μια όνειρος δίχως κεράσια

Κλείνω τα μάτια, μαζεύω τα υλικά μου, οι βοηθοί θα δουλέψουν και σήμερα υπερωρίες.

Εργοτάξιο το μαξιλάρι, κόσμοι θα στηθούν πάνω και κάτωθέ του, με λίγο σάλιο στην άκρη των χειλιών κρεμασμένο, σαν μια άγκυρα για να μην απογειωθεί το σώμα.

Απλώνω τα χέρια ανοιχτά σε στάση παράδοσης και τα πόδια ακουμπούν το ένα στο άλλο σε στάση αντοχής, σαν υποστηλώνοντας παλιά μπαλκόνια και ο νούς μέσα απ τα κλειστά πατζούρια ζωγραφίζει το φώς στους τοίχους αι τα αντικείμενα.

Το σεντόνι σκεπή γα το σώμα, να το προστατεύει σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, σαν τα παλιά αρχοντικά που προστατεύονται έτσι από τη σκόνη, καθρέφτες, ντιβάνια και πολυθρόνες σκεπασμένες, που άμα τη αφίξη του κατόχου, αποληθαργούν από το βλεφάρινο πέπλο.

Το κρεβάτι τρίζει σε κάθε στροφή και σε κάθε του σώματος στροφή να μάτια έχουν ήδη σφιχτεί δύο φορές μια αποφεύγοντας ότι είδαν και άλλη μια ανοίγοντας διάπλατα για ότι πρόκειται να δούν, σε κάθε αβαρές και μετεωριζόμενο βήμα, σε κάθε πτήση ανάμεσα σε δέντρα ψηλά και κατακόρυφους λόφους, μέσα στο νερό και σε ξέμπλεκα μαλλιά, σε ακίνδυνους ήλιους και τρυφερά χιόνια, καθώς το φώς κυλάει ασκέδαστο και σε χρώμα πηχτό κορεσμένο τριγύρω από τα εμπόδια.

Ο αέρας θροΐζει τα πρόσωπα που κρέμονται από τα κλαδιά σαν φύλλα, επίπεδα πρόσωπα, φωτογραφίες του νού που διαθέτουν μόνο μάτια, που ζητιανεύουν ένα τι του χρόνου σου παραπάνω από κει μέσα για να λεφτερωθούν κι εσύ θυμάσαι πως χάιδευες κάθε σώμα σαν λυχνάρι μαγεμένο προκειμένου να γλυτωθεί του καθενός η καταδικασμένη φύση.

Στο χώμα πέτρες δεν υπάρχουν, μόνο τελείες και τα μονοπάτια είναι καλοσχηματισμένα σαν τα διάκενα του τετραδίων των μπλέ γραμμών, σιδηροδρόμοι που μεταφέρουν συναισθήματα απροσδιόριστα, σαν τις άναρθρες κραυγές που τόσο μπορείς να καταλάβεις τι ήθελαν να πούν.

Τα πουλιά κρατούν στη ράχη τους ανοιχτές περισπωμένες στο βάθος του ορίζοντα όταν προσεγγίζουν της λίμνης τα νερά βλέπεις τα πόδια τους υπογεγραμμένες δοτικές, σαν τις αγκαλιές που δεν αρνήθηκες να πάρεις και να δώσεις, σε φίλους, ερωμένες και παιδιά, γιατί τίποτα δεν καρπίζει όσο σε αγκαλιά, απ το νερό το νούφαρο, από το χώμα ο σπόρος, από τη στάλα η βροχή και από των ανθρώπων το φιλί.

Οι άνθρωποι ήταν λιγοστοί, οι μόνοι σαν τα μπαλόνια ανέβαιναν στον ουρανό καλύτερα για να ψάχνουν, να βλέπουν , να ρωτούν για ένα χέρι να πιαστούν κι ύστερα να κάτσουν κάτω, άνθρωποι ξαπλωτοί σαν σχήμα οξύμωρο, μα ο λογοτέχνης ήξερε και είπε άνθρωποι που κοιτάζουν ψηλά, ουχί μακρυά, γιατί ο έρωτας κοιτάει ταβάνι και ουρανό ή τον σκεπάζουν τέτοια.

Τα ζώα δεν είχαν μάθει τον αλληλοσπαραγμό και του ιδεατού ο κόσμος δεν γνώριζε αλυσίδες, τις τροφικές ή τις ατσάλινες, οι πάντες δένονταν με τα μάτια, γένονταν ή δίνονταν, το ίδιο πράγμα ήταν εκεί, που δεν υπήρχε αποφορά και όλα ήταν γλυκά σαν μέλι.

Έκανα το γύρο του βουνού, τον γύρο κεινου του κόσμου, επήγα δεξιά και αριστερά, έψαξα πάνω κάτω, μα δεν σε βρήκα πουθενά και ξύπνησα τρομαγμένος.
Δυό νόστιμα κεράσια χείλη στο απέναντι πρόσωπο και η ψυχή στη θέση της.

Αν είναι να είμαστε μαζί, χάρισμα τους ο κόσμος τούτος, παίρνω σφουγγάρι και νερό και αύριο φτιάχνω άλλον, όπου θα πλέουμε αντάμα κι ας είναι οι λιακάδες λιγοστές και άγονος ο μείζον χρόνος γιατί

όπως λέει ο ποιητής

Κι είναι λέω ο παράδεισος αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί.

Κάπου υπάρχει ένα κορίτσι με ένα λάσο

Κάπου υπάρχει ένα κορίτσι με ένα λάσο στο χέρι που ψάχνει ένα αγόρι να πιάσει και μαζί του να δεθεί.

Αγαπά όποιον της δείχνει καλοσύνη και όποιον της επιστρέφει τα φιλιά μετά το ποδοκύλισμα των κορμιών, σαν εκείνο το μούργο που ξάπλωνε στου κάθε περαστικού το πόδι, ζητιανεύοντας ένα χάδι, παίρνοντας κλωτσιές, σκουντήγματα και έξαποδώ.

Δεν έχει φτερά, κανένας δεν της είπε πως όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν, τα δικά της ατρόφησαν της αυτοπεποίθησης και έμειναν μόνο του μυαλού, να κάνει ταξίδια και όνειρα, εκεί που οι μόνοι άνθρωποι αγοράζουν στον εαυτό τους δώρα χωρίς των άλλων τον οίκτο.

Δεν γιορτάζει τις μέρες των ερωτευμένων με μπουκέτα, παρά αγοράζει βιβλία και στα γενέθλιά της το τηλέφωνο και ας μένει ανοικτό συνεχώς, είναι πιο βουβό από κομμένο καλώδιο.

Το σώμα της πλεούμενο για μικρά ταξίδια, ένα ταξί της τεστοστερόνης της εφηβείας στον ανδρισμό, ένα παυσίπονο για παντρεμένους, μια μάνα για μεγάλα παιδιά και ένας σάκκος του μπόξ για αδιέξοδες και μπερδεμένες ψυχολογίες.

Μια κοπέλα χαμένη στο πέλαγος, τριγύρω της ο κόσμος της συντρίμμια και αυτή να ψάχνει ένα χέρι να πιαστεί, ένα σωσίβιο, μια σανίδα σωτηρίας, μα το χέρι να την σπρώχνει πιο βαθιά για να φανεί ένα Εγώ, τα διαθέσιμα σωσίβια είναι για δύο με όρκους, νόμους και συμβάσεις φουσκωμένα, ενώ οι σανίδες να μην αντέχουν ούτε το δικό τους βάρος.

Θέλει ότι θέλουν όλοι οι γυμνοί, ένα σώμα να ντυθεί, μα δεν δέχεται να πάρει φορεσιά που δεν της ανήκει, ρούχο δανεικό σαν αναπτήρα, για να καεί μια δυό φορές και τέρμα. Θέλει κερί λαμπάδα τριγύρω από το φυτίλι της να την σφιχταγκαλιάζει και να καίγονται μαζί, ως το τέρμα.

Μια κοπελιά είναι έτοιμη για έρωτα, όχι καταστροφικό και μοιραίο, έζησε αρκετές αναποδιές και έχει ανάγκη τη νηνεμία του ορίζοντα, μια σκέπη γερή για τις καταιγίδες και ένα ατσάλινο κάβο για το καραβόσκοινό της.

