αναμονές δίχως αρχή και τέλος

Άγουρο ξημέρωμα μα το μάτι να παραφυλάει στο μισάνοιχτο στρείδι του.
Το ρολόι να σημαίνει κάθε στιγμή μιαν ώρα αλλαγής και το κορμί να κάνει έναν ανεπαίσθητο έλεγχο στους μύες του.
Το σεντόνι να στέκει φίδι κουλουριασμένο στα πόδια του κρεβατιού, σημάδι βραδινής πάλης και το ποτήρι στο κομοδίνο αδειανό από λαίμαργους και διψασμένους φόβους.
Ένα δάκτυλο κάνει την αρχή και καταλήγει σε ένα κουμπί, το κασετόφωνο παίρνει μπροστά και αρχίζει να στριφογυρίζει επιτόπου μια μαγνητοταινία, το ξεκούραστο σώμα σηκώνεται, το βιολί μπαίνει με μικρά γρήγορα βηματάκια και το κορίτσι ακολουθεί, η ένταση ανεβαίνει, η κίνηση γίνεται πιο καθαρή, της λέει να κρυφτεί, να τρέξει, να σταθεί, να μεταβολίσει, να πάρει φόρα και να τιναχτεί, πατά στο τραπέζι, τα κάδρα κουνιούνται, η μουσική ανταριάζει, λες και ακούγεται μέσα από το μυαλό της, δεν λυπάται, δεν χαμογελά, μια μαριονέτα με πλαστικές κινήσεις, ένας χορός χελιδονιού με ένα γεράκι στο κατόπι, ποτέ δεν θα με πιάσεις, αν δεν θελήσω τα νύχια σου να δώ , στροφή στον αέρα, σίφουνας στους τοίχους, τα μικρά βήματα έγινας μεγάλες δοξαριού διαδρομές και αυτή να τρέχει, σχεδόν να πετά, να πετά από πάνω της στολίδια, βαρίδια και να ξεκολλούν εικόνες βδέλες από τα μάτια της, να πιάνεται από το φωτιστικό και να αλωνίζουν τα γυμνά της πέλματα στο ζεστό ταβάνι αφήνοντας άσπρες νιφάδες να χιονίζουν στο πέρασμά της, το μπάσσο να πριονίζει από χαμηλά την πολυκατοικία που άρχισε να ταλαντεύεται και σαν δεντρί να γέρνει ανεμοδαρμένο από καταιγίδα απρόσμενη που ξέσπασε εντός, οι ένοικοι να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να κοιτούν, από κάτω κάποιοι να ξυπνούν και τα σκυλιά να αλυχτάνε, ο ήλιος ανήμπορος θολά σύννεφα να τρυπήσει και τα σπασμένα της γυαλιά να αφήνουν κόκκινα σημάδια σε κάθε της διάβα, με μάτια κλειστά και μια άφωνη κραυγή εντός να κεντρίζει τη φυγή- άραγε από τι- και το άλογό της να χιμά χωρίς να χλιμιντρά πατώντας γερά στα τέσσερα με ένα τεράστιο σάλτο, πάνω από τον φράκτη με τον λάκκο, αθλήτρια μετ’ εμποδίων, που προσπερνά το κενό ενώ η μουσική δεν λέει να τελειώσει βροντοφωνάζοντας νότες στο κρανίο της, περνώντας ανάμεσα από δέντρα και κλαδιά, από σύννεφα, ήλιους και αστερίες, πανίσχυρα προφυλαγμένη φορώντας ένα γαλαζινό νυχτικό, στο ουράνιο κενό λαμνοκοπώντας, από μαύρες ρουφήχτρες παρασυρμένη, ίσως και λίγο κουρασμένη, με το να χέρι να καθυστερεί να αλλάξει το άλλο και τη μουσική να βουβαίνεται, από την πηγή της να απομακρύνεται, ύψος να χάνει αργά αλλα σταθερά μέχρι πάνω από το ποτάμι να βρεθεί, να προσθαλασσωθεί και να βουλιάξει, σταυρώνοντας τα χέρια εμπρός, αφήνοντας την κοίτη την πλάτη να μαγνητίσει και δίπλα σε βράχους στρόγγυλους και πνιγμένα δέντρα να ξαπλωθεί, μόνη χωρίς μουσική-άραγε γιατί
η νέα μέρα δεν θα ρθει

