το βάζο των αναπάντητων γιατί

υπο το βάρος σου γέμισε

για ποιό όριο θραύσης μιλάς;

ασφυξία

-Φοβάμαι

-Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ.

Εσένα φοβάμαι

πάντα ανοικτό

Το τηλέφωνο έμενε πάντα ανοιχτό, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, γιατί κάποτε που έκλεισε ή έσπασε σε ένα τοίχο, ο φίλος ζήταγε βοήθεια, κάποιον για να περάσει το βράδυ μαζί του, γιατί οι σκιές του βραδιού γίνονταν χειρότερες τη μέρα και διάλεξε να μην την ξαναδεί.

Από τότε το τηλέφωνο έμενε πάντα ανοιχτό.




Σε ελεύθερη απόδοση από την πατησίων του μίλτου πρωτογερέλλη. Πάνε χρόνια 7 και ακόμα θυμάμαι το βιβλίο και την ιστορία του. Εκδόσεις ύψιλον, πρωτοπορία.

ένα παλικάρι ο ιωνάθαν και η αγαπημένη του από όνειρο ζωγραφισμένη στον τοίχο του, βρίσκονται ένα βράδυ στο σπίτι του παλιού βασιλιά που έχει γίνει μπαράκι κουρείο και την καλεί να της το δείξει, σε μια αθήνα του νικολαίδη, σε ύφος ημερολογιακό, με μια ειλικρίνεια αφοπλιστική και μια ευαισθητη γραφή που τρεμοπαίζει σε παλλόμενα χέρια ή μάτια.

μια βόλτα, μια μηχανή, δυό αδέρφια, ένα στάσου στην πλατεία που δεν άκουσαν, μια κίτρινη απροσεξία και μια βαμμένη πατησίων.

δεν είναι μια ζωή 95+1 σελίδων, αλλά μπορείς σε τόσες να ζήσεις μια ζωή




αν ήθελα κάτι να πώ, στη δύσκολη στιγμή, μην το σκεφτείς καν, πάρε, σαν χάρη

γυναίκα δίχως τσάντα

updated

Σε ένα τραπεζάκι στρογγυλό μπορούν να χωρέσουν ένα γεμάτο τασάκι, ένα ξεκοιλιασμένο πακέτο τσιγάρα, ένα ποτήρι ποτό δίπλα σε ένα άδειο παρέα και τα κόκκινα βαμμένα μακρυά της νύχια.

Είναι από ξύλο καρυδιάς, καστανόσκουρο με διαμήκεις φλέβες ηλικίας και στρογγυλεμένες άκρες από τη χρήση και λογής σκαλίσματα από στυλό και αμήχανα νύχια σε αυλάκια, σαν του χεριού που σκέτο φίδι είναι πάνω του ξαπλωμένο, ακαθορίστου ηλικίας, μετρώντας τον καιρό με άχρονους κτύπους ακολουθώντας μια ιδιόρρυθμη αίσθηση του χρόνου.

Μια γυναίκα ποτέ δεν κάθεται μόνη, κάποιον περιμένει, από τα φαντάσματα του παρελθόντος της μέχρι τον ίδιο τον θάνατο, με όλες τις ενδιάμεσες στάσεις, εραστές, αγαπημένους, φίλους, φίλες και παιδιά, μα κι εκτός τούτων ένα χέρι έχει ο χρόνος περασμένο γύρω από τη μέση της και με το άλλο κερνά και της γεμίζει το ποτήρι.

Δεν ακούγεται κάποια συγκεκριμένη μουσική, έχει πάψει να ακούει τον κόσμο, περιμένει τη στιγμή για να μιλήσει και η παύση σε αυτή την πόλη δεν έρχεται ούτε κάν τη νύχτα και αυτή καταπίνει τις λέξεις σαν το ποτό που της είναι πιο χρήσιμο και από το νερό, περιμένει μια στιγμή που θα ξεκινήσει να μιλά και θα ξερνά τότε τις σπάνιες λέξεις με επικίνδυνο τρόπο, εξακοντίζοντάς τες για να συντρίψει τον απέναντι, πλευροκοπώντας του τις άμυνες, επιτιθέμενη κατά πρόσωπο, στοχεύοντας στο μυαλό και στη ρίζα της ύπαρξης, για να αποτελειώσει με ανασκολοπισμό.

Το μαγαζί είναι ημιφωτισμένο και στους τοίχους το ανάγλυφο από τους φουσκωμένους σοφάδες είναι μέρος της σύνθεσης, σαν το λαιμό της που ναι στολισμένος μόνο από την χαλαρότητα που προκαλούν οι βρόγχοι στους γλυτωμένους και τα μονοπάτια της σκέψης αποτυπωμένα σε ρυτίδες κατάσαρκα στο μέτωπο και στους καρπούς, πάντα λευκούς από την αιχμαλωσία και περισσότερο λεπτούς για να είναι επιρρεπείς στη διαφυγή.

Ένας αιχμάλωτος της ανάγκης είμαι εγώ, ζώ σε μια τρύπα που ανοίγει το βράδυ και κλείνει το πρωί, ένας τυφλοπόντικας που δεν φοβάται τον καπνό που ξερνά το θαλάμι του σαν ανοίγει την πόρτα για να μπεί κάποιος και να κρυφτεί, από τους ανθρώπους τρένα ή βαγόνια, που σέρνουν ή σέρνονται και θέλουν κάπου ανωνυμία για να ξεχαστούν και να θυμηθούν καλύτερα αυτό που ξεκίνησαν για να ξεχάσουν, γιατί τότε ο μονόλογος είναι πιο διαλογικός, στους ανθρώπους που παρακολουθούν αμίλητοι τις ατάκες μεταξύ των δυό ποτηριών που έχουν μπροστά τους.

Ήρθε και είχε ξανάρθει, την θυμόταν, σαν τη γυναίκα δίχως τσάντα, πάντα αργά, αφότου έφευγαν οι κανονικοί, κάπου ανάμεσα στους αλκοολικούς και τους απελπισμένους ήταν και αυτή για να δίνει μια χρωματική πινελιά στις βραδιές και να συνεισφέρει γενναιόδωρα με καπνού τουλίπες, να κερνά μικρές απογοητεύσεις τους τελειωμένους που δοκίμαζαν την τύχη τους μαζί της, προσπαθώντας να γεμίσουν την μοναξιά τους με ένα τρόπαιο σώμα και μια κενότητα στα μάτια που δεν είχε τελειωμό.

Έψαχνε μαγαζί για ταίρι και όχι ταίρι πραγματικό, κάπου να την καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει, είχα ακούσει τη φωνή της συνολικά ούτε σε δυό προτάσεις και πλήρωνε με μεγαλύτερα χαρτονομίσματα, αδιαφορώντας για τα ρέστα, αφήνοντας τα σαν τις σκόνες εκείνων τα έργα με τα αυτοκίνητα που βιάζονταν.

Αυτή δεν βιαζόταν, όλα γίνονταν με τρόπο μυστηριακό, με μια λειτουργία ιεροτελεστίας, το κλείσιμο του αναπτήρα γινόταν εντός τέμπο μουσικής και αυτή ταξίδευε κοιτάζοντας προφίλ την πόρτα, σαν σελήνη που έκρυβε την άγνωστη πλευρά της.

Μακρύ μαλλί κόκκινο, στο κερασί, λές και το βάθος είχε χρώμα, λες και ήταν το χρώμα του πολέμου, όταν οι χαροκαμένες έβαφαν τα μαλλιά τους με τα πλεγμένα ανάμεσά τους δάχτυλα από το αίμα των σκοτωμένων τους, σκορπίζοντας τον εχθρό με τη ματιά της παραφροσύνης.

Στα δάχτυλα λαμπύριζε μια καύτρα που γλένταγε μια απουσία, ο θύτης και το θύμα κάθε βράδυ έχουν την τιμητική τους και ο καπνός έχει μια ιδιότητα σε σαλεμένα μάτια να παίρνει τις μορφές που πιότερο αποζητάς, το χέρι του, την λακκούβα του κορμού του, τον τένοντα του λαιμού και την κούρμπα των γλουτών του.

Την έβλεπα να τα παρατηρεί, όλες τις καμένες μορφές παρατηρούσε, σαν όλα εκείνα που άφηνε πίσω της για να ρθει και να ακουμπάει πίσω στην καρέκλα της για ώρας, να συνομιλεί μαζί τους με τα μάτια και αν κάποια κάπνα λάθευε στη λεπτομέρεια άλλαζε λίγο τη γωνία της μέχρι να συμπέσει στο ζητούμενο.

Ήξερα ποιος ήμουν, ένας σερβιτόρος με λευκό πουκάμισο και άσπρη φανέλα από μέσα, η κάπνα δεν έφευγε από τους πόρους μου και τα ρούχα της δουλειάς τη ζύμωναν με ιδρώτα, σε κίτρινα δαχτυλίδια στις μασχάλες και χαμηλά στη μέση.
Άνθρωπος μισός, αόρατος από τον σπιτονοικοκύρη και τους γείτονες, από δημόσιες υπηρεσίες και επιθεώρηση εργασίας, ανύπαρκτος στα ένσημα και σε παρέες φίλων, φίλο μόνο κάποιοι πελάτες με έλεγαν, μόνο και μόνο για να ξεφορτώσουν και να κοιμηθούν κατανοώντας πως η εξομολόγηση είναι πιότερο φυσική ανάγκη, παρά πνευματική.