Ξέρει πως δεν είναι κοπέλα των περιοδικών, μα θα θελε να ζήσει σαν βιβλίου ηρωίδα, όχι μαλθακή σαν αυτές που κοιμούνται και περιμένουν, μα σαν εκείνες που φορούν σιδερένια παπούτσια και σε δοκιμασίες μπαίνουν για να βρούνε τον πλανεμένο καλό τους.

Ξέρει πως είναι να ξαπλώνουν δύο και να ξυπνάει μόνη, ξέρει πως το μόνο που προδίδει του άλλου την παρουσία είναι το δεύτερο ποτήρι κρασιού στο πάσσο, το σηκωμένο της τουαλέτας κάθισμα και το άρωμα μιας ανδρικής κολώνιας στα σεντόνια ποτισμένο με ιδρώτα.
Αχ, γιατί οι άντρες να ναι πιο φοβισμένα πουλιά και από μπεκάτσες μπροστά στην απειλή της οδοντόβουρτσας στο ποτηράκι του καθρέφτη.

Τριχωτές πλάτες, κρεμασμένα προγούλια, πρώιμη αλωπεκία και γκρίζοι κρόταφοι που δεν μοιάζουν στον ηθοποιό με το μαρτίνι, φανέλες μινέρβα και τζίν με νούμερο που προδίδει τα χρόνια τους και αντί για εστιατόριο παραγγελία πίτσα, η μυρωδιά του ξυνισμένου ιδρώτα και του πολυφορεμένου παπουτσιού είναι οι μνηστήρες που περιστασιακά την πολιορκούν και αυτή ξαπλώνει το σώμα της έπαθλό τους στο βωμό, τρέφοντας μάταιη πίστη.

Οι μέρες στη δουλειά να κυλούνε δίχως χρώμα, η διαδοχή τους να διακόπτεται από κάποια κολλώδη μεσημέρια, από κάποια θλιβερά απογεύματα με συγγενείς ή μπροστά από μια αδιάφορη τηλεοραση και συμβατικούς καφέδες με φίλους που θέλουν να πούν παρά να ακούσουν, που τόσο ιντριγκάρεσαι να τους απαντήσεις ζοφερά όταν τυπικά σε ρωτάνε πως τα περνάς για να τους καταρρακώσεις την αίσθηση ασφάλειας που έχουν χτίσει, απέναντί σου, αποδιοπομπαία μου κατσίκα.

Σε ποιόν να εκμυστηρευτείς πως περισσότερη συντροφιά σου κρατάει ο πλαστικός σου ηδονιστής με τις μπαταρίες και πως θα θελες και εσύ σε κάποιον μπροστά να φορέσεις παρά να βγάλεις τα καλά σου εσώρουχα, πως στην ντουλάπα σου μαζί με κάποια όνειρα θα μείνουν καταδικασμένα κλεισμένα στη ζελατίνα του καθαριστηρίου τα ανάλαφρα φορέματα που αγόραζες με την γλυκειά προσμονή μιας νέας μέρας που ποτέ δεν ξημέρωσε.

Κοιμάσαι με δυό μαξιλάρια, το ένα στο προσκέφαλο και το άλλο αγκαλιά, γιατί είναι βαρύ να κοιμάσαι και να ξυπνάς περισσότερο άδεια, μια προσποίηση στον εαυτό σου δεν βλάφτει, αυτό λες και πλέον το πιστεύεις περισσότερο από την ελπίδα που κάποτε έλεγε πως οι άνθρωποι κάποια στιγμή βρίσκουν το ταίρι του, γαμημένα ψέματα λόγια, που πήρατε κόσμο στο λαιμό σας.

Οι κοπέλες που μαζί μεγαλώνατε γίναν γυναίκες και συχνάζουν στην πλατεία, στα πάρκα και στο σούπερμάρκετ με τα καρότσια και τα σάββατα στους παιδοτόπους, για να ξαναφτιάξουν τους σπασμένους κύκλους των γονιών, παρά για το παιχνίδι των μικρών. Κι εσύ; Στην απέξω, σαν μιαρή, σαν μολυσματική ασθένεια αντιμετωπίζουν τη μοναξιά σου με αποστροφή, σαν να μην υπάρχεις, σαν να μην πέρασες την πίστα, σαν να έμεινες στου πάκμαν τους πλάγιους διαδρόμους στο σκοτάδι παγιδευμένη.

Γελάς στα μικρά παιδιά και χαιρετάς με λύπη κάθε κλείσιμο του βιολογικού σου μήνα, σαν μια πιθανότητα που δεν είχε ελπίδες στατιστικές να μετουσιωθεί σε επιτυχία, γιατί οι επιβαίνοντες του σώματός σου πάντα ζυγίζουν την εκτόνωση με τον τρόμο των υποθετικών τους ευθυνών αν όλα πήγαιναν κατ ευχήν ή καταδιαόλου και παίρνανε προφυλάξεις.

Σε έχω δεί να περνάς από τα καλοκαιρινά καφέ μην δείς και εσύ κάποιο γνωστό και να διέρχεσαι για να καθίσεις στο παγκάκι απέναντι στη θάλασσα με ένα βιβλίο απέναντι, ανάμεσα σε επίδοξους ψαράδες, που φαντάζονται τη νύχτα τους μέσα στα βογγητά σου, αλλά εσύ έχεις μόνο μια τρομαχτικά άδεια αγκαλιά ανάγκη και γρήγορα μαζεύουν τα σύνεργά τους και εξαφανίζονται.

Κάπου υπάρχει ένα κορίτσι με ένα λάσο στο λαιμό και οι περίοικοι είπαν πως δεν κατάλαβαν τον λόγο.

η φωτό είναι απο τους αγγέλους της μάρως γαλάνη

Σταματάς ποτέ να νιώθεις μόνη;

Η ανάσα δεν θέλει σκέψη, κανένας δεν πέθανε επειδή κράτησε την αναπνοή του, μπορεί να σάπισαν μέσα του τα λόγια που δεν είπε ή το κρασί να του δηλητηρίασε το αίμα και ο καπνός τα πνευμόνια, γιατί προσπαθούσε κάνοντας κακό στον εαυτό κάποιον-α κάτι να εκδικηθεί.

Η ζωή είναι ένα κοντό ταξίδι που μακραίνει όσο μακρύτερα φτάνει η σκέψη, τα πόδια αεικίνητα έμβολα και το στόμα ασθμαίνον φουγάρο, χωρίς το σκοπό ένα ακυβέρνητο πλοίο που πιο πιθανά φλερτάρει με το χαμό παρά με τον ελλιμενισμό.

Τα ντεπόν να μην μπορούν να κρατήσουν τις ημικρανίες μακριά και τα βάλιουμ να μην μπορούν να καταφέρουν τον μορφέα να ξαπλώσει δίπλαθε τους, τα μάτια πάντα κρυμμένα πίσω από γυαλιά και οι γύφτισσες να μην ζυγώνουν να πούνε μοίρα στο άδειο χέρι.

Κυοφορείς εκρήξεις που δεν θα τις νιώσει κανείς, τα δάκρυά σου δεν θα ποτίσουν άλλων στέρνα, τα λόγια σου μονόλογοι στα αυτιά σου που δεν θα επαναληφθούν και το βαθούλωμα στο στρώμα σου θα ναι πάντα στο κέντρο.

Πιο άστοχη από σένα στη ζωή δεν γνώριζα, σημάδευες πάντα πιο ψηλά απ’ τους ανθρώπους, κύκλοι και βέλη, τόξα και σκαλιστές καρδιές δεν σου παν τίποτα, εσύ λάτρευες τις λυπητερές ταινίες, που μένει ο ήρωας δίχως παρόν και ο κόσμος χωρίς μέλλον, έβλεπες σε γλάστρες δέντρα και σε ξερόβραχους φύτευες ελπίδες, δεν σου πε βέβαια κανείς πως δεν υπάρχουνε αισθήματα μπονσάι, μόνο άνθρωποι κυρτωμένοι από τον κάματο που ακόμα και ο χάροντας αγριεύεται να τους πάρει δοκιμάζοντας τις αντοχές τους.

Κουβαλάς ένα απύθμενο κενό και τα ποτήρια που καταπίνεις δεν βρίσκουν πάτο, μόνο τα λόγια που έμαθες να ξεκοκκαλίζεις αγκυλώνονται στα βάθη σου και φτιάχνουν ιστούς που δίνουν θρόισμα σε κάθε λέξη σου σαν επιθανάτιου ρόγχου και οι χαρές ανασκουμπώνονται στα διπλανά τραπέζια, πριν φύγουν κοιτώντας σε με λύπη και με φόβο.