του λυκαυγούς το πάθος

Τα πλάσματα της νύχτας τη μέρα κρύβονται στα ίδια μέρη με τις σκιές.
Μια σκιά περπατάει πάνω σε βελούδινο σκοτάδι, τον δρόμο της επιστροφής, με χείλη ακόμα υγρά, από χείλη κερασένια αρωματισμένα.
Τα πόδια οδηγούν και το σώμα να ακολουθεί αλλού περπατώντας και όντας αλλού, στον χώρο, στο χρόνο και στην επιθυμία.
Ξέρει το χορό, τα βήματα καλά περπατημένα τα χει, μπορεί να μπεί στο τέμπο και δυνατό στο δυνατό μέτρο να πατήσει, μα επιλέγει να μπεί μαλακά σε χρόνο παρεστιγμένο και να προτείνει χέρι σταθερό και άφοβο, προσμένοντας να ξέρει και κείνη από μελωδίες.
Η ευτυχία έχει πρόσωπο με ξαπλωμένα φρύδια σαν στον ήλιο φίδια, χέρια απλωτά και κλειστά κολυμβητή και χνάρι πάνω της κοτυληδόνας άλλης ευτυχίας αποτύπωμα.
Το κεφάλι ψηλά, μια μουσική στα αυτιά, τα μάτια σχεδόν κλεισμένα και μια έκρηξη να περιφέρει έτοιμη να ξεσπάσει πολύχρωμος χαρτοπόλεμος και να τα καλύψει όλα.
Το βήμα γοργό και ανάλαφρο και η γροθιά κλεισμένη.
Κάτι κρατά.
Σαν κάτι να χει κει μέσα.
Σαν η πηγή της ευτυχίας του να σκορπά από κει μέσα λάμψεις, ανάμεσα στα δάχτυλα, ένα πορφυροπυρωμένο χέρι, μια δύναμη ισχυρότερη από κάθε ζαριά.
Περπατά και σκοντάφτει και αντίς να πέσει, πετά λίγα εκατοστά στον αέρα και προσγειώνεται με τις μύτες, πάνω στο τρυφηλό γρασίδι.
Έχει ύλη το συναίσθημα; Έχει το χάδι σώμα; Έχει.

Καθισμένοι στο παγκάκι, τα βιβλία στα πόδια της, στα χέρια του εφημερίδες, για ανησυχία, τα μαλλιά της να πέφτουν στο πρόσωπο και αυτή να τα φοράει πίσω από τα αυτιά, αυτός να αντιστέκεται στους νόμους της παγκόσμιας έλξης με εσωτερικό πανικό και εξωτερική νηνεμία, έχοντας και οι δύο την ενέργεια μιας χειροβομβίδας διαχειρίζοντάς την με αμηχανία και συστολή, με κοκκινάδια και αδιόρατες σταγόνες στα μέτωπα.

Μια ερώτηση, μια απάντηση, μια διασταύρωση των βλεμμάτων, ένας πανικός, μια πνιγμένη επανάσταση, τέσσερα βαρίδια στα πόδια και στη γλώσσα, πολλά τα αν περισσότεροι οι δισταγμοί, μια ταραχώδης αναμονή που διατυμπάνιζε παλμούς ξέφρενης καρδιάς ανάμεσα στα μηνίγγια.

Ο χρόνος ήταν ο μόνος που βημάτιζε, αυτοί επικρεμάμενοι, μετέωροι, σχεδόν ασταθείς, δούλευαν πιθανά σενάρια, έγραφαν και έσβηναν διαλόγους, κυρίως παρατηρούσαν με απογοήτευση τα πουλιά που γλώσσα δεν έβαζαν μέσα τους και δώσ’ του λάλημα, πέταγμα, τιτίβισμα και επικίνδυνες- παράτολμες προσεγγίσεις.

