένας ήλιος δεν θα διέλυε.

Η μέρα απίστευτη, ζεστή, φωτεινή, γλυκειά, ξεμυαλίστρα. Το τηλέφωνο να καίει το αυτί από τις προτάσεις, τις προσκλήσεις, τις ανεπιθύμητες ακυρώσεις, τις πιέσεις και τις λύσεις για όσους ήταν να συνοδεύσουν ένα σαββατοκύριακο ονειρεμένο.

Η χαρά είναι μια πίτα που όσο και αν την κόψεις, σε φέτες πλατιές όσο ένα χαμόγελο, πάντα φτάνει για να χορτάσουν όλοι και ακόμα να περισσέψει.

Από τους 14 απομείναμε οι μισοί καταφατικοί, πώς να δελεάσεις κάποιον να παραβγείτε στο τρέξιμο, σαν παίζει ακόμα κρυφτούλι με την ευτυχία.

Το φιλικό ζευγάρι από αθήνα δεν είπε όχι, η σταρένια, λεπτόξανθη ως καλαμίς μεγαλωμένη στην αγγλία και ο δρακουμέλ λαικοεπαρχιώτης των βορείων προαστίων, με όρεξη πακμαν κίνησαν μετά τις δουλειές τους να μας βρούν.
Πήραν το τουτού για πάτρα, έκαναν λάθος στην παράκαμψη για τρίπολη, καθόλου δεν με παραξένεψε, σε δυόμιση ώρες ήταν στο χωριό.

Ο δηρμύτης με την καθηρένια και τον αμιανό θα έφταναν σε 2 ώρες, δηλαδή 3 επειδή έχασαν το βουνό, περίπου, γιατί ο πρώτος είχε ξαναέρθει και τους οδηγούσε. Νο προμπλέμο, εκτός του ότι μας βρήκαν σχεδόν σουρωμένους και τα φαγιά λεηλατημένα. Σου ξαναλέω πως περάσαμε καλά και βάλε.

Το μεγάλο πρόβλημα και μοναδικό ήταν το ρέμα. Όχι το φαράγγι παραπέρα με τα έλατα και τα σχίνα, το ρέμα της δεης, γιατί είχα κανονίσει να ψήσω τα κεφτεδάκια στο τηγάνι, ενώ τα λαχανικά και κάποια μπιφτέκια στο γκρίλ που μας είχαν φέρει δώρο. Η παρθενική του ψησιά θα ήταν αυτή και δεν θα ευοδωνόταν σήμερα.

Τηλέφωνο στους συγγενείς το μεσημέρι που φτάσαμε, ρητή η διαβεβαίωση, το ρέμα πληρωμένο. Έπρεπε να πειράξω τους διακόπτες και την ασφάλεια. Ο πίνακας αντιδρούσε στις ενέργειές μου όσο και μια πετυχημένη απονεύρωση που κανα πέρσι.
Τζίφος.

Η παταγώδης αποτυχία θα έπαιρνε αμπάριζα και κείνους που ταξίδευαν από μακρυά.

Τηλέφωνο στις πληροφορίες. Τηλέφωνο στη δεη. Αυτόματο μήνυμα, οι βλάβες εξυπηρετούνται μόνο τις εργάσιμες ώρες και μέρες.

Ο κιμάς και τα τυριά, τα μανιτάρια και το ζεστό κρασί ζητούσαν όλα τη σκοτεινιά ενός ψυχρού ψυγείου και το δικό μας ήδη μύριζε κλεισούρα και αρχομενη εξάπλωση μυκήτων από την διακοπή του ρεύματος εδώ και μέρες.

Οι γείτονες να έχουν ρεύμα, άρα δεν ήταν γενική διακοπή, αν και πριν από μια εβδομάδα είχαν κάνει έργα και άλλαξαν κολώνες. Μάλλον κάποιος είχε κάνει κάποια αυτοερωτική πράξη-περιφραστικώς-.

Εγώ κάτι μεταξύ μαρμαρωμένου βασιλιά για να μην τρομάξω την κερασομαλλούσα και του σκεπτικού του ροντέν, για να βρώ μια λύση. Η προφανής ήταν να μεταφέρουμε την όλη φάση στο σπίτι στην πόλη, πράγμα που δεν με ενθουσίαζε περισσότερο από ρέγγα για πασχαλινό πιάτο.

Η κερασομαλλούσα μου σαν να ξερε καλύτερα, αντίς να πελαγώσει, πήγε κατευθείαν σε ότι ήξερε καλύτερα από παιδί, τη φωτιά.
Γόνος γονέων κυνηγού και ηπειρώτισσας, μεγαλωμένη σε μεγάλα τζάκια ήξερε τα τερτίπια της φωτιάς και πώς να την καθυποτάζει.

Κούτσουρα, μουρόκλαδα ξεραμένα και ψιλοχόρταρα και σε μερικά λεπτά μια μεγαλειώδης φλόγα έκαψε τους ενδοιασμούς μου και είπαμε να το συνεχίσουμε εκεί όπου το προορίζαμε.