Θυμάμαι κάποτε που έκλαιγες βουβά με ορθάνοιχτη την πόρτα, τα μάτια ψηλά, τα χέρια ριχτά, ανάμεσα των ποδιών σου. Σαν τι να τρέχει, ρώτησα, δεν ήσουν πληγωμένη, τουλάχιστον επιφανειακά, κάποιες πληγές μου είπες τρέχουν υγρασίες και έβλεπες τα πράγματα παραμορφωτικά πίσω από τους καταρράκτες σου.
Στο πάτωμα ξεκοιλιασμένο ένα τετράδιο με μια κατάμαυρη γραμμή, έγραψες μάλλον και ξανάγραψες το ίδιο πράγμα, πόσομουλείπεις, χωρίς να αλλάζεις τη γραμμή στη γραφομηχανή σου, το χαρτί στο τέλος σώθηκε από το πολύ χτύπημα και μελάνι, μαύρισε, τρύπησε και έχασκε στα πόδια σου σαν νικημένο σαλάχι.

Είχες δεχτεί πολλά τσιμπήματα και κάποια θανάσιμα δαγκώματα από βιβλία και τα αντιμετώπιζες με του φακίρη το θάρρος, χωρίς φλογέρα, κοιτώντας τα από ‘να μάκρος σταθερό στα μάτια, έτοιμη να τραβηχτείς ή να τα κλείσεις, γράμμα το γράμμα, λέξη τη λέξη, η ετοιμότητα σου χάρισε δυο μαύρα μισοφέγγαρα στα μάτι και μια σκοτεινή πανσέληνο εκεί που κοιμάται η δύναμη, κάτω απ το στήθος.

Νόμιζα πως κοιμήθηκες κάποια στιγμή και είπα να πλύνω τα πιάτα, μα καθώς τα μάζευα σπαρμένα θραύσματα από το πάτωμα, σε είδα να ξαναγίνεσαι παιδί, να φέρνεις τα γόνατα στο μέτωπο και να φαρδαίνουν πάνω σου τα ρούχα, να αναρριγάς σε ατομικές σεισμικές ακολουθίες και να συστέλλεσαι σαν πρωτοχρονιάτικο μπαλόνι, έως ξεφουσκώματος, που κατακάθεται κουρασμένο δίχως ήλιο, χωρίς αντοχές, χρησιμότητα και άλλη πολυτιμάδα, εξόν του γυαλιστερού του ντύματος.

Η ζωή έκανε κάποιες προσπάθειες από μέσα σου να σηκωθεί, ανέπνεαν τα πνευμόνια τόσην ώρα υποτονικά και τα γόνατα βάλθηκαν να στηρίξουν το βάρος του κόσμου σε ένα κεφάλι, ενός αστεριού λίγο πρίν την έκρηξη, λίγο πριν την λάμψη, αφού είχαν αποσωθεί οι σάρκες και οι αντοχές του κάτω από το ίδιο το απίστευτό του βάρος, μπορεί και βάθος, δεν ξέρω να σας πώ.


Τι μπορώ να κάνω;
Να φύγεις
Κι εσύ;
Θα υπάρχω
Για πόσο;
Για όσο
Απ τη στιγμή που σε συνάντησα έγινες η ευθύνη μου.
Κανενός δεν θέλω την ευθύνη, του γλυτωμού ή του χαμού, δικά μου τα ρέστα και τα δανεικά.
Τι να σου φέρω;
Μοναξιά
Έχεις μπόλικη
Μη μου στερείς την όλη
Γιατί είσαι τόσο μόνη;

Κοίταξε τον καθρέφτη. Πες μου τι βλέπεις. Άσε μη λες. Δεν λές. Δεν βλέπεις. Δεν με βλέπεις. Πως να υπάρχεις σαν δεν αγαπιέσαι;

Είχα πολλά να της πώ, μα τίποτα σπουδαίο, η σιωπή στις μεγάλες στιγμές είναι τιμή και λόγος.
Φεύγοντας άπλωσα το χέρι και της πήρα τη φωτογραφική και ένα βιβλίο, άφησα την πόρτα ανοιχτή και πήρα να περπατάω.

Κάποτε έφτασα στη θάλασσα, ό ήλιος μου έκαιγε τα μάτια. Διάβασα στα περιθώρια τις λύσεις και τα αμάγια, τα λόγια και τα ξόρκια που κλείδωναν τις λέξεις και τα αισθήματα μέσα σε ποιήματα και γράμματα και για την αγκαλιά που όποιος στερείται ψάχνει.

Στην πρώτη εικόνα της φωτογραφικής κατάλαβα πως τράβαγε την απουσία, όμορφα κάδρα, αλλά κενά και δίχως θέμα, ένα θέμα μάλλον αυτονόητο στα μάτια της, αποσκισμένο σαν εικόνα από την πραγματικότητα, σαν επιζωγραφισμένη καρτ ποστάλ, σαν διπλοέκθεσης διαφορετικών εικόνων πάντρεμα, σαν κολλάζ της σκέψης.

Δεν μου τα ζήτησε ποτέ, άφησε το σπίτι που κατοικούσε, κανείς δεν έμαθε πως χάθηκε, τους τρελούς και τους ονειροπόλους οι άνθρωποι τους θεωρούν κομήτες, τους βλέπουν , τους δείχνουν και γελούν, κανείς δεν πάει κοντά τους, βλέπουν στο πλάι να έρχονται και την κόμη τους σαν φεύγουν, μα τα μάτια, αυτά τα μάτια τα καντάρια πάγο γεμάτα κανένας δεν τα βλέπει, γιατί σε μαρμαρώνουν με το μικρόβιο της τόσης μοναξιάς.

μη μετακινείτε μοναξιές, μόνο ελπίδες

Κάποτε έφευγα για να γνωρίσω, να γεμίσω τον σάκκο μου μαγεία, βότσαλα, εικόνες, ήχους και λέξες.
τώρα πάω για να αδειάσω, δεν έχω άλλα σακκιά αδειανά, αυτά που έχω είναι παλιά και χωρούν μόνο όσα τους λείπουν, πάω να χαθώ σε μια θάλασσογραμμή, να ξυπνάω και να τηράω κάτι που δεν έχω ματαδεί.
Δεν κουράστηκα αυτό το χρόνο κι ας ξυπνάω κουρασμένος. Αντοχές μάλλον ψάχνω να βρώ και αντιστάσεις.

Δεν μου λέει τίποτα η κάμερα και η φωτογραφική, οι εικόνες που αξίζουν τραβιούνται από τα μάτια και τα αυτιά, ενώ βιώνονται από όλες τις αισθήσεις.
Δεν πάω να χτίσω γέφυρες, ούτε έχω καμία να γκρεμίσω, θα θελα μόνο να αφήσω στην παραλία ή στο βουνό φεύγοντας ένα νεκροσάβανο ομοίωμα του εαυτού μου, σαν του καλοκαιριού το τζιτζικίσιο ένδυμα.

Φεύγω κι ελπίζω να γυρίσω διαφορετικός, όπως σε κάθε πετυχημένη επέμβαση του εαυτού, όπως σε κάθε αλλαγή φάσης, να μηδενίσεις, να ξεπληρώσεις τα χρέη σου και να δείς καθαρά στον καθρέφτη τα θέλω σου γυμνά και τα μπορώ σου, δίχως τα φτιασιδώματα, τα ρούχα και τα ξύγκια.

Θα μπορούσα να αφήσω κάποιες διαδρομές για τους θαρραλέους και τους τολμηρούς, μα οι βουτιές είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δεν χωρούνε υποδείξεις.
Δυό ευχές, να χαθούν όσοι το θέλουν και να βρεθούν όσοι το αξίζουν

πουλί μου λύπη

Ένα ράμφος στριμωγμένο στα κάγκελα,
μια αξιοπρέπεια κατάκοιτη,
μια ανάσα που καταλήγει σε ρόγχο
και μια αγωνία που σταματά στα μάτια.

Ένα σώμα παραλυμένο,
ανίκανα τα φτερά να κρύψουν το πρόσωπο,
ανήμπορο το ράμφος βοήθεια ή νερό να ζητήσει,
3 ενέσεις μήπως το σώσουν από το μαύρο σκοτάδι.

Τα μάτια μισόκλειστα,
τα φτερά ανοιγμένα,
το σώμα να έχει στο πλάι μπατάρει
και το θηλυκό να κρώζει λυπημένο.