Το μέλλον της ιστορίας τους προδιαγεγραμμένο από τόσες άτσαλες φυγές και υπεκφυγές, δεν θα χε η μονοαμαχία τους δεύτερο γύρο, ο γκρουπιέρης θα μάζευε τα χαρτιά και θα συνέχιζε σε πιο τυχερό τραπέζι.

Κι όμως επέμεναν, παρόλη την εκκωφαντική σιωπή, δεν σηκώνονταν, δεν παραδίνονταν με την πλάτη γυρισμένη σε εξευτελιστική υποχώρηση, περίμεναν και οι δύο ένα θαύμα, μια καταλυτική παρέμβαση που θα κανε την αδράνεια της σιωπής, ρόδα σε κατηφόρα.

Η εφημερίδα ήταν μούσκεμα στο ύψος της παλάμης, τσαλακωμένη από τη δύναμη και τα δάχτυλά του άσπρα από το σταματημένο αίμα, ενώ το δικό της είχε συγκεντρωθεί στα μάγουλα και ένιωθε την κάψα τους σαν κεραμικές εστίες.

Θέλεις νερό; είπε και κείνη συμφώνησε, ό,τι και να της έλεγε θα συμφωνούσε, αν και το νερό ήταν αυτό που πάνω από όλα χρειαζόταν το θάρρος της για να αναβλύσει.

Στη βρύση που έτρεχε, καθάρισε με μια χεριά τη γούρνα, έκανε το χέρι του μια γούβα και κείνη έσκυψε και ήπιε.

Ακούμπησε τα χείλη της στο νερό, το μάγουλο άγγιξε χέρι, δεν ξέρω ποιο από τα δυό πιότερο εξεδίψασέ την, μόνο που παρατήρησα πως δεν εβιάσθη να φύγει.

Η ατίθαση μπούκλα της βρήκε τον δρόμο μας στο νερό να πέσει και πριν προλάβει να πνιγεί με το άλλο χέρι εκείνος την έπιασε, την έσωσε και στα μαλλιά της την στερέωσε, σαν χτένα χαιδεύοντάς την.

Το χάδι ανάμεσα από τα σγουρά μαλλιά προκάλεσε πιότερη αναστάτωση από τυφώνα σε παραγκουπόλεις τόσο από τη μεριά του τυφώνα, όσο και κείνου που βρέθηκε κάτω από το μάτι του, ανάταση, περιδίνηση, πτήση και πτώση στο τελείωμά του. Κάποιες ενέργειες μετράνε από το τέλος τους και όχι από το ταξίδι της αρχής τους.

Αυτή σηκώθηκε ροδαλή, με χείλη μουσκεμένα, δίπλα σε χέρι δροσερό και από τόλμη στο πλάι καθηλωμένο, το παίρνει, στην ανάστροφη της παλάμης το φιλεί και στα μαλλιά της το επανατοποθετεί, τα μάτια κλείνει και σαν λουλούδι το νέκταρ του παρακαλεί τη μέλισσα να το τρυγήσει.

Ο τρύγος ήτανε μακρύς σχεδόν αναερόβιος, με δυό στόματα και μιαν ανάσα, με τέσσερα ματια κλειστά και εικόνες σμιλεμένες από μέλι και κηρύθρα, με τόσες γέφυρες όσες και τα μαλλιά της και ένα σύμπαν να τροχιοδρομεί έκκεντρα γύρω τους.

Ό,τι κάποτε ωραία τελειώνει, δίνει μια υπόσχεση στο μέλλον του κάποτε να ξανασυμβεί
και μέχρι τότε η θύμηση κρατάει ένα μολύβι πατημένο στη σελίδα, μη θέλοντας, μην ξέροντας πώς η τελεία μπαίνει.

Αυτός έφυγε με την ανάμνηση μιας μπούκλας ανάμεσα στα δαχτύλια του και κείνη με την δροσιά στα χείλη, σίγουροι πως την άλλη μέρα θα ξαναντάμωναν.

