όμορφη καλή μερα συγνεφούλα

ευχαριστώ

"σαν παιδί μπορείς να είσαι ο εαυτός σου ανένοχα":


σαν οι φίλοι έχουν τέτοια λόγια (στα σχόλια) να πούν, που εξηγούν ακόμα και σε σε τη σκέψη σου, ευχαριστώ λες και δίνεις το βήμα στους πιο άξιους.

πόσο πιο κοντά σου να ρθει

τι άλλο από μια σειρα παιδιών θα ναι η τελική κρίση, χαμόγελο ή απογοήτευση

σαν παιδί μπορείς να είσαι ο εαυτός σου ανένοχα

και εγώ κένταυρος με δανεικά ποδάρια

αλόγισσα κοπέλα

έτρεμε η γή στον καλπασμό σου, όχι από το τράνταγμα, μα από την ταραχή

στο λυκαυγές ψάχνοντας δροσουλίτες, γίνηκα ένας

φίλα μια πέτρα να βγεί πηγη

όσο εσύ θα κοιτάς αλλού, εγώ θα κοιτώ εσένα

ανταλλάσσοντας γαλήνιες σιωπές

εσύ

κάποιες γραφές είναι που μένουν

ανεξίτηλα γραμμένες

γιατί το μελάνι έπιασε μεδούλι

δουλεύοντας μεροδούλι

δεν ξέρω αλήθεια ποιός δικάζει,

το στόμα ή τα μάτια

βράδυ στη στάνη

τα βράδια έβγαινε στους αγρούς και σκλήριζε

φοβίζοντας τα φαντάσματα

που τρεχαν να ξανακρυφτούν στη νοτερή γή που τα γέννησε

κράζοντας με απελπισία λέξες ακατάληπτες

λέξες που ακόμα δεν είχαν πρόσωπο

σαν ότι το σκουλήκι δεν άφηνε αφάγωτο.

πριν κοιμηθεί ο ποιμένας έκλεινε μέσα στα μάτια

του το σκοτάδι της νυχτιάς και είχε για να

αντέξει μέχρις την επαύριο βλέποντας τις ίδιες

εικόνες όλο και πιο κοντά, όλο να πλησιάζουν,

για μια στερνή αγκάλη που δεν ήταν να δοθεί πια.

να θυμάσαι οτι η αθωότητα πεθαίνει από πλαστικό ντουφέκι

θα μας βρείς μπροστά σου

στο μπακάλικο

-μια μερίδα απόγνωση
-την αξίζεις;
-περισσότερο από ζωή. πόσο πάει;
-κέρασμα, η ευτυχία χρεώνεται μονάχα

στο καφενείο

περιμένονταςστο καφενείο