Ούτε χρόνου, μικρό πουλί,
ο πρώτος φίλος το πρωί μετά την αγαπημένη,
νερό, φαγητό, μια λέξη, μια κουβέντα, ένα πείραγμα,
η πρώτη σκέψη στον αέρα και στου καιρού τα γυρίσματα

Πίναμε το ίδιο νερό και τρώγαμε το ίδιο φρούτο,
κλεισμένος εσύ σε κλουβί και εγώ σε μια ζωή,
που κανένας δεν είχε επιλέξει,
μα τα καταφέρναμε καλά, ως τώρα.

Δεν ήσουνα η πρώτη επιλογή,
δεν κελαηδεί αυτό, είναι μικρό δεν ξέρει
ήταν τα λόγια του πωλητή,
μα ήταν δικό μου θέλημα από το μικρό κλουβί να σε γλυτώσω.

Μου θυμίζεις χαμό
και δεν μπορώ άλλο να χάνω
Είναι αργά για να σωθεί
είπε η γιατρός, μα που να καταλάβει πως μιλούσαμε για εμάς.

τραβιεμαι

Σαν άλλα να κατάλαβα
Σαν κάποιο λάθος να κανα
Τραβιέμαι πίσω

Σαν να χασα την κεφαλιά
Και σαν μαρκάρισμα με αποκοτιά
Τραβιέμαι πίσω

Απομακρύνθηκα απ΄τη στεριά
Με γλύκαναν τούτα τα κουπιά
Τραβιέμαι πίσω

Ο βράχος πάνω κρύβει πολλά
Μα η αντοχή είναι πιο λίγη απ τα σχοινιά
Τραβιέμαι πίσω

Μάρκες με χρώματα πολλά
Οι παίχτες αλλάζουν, στα μάτια γυαλιά
Τραβιέμαι πίσω

Είπες να φύγω σε μια βραδιά
Τα μάζεψα όλα μα δεν θέλει η καρδιά
Τραβιέμαι πίσω

Όλο τραβιέμαι,
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τραβιέμαι
Σχοινιά τριγύρω μου και εγώ κρατιέμαι
Σε ενός όπλου τη θαλάμη αποκοιμιέμαι
Κι όλο κρατιέμαι,

Μέχρι που ένα στόμα θα πεί δεν αγαπιέμαι
Το δάχτυλο, το σκάνδαλο, ο κόκκορας και εγώ μια σφαίρα

Σε σκέψεις δηλητηριασμένες θα πλανιέμαι

όμορφοι άνθρωποι με τηγάνι

Όμορφοι άνθρωποι περπατούν με ένα τηγάνι στον ώμο,
Ίδιοι στόχοι και παγίδα, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σε κάθε τετράγωνο
Τα θύματα πολλά, όσα και η ανάγκη τους να πιαστούν
Η ξώβεργα έχει μέλι και το φιλί κολλάει και όσο φιλάει σου ρουφάει την ανάσα και σε αφήνει ξέπνεο στο κρεβάτι
Εκεί η επιχείρηση ξεκινά, αποστειρωμένα χαμόγελα, χειρουργικές ματιές, εκσυναισθηματισμένοι ισολογισμοί, το πνευμόνι σου στο τηγάνι τσιτσιρίζει, εκείνη τρώει όσο είναι ακόμα ζεστό μια μπουκιά και εσύ αφήνεσαι ανοιχτός να ανασαίνεις αναστεναγμούς από το τεμαχισμένο σωθικό σου.

Φωτογραφία εκείνης της στιγμής, που η κραυγή τα κάστρα δεν καταλύει, μα που τα χέρια παίρνουν φωτιά κοιτώντας να ξεθεμελιώσουν το τοτέμ του πεινασμένου θεού με τα μακρυά μαλλιά και τα στρόγγυλα μάτια.

Να φοβάσαι την οργή των προδωμένων, γιατί βουτούν στο κενό σαν ανθρώπινες οβίδες, μην έχοντες κάτι άλλο να χάσουν.

Το πολύτιμο δεν χρειάζεται γκαλερί για να αναγνωριστεί η αξία του, φτάνει του ενός το ρίγος στη ραχοκοκκαλιά και η πιστοποίηση φτάνει.
η τσίχλα – the repost - πρώτο και τελευταίο βήμα

του ukumutu

Στην άλλη μεριά βρίσκεται ο εαυτός σου και εσύ ψάχνεις να τον βρείς
Μέσα από εμπόδια περνάς και όσους στην πορεία συναντάς, καύσιμη ύλη
Για θα σου θυμίζουν πάντα ότι προσπάθησες πιότερο να ξεχάσεις
Ο δρόμος μονόδρομος, δεν έχει όπισθεν, όπως η ζωή, στάση ή εμπρός ταχύτητα, η θύμηση πάει πίσω

τα πιο μεγάλα κρύα πιάνουν

σαν οι ήλιοι σου απομακρύνονται

Τα μήλα των εσπερίδων κάνουν ωραίες πίτες, φτάνει να απλώσεις το χέρι

Το κοντέρ αρχίζει να μετρά και εσύ δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου ακόμα.
Σηκώνεις το κεφάλι, στηρίζεις το σώμα με τα χέρια, τα μάτια του γατιού ανοίγουν και το χνώτο σου μυρίζει τυρί μια ο σβέρκος σου μπεμπεκίλα.
Απαιτείς με το κλάμα, αντιδράς και αρνείσαι με το ίδιο, ο καθένας με όσους τρόπους ξέρει.
Σηκώνεσαι στα πόδια σου και παίζεις στη γειτονιά, τα γόνατα κουρέλια, τα σημάδια τους θα τα κουβαλάς μια ζωή, αλλά ακόμη δεν σε νοιάζει, δεν το ξέρεις ούτε το υποψιάζεσαι ακόμη πως άλλα σημάδια που δεν φαίνονται κρύβουν μεγαλύτερο βάρος.

Πάς σχολείο και βρίσκεσαι αντάμα με ανασφαλείς εγωισμούς, αγαπάς χωρίς να ερωτεύεσαι, δεν ξέρεις την ασθένεια των μεγάλων που θα σε ακολουθεί όπου πάς και θα ζυγίζει αντίθετα την κάθε απόφαση που κάποτε θα παίρνεις.

Η εποχή που ακόμα όλοι είστε μαζί θα αργήσει να περάσει, τα φύλλα διακρίνονται από τα χρώματα και τα μαλλιά, σε νευριάζουν τα κορίτσια, σε γοητεύει η μπάλα, οι φωνές τους είναι ακόμη παιδικές, μα το σώμα σου μπαίνει στον κύκλο του αίματος, προτού σε ειδοποιήσει κάποιος για τις χαρές και τα βάσανά του.

Τα κορίτσια κρατάνε μυστικά, εσύ δεν έχεις, μα καμώνεσαι, το μάθημα αυτό καλά να το μάθεις, γιατί θα έχεις κάτι πάντα και θα πρέπει να ψάχνεις με φανάρι να το βρείς, το στήθος σου διογκώνεται και εσύ με φούτερ προσπαθείς να καθυστερήσεις την αλλαγή, με ποιήματα και στίχους να δακρύζεις ανεξήγητα και το σώμα σου να ενεργοποιεί εντολές κυτταρικές μέσα σε πανδαισία ορμονών.

Το χνούδι εγκατέλειψε τα μάγουλά τους και το μάτι τους αρχίζει να πήζει, οι φλέβες από τα μπράτσα δεν είναι μελανές γραμμές, μα τένοντες που πάνω στο κορμί τους ακροβατείς και νιώθεις πιο ελεύθερη μέσα τους φυλακισμένη.

Είναι βράδυ, πάντα βράδυ, άτσαλο; ρομαντικό; αφελώς ή εν πλήρη συνειδήση; σε πάρτυ κολλητού, στην ύπαιθρο, σε παραλία ή στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτου, σε κρύο δωμάτιο ξενοδοχείου ή σε δωμάτιο εξοχικού ή απόντων των γονιών, ο πόνος είναι πάντα ο ίδιος, μερικές φορές στα άγαρμπα πιο αιματηρός, δύο αμηχανίες, δύο πληγωμένες μοναξιές που αγκαλιάζονται με μια σκέψη, με αίμα περνάς το κατώφλι κάθε φάσης της ζωής και αυτή τη φορά που η επιλογή ήταν δική μας, ήμουν καλός; σου άρεσε; γιατί τα πρότυπα μας πούλησαν μεζούρες που μεις μόνο μεγάλοι καταλάβαμε πως ήταν πιότερο καταραμένες από αχρείαστες, μιας και το μπόι του ανθρώπου είναι ανεξάρτητο αν στέκεται ή κάθεται, εκτός σαν γονατίζει.