Κάτω από το δέντρο που αυτός αποκοιμήθηκε τα μεσάνυχτα με ένα της χάδι αγκαλιά στο χέρι, ένας ληστής βλέποντας τη φωτιά ανάμεσα στο σκότος, τον απείλησε το χρυσάφι του να πάρει, εκείνος, πάλεψε, μα το μαχαίρι αποδείχτηκε πιο κοφτερό από του αγοριού το άλλο χέρι.
Στο χέρι του ξεψυχώντας μιαν ηλιαχτίδα πρόβαλε και μαζί με την ψυχή του τοξεύτηκε στον ήλιο.
Μια κραυγή ενός κοριτσιού πάγωσε τον κόσμο και έσβησε συνάμα από δαύτον.

Αν κάτι απόμεινε αληθινό από τούτη την ιστορία
είναι πως κατά το λυκαυγές
η πρώτη αχτίδα ακουμπά σε μιας δροσιάς σταγόνα
και διαθλώμενη σκορπά ύλη για παραμύθια.

μιας αγκαλιάς η ιστορία

Τρείς μήνες που χε να την δεί, επτά για κείνη, όταν είσαι στη σκηνή σε βλέπουν, δεν βλέπεις.
Τρείς μήνες και ένα χειροκρότημα, επτά μήνες και μια απογοήτευση, δεν γίνεται να χτίσεις σε κάποιον που φεύγει.

Παρέα καθισμένη στα σκαλοπάτια, πίτες, μπύρες, κουβέντες και αστεία, οι περαστικοί να περνούν πάνω από το ναρκοπέδιο με τα απλωμένα πόδια, αλλοπρόσαλλα παπούτσια, λυτά κορδόνια, λυμένοι ανθρώποι, λες και η ελευθερία εξαρτιόταν από σχοινιά..

Φάνηκε από μακρυά να έρχεται, λίγο πιο πέρα από τη θλίψη που κουβαλούσαν δυό άδεια μάτια καντάρια, που πότε έγερναν από τη μια και πότε από την άλλη ανώφελα.

Κάποιος χαμός την ακολουθούσε, μα όχι από έρωτα, πιότερο σαν καπνός από καρβουνιασμένο δάσος, κάποιοι ήξεραν, ήξερε και αυτός.

Στάθηκε απέναντί της αμίλητος στο ημίφως μιας λάμπας χωμένης στα αγιοκλήματα και τους παρθενόκισσους και αυτή ακολούθησε την πορεία της απαρέγκλητα μέσα του, πάνω του, σαν αστρόπλοιο που συνδέθηκε με το μητρικό σκάφος.
Τα χέρια του άνοιξαν και έκλεισαν γύρω από τους μικρούς ώμους, ενώ τα χέρια της δένονταν μαλακά σε μια γνωστή από παλιά μέση.

Και έτσι έμειναν. Το κεφάλι της δεν το είδα να σηκώνεται, ούτε τα χείλη του να κινούνται. Λουφαγμένη αυτή σε ασφαλή φωλιά αφέθηκε μόνο να κρατά το βάρος της, πιο βάρος, που είχε γίνει πιο λεπτή και από φτερό.

Κάποιοι πήγαν να αρχίσουν τα πειράγματα, μα κάποιες σφαλιάρες και αυστηρές ματιές γίναν φύλακες μιας επούλωσης επώδυνης και ακόμα γοερής.

Ακίνητοι σαν μαρμαρόστηλες ανάμεσο του κόσμου, σκέπη της μιας η κεφαλή του άλλου και τα μαλλιά του παραβάν ενός βωβού θεάτρου.

Σηκώθηκαν δύο, μετά άλλοι δυό, στο τέλος ήμασταν όλοι δίπλα τους διπλοί, μονοί, μια ανθρωπινή περίφραξη που έκρυβε από τα μάτια τα ανελέητα, τον πόνο που αν και γονάτιζε, έμενε ακόμα ορθός και στηλωμένος, σε δύο παρά σε τέσσερα πόδια.

Έμειναν εκεί ή δέκα λεπτά ή όσες του ποτηριού τις στάλες, δεν θυμάμαι, μόνο ότι όλα τελείωσαν όταν της φίλησε τα μαλλιά και την άφησε να φύγει, να συνεχίσει την ευθεία της, μόνη, αλλά λιγότερο μόνη από πρίν.