Ο μισθός αρκετός για να βουλώνει στόματα στο χωριό και να κρατάω πισινές για το μέλλον, που γινόταν παρελθόν σαν νερό που δεν μπορούν τρύπια κανάτια να κρατήσουν για απόθεμα και η ημερολογιακή διαδοχή μετριόταν στην περίπτωσή μου μόνο από τις παραγγελίες του σαββατοκύριακου και των γιορτών, για να πέσει λίγο το καλοκαίρι και να χτυπήσει κορυφή η κατάθλιψη στο τέλος του χρόνου, στο τέλος του κόσμου, τότε που αποχαιρετάς άλλη μια χαμένη χρονιά.

Συνεχίζεται..

Ένα ποτήρι νερό στο κομοδίνο διαλύει τους νυχτερινούς εφιάλτες, αγέννητα παιδιά μιας ζωής που δεν διάλεξα, απλώνουν τα χέρια σαν επαίτες, αλλά ανακρίνουν και δικάζουν σαν σε κρεβάτι κρατητηρίου, για όσα εμπόδισαν τον σπόρο τους να φυτρώσει.

Ξυπνά μόνος και κάθιδρος, σε ένα δωμάτιο με πατζούρια κλεισμένα, προστατεύοντας μια φωτοευαισθησία που αποκτούν οι άνθρωποι των σκοταδιών και των μεγάλων ήχων, ο πανικός μετριάζεται από τα επαναλαμβανόμενα οχτάρια του ρολογιού που αναβοσβήνουν, αποτέλεσμα μιας διακοπής που επηρέασε συσκευές και ανθρώπους.

Παίρνει χάπια για να κοιμηθεί και χάπια για να σταματήσει ο παρατεταμένος βόμβος από αόρατα τζιτζίκια που κρατούν παρέα σε ένα ευερέθιστο στομάχι, που προήλθε από νικοτίνη με αλκοόλ, που με τη σειρά τους άφησαν μερικά μόνο δόντια ερείπια, σαν βομβαρδισμένο μαντρότοιχο, σε τόνους του γκρίζου και καστανού.

Στο νεροχύτη υπάρχει μόνο το πιάτο της νύχτας να συμμαζέψει, μια κονσέρβα τόνου και ένα κομμάτι ξεραμένο ψωμί, αυτό που μέχρι χθές τρωγόταν, σήμερα πέρασε στην άλλη πλευρά, σαν τον ίδιο, των αζήτητων.

Μέχρι να ετοιμαστεί ο καφές και να ακούσει εκείνη την ιδιοσυχνότητα βρασμού του μπρικιού από μπακίρι, που αναγγέλλει το φούσκωμα του καφέ να γίνεται καιμάκι, ξεπλένει το μικρό λερωμένο νοικοκυριό του προκειμένου να το βρεί έτοιμο το επόμενο βράδυ, χωρίς να ξυπνάει ολόκληρη την πολυκατοικία, δεν του χρωστάνε οι κανονικοί τίποτα.

Ξεχωρίζει τα ρούχα του από το καλάθι σε άσπρα και μαύρα άπλυτα, δίχως άλλο χρώμα, ούτε ενδιάμεσους τόνους, άσπρο και μαύρο, μια ζωή σαν ακκορντεόν, μόνο που δεν χωράει στη δική του νοσταλγία.

Ούτε κάν για τα ταξίδια, για τα μέρη που πέρασε και προσπέρασε πιο γρήγορα από κυνηγημένος τουρίστας, γιατί ο άνθρωπος μόνος του κρατάει τις εικόνες όσο ο πελεκάνος τα πιασμένα ψάρια μέσα του, μέχρι τη μοιρασιά τους με το ταίρι που κάθεται και κλώθει, αυγά ή της πίσω ζωής το υφαντό.

Μόνη παραχώρηση στο άρωμα, τα ρούχα του μοσχοβολούσαν μαλακτικό, όχι πως χρειαζόταν, γιατί ο καπνός μαλακαίνει τις ίνες και τα δικά του ήταν ένα βήμα πριν το βελούδο, μα του χρειαζόταν μια στο τόσο όταν ήταν μεγάλα τα ζόρια να ξεκλέβει μια ανάσα σαν παράθυρο απόδρασης, σαν έξοδος διαφυγής, κάπου όμορφα, δίχως σχήμα και χρώμα.

Κι αυτή μοσχομύριζε.
Όποια έμπαινε εκεί μέσα μύριζε ωραία, άρωμα, σαπούνι, γαλάκτωμα σώματος ή αποσμητικό, αλλά η δική της ήταν τόσο διακριτική, στα όρια της απουσίας, στα χνάρια ενός μπουκαλιού που από χρόνια έχει αδειάσει το άρωμά του, μα έχουν ποτίσει τα υλικά της σύνθεσής του.

Καθόταν πάντα στο ίδιο τραπέζι, με πλάτη στον τοίχο, στο μέσον του χώρου, πάνω στο ξύλινο βάθρο που διέτρεχε την εσωτερική περίμετρο φτιάχνοντας επίπεδα και φέρνοντας τους ανθρώπους, τόσο κοντά, όσο και μακριά.

Στο κέντρο του μαγαζιού ήμουν εγώ κάτω από μια υδρόγεια σφαίρα που γύρναγε απελπιστικά αργά, επιτρέποντας στους παρατηρητές να κάνουν νοερά ταξίδια πάνω της με τα ακίνητα βλέμματά τους.

Αυτή από την πρώτη στιγμή που ήρθε, ναι, τη θυμάμαι, καρφώθηκε πάνω της, έπινε και της τόξευε καπνό, κάποια ακατανόητα μηνύματα που δεν έβρισκαν άλλον αποδέκτη. Δεν με έβλεπε και ας είχε τα μάτια της σχεδόν στραμμένα πάνω μου, μου ζήτησε ένα λικέρ και το κράταγε σαν να ήταν χέρι παιδιού, τρυφερά, μα δεν το άφηνε στιγμή, έπαιζε τον αντίχειρα πάνω του και όταν κουραζόταν το έπιανε καλύτερα, το γύριζε και κάπου κάπου το φιλούσε στα χείλη παίρνοντας μια γουλιά κι αφήνοντας μια ανάσα μες στο στόμα.

Συνεχίζεται..

Ξαφνικά όλα άλλαξαν, δεν με ένοιαζε τίποτα, σαν τον νικόλα δεν περίμενα τίποτα, είδα σε ένα πρόχειρο απολογισμό στη ζωή μου να χω προχωρήσει λίγα βήματα αφότου ξεκίνησα και ένα μόνο από μόνη μου. Με τη δουλειά μου.
Θα μπορούσα να υπομείνω για λίγο καιρό τον ρόλο της παραμελημένης, αλλά όχι της ανύπαρκτης.
Πήραν στα χέρια τους τις οικονομικές μας μοίρες το πρωτοπαλίκαρό του και μια φίλη μου, δικηγόροι και οι δύο, με σαφές προβάδισμα εκείνου, γιατί είχε όλο το χρόνο να κρύψει και να καλύψει τα ίχνη του. Από τον κοινό λογαριασμό μας δεν πήρα τίποτα, μόνο πίκρα για την κατάντια ενός ανθρώπου που σκόπευα να περάσω μια ολόκληρη ζωή μαζί του, για να δώ πως το μερτικό του το τρωγε και το δικό μου το θαβε για να το βρει αργότερα. Πόσο αργότερα; Η απληστία είναι μεγαλύτερη από τη ζωή την ίδια και αργά ή γρήγορα στο ίδιο θαλάμι συναντιόνται.

Με την κοπέλα μείναμε τρείς μήνες μαζί, ήταν όμορφη, νέα και δυνατή, την παρακολουθούσα να χαίρεται την κάθε μέρα με τις χαρές και τις απογοητεύσεις της, αρχίσαμε να βγαίνουμε έξω μαζί στην αρχή για να πικάρουμε μια παλιά της σύντροφο που έψαχνε τρόπο να την κάνει να ζηλέψει για να ξαναενδιαφερθεί και μετά για μένα, για να μην ξεχάσω πως η ζωή ήταν χορός κι εγώ περίμενα τον επόμενο καβαλιέρο.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να διαχωρίσουν το δισυπόστατο της ύπαρξης, σώμα και ψυχή και είναι ευτυχείς στην ανέχεια των καιρών και άλλοι που δυστυχισμένοι δεν μπορούν να χαρούν έναν συμβιβασμό, στο ελάχιστο. Με αλκοόλ, μα ελάχιστο ακαταλόγιστο, παραδόθηκα δυό φορές χωρίς σκέψη και χωρίς θέλω, σαν άρρωστη με μπουκωμένη μύτη που τρώει χωρίς να έχει γεύση, εκτελούσα άλλοτε κινήσεις βαρκάρισσας και άλλοτε δαμαζόμενο ήμερο πόνυ, έβλεπα στον καθρέφτη τα άδεια μου μάτια και συνέχιζα, δεν γίνεται, θα υπάρχουν κι άλλοι άνδρες κι εγώ θα βρώ κάποιον που να μην φοβάται να με κοιτάξει στα μάτια και να με ρωτήσει με ειλικρίνεια για τους εφιάλτες μου, κάπου θα υπάρχει, δεν είναι όλοι παντρεμένοι και οι παντρεμένοι δεν είναι όλοι σαν κι αυτούς που βγάζουν με την ερωτική πράξη μιας ζωής σπασμένα πάνω σου, σαν τον κίναιδο που περιμένει τη στιγμή να βαρέσει κι εκείνος τα καπούλια του επόμενου.