Η φύση καβάλα στη σπείρα της διατάζει και εκτελεί, δεν έχει πισωγυρίσματα και ο χρόνος ήταν πάντα ο μέσα της εραστής και χάρη δεν της χάλασε, δεν δέχτηκε το λάθος, το συγνώμη και το τράβηγμα, το κλάμα και τους όρκους, η εξέλιξη απαιτεί να προχωρά πάνω στα πιο δυνατά συστατικά τους και της νεότητας το σφρίγος είναι το κοχλάζον νερό της δημιουργίας, ο σπόρος που ακόμα και με την υποψία της βροχής βλαστάνει, ακόμα και σε βράχους, τέτοιο πάθος για ζωή, τέτοια δύναμη, μέχρι να ριζώσει ή κάποιο χέρι να το κόψει, μαζί και κάποια κλωστίδια από τα σωθικά, που αφήνουν ανισορροπίες και ανεπάρκειες στα σώψυχα.

Τα χωράφια να μένουν άσπαρτα, προστακτική αμειψισποράς, η γή να γυρίζει πιο γρήγορα και εσύ να ξεκουράζεσαι στους πόλους, σαν κέρμα πεσμένο σε απόρθητη του δωματίου σου γωνιά.

Η ωραία κοιμωμένη που ήσουν κάποτε, έγινε ωραία λυπημένη, δυστυχισμένη και από ένα σημείο και μετά, απλά και από τον εαυτό σου ξεχασμένη, κάτω από στρώματα σάρκας και αδιάφορων περαστικών, που κεντούσαν στο κορμί σου σαν κουνούπια και έφευγαν με στραβωμένες ξιφολόγχες, γιατί σε ένα κορμί δίχως άμυνες η επίθεση περνά πάντα κι άλλη.

Σπουδές, δουλειά, στην άκρη λεφτά, μόνη με διαλλείματα, εικόνα χωρίς προσκυνητή, με ένα αχ να βαθαίνει πιο επικίνδυνα από παμφάγο τυφώνα, αρχίζεις τον αέρα σου να μουρμουράς και να γυρνάς, να περιστρέφεσαι και γυρνάς και να χαίρεσαι, να απλώνεις τα χέρια σου και να απλώνεσαι και από την στροφορμή σου να μαζεύεσαι, το σώμα σου να ξαναπλάθεται, μόνη να χορεύεις ,να γυρίζεις δερβίσικα και να τραγουδάς, να καρτεράω η φωνή σου να ακουστεί και σαν σειρήνα και σαν βροντή, να σπάσεις, να ιδρώσεις, να πιστέψεις και να βρεθείς.
Αυτό σου θέλω.
Αυτό σου αξίζει.
Αυτό μου αρκεί.
Είναι μόνο η αρχή, μα δεν φοβάμαι τη συνέχεια.
Μόνη γυναίκα αρχινάει το ταξίδι της και η σκακιέρα στήνεται ξανά απ΄την αρχή.

ps.η φωτό είναι από τους αγγέλους της μαρώς γαλάνη

Ήταν 3 τους, στα 16, όλο φωνές και χάχανα, πειράγματα στους περαστικούς και αστεία μεταξύ τους.
Λεωφορείο γεμάτο κόσμο, μεσημέρι Ηλιουπόλεως, κίνηση απίστευτη και το κλιματιστικό να προσπαθεί να καταφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα ανέφικτα.
Ωτακουστής ακούσια, μασούσαν τσίχλες εκκωφαντικά και σχολίαζαν από τα πίσω καθίσματα για καινούρια χτενίσματα, γυμναστικής δικαιολογίες, συναυλιονέα, μα κατά βάση γκομενικά.
Ποια γούσταρε ποιόν, πόσο φουσκωμένα μούσκουλα και μπόξερ είχε σε σχέση με πέρσι, ποιος κοιμήθηκε με ποια και τι ακούστηκε αργότερα.
Από το στόμα τους παρέλασαν δεκάδες άτομα με όλες τις απαραίτητες μορφολογικοανατομικές περιγραφές, με σχόλια και παρατσούκλια, προφανώς δεν άφησαν κανένα απεριποίητο, 3 κοπέλες όλο νάζι, σκέρτσο, θράσος και αυθάδεια.
Σε κάποια στιγμή ρωτάει η μια φίλη την πιο ξεπεταγμένη μεταξύ τους για τον Αλέξη, μου μεινε το όνομα, γιατί όλα μεταμορφώθηκαν.
Κομμένη με τον Αλέξη, ας τον αυτόν.
Μα..
Δεν έχει μα, δεν τον πιάνουμε αυτόν στο στόμα μας, αυτός ήταν αίσθημα.
Και γιατί τον άφησες;
Στερνή μου γνώση.
Μιλάς σαν τη μάνα μου. Τι το ξεχωριστό είχε σε σχέση με τους άλλους; Συνέχισε η άλλη λίγο μουδιασμένη, περιμένοντας μια ρωγμή μικρότητας, για να τα ισοπεδώσει όλα

Αρχίδια, γιατί μόνο αυτός όταν του πα, τέρμα και τελείωσε ήταν ο μόνος που δεν ήταν σκύλος, με γλειψίματα, μυξοκλάματα και παρακάλια να προσπαθήσει κοντά του να με κρατήσει. Ούτε το λόγο δεν ρώτησε, αποχώρησε και δεν μου ξανατηλεφώνησε.
Τον είδα με κάποια.
Ελπίζω να ναι καλά και όποια τον έχει να τον προσέχει.
Μετάνιωσες;
Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα. Ας το καλύτερα.

Αν είχα κατέβει πριν από την τελευταία στιχομυθία θα χα χάσει μια μικρή ελπίδα στον κόσμο και στα νιάτα.
Βουβά σχεδόν το λεωφορείο διέσχισε κάποια τετράγωνα τελματωμένα και τις αποβίβασε μια μια, χώρια, χωρίς λόγια, με ένα νεύμα και μια τσίχλα.

Ήταν 3 κοπέλες σε ένα λεωφορείο, κοντά στα 16, μα φεύγοντας άφησαν κάτι πιο βαρύ.


...
για σένα

ο καλύτερος φίλος μου είναι ο τοίχος, όσο και αν τον βαράς πάντοτε θυμάται να απαντήσει

Κάνεις το γύρο του κόσμου σου όσο το λουρί σου αμολάς, μα δεν αφήνεις
Ραπίσματα του ανέμου σε γονάτισαν και έσπασες τα μούτρα σου σε πετρωμένες πόρτες
Ο φόβος του πόνου σε έκανε να ριζωθείς και η υγρασία του κορμιού και των βλεφάρων έκανε την σκόνη γύρω σου πηλό και ο πηλός γίνηκε κάστρο
Μέσα από την πυθαρένια πανοπλία κανείς δεν σε πονά, κανείς δεν πλησιάζει, κανέναν δεν αισθάνεσαι κοντά, ούτε αυτούς που πασχίζουν άνοιγμα να βρούν να μπούν και άμυνες να καταλύσουν, μόνο θλιμμένος βλέπεις μακριά, γυάλινα μάτια σε απέναντι κάστρα, ακίνητα σαν και σένα.
Η καρδιά ακόμα χτυπά ακούς τον αντίλαλό της, εκτός και αν είναι οι αλυσίδες των ποδιών ή του γλυτωμού καλέμια που τρώνε τα θεμέλια και το κάστρο σου κατεβαίνει.
Μα και αν κάποτε κάποιος σε λεφτερώσει από τα δεσμά πως θα μπορέσεις το βάρος της λεφτεριάς σου να σηκώσεις τότε που θα χουν οι ώμοι σου ξεμάθει, σαν τις μακρύλαιμες σοκολατί γυναίκες που μοιάζουν καμηλοπαρδάλεις, μα σαν τους κρίκους βγάλουνε, σωριάζονται οι λαιμοί τους κάτω σαν δρεπανιασμένα στάχυα
Αυτός που φοβάται να φανεί και στο σκοτάδι κρύβεται, τον ήλιο ξεμαθαίνει, στου φεγγαριού την αχνοφωτεινιά κουρνιάζει και πλάσμα της νυχτιάς λογίζεται που πέρασε στην άλλη όχθη