Η παρέα διαλύθηκε βουβά, ο κόσμος συνέχισε να περνάει, μόνο η λάμπα χαμήλωσε λίγο το φώς ή κρύφτηκε μες στα φύλλα, όλα ξανάγιναν όπως πρίν ή σχεδόν το ίδιο, γιατί ο πόνος φέρνει ρωγμή και η αγκάλη κόλλα και ο κόσμος αν δεν κολληθεί ξανα, χωρίζεται στη μέση.

έρωτας και αποκαίδια

Ήταν κάποτε αυτός και αυτή.
Κόλλησαν με μια ματιά, σε μια στιγμή.
Όλος ο κόσμος κομπάρσος στα πόδια τους.
Ο ήλιος σταματημένος, αιώνια άνοιξη,
όπως άνοιξαν οι καρδιές, τα στόματα και τα σώματά τους
και μπήκε ο ένας στην άλλη.
Ο καιρός περνούσε και αυτοί γερά κρατημένοι στο καρυδότσουφλο που λέγεται κρεβάτι ή έρωτας.
Τους γνώρισα μαζί, σε μια εκδρομή. Οδηγούσαν τον δρόμο και ο τόπος έλαμπε από τα μάτια και τις ματιές τους.
Χωρίς να μιλήσει ο ένας στον άλλο, κοιτιούνταν, γελούσαν και έλεγαν όσα ήταν να ειπωθούν, μόνο τα σημαντικά, δηλαδή ζέστη και σ’ αγαπώ σαν το νερό και τον αέρα.
Ήταν οι δύο τους ένας και σαν έναν τους αντιμετώπιζες, ήταν ένα ζευγάρι, ίσως το πιο ταιριαστό που είχα δεί. Εκείνη γλυκύτατη και ποθητή, εκείνος πανύψηλος, πανέμορφος και πάντα χαμογελαστός, ήσαν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο, λες και ο αδάμ ξανάσμιξε με το χαμένο πλευρό του και η εύα αγάπησε το σπλάχνο του σαν δικό της.
Έκανα παρέα μαζί τους, μου χρειαζόταν ένα μεγάλο χαμόγελο στη ζωή μου. Δεν ήσαν εκδηλωτικοί, εξωστρεφείς ναι, αλλά ο έρωτάς τους ήταν για τους ίδιους μόνο, γιατί έλεγαν πως ο έρωτας είναι μυστήριος λάμπει στα σκοτάδια και στα φώτα χάνεται, σαν τις νυχτοπεταλούδες.
Τα χρόνια πέρασαν και οι διαδρομές των ανθρώπων που δεν κρατιούνται χέρι χέρι μέσα στην κοσμοσυρροή είναι καταδικασμένες να τραβήξουν διαφορετικές ρότες.
Θυμόμουν ένα όνομα, το χωριό της κοπέλας και ένα καλοκαίρι που η περιπλάνηση με ξέβρασε κοντά του έψαξα να την βρώ, να τους βρώ.
Ήταν εκεί και παντρεμένη, είχε στα χέρια της ένα μικρό, πιο ξωτικό και από την ίδια.
Γνώρισε τη μηχανή και ύστερα τη φωτογραφική. Μου γέλασαν 12 ήλιοι δόντια.
Ακούμπησε το μικρό στο χώμα και πιαστήκαμε αγκαλιά.