Δεν με αφορούσε αυτή η ζωή, διάλεξα να απέχω, δεν είχα πέταλα άλλα χαρτιά να τραβήξω, η τράπουλα τελείωσε και η ετυμηγορία ήταν δεν μ’ αγαπά.
Τι να την κάνεις την αγάπη σαν δεν αγαπάς εσύ τον εαυτό σου, το εγώ σου ήταν το πρώτο δώρο που ακουμπούσες θυσία στα πόδια του θεού σου περιμένοντας να σε κάνει πρωθιέρειά του, αντίς να σε σφάξει, για να ζήσει από την τσίκνα.

Ο μόνος άνθρωπος μοιάζει στα ζευγάρια για άρρωστος, οι άντρες βλέπουν την γυναίκα μόνη της σαν τσούλα για να κοιμηθούν μαζί της και να αποδείξουν ότι πειτελούν την γενετήσια αποστολή τους και ο γυναίκες προετοιμάζονται να χιμήξουν στο αναμενόμενο διεκδικητικό θύμα που περνούν για θηρευτή και να το κουρελιάσουν. Οριοθετούν την περιοχή τους με αψυχολόγητους εναγκαλισμούς και ματιές ξυράφια, ενώ περιφερόμενες κατουρούν πάνω του αρώματα του dior, Με την ένδειξη «μακρυά τα χέρια σου σκύλα» .

Η δουλειά σου επιτρέπει κάθε χρόνο να επισκέπτεσαι και άλλο μέρος, στο εσωτερικό και έξω, μπορείς να μένεις σε ξενοδοχείο για να μην κουβαλάς υπάρχοντα παρά την ύπαρξή σου και δυό τσάντες πιότερο βιβλία παρά ρούχα και παπούτσια. Ντύνεσαι μαλακά τζίν, σνίκερς και λευκά μπλουζάκια και στη κωλότσεπη το πακέτο. Κάποτε μπόρεσες να κάνεις την εγχείρηση και να αφαιρέσεις από την δεξιά παλάμη το στυλό που έγραφε ακατάπαυστα το ημερολόγιο που σου πε εκείνος ο δόκτορας, για να καταλάβεις και να βρείς τον εαυτό σου και τότε, μόνο όταν σταμάτησες, τα κομμάτια του πάζλ άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους.

Έκανες μήνες να μάθεις νέα του, δεν σε αφορούσε αν ζούσε ή αν πέθανε και κυρίως ποπιά από το στενό σας πρώην περιβάλλον βρήκε για να έχει επίσημη συνοδό στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Μια παλιά του φίλη από το πανεπιστήμιο, η κολλητή της αδερφής του, ας είναι, να ζήσουν να ευτυχίσουν, πήρε αυτός μια όμορφη πλαστική, πήρε αυτή το κελεπούρι με το σπίτι και τους λογαριασμούς, πήρε αυτός τις άπειρες ανασφάλειες μιας πρώην εντάξει ερωμένης και πήρε αυτή μεγαλύτερη δόση απελπισίας και κατάθλιψης. Δεν πειράζει, ο καθένας παίρνει ότι του πρέπει, όσο αντέχει.

Το διάβασμα της έγινε κουραστικό, σχεδόν απεχθές, δεν μπορούσε να διαβάζει άλλο, μια ζωή μες στα βιβλία και έχασε τη μισή ζωή της αζώητη. Όλα θα ταν διαφορετικά αν είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική, θα μάθαινε πως σε σαθρά θεμέλια κανείς δεν έστησε γερό σπίτι και πως στα διατηρητέα στεγάζονται άλλες χρήσεις, διαφορετικές ενός ζωντανού σπιτιού.

Όταν τελεσιδίκησε κάθε του προσπάθεια έφεσης, βρέθηκε να έχει ένα σεβαστό ποσό στην άκρη που της επέτρεπε να αγοράσει ένα διαμέρισμα όπου ήθελε και να ζήσει χωρίς να χρειάζεται να δουλεύει. Εκείνος έσκασε, όχι μόνο από το κακό του, η νέα του σύζυγος το έσκασε με έναν μικρότερο, φίλο του γιού της και δεν μπορούσε από το σκάνδαλο να βγεί πλέον από το σπίτι. Άλλαξε η κυβέρνηση και ως συνήθως ξηλώθηκαν οι ευνοούμενη της προηγούμενης και τον πήρε η κατηφόρα. Βρήκαν πολλές οικονομικές ατασθαλίες στην υπηρεσία του και αναγκάστηκε σε εθελούσια παραίτηση κακήν κακώς, χάνοντας μεγάλο μέρος από την ακίνητη περιουσία του.

Στον πειρασμό μπαίνω να πώ πως στο πλάι του τυχερού βρίσκονται θέσεις πολλές μα είναι όλες γεμάτες, μα σαν η ατυχία διαβεί από το κατώφλι, πρώτα τα ποντίκια είναι που εγκαταλείπουνε το πλοίο. Τα χτυπήματα δεν άντεξε η άμαθη καρδιά να τα χωνέψει, βλέπεις στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει save και ξαναπάρτο από την αρχή, διπλό εγκεφαλικό και αφού η αδερφή του δεν θέλησε να τον φροντίσει στο σπίτι της, εμφανίστηκε μια μέρα από το πουθενά μια αποκλειστική που πληρωνόταν με το μήνα για να τον προσέχει. Δεν γαμιέται, λεφτά ήταν, να τα πάρει μαζί της δεν μπορούσε, ούτε και κείνος μπόρεσε την τόση καλοσύνη, δεν την άφησε να χαλάσει πολλά για δαύτον.

Μόνη γυναίκα κάθεται σε τραπέζι μπροστά σε δυό ποτά και είναι και τα δυό για την ίδια. Δεν κρατάει τσάντα, ούτε στο τραπέζι πάνω υπάρχει κάποιο τηλέφωνο για να την βρούν. Κοιτάζει την γή να γυρίζει και κάνει ταξίδια πάνω της. Είναι πολλές οι πινέζες σε πρωτεύουσες που έχει πάει, μόνη της και παλιά με μια απουσία, ζικ ζακ, ο γύρος του κόσμου σε λιγότερο από 3 λεπτά.

Οι θαμώνες έχουν αποχωρήσει, ο μπάρμαν σκουπίζει τα κολονάτα και τα κρεμάει ανάποδα στην μπάρα, ένα σαξόφωνο ορίζει κάποια διάφωνα σκαλοπάτια που ένα πιάνο αναλαμβάνει να τα γεφυρώσει με σφυριά και σύρματα, σε μια εργόχειρη σύνθεση που κάνει τη μουσική μερικές φορές πιο απαραίτητη από νερό.
Το πιάνο κλείνει το μέρος του και το πνευστό οδηγεί δύσθυμα τις τελευταίες νότες, σαν να μην ήταν έτοιμο, σαν τον αγουροξυπνημένο που μένει λίγη ώρα στο κρεβάτι για να χωνέψει πως ο ύπνος τελείωσε.

Πιάνει τα ποτήρια της με το να χέρι και το άλλο το τασάκι και κοπιάζει.
-Μη σε κρατάω..
-Μου κρατάς παρέα.
-Ξημέρωσε ήδη.
-Δε με περιμένει κανένας.
-Χαιρετώ.
-Πεινάς;
-Παρακαλώ;
-Αν πεινάς κερνάω πρωινό, εδώ δίπλα σερβίρουν από φρέσκο φούρνο και μοσχομυρίζει ο αέρας φύλλο και ψωμί σε λαμαρίνα.
-Θέλω.

Δυό άνθρωποι συνηθισμένοι και τόσο ίδιοι, ντυμένοι ασπρόμαυρα σαν πιόνια και όχι παίχτες, στην ίδια σκακιέρα, κάθονται απέναντι και τρώνε, οι κόρες σιγά σιγά απομακρύνονται από το ανεστίαστο άπειρο και ακουμπούν ο ένας στη απόσταση του άλλου, κοιτάζουν μάτια, χέρια, μετρούν αντοχές, απαντοχές, ψάχνουν σημάδια, κοινούς λυμένους κώδικες.

Δεν μιλούν, δεν χειρονομούν, απλά βρίσκονται σαν κούκλες στο ίδιο ράφι τοποθετημένες, σιωπηλές και ήσυχες, κείνη έχει τα πόδια λυγισμένα από κάτω της κι εκείνος ακουμπά την πλάτη στον τοίχο, περιμένουν να κλείσουν τα φώτα και τότε θα την κοιτάξει άλλη μια φορά και αν δεν τραβήξει το βλέμμα της από το δικό του θα της απλώσει το χέρι. Εκείνη θα περιμένει ένα χαμόγελο στα χείλη από τα μάτια, μόνο με αυτό το σύνθημα θα σηκωθεί για να χορέψει.

Τα φώτα της πόλης είχαν αρχίσει να σβήνουν, ο ηλεκτρικός θα διασκόρπιζε τις πολυκατοικίες σε εργοστάσια και γραφεία, τα παράθυρα θα απελευθέρωναν χνώτα και όνειρα πάνω από μια ρουτίνα βαρετή, μέχρι τους αδέσποτους που δεν είχαν μάθει ακόμα τους τρόπους της πρωτεύουσας.