Όλα έχουν μια απόλυτη τιμή. Το πρόσημο να φοβάσαι

αναμονές δίχως αρχή και τέλος

Άγουρο ξημέρωμα μα το μάτι να παραφυλάει στο μισάνοιχτο στρείδι του.
Το ρολόι να σημαίνει κάθε στιγμή μιαν ώρα αλλαγής και το κορμί να κάνει έναν ανεπαίσθητο έλεγχο στους μύες του.
Το σεντόνι να στέκει φίδι κουλουριασμένο στα πόδια του κρεβατιού, σημάδι βραδινής πάλης και το ποτήρι στο κομοδίνο αδειανό από λαίμαργους και διψασμένους φόβους.
Ένα δάκτυλο κάνει την αρχή και καταλήγει σε ένα κουμπί, το κασετόφωνο παίρνει μπροστά και αρχίζει να στριφογυρίζει επιτόπου μια μαγνητοταινία, το ξεκούραστο σώμα σηκώνεται, το βιολί μπαίνει με μικρά γρήγορα βηματάκια και το κορίτσι ακολουθεί, η ένταση ανεβαίνει, η κίνηση γίνεται πιο καθαρή, της λέει να κρυφτεί, να τρέξει, να σταθεί, να μεταβολίσει, να πάρει φόρα και να τιναχτεί, πατά στο τραπέζι, τα κάδρα κουνιούνται, η μουσική ανταριάζει, λες και ακούγεται μέσα από το μυαλό της, δεν λυπάται, δεν χαμογελά, μια μαριονέτα με πλαστικές κινήσεις, ένας χορός χελιδονιού με ένα γεράκι στο κατόπι, ποτέ δεν θα με πιάσεις, αν δεν θελήσω τα νύχια σου να δώ , στροφή στον αέρα, σίφουνας στους τοίχους, τα μικρά βήματα έγινας μεγάλες δοξαριού διαδρομές και αυτή να τρέχει, σχεδόν να πετά, να πετά από πάνω της στολίδια, βαρίδια και να ξεκολλούν εικόνες βδέλες από τα μάτια της, να πιάνεται από το φωτιστικό και να αλωνίζουν τα γυμνά της πέλματα στο ζεστό ταβάνι αφήνοντας άσπρες νιφάδες να χιονίζουν στο πέρασμά της, το μπάσσο να πριονίζει από χαμηλά την πολυκατοικία που άρχισε να ταλαντεύεται και σαν δεντρί να γέρνει ανεμοδαρμένο από καταιγίδα απρόσμενη που ξέσπασε εντός, οι ένοικοι να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να κοιτούν, από κάτω κάποιοι να ξυπνούν και τα σκυλιά να αλυχτάνε, ο ήλιος ανήμπορος θολά σύννεφα να τρυπήσει και τα σπασμένα της γυαλιά να αφήνουν κόκκινα σημάδια σε κάθε της διάβα, με μάτια κλειστά και μια άφωνη κραυγή εντός να κεντρίζει τη φυγή- άραγε από τι- και το άλογό της να χιμά χωρίς να χλιμιντρά πατώντας γερά στα τέσσερα με ένα τεράστιο σάλτο, πάνω από τον φράκτη με τον λάκκο, αθλήτρια μετ’ εμποδίων, που προσπερνά το κενό ενώ η μουσική δεν λέει να τελειώσει βροντοφωνάζοντας νότες στο κρανίο της, περνώντας ανάμεσα από δέντρα και κλαδιά, από σύννεφα, ήλιους και αστερίες, πανίσχυρα προφυλαγμένη φορώντας ένα γαλαζινό νυχτικό, στο ουράνιο κενό λαμνοκοπώντας, από μαύρες ρουφήχτρες παρασυρμένη, ίσως και λίγο κουρασμένη, με το να χέρι να καθυστερεί να αλλάξει το άλλο και τη μουσική να βουβαίνεται, από την πηγή της να απομακρύνεται, ύψος να χάνει αργά αλλα σταθερά μέχρι πάνω από το ποτάμι να βρεθεί, να προσθαλασσωθεί και να βουλιάξει, σταυρώνοντας τα χέρια εμπρός, αφήνοντας την κοίτη την πλάτη να μαγνητίσει και δίπλα σε βράχους στρόγγυλους και πνιγμένα δέντρα να ξαπλωθεί, μόνη χωρίς μουσική-άραγε γιατί
η νέα μέρα δεν θα ρθει

του λυκαυγούς το πάθος

Τα πλάσματα της νύχτας τη μέρα κρύβονται στα ίδια μέρη με τις σκιές.
Μια σκιά περπατάει πάνω σε βελούδινο σκοτάδι, τον δρόμο της επιστροφής, με χείλη ακόμα υγρά, από χείλη κερασένια αρωματισμένα.
Τα πόδια οδηγούν και το σώμα να ακολουθεί αλλού περπατώντας και όντας αλλού, στον χώρο, στο χρόνο και στην επιθυμία.
Ξέρει το χορό, τα βήματα καλά περπατημένα τα χει, μπορεί να μπεί στο τέμπο και δυνατό στο δυνατό μέτρο να πατήσει, μα επιλέγει να μπεί μαλακά σε χρόνο παρεστιγμένο και να προτείνει χέρι σταθερό και άφοβο, προσμένοντας να ξέρει και κείνη από μελωδίες.
Η ευτυχία έχει πρόσωπο με ξαπλωμένα φρύδια σαν στον ήλιο φίδια, χέρια απλωτά και κλειστά κολυμβητή και χνάρι πάνω της κοτυληδόνας άλλης ευτυχίας αποτύπωμα.
Το κεφάλι ψηλά, μια μουσική στα αυτιά, τα μάτια σχεδόν κλεισμένα και μια έκρηξη να περιφέρει έτοιμη να ξεσπάσει πολύχρωμος χαρτοπόλεμος και να τα καλύψει όλα.
Το βήμα γοργό και ανάλαφρο και η γροθιά κλεισμένη.
Κάτι κρατά.
Σαν κάτι να χει κει μέσα.
Σαν η πηγή της ευτυχίας του να σκορπά από κει μέσα λάμψεις, ανάμεσα στα δάχτυλα, ένα πορφυροπυρωμένο χέρι, μια δύναμη ισχυρότερη από κάθε ζαριά.
Περπατά και σκοντάφτει και αντίς να πέσει, πετά λίγα εκατοστά στον αέρα και προσγειώνεται με τις μύτες, πάνω στο τρυφηλό γρασίδι.
Έχει ύλη το συναίσθημα; Έχει το χάδι σώμα; Έχει.

Καθισμένοι στο παγκάκι, τα βιβλία στα πόδια της, στα χέρια του εφημερίδες, για ανησυχία, τα μαλλιά της να πέφτουν στο πρόσωπο και αυτή να τα φοράει πίσω από τα αυτιά, αυτός να αντιστέκεται στους νόμους της παγκόσμιας έλξης με εσωτερικό πανικό και εξωτερική νηνεμία, έχοντας και οι δύο την ενέργεια μιας χειροβομβίδας διαχειρίζοντάς την με αμηχανία και συστολή, με κοκκινάδια και αδιόρατες σταγόνες στα μέτωπα.

Μια ερώτηση, μια απάντηση, μια διασταύρωση των βλεμμάτων, ένας πανικός, μια πνιγμένη επανάσταση, τέσσερα βαρίδια στα πόδια και στη γλώσσα, πολλά τα αν περισσότεροι οι δισταγμοί, μια ταραχώδης αναμονή που διατυμπάνιζε παλμούς ξέφρενης καρδιάς ανάμεσα στα μηνίγγια.

Ο χρόνος ήταν ο μόνος που βημάτιζε, αυτοί επικρεμάμενοι, μετέωροι, σχεδόν ασταθείς, δούλευαν πιθανά σενάρια, έγραφαν και έσβηναν διαλόγους, κυρίως παρατηρούσαν με απογοήτευση τα πουλιά που γλώσσα δεν έβαζαν μέσα τους και δώσ’ του λάλημα, πέταγμα, τιτίβισμα και επικίνδυνες- παράτολμες προσεγγίσεις.

Το μέλλον της ιστορίας τους προδιαγεγραμμένο από τόσες άτσαλες φυγές και υπεκφυγές, δεν θα χε η μονοαμαχία τους δεύτερο γύρο, ο γκρουπιέρης θα μάζευε τα χαρτιά και θα συνέχιζε σε πιο τυχερό τραπέζι.