Σε 4 χρόνια άλλαξε εκείνη και ο κόσμος της, εγώ έμενα ίδιος.
Και ο καλός σου; Δουλεύει και έρχεται, κάθισε μαζί μας για απόψε.
Ένα γλυκό και ένα νερό, καρέκλα κάτω από τη μουριά την φουντωμένη.
Τα νέα σου.. όπως με ήξερες, γυρίζω και γυρεύω, τι είναι θα το βρώ σαν το συναντήσω, μακρύς ο δρόμος μα στην πορεία γνωρίζω εμένα.
Εσύ; Εσείς; Ο μεγάλος έρωτας κάρπισε και έδωσε αυτό το μικρό ξανθό κεφάλι;
Σύγνεφο πέρασε από τα μάτια της και ένα δρεπάνι άρχισε να ροκανίζει τα ξυλόποδα του κόσμου μου.
Ο καλός μου δεν είναι αυτός που ήξερες, όλες οι σχέσεις δεν κρατάνε στο χρόνο.
Μα ήταν και ήσουν ερωτευμένοι, αυτός ο έρωτας;
Ο έρωτας πάντα δεν αρκεί για να ναι μαζί δύο ανθρωποι, δεν το μαθες στα ταξίδια σου αυτό;
Μα; μα;
Δεν έχει, μα, πως, γιατί και διότι. Άγνωστες οι τύχες των ανθρώπων, δεν ήταν να συνεχίσουμε μαζί, είχε άλλα πράγματα να κάνει και να δεί και εγώ άλλες ανάγκες.
Και ο έρωτας, δεν φτάνει;
Χρειάζεται, μα δεν αρκεί, δεν φτάνει.
Δεν τον αγαπάς;
Δεν τον έχω ξεχάσει και ούτε πρόκειται, τον αγαπώ με άλλον τρόπο.
Μα;
Αγαπώ και αγαπιέμαι με τον άνδρα μου, καλά, αυτό δεν σου φτάνει; Από ότι ξέρω και κείνος καλά είναι.
Συγνώμη, απλά ήσασταν η ελπίδα μου, η ελπίδα του κόσμου και σαν δυο ερωτευμένοι χάνονται, χάνει ο έρωτας και σβήνει λίγη από την ελπίδα του κόσμου.
Μικρέ μου ωραία σκέφτεσαι, μα ζείς με σχήματα λόγου και λόγια όπως έλεγε το τραγούδι σαλεμένων εραστών.
Την ώρα εκείνη έφτασε ο καλός της. Υπέροχος, εγκάρδιος, εκδηλωτικός, με το που έφτασε στο σπίτι τις πήρε και τις δύο γυναίκες του αγκαλιά, τις φίλησε και μετά στράφηκε να με χαιρετίσει. Μιλήσαμε, έκατσα στο τραπέζι τους και φάγαμε, έπαιξα λίγο με τη μικρή, μα ήμουν λίγο σφιγμένος.
Για το βράδυ δεν υπήρχε περίπτωση αν και επέμειναν πολύ, συνέχισα και έπιασα ένα παραλιακό ξενοδοχείο.
Πριν φύγω ο άντρας της με καληνύχτισε και μας άφησε μόνους να τα πούμε.
Έχεις ωραία φαμίλια.
Δεν μετανιώνω για τίποτε, είμαι ευτυχισμένη.
Σε χαιρετώ.
Να θυμάσαι ότι η ευτυχία του ενός δεν είναι απαραίτητα και των άλλων και πως η ευτυχία δεν έχει συνταγές και φόρμες.