Δυό μοναξιές τις βρήκες το πρωί να περπατούν αντάμα, χωρίς κατοχές και κτητικότητες, δίχως γκάζια και φρένα, με μια αβέβαιη προσμονή ο καθένας μέσα του, ακαλούπωτη, δίχως πρόσωπο και όνομα, καινούρια καθαρή σελίδα, άσχετα από τον βαθμό της προηγούμενης έκθεσης, τσαλακωμένες οι άκρες και το μολύβι χωρίς γόμα στη φούχτα ετοιμοπόλεμο.

Οι δισταγμοί έσωσαν πόλεις και ζωές οι παραδόσεις, η μέρα είναι δική τους να την φτάσουν όπου μπορούν, δυό άνθρωποι με άδεια χέρια στο πλάι κρεμασμένα και τα δυο ανάμεσα σε γέφυρα πλεγμένα.

Λοιπές ιδιότητες μηδέν, το ερώτημα είναι αν δυό γαλήνιες απελπισίες μπορούν να σηκώσουν φουρτούνες;
Μπορούν;

τέλος;

μια όνειρος δίχως κεράσια

Κλείνω τα μάτια, μαζεύω τα υλικά μου, οι βοηθοί θα δουλέψουν και σήμερα υπερωρίες.

Εργοτάξιο το μαξιλάρι, κόσμοι θα στηθούν πάνω και κάτωθέ του, με λίγο σάλιο στην άκρη των χειλιών κρεμασμένο, σαν μια άγκυρα για να μην απογειωθεί το σώμα.

Απλώνω τα χέρια ανοιχτά σε στάση παράδοσης και τα πόδια ακουμπούν το ένα στο άλλο σε στάση αντοχής, σαν υποστηλώνοντας παλιά μπαλκόνια και ο νούς μέσα απ τα κλειστά πατζούρια ζωγραφίζει το φώς στους τοίχους αι τα αντικείμενα.

Το σεντόνι σκεπή γα το σώμα, να το προστατεύει σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, σαν τα παλιά αρχοντικά που προστατεύονται έτσι από τη σκόνη, καθρέφτες, ντιβάνια και πολυθρόνες σκεπασμένες, που άμα τη αφίξη του κατόχου, αποληθαργούν από το βλεφάρινο πέπλο.

Το κρεβάτι τρίζει σε κάθε στροφή και σε κάθε του σώματος στροφή να μάτια έχουν ήδη σφιχτεί δύο φορές μια αποφεύγοντας ότι είδαν και άλλη μια ανοίγοντας διάπλατα για ότι πρόκειται να δούν, σε κάθε αβαρές και μετεωριζόμενο βήμα, σε κάθε πτήση ανάμεσα σε δέντρα ψηλά και κατακόρυφους λόφους, μέσα στο νερό και σε ξέμπλεκα μαλλιά, σε ακίνδυνους ήλιους και τρυφερά χιόνια, καθώς το φώς κυλάει ασκέδαστο και σε χρώμα πηχτό κορεσμένο τριγύρω από τα εμπόδια.

Ο αέρας θροΐζει τα πρόσωπα που κρέμονται από τα κλαδιά σαν φύλλα, επίπεδα πρόσωπα, φωτογραφίες του νού που διαθέτουν μόνο μάτια, που ζητιανεύουν ένα τι του χρόνου σου παραπάνω από κει μέσα για να λεφτερωθούν κι εσύ θυμάσαι πως χάιδευες κάθε σώμα σαν λυχνάρι μαγεμένο προκειμένου να γλυτωθεί του καθενός η καταδικασμένη φύση.

Στο χώμα πέτρες δεν υπάρχουν, μόνο τελείες και τα μονοπάτια είναι καλοσχηματισμένα σαν τα διάκενα του τετραδίων των μπλέ γραμμών, σιδηροδρόμοι που μεταφέρουν συναισθήματα απροσδιόριστα, σαν τις άναρθρες κραυγές που τόσο μπορείς να καταλάβεις τι ήθελαν να πούν.

Τα πουλιά κρατούν στη ράχη τους ανοιχτές περισπωμένες στο βάθος του ορίζοντα όταν προσεγγίζουν της λίμνης τα νερά βλέπεις τα πόδια τους υπογεγραμμένες δοτικές, σαν τις αγκαλιές που δεν αρνήθηκες να πάρεις και να δώσεις, σε φίλους, ερωμένες και παιδιά, γιατί τίποτα δεν καρπίζει όσο σε αγκαλιά, απ το νερό το νούφαρο, από το χώμα ο σπόρος, από τη στάλα η βροχή και από των ανθρώπων το φιλί.

Οι άνθρωποι ήταν λιγοστοί, οι μόνοι σαν τα μπαλόνια ανέβαιναν στον ουρανό καλύτερα για να ψάχνουν, να βλέπουν , να ρωτούν για ένα χέρι να πιαστούν κι ύστερα να κάτσουν κάτω, άνθρωποι ξαπλωτοί σαν σχήμα οξύμωρο, μα ο λογοτέχνης ήξερε και είπε άνθρωποι που κοιτάζουν ψηλά, ουχί μακρυά, γιατί ο έρωτας κοιτάει ταβάνι και ουρανό ή τον σκεπάζουν τέτοια.

Τα ζώα δεν είχαν μάθει τον αλληλοσπαραγμό και του ιδεατού ο κόσμος δεν γνώριζε αλυσίδες, τις τροφικές ή τις ατσάλινες, οι πάντες δένονταν με τα μάτια, γένονταν ή δίνονταν, το ίδιο πράγμα ήταν εκεί, που δεν υπήρχε αποφορά και όλα ήταν γλυκά σαν μέλι.

Έκανα το γύρο του βουνού, τον γύρο κεινου του κόσμου, επήγα δεξιά και αριστερά, έψαξα πάνω κάτω, μα δεν σε βρήκα πουθενά και ξύπνησα τρομαγμένος.
Δυό νόστιμα κεράσια χείλη στο απέναντι πρόσωπο και η ψυχή στη θέση της.

Αν είναι να είμαστε μαζί, χάρισμα τους ο κόσμος τούτος, παίρνω σφουγγάρι και νερό και αύριο φτιάχνω άλλον, όπου θα πλέουμε αντάμα κι ας είναι οι λιακάδες λιγοστές και άγονος ο μείζον χρόνος γιατί

όπως λέει ο ποιητής

Κι είναι λέω ο παράδεισος αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί.

Κάπου υπάρχει ένα κορίτσι με ένα λάσο

Κάπου υπάρχει ένα κορίτσι με ένα λάσο στο χέρι που ψάχνει ένα αγόρι να πιάσει και μαζί του να δεθεί.

Αγαπά όποιον της δείχνει καλοσύνη και όποιον της επιστρέφει τα φιλιά μετά το ποδοκύλισμα των κορμιών, σαν εκείνο το μούργο που ξάπλωνε στου κάθε περαστικού το πόδι, ζητιανεύοντας ένα χάδι, παίρνοντας κλωτσιές, σκουντήγματα και έξαποδώ.

Δεν έχει φτερά, κανένας δεν της είπε πως όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν, τα δικά της ατρόφησαν της αυτοπεποίθησης και έμειναν μόνο του μυαλού, να κάνει ταξίδια και όνειρα, εκεί που οι μόνοι άνθρωποι αγοράζουν στον εαυτό τους δώρα χωρίς των άλλων τον οίκτο.

Δεν γιορτάζει τις μέρες των ερωτευμένων με μπουκέτα, παρά αγοράζει βιβλία και στα γενέθλιά της το τηλέφωνο και ας μένει ανοικτό συνεχώς, είναι πιο βουβό από κομμένο καλώδιο.

Το σώμα της πλεούμενο για μικρά ταξίδια, ένα ταξί της τεστοστερόνης της εφηβείας στον ανδρισμό, ένα παυσίπονο για παντρεμένους, μια μάνα για μεγάλα παιδιά και ένας σάκκος του μπόξ για αδιέξοδες και μπερδεμένες ψυχολογίες.

Μια κοπέλα χαμένη στο πέλαγος, τριγύρω της ο κόσμος της συντρίμμια και αυτή να ψάχνει ένα χέρι να πιαστεί, ένα σωσίβιο, μια σανίδα σωτηρίας, μα το χέρι να την σπρώχνει πιο βαθιά για να φανεί ένα Εγώ, τα διαθέσιμα σωσίβια είναι για δύο με όρκους, νόμους και συμβάσεις φουσκωμένα, ενώ οι σανίδες να μην αντέχουν ούτε το δικό τους βάρος.

Θέλει ότι θέλουν όλοι οι γυμνοί, ένα σώμα να ντυθεί, μα δεν δέχεται να πάρει φορεσιά που δεν της ανήκει, ρούχο δανεικό σαν αναπτήρα, για να καεί μια δυό φορές και τέρμα. Θέλει κερί λαμπάδα τριγύρω από το φυτίλι της να την σφιχταγκαλιάζει και να καίγονται μαζί, ως το τέρμα.

Μια κοπελιά είναι έτοιμη για έρωτα, όχι καταστροφικό και μοιραίο, έζησε αρκετές αναποδιές και έχει ανάγκη τη νηνεμία του ορίζοντα, μια σκέπη γερή για τις καταιγίδες και ένα ατσάλινο κάβο για το καραβόσκοινό της.

Ξέρει πως δεν είναι κοπέλα των περιοδικών, μα θα θελε να ζήσει σαν βιβλίου ηρωίδα, όχι μαλθακή σαν αυτές που κοιμούνται και περιμένουν, μα σαν εκείνες που φορούν σιδερένια παπούτσια και σε δοκιμασίες μπαίνουν για να βρούνε τον πλανεμένο καλό τους.