Κι όμως επέμεναν, παρόλη την εκκωφαντική σιωπή, δεν σηκώνονταν, δεν παραδίνονταν με την πλάτη γυρισμένη σε εξευτελιστική υποχώρηση, περίμεναν και οι δύο ένα θαύμα, μια καταλυτική παρέμβαση που θα κανε την αδράνεια της σιωπής, ρόδα σε κατηφόρα.

Η εφημερίδα ήταν μούσκεμα στο ύψος της παλάμης, τσαλακωμένη από τη δύναμη και τα δάχτυλά του άσπρα από το σταματημένο αίμα, ενώ το δικό της είχε συγκεντρωθεί στα μάγουλα και ένιωθε την κάψα τους σαν κεραμικές εστίες.

Θέλεις νερό; είπε και κείνη συμφώνησε, ό,τι και να της έλεγε θα συμφωνούσε, αν και το νερό ήταν αυτό που πάνω από όλα χρειαζόταν το θάρρος της για να αναβλύσει.

Στη βρύση που έτρεχε, καθάρισε με μια χεριά τη γούρνα, έκανε το χέρι του μια γούβα και κείνη έσκυψε και ήπιε.

Ακούμπησε τα χείλη της στο νερό, το μάγουλο άγγιξε χέρι, δεν ξέρω ποιο από τα δυό πιότερο εξεδίψασέ την, μόνο που παρατήρησα πως δεν εβιάσθη να φύγει.

Η ατίθαση μπούκλα της βρήκε τον δρόμο μας στο νερό να πέσει και πριν προλάβει να πνιγεί με το άλλο χέρι εκείνος την έπιασε, την έσωσε και στα μαλλιά της την στερέωσε, σαν χτένα χαιδεύοντάς την.

Το χάδι ανάμεσα από τα σγουρά μαλλιά προκάλεσε πιότερη αναστάτωση από τυφώνα σε παραγκουπόλεις τόσο από τη μεριά του τυφώνα, όσο και κείνου που βρέθηκε κάτω από το μάτι του, ανάταση, περιδίνηση, πτήση και πτώση στο τελείωμά του. Κάποιες ενέργειες μετράνε από το τέλος τους και όχι από το ταξίδι της αρχής τους.

Αυτή σηκώθηκε ροδαλή, με χείλη μουσκεμένα, δίπλα σε χέρι δροσερό και από τόλμη στο πλάι καθηλωμένο, το παίρνει, στην ανάστροφη της παλάμης το φιλεί και στα μαλλιά της το επανατοποθετεί, τα μάτια κλείνει και σαν λουλούδι το νέκταρ του παρακαλεί τη μέλισσα να το τρυγήσει.

Ο τρύγος ήτανε μακρύς σχεδόν αναερόβιος, με δυό στόματα και μιαν ανάσα, με τέσσερα ματια κλειστά και εικόνες σμιλεμένες από μέλι και κηρύθρα, με τόσες γέφυρες όσες και τα μαλλιά της και ένα σύμπαν να τροχιοδρομεί έκκεντρα γύρω τους.

Ό,τι κάποτε ωραία τελειώνει, δίνει μια υπόσχεση στο μέλλον του κάποτε να ξανασυμβεί
και μέχρι τότε η θύμηση κρατάει ένα μολύβι πατημένο στη σελίδα, μη θέλοντας, μην ξέροντας πώς η τελεία μπαίνει.

Αυτός έφυγε με την ανάμνηση μιας μπούκλας ανάμεσα στα δαχτύλια του και κείνη με την δροσιά στα χείλη, σίγουροι πως την άλλη μέρα θα ξαναντάμωναν.

Κάτω από το δέντρο που αυτός αποκοιμήθηκε τα μεσάνυχτα με ένα της χάδι αγκαλιά στο χέρι, ένας ληστής βλέποντας τη φωτιά ανάμεσα στο σκότος, τον απείλησε το χρυσάφι του να πάρει, εκείνος, πάλεψε, μα το μαχαίρι αποδείχτηκε πιο κοφτερό από του αγοριού το άλλο χέρι.
Στο χέρι του ξεψυχώντας μιαν ηλιαχτίδα πρόβαλε και μαζί με την ψυχή του τοξεύτηκε στον ήλιο.
Μια κραυγή ενός κοριτσιού πάγωσε τον κόσμο και έσβησε συνάμα από δαύτον.

Αν κάτι απόμεινε αληθινό από τούτη την ιστορία
είναι πως κατά το λυκαυγές
η πρώτη αχτίδα ακουμπά σε μιας δροσιάς σταγόνα
και διαθλώμενη σκορπά ύλη για παραμύθια.

μιας αγκαλιάς η ιστορία

Τρείς μήνες που χε να την δεί, επτά για κείνη, όταν είσαι στη σκηνή σε βλέπουν, δεν βλέπεις.
Τρείς μήνες και ένα χειροκρότημα, επτά μήνες και μια απογοήτευση, δεν γίνεται να χτίσεις σε κάποιον που φεύγει.

Παρέα καθισμένη στα σκαλοπάτια, πίτες, μπύρες, κουβέντες και αστεία, οι περαστικοί να περνούν πάνω από το ναρκοπέδιο με τα απλωμένα πόδια, αλλοπρόσαλλα παπούτσια, λυτά κορδόνια, λυμένοι ανθρώποι, λες και η ελευθερία εξαρτιόταν από σχοινιά..

Φάνηκε από μακρυά να έρχεται, λίγο πιο πέρα από τη θλίψη που κουβαλούσαν δυό άδεια μάτια καντάρια, που πότε έγερναν από τη μια και πότε από την άλλη ανώφελα.

Κάποιος χαμός την ακολουθούσε, μα όχι από έρωτα, πιότερο σαν καπνός από καρβουνιασμένο δάσος, κάποιοι ήξεραν, ήξερε και αυτός.

Στάθηκε απέναντί της αμίλητος στο ημίφως μιας λάμπας χωμένης στα αγιοκλήματα και τους παρθενόκισσους και αυτή ακολούθησε την πορεία της απαρέγκλητα μέσα του, πάνω του, σαν αστρόπλοιο που συνδέθηκε με το μητρικό σκάφος.
Τα χέρια του άνοιξαν και έκλεισαν γύρω από τους μικρούς ώμους, ενώ τα χέρια της δένονταν μαλακά σε μια γνωστή από παλιά μέση.

Και έτσι έμειναν. Το κεφάλι της δεν το είδα να σηκώνεται, ούτε τα χείλη του να κινούνται. Λουφαγμένη αυτή σε ασφαλή φωλιά αφέθηκε μόνο να κρατά το βάρος της, πιο βάρος, που είχε γίνει πιο λεπτή και από φτερό.

Κάποιοι πήγαν να αρχίσουν τα πειράγματα, μα κάποιες σφαλιάρες και αυστηρές ματιές γίναν φύλακες μιας επούλωσης επώδυνης και ακόμα γοερής.

Ακίνητοι σαν μαρμαρόστηλες ανάμεσο του κόσμου, σκέπη της μιας η κεφαλή του άλλου και τα μαλλιά του παραβάν ενός βωβού θεάτρου.

Σηκώθηκαν δύο, μετά άλλοι δυό, στο τέλος ήμασταν όλοι δίπλα τους διπλοί, μονοί, μια ανθρωπινή περίφραξη που έκρυβε από τα μάτια τα ανελέητα, τον πόνο που αν και γονάτιζε, έμενε ακόμα ορθός και στηλωμένος, σε δύο παρά σε τέσσερα πόδια.

Έμειναν εκεί ή δέκα λεπτά ή όσες του ποτηριού τις στάλες, δεν θυμάμαι, μόνο ότι όλα τελείωσαν όταν της φίλησε τα μαλλιά και την άφησε να φύγει, να συνεχίσει την ευθεία της, μόνη, αλλά λιγότερο μόνη από πρίν.

Η παρέα διαλύθηκε βουβά, ο κόσμος συνέχισε να περνάει, μόνο η λάμπα χαμήλωσε λίγο το φώς ή κρύφτηκε μες στα φύλλα, όλα ξανάγιναν όπως πρίν ή σχεδόν το ίδιο, γιατί ο πόνος φέρνει ρωγμή και η αγκάλη κόλλα και ο κόσμος αν δεν κολληθεί ξανα, χωρίζεται στη μέση.