Ένα ζευγάρι φιλικό στεκόταν αντιμέτωπο με πολεμική αρματωσιά αυτό το Σάββατο, περπατώντας εκατέρωθεν στην άλλη πλευρά του ξυραφιού, σχεδόν αποκομμένοι.
Ραντεβού στα 100 χιλιόμετρα για ποτό, φαγητό και δικαιολογία για κατσάδα, μέλι και βάλσαμο για τις πονεμένες ψυχές και τη ματιά ενός που δεν έχει τίποτα να κερδίσει.

Τα λόγια και τα παθήματα είναι σταφύλια στυμμένα και μούστος που ωριμάζει στο υπόγειο του μυαλού. Αν χρησιμοποιηθούν νωρίτερα ή αργότερα από ότι πρέπει, ξύδι ή αγουρίδα, μα μέλι σαν βάλσαμο, αν τη σωστή.

Γιατί είπα το πρώτο; Γιατί οι ερωτευμένοι δεν έχουν πάντα μυαλό για να καταλάβουν το λάθος από τον εγωισμό και όπου σβήνει ένας έρωτας, μένουν αποκαίδια.

η λάβα

το σύμπαν έχει ξεχάσει τα γενέθλιά του και η λάβα είναι το νεότευκτο κομμάτι του, με το κοντέρ να δείχνει μηδέν.
η γέννηση είναι ελπίδα και ο έρωτας είναι ο φορέας της ελπίδας, γιατί κάποιος μετασχηματίζεται και απο αυτό που ήταν γίνεται κάτι άλλο, ξαναγεννιέται.
ο έρωτας και η λάβα έχουν το στοιχείο της φωτιάς ζεσταίνονται καίνε , μα κρυώνουν, σαν μια σκυταλοδρομία φωτιάς, μια λαμπαδηδρομία, όλοι καίγονται, όλοι κρυώνουν, σαν ένας ασταμάτητος παλμός μεταφέρεται η φλόγα, δίχως αρχή και δίχως τέρμα.
εδώ βρήκα ένα κομμάτι λάβας, αχνιστό, πορφυροπυρωμένο για να θυμούνται οι ατσαλωμένοι πως το καλύτερο σπαθί είναι εκείνο που έχει δεχτεί τα περισσότερα χτυπήματα

γι' αυτή την πραγματικότητα μιλώ-πονώ

ποιά είσαι και τι θες απο μένα?

το όνειρο αυτοκτονούσε κάθε όποτε άνοιγα τα μάτια και καλωσόριζα τη ρουτίνα.

το πηγάδι ή μου λείπεις καπετάνισσα

Κάποιοι προλαβαίνουν και σου λείπουν και ας μην τους γνώρισες ποτέ από κοντά.
Βάστα κόντρα αδερφέ να ανέβουμε το πηγάδι και στην επιφάνεια θα ειδωθούμε.

το σπορείο των επιθυμιών και των προοπτικών

Το σπορείο δεν είναι παρά ένα μικρό θερμοκήπιο για τις πρώτες μέρες των προς μεταφύτευση φυτών.

Αρκεί η επιθυμία για αρχή. Στη συνέχεια έρχεται η προσπάθεια. Μετά το λάθος. Κατά σειρά η προσπάθεια διόρθωσης του λάθους. Αναπότρεπτα η παραδοχή και η αναγνώριση του λάθους. Μπράβο, μόλις κέρδισες μια εμπειρία. Το πιο μεγάλο το λάθος, η πιο φουσκωμένη εμπειρία.

Η ζωή είναι μια καλλιέργεια. Ξεκινάς από σπόρους, φυτεύεις προοπτικές, μεγαλώνεις α-δεξιότητες, λιπαίνεις ταλέντα, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει κάποιος να ζήσεις στον κόσμο εκτός θερμοκηπίου. Υπάρχουν και στάδια μεταβατικά, με επιμηκυμένους ομφάλιους λώρους, με προθαλάμους ζωής, με ελεγχόμενες σκληραγωγήσεις, μέχρι να φανεί πως αντέχεις.

Μεταφυτεύεσαι έξω, κάποιος σε λιπαίνει γερά για αρχή και προσπαθείς να τραφείς με τις ρίζες σου. Οι κοτυληδόνες είναι το νόμισμα που θα σου χρειαστεί πρώτο να εξαργυρώσεις για δύναμη, για ζωή.
Μετά θα παλέψεις τον αέρα, θα αγωνιστείς για χώρο και νερό, αναγκαστικά κάποιους θα σκιάσεις για να αναπτυχθείς, κάποιους θα προστατεύεις κάτω από το φύλλωμά σου. Μέχρι να ρθει η αναπαραγωγική ηλικία που θα θες να τα πάς καλά με τις μέλισσες, για να γονιμοποιηθείς και να καρπίσεις.

Η πορεία που θα τραβήξεις εν πολλοίς θα εξαρτηθεί από αυτόν που θα σε φροντίσει στα πρώτα στάδια, ελεύθερος με πολλούς βλαστούς και μικρό ύψος ή κατεύθυνση όλων χυμών καθ’ ύψος. Μπορείς και μόνος σου να το αποφασίσεις, αν το χεις μέσα σου και μπορείς να χαλιναγωγήσεις την εγγενή σου τάση να απλώνεσαι χαμερπής, από το να αγναντεύεις σον κόσμο από ψηλά, γιατί η υποστήριξη είναι επιβεβλημένη.