Ξέρει πως είναι να ξαπλώνουν δύο και να ξυπνάει μόνη, ξέρει πως το μόνο που προδίδει του άλλου την παρουσία είναι το δεύτερο ποτήρι κρασιού στο πάσσο, το σηκωμένο της τουαλέτας κάθισμα και το άρωμα μιας ανδρικής κολώνιας στα σεντόνια ποτισμένο με ιδρώτα.
Αχ, γιατί οι άντρες να ναι πιο φοβισμένα πουλιά και από μπεκάτσες μπροστά στην απειλή της οδοντόβουρτσας στο ποτηράκι του καθρέφτη.

Τριχωτές πλάτες, κρεμασμένα προγούλια, πρώιμη αλωπεκία και γκρίζοι κρόταφοι που δεν μοιάζουν στον ηθοποιό με το μαρτίνι, φανέλες μινέρβα και τζίν με νούμερο που προδίδει τα χρόνια τους και αντί για εστιατόριο παραγγελία πίτσα, η μυρωδιά του ξυνισμένου ιδρώτα και του πολυφορεμένου παπουτσιού είναι οι μνηστήρες που περιστασιακά την πολιορκούν και αυτή ξαπλώνει το σώμα της έπαθλό τους στο βωμό, τρέφοντας μάταιη πίστη.

Οι μέρες στη δουλειά να κυλούνε δίχως χρώμα, η διαδοχή τους να διακόπτεται από κάποια κολλώδη μεσημέρια, από κάποια θλιβερά απογεύματα με συγγενείς ή μπροστά από μια αδιάφορη τηλεοραση και συμβατικούς καφέδες με φίλους που θέλουν να πούν παρά να ακούσουν, που τόσο ιντριγκάρεσαι να τους απαντήσεις ζοφερά όταν τυπικά σε ρωτάνε πως τα περνάς για να τους καταρρακώσεις την αίσθηση ασφάλειας που έχουν χτίσει, απέναντί σου, αποδιοπομπαία μου κατσίκα.

Σε ποιόν να εκμυστηρευτείς πως περισσότερη συντροφιά σου κρατάει ο πλαστικός σου ηδονιστής με τις μπαταρίες και πως θα θελες και εσύ σε κάποιον μπροστά να φορέσεις παρά να βγάλεις τα καλά σου εσώρουχα, πως στην ντουλάπα σου μαζί με κάποια όνειρα θα μείνουν καταδικασμένα κλεισμένα στη ζελατίνα του καθαριστηρίου τα ανάλαφρα φορέματα που αγόραζες με την γλυκειά προσμονή μιας νέας μέρας που ποτέ δεν ξημέρωσε.

Κοιμάσαι με δυό μαξιλάρια, το ένα στο προσκέφαλο και το άλλο αγκαλιά, γιατί είναι βαρύ να κοιμάσαι και να ξυπνάς περισσότερο άδεια, μια προσποίηση στον εαυτό σου δεν βλάφτει, αυτό λες και πλέον το πιστεύεις περισσότερο από την ελπίδα που κάποτε έλεγε πως οι άνθρωποι κάποια στιγμή βρίσκουν το ταίρι του, γαμημένα ψέματα λόγια, που πήρατε κόσμο στο λαιμό σας.

Οι κοπέλες που μαζί μεγαλώνατε γίναν γυναίκες και συχνάζουν στην πλατεία, στα πάρκα και στο σούπερμάρκετ με τα καρότσια και τα σάββατα στους παιδοτόπους, για να ξαναφτιάξουν τους σπασμένους κύκλους των γονιών, παρά για το παιχνίδι των μικρών. Κι εσύ; Στην απέξω, σαν μιαρή, σαν μολυσματική ασθένεια αντιμετωπίζουν τη μοναξιά σου με αποστροφή, σαν να μην υπάρχεις, σαν να μην πέρασες την πίστα, σαν να έμεινες στου πάκμαν τους πλάγιους διαδρόμους στο σκοτάδι παγιδευμένη.

Γελάς στα μικρά παιδιά και χαιρετάς με λύπη κάθε κλείσιμο του βιολογικού σου μήνα, σαν μια πιθανότητα που δεν είχε ελπίδες στατιστικές να μετουσιωθεί σε επιτυχία, γιατί οι επιβαίνοντες του σώματός σου πάντα ζυγίζουν την εκτόνωση με τον τρόμο των υποθετικών τους ευθυνών αν όλα πήγαιναν κατ ευχήν ή καταδιαόλου και παίρνανε προφυλάξεις.

Σε έχω δεί να περνάς από τα καλοκαιρινά καφέ μην δείς και εσύ κάποιο γνωστό και να διέρχεσαι για να καθίσεις στο παγκάκι απέναντι στη θάλασσα με ένα βιβλίο απέναντι, ανάμεσα σε επίδοξους ψαράδες, που φαντάζονται τη νύχτα τους μέσα στα βογγητά σου, αλλά εσύ έχεις μόνο μια τρομαχτικά άδεια αγκαλιά ανάγκη και γρήγορα μαζεύουν τα σύνεργά τους και εξαφανίζονται.

Κάπου υπάρχει ένα κορίτσι με ένα λάσο στο λαιμό και οι περίοικοι είπαν πως δεν κατάλαβαν τον λόγο.

η φωτό είναι απο τους αγγέλους της μάρως γαλάνη

Σταματάς ποτέ να νιώθεις μόνη;

Η ανάσα δεν θέλει σκέψη, κανένας δεν πέθανε επειδή κράτησε την αναπνοή του, μπορεί να σάπισαν μέσα του τα λόγια που δεν είπε ή το κρασί να του δηλητηρίασε το αίμα και ο καπνός τα πνευμόνια, γιατί προσπαθούσε κάνοντας κακό στον εαυτό κάποιον-α κάτι να εκδικηθεί.

Η ζωή είναι ένα κοντό ταξίδι που μακραίνει όσο μακρύτερα φτάνει η σκέψη, τα πόδια αεικίνητα έμβολα και το στόμα ασθμαίνον φουγάρο, χωρίς το σκοπό ένα ακυβέρνητο πλοίο που πιο πιθανά φλερτάρει με το χαμό παρά με τον ελλιμενισμό.

Τα ντεπόν να μην μπορούν να κρατήσουν τις ημικρανίες μακριά και τα βάλιουμ να μην μπορούν να καταφέρουν τον μορφέα να ξαπλώσει δίπλαθε τους, τα μάτια πάντα κρυμμένα πίσω από γυαλιά και οι γύφτισσες να μην ζυγώνουν να πούνε μοίρα στο άδειο χέρι.

Κυοφορείς εκρήξεις που δεν θα τις νιώσει κανείς, τα δάκρυά σου δεν θα ποτίσουν άλλων στέρνα, τα λόγια σου μονόλογοι στα αυτιά σου που δεν θα επαναληφθούν και το βαθούλωμα στο στρώμα σου θα ναι πάντα στο κέντρο.

Πιο άστοχη από σένα στη ζωή δεν γνώριζα, σημάδευες πάντα πιο ψηλά απ’ τους ανθρώπους, κύκλοι και βέλη, τόξα και σκαλιστές καρδιές δεν σου παν τίποτα, εσύ λάτρευες τις λυπητερές ταινίες, που μένει ο ήρωας δίχως παρόν και ο κόσμος χωρίς μέλλον, έβλεπες σε γλάστρες δέντρα και σε ξερόβραχους φύτευες ελπίδες, δεν σου πε βέβαια κανείς πως δεν υπάρχουνε αισθήματα μπονσάι, μόνο άνθρωποι κυρτωμένοι από τον κάματο που ακόμα και ο χάροντας αγριεύεται να τους πάρει δοκιμάζοντας τις αντοχές τους.

Κουβαλάς ένα απύθμενο κενό και τα ποτήρια που καταπίνεις δεν βρίσκουν πάτο, μόνο τα λόγια που έμαθες να ξεκοκκαλίζεις αγκυλώνονται στα βάθη σου και φτιάχνουν ιστούς που δίνουν θρόισμα σε κάθε λέξη σου σαν επιθανάτιου ρόγχου και οι χαρές ανασκουμπώνονται στα διπλανά τραπέζια, πριν φύγουν κοιτώντας σε με λύπη και με φόβο.

Θυμάμαι κάποτε που έκλαιγες βουβά με ορθάνοιχτη την πόρτα, τα μάτια ψηλά, τα χέρια ριχτά, ανάμεσα των ποδιών σου. Σαν τι να τρέχει, ρώτησα, δεν ήσουν πληγωμένη, τουλάχιστον επιφανειακά, κάποιες πληγές μου είπες τρέχουν υγρασίες και έβλεπες τα πράγματα παραμορφωτικά πίσω από τους καταρράκτες σου.
Στο πάτωμα ξεκοιλιασμένο ένα τετράδιο με μια κατάμαυρη γραμμή, έγραψες μάλλον και ξανάγραψες το ίδιο πράγμα, πόσομουλείπεις, χωρίς να αλλάζεις τη γραμμή στη γραφομηχανή σου, το χαρτί στο τέλος σώθηκε από το πολύ χτύπημα και μελάνι, μαύρισε, τρύπησε και έχασκε στα πόδια σου σαν νικημένο σαλάχι.