Έπλυνε τα ζαρζαβατικά στη βρύση που βλεπε τη θέα και πήρα να ζυμώνω εγώ το μείγμα.

Δυόσμοιρος και σκόρδιο, κρόμμυο και πεπεριά, ορίγκανο, φρεσκοβούτυρο, κεφαλότυρο, δυόμισι κιλά κιμάς και μια φρατζόλα άρτος τα βασικά υλικά, φώς, νερό, αέρας και θύμησες από την άλλη, ο πατέρας , ο παππούς, η κυρα-άννα, η βιολέτα, τα γλέντια, το Panasonic, το σπίτι, το τρίξιμο, το καζάνι και τα λιόπανα και πάντα ένα κλαρίνο να παίζει στο αυτί μου, αρχίνισα το πλάσιμο, το ζύμωμα.

Σαν αγαπάς αυτό που κάνεις και αγαπάς εσέ και αυτούς που στο δώρο σου αποδέκτες θα βρεθούν, δεν γίνεται να λαθέψεις, μα και αν αυτό συμβεί, η αγάπη η περίσσεια θα καλύψει όλες τις άλλες μικρές ατέλειες, σαν την αγγάλη μάνας.
Πλήθος οι μπάλες, χορταστικές, εξήντα στον αριθμό, μεγάλοι, αφράτοι, με άστιφτο το ψωμί από το νερό μουλιασμένο, μια σκάφη γιομάτη πρωτείνη και νοστιμάδα.
Κάηκε η σχάρα που θα τους έψηνε, τρίφτηκε με λεμόνι, με σύρμα και βούρτσα και πάλι κάψιμο και πάλι το λεμόνισμα και έτοιμη στο τριπόδι.



Τα κούτσουρα γένναγαν κάρβουνα λαμποκοπούντα και σπίθες τριβέλιζαν σε κάθε προσπάθεια να ξεκλεφτούν και άλλα.



Η κερασομαλλούσα καταπιάστηκε με το πετρογκάζ και οι ανασκολοπισμένες πιπεριές με τυρί άρχισαν να τσιτσιρίζουν, ως είναι γνωστό τοις πάση πως το γκάζι κάνει το καλύτερο τηγάνισμα

Η σταρένια καταενθουσιάστηκε και ζήτησε αμέσως δουλειά, κάπου να βοηθήσει.
Τα περισσότερα είχαν ήδη γίνει, το ψωμί ήδη ζυμωμένο, το μπριάμ έτοιμο για το φούρνο, τα μελιτζανοκολόκυθα ήδη ζεστά και οι μπατάτες τώρα θα ξεροτηγανίζονταν.

Εκεί που ήταν να ρθουνε πολλοί και μείναμε λίγοι, δεν πείραζε, άφησα τον πακμαν να παίξει μόνος του το παιχνίδι του, συνεχώς το στόμα του μπουκωμένο και η σταρένια από ξωπίσω.

Δείξε μου το φίλο σου να σου πώ ποιος είσαι, έλεγε η παροιμία και βάλθηκαν οι δυό τους να την αποδείξουν.

Η στάθμη του μπιφτεκεδοδοχείου άρχισε να κατεβαίνει πρίν ακόμα να στρωθεί το τραπέζι, που με τη φόρα που είχαμε, δεν στρώθηκε ποτές, τα φάγαμε όλα σχεδόν τσιμπώντας

Ζήτησε και ο δρακουμέλ εργασία και τον άφησα με τις πατάτες για να τον βρώ με το στόμα μπουκωμένο και τα μπιφτεκοστρουμφάκια μειωμένα κατά πεντάδα.



Μέχρι το βράδυ δεν θα μενε ψιχίο. Οι μποτίλιες άδειαζαν δραματικά γρήγορα και τα χαζοχαμόγελα στεφάνωναν τις ακούραστες γνάθους.


Πέρασε ένας γνωστός από τα παλιά, για ένα λεπτό κάθισε δυό ώρες, το δοχείο έπιασε μέση και πιο κάτω και το τζατζίκι έδωσε ρέστα με τις κριτσανιστές πατάτες

Οι γίγαντες περίμεναν υπομονετικά να τελειώσουν τα διπλανά πιάτα για να δεχτούν επίθεση.


Έπαιρνε να νυχτώνει και οι τελευταίοι έφτασαν στο ακριανό σπίτι του χωριού, ο δηρμύτης που τραγουδούσε ωραία, η καθηρένια ομορφογυναίκα του αμιανού και το τριχορδάκι



Στο πιάτο της φορμαέλας που βγήκε εκείνη τη στιγμή δόθηκαν επικές μάχες με απολογισμό μερικά στραβωμένα πιρούνια με πολλά χαμόγελα mastercard από τους τυχερούς που πρόλαβαν.


Η βλάβη είχε ήδη φτιαχτεί, ένα κλιμάκιο της δεή διόρθωσε εκέινο τον φωστήρα που συνέδεσε το ένα από τα δύο καλώδια με το ουδέτερο. Είχαμε μείνει 7 ώρες χωρίς ρεύμα. Δεν πάθαμε τίποτα. Φάγαμε λίγη κάπνα παραπάνω και τα κεριά ήδη φώτιζαν τον τόπο.