έρωτας και αποκαίδια

Ήταν κάποτε αυτός και αυτή.
Κόλλησαν με μια ματιά, σε μια στιγμή.
Όλος ο κόσμος κομπάρσος στα πόδια τους.
Ο ήλιος σταματημένος, αιώνια άνοιξη,
όπως άνοιξαν οι καρδιές, τα στόματα και τα σώματά τους
και μπήκε ο ένας στην άλλη.
Ο καιρός περνούσε και αυτοί γερά κρατημένοι στο καρυδότσουφλο που λέγεται κρεβάτι ή έρωτας.
Τους γνώρισα μαζί, σε μια εκδρομή. Οδηγούσαν τον δρόμο και ο τόπος έλαμπε από τα μάτια και τις ματιές τους.
Χωρίς να μιλήσει ο ένας στον άλλο, κοιτιούνταν, γελούσαν και έλεγαν όσα ήταν να ειπωθούν, μόνο τα σημαντικά, δηλαδή ζέστη και σ’ αγαπώ σαν το νερό και τον αέρα.
Ήταν οι δύο τους ένας και σαν έναν τους αντιμετώπιζες, ήταν ένα ζευγάρι, ίσως το πιο ταιριαστό που είχα δεί. Εκείνη γλυκύτατη και ποθητή, εκείνος πανύψηλος, πανέμορφος και πάντα χαμογελαστός, ήσαν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο, λες και ο αδάμ ξανάσμιξε με το χαμένο πλευρό του και η εύα αγάπησε το σπλάχνο του σαν δικό της.
Έκανα παρέα μαζί τους, μου χρειαζόταν ένα μεγάλο χαμόγελο στη ζωή μου. Δεν ήσαν εκδηλωτικοί, εξωστρεφείς ναι, αλλά ο έρωτάς τους ήταν για τους ίδιους μόνο, γιατί έλεγαν πως ο έρωτας είναι μυστήριος λάμπει στα σκοτάδια και στα φώτα χάνεται, σαν τις νυχτοπεταλούδες.
Τα χρόνια πέρασαν και οι διαδρομές των ανθρώπων που δεν κρατιούνται χέρι χέρι μέσα στην κοσμοσυρροή είναι καταδικασμένες να τραβήξουν διαφορετικές ρότες.
Θυμόμουν ένα όνομα, το χωριό της κοπέλας και ένα καλοκαίρι που η περιπλάνηση με ξέβρασε κοντά του έψαξα να την βρώ, να τους βρώ.
Ήταν εκεί και παντρεμένη, είχε στα χέρια της ένα μικρό, πιο ξωτικό και από την ίδια.
Γνώρισε τη μηχανή και ύστερα τη φωτογραφική. Μου γέλασαν 12 ήλιοι δόντια.
Ακούμπησε το μικρό στο χώμα και πιαστήκαμε αγκαλιά.
Σε 4 χρόνια άλλαξε εκείνη και ο κόσμος της, εγώ έμενα ίδιος.
Και ο καλός σου; Δουλεύει και έρχεται, κάθισε μαζί μας για απόψε.
Ένα γλυκό και ένα νερό, καρέκλα κάτω από τη μουριά την φουντωμένη.
Τα νέα σου.. όπως με ήξερες, γυρίζω και γυρεύω, τι είναι θα το βρώ σαν το συναντήσω, μακρύς ο δρόμος μα στην πορεία γνωρίζω εμένα.
Εσύ; Εσείς; Ο μεγάλος έρωτας κάρπισε και έδωσε αυτό το μικρό ξανθό κεφάλι;
Σύγνεφο πέρασε από τα μάτια της και ένα δρεπάνι άρχισε να ροκανίζει τα ξυλόποδα του κόσμου μου.
Ο καλός μου δεν είναι αυτός που ήξερες, όλες οι σχέσεις δεν κρατάνε στο χρόνο.
Μα ήταν και ήσουν ερωτευμένοι, αυτός ο έρωτας;
Ο έρωτας πάντα δεν αρκεί για να ναι μαζί δύο ανθρωποι, δεν το μαθες στα ταξίδια σου αυτό;
Μα; μα;
Δεν έχει, μα, πως, γιατί και διότι. Άγνωστες οι τύχες των ανθρώπων, δεν ήταν να συνεχίσουμε μαζί, είχε άλλα πράγματα να κάνει και να δεί και εγώ άλλες ανάγκες.
Και ο έρωτας, δεν φτάνει;
Χρειάζεται, μα δεν αρκεί, δεν φτάνει.
Δεν τον αγαπάς;
Δεν τον έχω ξεχάσει και ούτε πρόκειται, τον αγαπώ με άλλον τρόπο.
Μα;
Αγαπώ και αγαπιέμαι με τον άνδρα μου, καλά, αυτό δεν σου φτάνει; Από ότι ξέρω και κείνος καλά είναι.
Συγνώμη, απλά ήσασταν η ελπίδα μου, η ελπίδα του κόσμου και σαν δυο ερωτευμένοι χάνονται, χάνει ο έρωτας και σβήνει λίγη από την ελπίδα του κόσμου.
Μικρέ μου ωραία σκέφτεσαι, μα ζείς με σχήματα λόγου και λόγια όπως έλεγε το τραγούδι σαλεμένων εραστών.
Την ώρα εκείνη έφτασε ο καλός της. Υπέροχος, εγκάρδιος, εκδηλωτικός, με το που έφτασε στο σπίτι τις πήρε και τις δύο γυναίκες του αγκαλιά, τις φίλησε και μετά στράφηκε να με χαιρετίσει. Μιλήσαμε, έκατσα στο τραπέζι τους και φάγαμε, έπαιξα λίγο με τη μικρή, μα ήμουν λίγο σφιγμένος.
Για το βράδυ δεν υπήρχε περίπτωση αν και επέμειναν πολύ, συνέχισα και έπιασα ένα παραλιακό ξενοδοχείο.
Πριν φύγω ο άντρας της με καληνύχτισε και μας άφησε μόνους να τα πούμε.
Έχεις ωραία φαμίλια.
Δεν μετανιώνω για τίποτε, είμαι ευτυχισμένη.
Σε χαιρετώ.
Να θυμάσαι ότι η ευτυχία του ενός δεν είναι απαραίτητα και των άλλων και πως η ευτυχία δεν έχει συνταγές και φόρμες.

Ένα ζευγάρι φιλικό στεκόταν αντιμέτωπο με πολεμική αρματωσιά αυτό το Σάββατο, περπατώντας εκατέρωθεν στην άλλη πλευρά του ξυραφιού, σχεδόν αποκομμένοι.
Ραντεβού στα 100 χιλιόμετρα για ποτό, φαγητό και δικαιολογία για κατσάδα, μέλι και βάλσαμο για τις πονεμένες ψυχές και τη ματιά ενός που δεν έχει τίποτα να κερδίσει.

Τα λόγια και τα παθήματα είναι σταφύλια στυμμένα και μούστος που ωριμάζει στο υπόγειο του μυαλού. Αν χρησιμοποιηθούν νωρίτερα ή αργότερα από ότι πρέπει, ξύδι ή αγουρίδα, μα μέλι σαν βάλσαμο, αν τη σωστή.

Γιατί είπα το πρώτο; Γιατί οι ερωτευμένοι δεν έχουν πάντα μυαλό για να καταλάβουν το λάθος από τον εγωισμό και όπου σβήνει ένας έρωτας, μένουν αποκαίδια.

η λάβα

το σύμπαν έχει ξεχάσει τα γενέθλιά του και η λάβα είναι το νεότευκτο κομμάτι του, με το κοντέρ να δείχνει μηδέν.
η γέννηση είναι ελπίδα και ο έρωτας είναι ο φορέας της ελπίδας, γιατί κάποιος μετασχηματίζεται και απο αυτό που ήταν γίνεται κάτι άλλο, ξαναγεννιέται.
ο έρωτας και η λάβα έχουν το στοιχείο της φωτιάς ζεσταίνονται καίνε , μα κρυώνουν, σαν μια σκυταλοδρομία φωτιάς, μια λαμπαδηδρομία, όλοι καίγονται, όλοι κρυώνουν, σαν ένας ασταμάτητος παλμός μεταφέρεται η φλόγα, δίχως αρχή και δίχως τέρμα.
εδώ βρήκα ένα κομμάτι λάβας, αχνιστό, πορφυροπυρωμένο για να θυμούνται οι ατσαλωμένοι πως το καλύτερο σπαθί είναι εκείνο που έχει δεχτεί τα περισσότερα χτυπήματα