Είχες δεχτεί πολλά τσιμπήματα και κάποια θανάσιμα δαγκώματα από βιβλία και τα αντιμετώπιζες με του φακίρη το θάρρος, χωρίς φλογέρα, κοιτώντας τα από ‘να μάκρος σταθερό στα μάτια, έτοιμη να τραβηχτείς ή να τα κλείσεις, γράμμα το γράμμα, λέξη τη λέξη, η ετοιμότητα σου χάρισε δυο μαύρα μισοφέγγαρα στα μάτι και μια σκοτεινή πανσέληνο εκεί που κοιμάται η δύναμη, κάτω απ το στήθος.

Νόμιζα πως κοιμήθηκες κάποια στιγμή και είπα να πλύνω τα πιάτα, μα καθώς τα μάζευα σπαρμένα θραύσματα από το πάτωμα, σε είδα να ξαναγίνεσαι παιδί, να φέρνεις τα γόνατα στο μέτωπο και να φαρδαίνουν πάνω σου τα ρούχα, να αναρριγάς σε ατομικές σεισμικές ακολουθίες και να συστέλλεσαι σαν πρωτοχρονιάτικο μπαλόνι, έως ξεφουσκώματος, που κατακάθεται κουρασμένο δίχως ήλιο, χωρίς αντοχές, χρησιμότητα και άλλη πολυτιμάδα, εξόν του γυαλιστερού του ντύματος.

Η ζωή έκανε κάποιες προσπάθειες από μέσα σου να σηκωθεί, ανέπνεαν τα πνευμόνια τόσην ώρα υποτονικά και τα γόνατα βάλθηκαν να στηρίξουν το βάρος του κόσμου σε ένα κεφάλι, ενός αστεριού λίγο πρίν την έκρηξη, λίγο πριν την λάμψη, αφού είχαν αποσωθεί οι σάρκες και οι αντοχές του κάτω από το ίδιο το απίστευτό του βάρος, μπορεί και βάθος, δεν ξέρω να σας πώ.


Τι μπορώ να κάνω;
Να φύγεις
Κι εσύ;
Θα υπάρχω
Για πόσο;
Για όσο
Απ τη στιγμή που σε συνάντησα έγινες η ευθύνη μου.
Κανενός δεν θέλω την ευθύνη, του γλυτωμού ή του χαμού, δικά μου τα ρέστα και τα δανεικά.
Τι να σου φέρω;
Μοναξιά
Έχεις μπόλικη
Μη μου στερείς την όλη
Γιατί είσαι τόσο μόνη;

Κοίταξε τον καθρέφτη. Πες μου τι βλέπεις. Άσε μη λες. Δεν λές. Δεν βλέπεις. Δεν με βλέπεις. Πως να υπάρχεις σαν δεν αγαπιέσαι;

Είχα πολλά να της πώ, μα τίποτα σπουδαίο, η σιωπή στις μεγάλες στιγμές είναι τιμή και λόγος.
Φεύγοντας άπλωσα το χέρι και της πήρα τη φωτογραφική και ένα βιβλίο, άφησα την πόρτα ανοιχτή και πήρα να περπατάω.

Κάποτε έφτασα στη θάλασσα, ό ήλιος μου έκαιγε τα μάτια. Διάβασα στα περιθώρια τις λύσεις και τα αμάγια, τα λόγια και τα ξόρκια που κλείδωναν τις λέξεις και τα αισθήματα μέσα σε ποιήματα και γράμματα και για την αγκαλιά που όποιος στερείται ψάχνει.

Στην πρώτη εικόνα της φωτογραφικής κατάλαβα πως τράβαγε την απουσία, όμορφα κάδρα, αλλά κενά και δίχως θέμα, ένα θέμα μάλλον αυτονόητο στα μάτια της, αποσκισμένο σαν εικόνα από την πραγματικότητα, σαν επιζωγραφισμένη καρτ ποστάλ, σαν διπλοέκθεσης διαφορετικών εικόνων πάντρεμα, σαν κολλάζ της σκέψης.

Δεν μου τα ζήτησε ποτέ, άφησε το σπίτι που κατοικούσε, κανείς δεν έμαθε πως χάθηκε, τους τρελούς και τους ονειροπόλους οι άνθρωποι τους θεωρούν κομήτες, τους βλέπουν , τους δείχνουν και γελούν, κανείς δεν πάει κοντά τους, βλέπουν στο πλάι να έρχονται και την κόμη τους σαν φεύγουν, μα τα μάτια, αυτά τα μάτια τα καντάρια πάγο γεμάτα κανένας δεν τα βλέπει, γιατί σε μαρμαρώνουν με το μικρόβιο της τόσης μοναξιάς.

μη μετακινείτε μοναξιές, μόνο ελπίδες

Κάποτε έφευγα για να γνωρίσω, να γεμίσω τον σάκκο μου μαγεία, βότσαλα, εικόνες, ήχους και λέξες.
τώρα πάω για να αδειάσω, δεν έχω άλλα σακκιά αδειανά, αυτά που έχω είναι παλιά και χωρούν μόνο όσα τους λείπουν, πάω να χαθώ σε μια θάλασσογραμμή, να ξυπνάω και να τηράω κάτι που δεν έχω ματαδεί.
Δεν κουράστηκα αυτό το χρόνο κι ας ξυπνάω κουρασμένος. Αντοχές μάλλον ψάχνω να βρώ και αντιστάσεις.

Δεν μου λέει τίποτα η κάμερα και η φωτογραφική, οι εικόνες που αξίζουν τραβιούνται από τα μάτια και τα αυτιά, ενώ βιώνονται από όλες τις αισθήσεις.
Δεν πάω να χτίσω γέφυρες, ούτε έχω καμία να γκρεμίσω, θα θελα μόνο να αφήσω στην παραλία ή στο βουνό φεύγοντας ένα νεκροσάβανο ομοίωμα του εαυτού μου, σαν του καλοκαιριού το τζιτζικίσιο ένδυμα.

Φεύγω κι ελπίζω να γυρίσω διαφορετικός, όπως σε κάθε πετυχημένη επέμβαση του εαυτού, όπως σε κάθε αλλαγή φάσης, να μηδενίσεις, να ξεπληρώσεις τα χρέη σου και να δείς καθαρά στον καθρέφτη τα θέλω σου γυμνά και τα μπορώ σου, δίχως τα φτιασιδώματα, τα ρούχα και τα ξύγκια.

Θα μπορούσα να αφήσω κάποιες διαδρομές για τους θαρραλέους και τους τολμηρούς, μα οι βουτιές είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δεν χωρούνε υποδείξεις.
Δυό ευχές, να χαθούν όσοι το θέλουν και να βρεθούν όσοι το αξίζουν

πουλί μου λύπη

Ένα ράμφος στριμωγμένο στα κάγκελα,
μια αξιοπρέπεια κατάκοιτη,
μια ανάσα που καταλήγει σε ρόγχο
και μια αγωνία που σταματά στα μάτια.

Ένα σώμα παραλυμένο,
ανίκανα τα φτερά να κρύψουν το πρόσωπο,
ανήμπορο το ράμφος βοήθεια ή νερό να ζητήσει,
3 ενέσεις μήπως το σώσουν από το μαύρο σκοτάδι.

Τα μάτια μισόκλειστα,
τα φτερά ανοιγμένα,
το σώμα να έχει στο πλάι μπατάρει
και το θηλυκό να κρώζει λυπημένο.

Ούτε χρόνου, μικρό πουλί,
ο πρώτος φίλος το πρωί μετά την αγαπημένη,
νερό, φαγητό, μια λέξη, μια κουβέντα, ένα πείραγμα,
η πρώτη σκέψη στον αέρα και στου καιρού τα γυρίσματα

Πίναμε το ίδιο νερό και τρώγαμε το ίδιο φρούτο,
κλεισμένος εσύ σε κλουβί και εγώ σε μια ζωή,
που κανένας δεν είχε επιλέξει,
μα τα καταφέρναμε καλά, ως τώρα.

Δεν ήσουνα η πρώτη επιλογή,
δεν κελαηδεί αυτό, είναι μικρό δεν ξέρει
ήταν τα λόγια του πωλητή,
μα ήταν δικό μου θέλημα από το μικρό κλουβί να σε γλυτώσω.

Μου θυμίζεις χαμό
και δεν μπορώ άλλο να χάνω
Είναι αργά για να σωθεί
είπε η γιατρός, μα που να καταλάβει πως μιλούσαμε για εμάς.

τραβιεμαι

Σαν άλλα να κατάλαβα
Σαν κάποιο λάθος να κανα
Τραβιέμαι πίσω

Σαν να χασα την κεφαλιά
Και σαν μαρκάρισμα με αποκοτιά
Τραβιέμαι πίσω

Απομακρύνθηκα απ΄τη στεριά
Με γλύκαναν τούτα τα κουπιά
Τραβιέμαι πίσω

Ο βράχος πάνω κρύβει πολλά
Μα η αντοχή είναι πιο λίγη απ τα σχοινιά
Τραβιέμαι πίσω

Μάρκες με χρώματα πολλά
Οι παίχτες αλλάζουν, στα μάτια γυαλιά
Τραβιέμαι πίσω

Είπες να φύγω σε μια βραδιά
Τα μάζεψα όλα μα δεν θέλει η καρδιά
Τραβιέμαι πίσω

Όλο τραβιέμαι,
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τραβιέμαι
Σχοινιά τριγύρω μου και εγώ κρατιέμαι
Σε ενός όπλου τη θαλάμη αποκοιμιέμαι
Κι όλο κρατιέμαι,

Μέχρι που ένα στόμα θα πεί δεν αγαπιέμαι
Το δάχτυλο, το σκάνδαλο, ο κόκκορας και εγώ μια σφαίρα

Σε σκέψεις δηλητηριασμένες θα πλανιέμαι

όμορφοι άνθρωποι με τηγάνι

Όμορφοι άνθρωποι περπατούν με ένα τηγάνι στον ώμο,
Ίδιοι στόχοι και παγίδα, μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σε κάθε τετράγωνο
Τα θύματα πολλά, όσα και η ανάγκη τους να πιαστούν
Η ξώβεργα έχει μέλι και το φιλί κολλάει και όσο φιλάει σου ρουφάει την ανάσα και σε αφήνει ξέπνεο στο κρεβάτι
Εκεί η επιχείρηση ξεκινά, αποστειρωμένα χαμόγελα, χειρουργικές ματιές, εκσυναισθηματισμένοι ισολογισμοί, το πνευμόνι σου στο τηγάνι τσιτσιρίζει, εκείνη τρώει όσο είναι ακόμα ζεστό μια μπουκιά και εσύ αφήνεσαι ανοιχτός να ανασαίνεις αναστεναγμούς από το τεμαχισμένο σωθικό σου.