Ο αμιανός σαν βρέθηκε κοντά στους μπιφτεκέδες έκανε ένα μικρό ντού και ο δηρμύτης αποτελείωσε το σκηνικό.
Τα ψωμιά στη θράκα. Ο φούρνος ήθελε κάψιμο μιας μέρας για να μην διαλυθεί πλακώνοντας τα φαγούδια μας, άρα..
Αυτό το τζάκι είναι που έψησε όλες μας τις λιχουδιές και μας κράτησε συντροφιά, φώς και ζέστη για το βράδυ, μιας και η κατεβασιά του βουνού είναι δριμεία από κάποια ώρα και μετά.

Ένα βράδυ όλο τραγούδι με κιθάρα και τρίχορδο, ύπνος για τους δύο που έμειναν στο κεφαλοκρέββατο και εμάς στρωματσάδα απέναντι στη θράκα.


Η κερασομαλλούσα μπορούσε και ήθελε να αναλάβει αποκλειστικά τη φωτιά και έτσι έγινε, μπορεί βεβαια να την αναγκασε ο βαρύς μου ύπνος. Η ζέστα κρατήθηκε ως τα νωρίς το πρωί. Ξυπνητός από την καμπάνα της εκκλησίας.
Πρωινός και ρέσκος, βουρ για πρωινό.

Τηγανιούδες με μαύρο αλεύρι και κάποια φουντουκόπαστα, σκέτη αηδία..
πάλι καλά που δεν έμεινε καμία για δείγμα



Κάπου σε ένα βαζάκι βρήκα λίγα τουτουμάκια και τα κοκκίνησα για μεσημεριανό με φρέσκιες ντομάτες και ντοματοπελτέ.
Στο τζάκι. Και ας είχαμε ρέμα. Και ας ήταν όλοι χορτάτοι από τις τηγανιούδες και τα χθεσινά, δύο πιάτα και όλοι έφαγαν, ακόμα και οι κοπελιές.
Μύριζε το χνώτο μας χορτασίλα και ξεθυμασμένη ημίγλυκη αλκοόλη. Τα σώματα ξεκουρασμένα, κανένα ρολόι δεν έδειχνε την ώρα της πεθυμιάς μας, λες και αν κάποια στιγμή αργότερα αν δεν φεύγαμε από κεί, κανένας γεροχρόνος δεν θα βγαζε το καρφί από το καντράν του ρολογιού του, να συνεχιστει η μέρα.
Μιλάω για πραγματική ευτυχία , αν δεν το χεις καταλάβει, εκείνη την παιδική, που δεν γνωρά υποχρεώσες, που κοιτά μόνο να φά, να παίξει και να κοιμηθεί.

Σου είπα πως ένα τραπέζωμα είναι τέλειο σαν έχεις να προσφέρεις από όλα. Οι καιφέδες σε κατσαρόλι, γιατί μπρίκι δεν τους χώραγε, ούτε είχαμε άπειρο χρόνο για ψιλοπράγματα, ζούσαμε την ευτυχία.
Δεν ήσουν, δεν ξεύρεις, σου λέγω να μάθεις, όταν βρεθείς σ’ αυτό το μέρος.


Το φρούτο σου, ώριμη αλυκή σάρκα, εσύ θα σηκώσεις το χέρι για να πιάσεις, ότι έχει μεγαλύτερη γλύκα απ των άλλων φτασμένα.

Ένα ονειρεμένο, παραμυθικό σχεδόν σαββατοκύριακο, το δώρο όλων σ’ όλους.


Το ξυλόσπιτο και το τραπέζι όπου δειπνίσαμε.

Το φρέσκο βούτυρο


Ο πλάτανος του παππού


Κερασομαλλούσα, δρακουμέλ και σταρένια , η τριουρία.

Το σπίτι από την απέναντι πλάκα, με βιολέτα
και χωρίς


Το ημίγλυκο
Αν μου ζητούσες να περιγράψω τις μαζώξεις μας, δεν θα λεγα κάτι, απλά θα σου δειχνα.

Όποιος δεν ήρθε έχασε
και όποιος ήπιε και έφαγε δεν ήταν να ξεχάσει.

Με ρώτησε ο αμιανός για τους κεφτέδες, τι είχαν και ήσαν τόσο νόστιμοι ή το ψωμί ή οι γίγαντες, τα τηγανιτά και η φορμαέλλα.

Πολλά μικρά συστατικά, τα εν πολλοίς μυστικά σεντουκισμένα, στην καρδιά και στο μυαλό του καθενός,
οι προθέσες
για όσα ήμασταν παιδιά και άξιζαν,
για όσους βλέπουν και καμαρώνουν,
για τα ευχαριστώ που δεν ειπώθηκαν,
για το σκούντηγμα στον ώμο
και τα ευχαριστημένα μάτια.

Ευτυχία φίλε μου είχαν μέσα.

η παρέα τραγουδά το πρώτο φθινόπωρο (κλίκ εδώ και κλείσιμο του Play της μουσικής παραπάνω)