Φωτογραφία εκείνης της στιγμής, που η κραυγή τα κάστρα δεν καταλύει, μα που τα χέρια παίρνουν φωτιά κοιτώντας να ξεθεμελιώσουν το τοτέμ του πεινασμένου θεού με τα μακρυά μαλλιά και τα στρόγγυλα μάτια.

Να φοβάσαι την οργή των προδωμένων, γιατί βουτούν στο κενό σαν ανθρώπινες οβίδες, μην έχοντες κάτι άλλο να χάσουν.

Το πολύτιμο δεν χρειάζεται γκαλερί για να αναγνωριστεί η αξία του, φτάνει του ενός το ρίγος στη ραχοκοκκαλιά και η πιστοποίηση φτάνει.
η τσίχλα – the repost - πρώτο και τελευταίο βήμα

του ukumutu

Στην άλλη μεριά βρίσκεται ο εαυτός σου και εσύ ψάχνεις να τον βρείς
Μέσα από εμπόδια περνάς και όσους στην πορεία συναντάς, καύσιμη ύλη
Για θα σου θυμίζουν πάντα ότι προσπάθησες πιότερο να ξεχάσεις
Ο δρόμος μονόδρομος, δεν έχει όπισθεν, όπως η ζωή, στάση ή εμπρός ταχύτητα, η θύμηση πάει πίσω

τα πιο μεγάλα κρύα πιάνουν

σαν οι ήλιοι σου απομακρύνονται

Τα μήλα των εσπερίδων κάνουν ωραίες πίτες, φτάνει να απλώσεις το χέρι

Το κοντέρ αρχίζει να μετρά και εσύ δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου ακόμα.
Σηκώνεις το κεφάλι, στηρίζεις το σώμα με τα χέρια, τα μάτια του γατιού ανοίγουν και το χνώτο σου μυρίζει τυρί μια ο σβέρκος σου μπεμπεκίλα.
Απαιτείς με το κλάμα, αντιδράς και αρνείσαι με το ίδιο, ο καθένας με όσους τρόπους ξέρει.
Σηκώνεσαι στα πόδια σου και παίζεις στη γειτονιά, τα γόνατα κουρέλια, τα σημάδια τους θα τα κουβαλάς μια ζωή, αλλά ακόμη δεν σε νοιάζει, δεν το ξέρεις ούτε το υποψιάζεσαι ακόμη πως άλλα σημάδια που δεν φαίνονται κρύβουν μεγαλύτερο βάρος.

Πάς σχολείο και βρίσκεσαι αντάμα με ανασφαλείς εγωισμούς, αγαπάς χωρίς να ερωτεύεσαι, δεν ξέρεις την ασθένεια των μεγάλων που θα σε ακολουθεί όπου πάς και θα ζυγίζει αντίθετα την κάθε απόφαση που κάποτε θα παίρνεις.

Η εποχή που ακόμα όλοι είστε μαζί θα αργήσει να περάσει, τα φύλλα διακρίνονται από τα χρώματα και τα μαλλιά, σε νευριάζουν τα κορίτσια, σε γοητεύει η μπάλα, οι φωνές τους είναι ακόμη παιδικές, μα το σώμα σου μπαίνει στον κύκλο του αίματος, προτού σε ειδοποιήσει κάποιος για τις χαρές και τα βάσανά του.

Τα κορίτσια κρατάνε μυστικά, εσύ δεν έχεις, μα καμώνεσαι, το μάθημα αυτό καλά να το μάθεις, γιατί θα έχεις κάτι πάντα και θα πρέπει να ψάχνεις με φανάρι να το βρείς, το στήθος σου διογκώνεται και εσύ με φούτερ προσπαθείς να καθυστερήσεις την αλλαγή, με ποιήματα και στίχους να δακρύζεις ανεξήγητα και το σώμα σου να ενεργοποιεί εντολές κυτταρικές μέσα σε πανδαισία ορμονών.

Το χνούδι εγκατέλειψε τα μάγουλά τους και το μάτι τους αρχίζει να πήζει, οι φλέβες από τα μπράτσα δεν είναι μελανές γραμμές, μα τένοντες που πάνω στο κορμί τους ακροβατείς και νιώθεις πιο ελεύθερη μέσα τους φυλακισμένη.

Είναι βράδυ, πάντα βράδυ, άτσαλο; ρομαντικό; αφελώς ή εν πλήρη συνειδήση; σε πάρτυ κολλητού, στην ύπαιθρο, σε παραλία ή στο πίσω κάθισμα αυτοκινήτου, σε κρύο δωμάτιο ξενοδοχείου ή σε δωμάτιο εξοχικού ή απόντων των γονιών, ο πόνος είναι πάντα ο ίδιος, μερικές φορές στα άγαρμπα πιο αιματηρός, δύο αμηχανίες, δύο πληγωμένες μοναξιές που αγκαλιάζονται με μια σκέψη, με αίμα περνάς το κατώφλι κάθε φάσης της ζωής και αυτή τη φορά που η επιλογή ήταν δική μας, ήμουν καλός; σου άρεσε; γιατί τα πρότυπα μας πούλησαν μεζούρες που μεις μόνο μεγάλοι καταλάβαμε πως ήταν πιότερο καταραμένες από αχρείαστες, μιας και το μπόι του ανθρώπου είναι ανεξάρτητο αν στέκεται ή κάθεται, εκτός σαν γονατίζει.

Η φύση καβάλα στη σπείρα της διατάζει και εκτελεί, δεν έχει πισωγυρίσματα και ο χρόνος ήταν πάντα ο μέσα της εραστής και χάρη δεν της χάλασε, δεν δέχτηκε το λάθος, το συγνώμη και το τράβηγμα, το κλάμα και τους όρκους, η εξέλιξη απαιτεί να προχωρά πάνω στα πιο δυνατά συστατικά τους και της νεότητας το σφρίγος είναι το κοχλάζον νερό της δημιουργίας, ο σπόρος που ακόμα και με την υποψία της βροχής βλαστάνει, ακόμα και σε βράχους, τέτοιο πάθος για ζωή, τέτοια δύναμη, μέχρι να ριζώσει ή κάποιο χέρι να το κόψει, μαζί και κάποια κλωστίδια από τα σωθικά, που αφήνουν ανισορροπίες και ανεπάρκειες στα σώψυχα.

Τα χωράφια να μένουν άσπαρτα, προστακτική αμειψισποράς, η γή να γυρίζει πιο γρήγορα και εσύ να ξεκουράζεσαι στους πόλους, σαν κέρμα πεσμένο σε απόρθητη του δωματίου σου γωνιά.

Η ωραία κοιμωμένη που ήσουν κάποτε, έγινε ωραία λυπημένη, δυστυχισμένη και από ένα σημείο και μετά, απλά και από τον εαυτό σου ξεχασμένη, κάτω από στρώματα σάρκας και αδιάφορων περαστικών, που κεντούσαν στο κορμί σου σαν κουνούπια και έφευγαν με στραβωμένες ξιφολόγχες, γιατί σε ένα κορμί δίχως άμυνες η επίθεση περνά πάντα κι άλλη.

Σπουδές, δουλειά, στην άκρη λεφτά, μόνη με διαλλείματα, εικόνα χωρίς προσκυνητή, με ένα αχ να βαθαίνει πιο επικίνδυνα από παμφάγο τυφώνα, αρχίζεις τον αέρα σου να μουρμουράς και να γυρνάς, να περιστρέφεσαι και γυρνάς και να χαίρεσαι, να απλώνεις τα χέρια σου και να απλώνεσαι και από την στροφορμή σου να μαζεύεσαι, το σώμα σου να ξαναπλάθεται, μόνη να χορεύεις ,να γυρίζεις δερβίσικα και να τραγουδάς, να καρτεράω η φωνή σου να ακουστεί και σαν σειρήνα και σαν βροντή, να σπάσεις, να ιδρώσεις, να πιστέψεις και να βρεθείς.
Αυτό σου θέλω.
Αυτό σου αξίζει.
Αυτό μου αρκεί.
Είναι μόνο η αρχή, μα δεν φοβάμαι τη συνέχεια.
Μόνη γυναίκα αρχινάει το ταξίδι της και η σκακιέρα στήνεται ξανά απ΄την αρχή.

ps.η φωτό είναι από τους αγγέλους της μαρώς γαλάνη

Ήταν 3 τους, στα 16, όλο φωνές και χάχανα, πειράγματα στους περαστικούς και αστεία μεταξύ τους.
Λεωφορείο γεμάτο κόσμο, μεσημέρι Ηλιουπόλεως, κίνηση απίστευτη και το κλιματιστικό να προσπαθεί να καταφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα ανέφικτα.
Ωτακουστής ακούσια, μασούσαν τσίχλες εκκωφαντικά και σχολίαζαν από τα πίσω καθίσματα για καινούρια χτενίσματα, γυμναστικής δικαιολογίες, συναυλιονέα, μα κατά βάση γκομενικά.
Ποια γούσταρε ποιόν, πόσο φουσκωμένα μούσκουλα και μπόξερ είχε σε σχέση με πέρσι, ποιος κοιμήθηκε με ποια και τι ακούστηκε αργότερα.
Από το στόμα τους παρέλασαν δεκάδες άτομα με όλες τις απαραίτητες μορφολογικοανατομικές περιγραφές, με σχόλια και παρατσούκλια, προφανώς δεν άφησαν κανένα απεριποίητο, 3 κοπέλες όλο νάζι, σκέρτσο, θράσος και αυθάδεια.
Σε κάποια στιγμή ρωτάει η μια φίλη την πιο ξεπεταγμένη μεταξύ τους για τον Αλέξη, μου μεινε το όνομα, γιατί όλα μεταμορφώθηκαν.
Κομμένη με τον Αλέξη, ας τον αυτόν.
Μα..
Δεν έχει μα, δεν τον πιάνουμε αυτόν στο στόμα μας, αυτός ήταν αίσθημα.
Και γιατί τον άφησες;
Στερνή μου γνώση.
Μιλάς σαν τη μάνα μου. Τι το ξεχωριστό είχε σε σχέση με τους άλλους; Συνέχισε η άλλη λίγο μουδιασμένη, περιμένοντας μια ρωγμή μικρότητας, για να τα ισοπεδώσει όλα

Αρχίδια, γιατί μόνο αυτός όταν του πα, τέρμα και τελείωσε ήταν ο μόνος που δεν ήταν σκύλος, με γλειψίματα, μυξοκλάματα και παρακάλια να προσπαθήσει κοντά του να με κρατήσει. Ούτε το λόγο δεν ρώτησε, αποχώρησε και δεν μου ξανατηλεφώνησε.
Τον είδα με κάποια.
Ελπίζω να ναι καλά και όποια τον έχει να τον προσέχει.
Μετάνιωσες;
Είναι αργά για δάκρυα Στέλλα. Ας το καλύτερα.

Αν είχα κατέβει πριν από την τελευταία στιχομυθία θα χα χάσει μια μικρή ελπίδα στον κόσμο και στα νιάτα.
Βουβά σχεδόν το λεωφορείο διέσχισε κάποια τετράγωνα τελματωμένα και τις αποβίβασε μια μια, χώρια, χωρίς λόγια, με ένα νεύμα και μια τσίχλα.

Ήταν 3 κοπέλες σε ένα λεωφορείο, κοντά στα 16, μα φεύγοντας άφησαν κάτι πιο βαρύ.


...
για σένα

ο καλύτερος φίλος μου είναι ο τοίχος, όσο και αν τον βαράς πάντοτε θυμάται να απαντήσει

Κάνεις το γύρο του κόσμου σου όσο το λουρί σου αμολάς, μα δεν αφήνεις
Ραπίσματα του ανέμου σε γονάτισαν και έσπασες τα μούτρα σου σε πετρωμένες πόρτες
Ο φόβος του πόνου σε έκανε να ριζωθείς και η υγρασία του κορμιού και των βλεφάρων έκανε την σκόνη γύρω σου πηλό και ο πηλός γίνηκε κάστρο
Μέσα από την πυθαρένια πανοπλία κανείς δεν σε πονά, κανείς δεν πλησιάζει, κανέναν δεν αισθάνεσαι κοντά, ούτε αυτούς που πασχίζουν άνοιγμα να βρούν να μπούν και άμυνες να καταλύσουν, μόνο θλιμμένος βλέπεις μακριά, γυάλινα μάτια σε απέναντι κάστρα, ακίνητα σαν και σένα.
Η καρδιά ακόμα χτυπά ακούς τον αντίλαλό της, εκτός και αν είναι οι αλυσίδες των ποδιών ή του γλυτωμού καλέμια που τρώνε τα θεμέλια και το κάστρο σου κατεβαίνει.
Μα και αν κάποτε κάποιος σε λεφτερώσει από τα δεσμά πως θα μπορέσεις το βάρος της λεφτεριάς σου να σηκώσεις τότε που θα χουν οι ώμοι σου ξεμάθει, σαν τις μακρύλαιμες σοκολατί γυναίκες που μοιάζουν καμηλοπαρδάλεις, μα σαν τους κρίκους βγάλουνε, σωριάζονται οι λαιμοί τους κάτω σαν δρεπανιασμένα στάχυα
Αυτός που φοβάται να φανεί και στο σκοτάδι κρύβεται, τον ήλιο ξεμαθαίνει, στου φεγγαριού την αχνοφωτεινιά κουρνιάζει και πλάσμα της νυχτιάς λογίζεται που πέρασε στην άλλη όχθη

Όλα έχουν μια απόλυτη τιμή. Το πρόσημο να φοβάσαι

αναμονές δίχως αρχή και τέλος

Άγουρο ξημέρωμα μα το μάτι να παραφυλάει στο μισάνοιχτο στρείδι του.
Το ρολόι να σημαίνει κάθε στιγμή μιαν ώρα αλλαγής και το κορμί να κάνει έναν ανεπαίσθητο έλεγχο στους μύες του.
Το σεντόνι να στέκει φίδι κουλουριασμένο στα πόδια του κρεβατιού, σημάδι βραδινής πάλης και το ποτήρι στο κομοδίνο αδειανό από λαίμαργους και διψασμένους φόβους.
Ένα δάκτυλο κάνει την αρχή και καταλήγει σε ένα κουμπί, το κασετόφωνο παίρνει μπροστά και αρχίζει να στριφογυρίζει επιτόπου μια μαγνητοταινία, το ξεκούραστο σώμα σηκώνεται, το βιολί μπαίνει με μικρά γρήγορα βηματάκια και το κορίτσι ακολουθεί, η ένταση ανεβαίνει, η κίνηση γίνεται πιο καθαρή, της λέει να κρυφτεί, να τρέξει, να σταθεί, να μεταβολίσει, να πάρει φόρα και να τιναχτεί, πατά στο τραπέζι, τα κάδρα κουνιούνται, η μουσική ανταριάζει, λες και ακούγεται μέσα από το μυαλό της, δεν λυπάται, δεν χαμογελά, μια μαριονέτα με πλαστικές κινήσεις, ένας χορός χελιδονιού με ένα γεράκι στο κατόπι, ποτέ δεν θα με πιάσεις, αν δεν θελήσω τα νύχια σου να δώ , στροφή στον αέρα, σίφουνας στους τοίχους, τα μικρά βήματα έγινας μεγάλες δοξαριού διαδρομές και αυτή να τρέχει, σχεδόν να πετά, να πετά από πάνω της στολίδια, βαρίδια και να ξεκολλούν εικόνες βδέλες από τα μάτια της, να πιάνεται από το φωτιστικό και να αλωνίζουν τα γυμνά της πέλματα στο ζεστό ταβάνι αφήνοντας άσπρες νιφάδες να χιονίζουν στο πέρασμά της, το μπάσσο να πριονίζει από χαμηλά την πολυκατοικία που άρχισε να ταλαντεύεται και σαν δεντρί να γέρνει ανεμοδαρμένο από καταιγίδα απρόσμενη που ξέσπασε εντός, οι ένοικοι να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να κοιτούν, από κάτω κάποιοι να ξυπνούν και τα σκυλιά να αλυχτάνε, ο ήλιος ανήμπορος θολά σύννεφα να τρυπήσει και τα σπασμένα της γυαλιά να αφήνουν κόκκινα σημάδια σε κάθε της διάβα, με μάτια κλειστά και μια άφωνη κραυγή εντός να κεντρίζει τη φυγή- άραγε από τι- και το άλογό της να χιμά χωρίς να χλιμιντρά πατώντας γερά στα τέσσερα με ένα τεράστιο σάλτο, πάνω από τον φράκτη με τον λάκκο, αθλήτρια μετ’ εμποδίων, που προσπερνά το κενό ενώ η μουσική δεν λέει να τελειώσει βροντοφωνάζοντας νότες στο κρανίο της, περνώντας ανάμεσα από δέντρα και κλαδιά, από σύννεφα, ήλιους και αστερίες, πανίσχυρα προφυλαγμένη φορώντας ένα γαλαζινό νυχτικό, στο ουράνιο κενό λαμνοκοπώντας, από μαύρες ρουφήχτρες παρασυρμένη, ίσως και λίγο κουρασμένη, με το να χέρι να καθυστερεί να αλλάξει το άλλο και τη μουσική να βουβαίνεται, από την πηγή της να απομακρύνεται, ύψος να χάνει αργά αλλα σταθερά μέχρι πάνω από το ποτάμι να βρεθεί, να προσθαλασσωθεί και να βουλιάξει, σταυρώνοντας τα χέρια εμπρός, αφήνοντας την κοίτη την πλάτη να μαγνητίσει και δίπλα σε βράχους στρόγγυλους και πνιγμένα δέντρα να ξαπλωθεί, μόνη χωρίς μουσική-άραγε γιατί
η νέα μέρα δεν θα ρθει