Και όταν όλα αυτά έχουν γίνει, ρίχνεις μια ματιά στο μικρό σπορείο. Τα κομμένα σου κλαριά, οι σκέψεις και οι επιθυμίες, να χουν καταλάβει το χώρο, να παλαμιάζουν κάθε εκατοστό από την ελεύθερη επιφάνειά του, οι ελπίδες και οι προοπτικές να έχουν γιγαντωθεί, ξεχασμένα τέρατα σε παραμυθένιο δάσος- μήπως μιλάω για την καρδιά μου?- το τανυσμένο πλαστικό να καταμαρτυρά μια γέννα που περιμένει σαν ξέρασμα να βγεί και κάθε δευτερόλεπτο καθυστερούμενο να μην κοπάζει την ορμή της. Αποφασίζεις, παρόλη τη λεγόμενη εμπειρία σου να εκτεθείς σε αυτό που θα θελες να ήσουν και ένα βλαστάρι σου τρυπώνει στο παλιό σπορείο. Το μπάσιμο είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι, το όριο αντοχής της επίπλαστης παιδικής σου πραγματικότητας, με ζιζάνια σαν οχέντρες να τεντώνονται σαν αποχειμερία νάρκη, να κροταλιάζουν τον κάθε σπόνδυλό τους, να σηκώνουν κεφάλι πάνω από το μπόι σου και να αναπνέουν πλατύστερνες το αέρα που δεν του δόθηκε.

Ελεύθερα τα τέρατα μπορούν να μείνουν και να ζήσουν λίγο, σαν παράσιτα μόνο στον φόβο σου ή σαν σαπρόφυτα στον θάνατό σου θα αντέξουν. Ο φόβος μιας λάθος πορείας θα τα τροφοδοτήσει, εκτός και αν είσαι ήδη νεκρός μέσα σου, άρα θα τα πάρεις μαζί σου, αργά ή γρήγορα.

Φτάνει να χεις αντοχή της μιας ανάσας βουτηχτή των σφουγγαριών, γιατί οι παραισθήσεις γύρω σου θα καταπέσουν σαν σερπαντίνες σε καρναβαλικό πάρτυ, αρκεί να πιστεύεις και να αγαπάς αυτό που είσαι και να χεις αποδεχτεί αυτό που έχεις γίνει, έστω και αν είναι αφορμή ακόμα και για αλλαγή πορείας.
Το ξάφνιασμα και η απελπισία είναι σαν να πατάς φρένο μέσα στη στροφή ή σαν να πάς να καλοπιάσεις τη σμέρνα που περιμένει πάντα με το στόμα ανοιγμένο, καμάκωσε πρίν σου επιτεθεί, γκάζωσε για να φύγεις, ίσως όρθιος και ολόκληρος, ίσως σώος.

φόνοι του χειμώνα, φωνές της άνοιξης

Έφτιαξα ένα θερμοκήπιο.
Το χτισα με σπασμένα πλευρά από όνειρα και το ντυσα με διάφανους υμένες από κιτρινισμένες αναμνήσεις.
Δεν είχα βροχή για να το ποτίσω και ανέσυρα τις μουσικές κάρτες με τα ερωτόλογα και τις αφιερώσεις που ανάπνεαν δάκρυα ακόμα και έκανα τα χέρια μου χωνί, μα από τις τρύπες ξεστράτιζαν οι υγρασίες.
Ο καιρός δεν ήταν χειμωνιάτικος, μα ακόμα και στο κατακαλόκαιρο βλαστάρια μέσα μου ανέμεναν παγωμένα, ξυλιασμένα, θύματα πάγων, παγετών και παγετώνων.
Έκλεισα το πέτασμα και κάθισα στο χώμα.
Έβγαλα τα ρούχα μου και κρέμασα χέρια και πόδια σε μετάξινες κλωστές που έρχονταν από ψηλά, πιο μακρυά από όσο μπορούσα να δώ, από κει που μόνο φανταζόμουν ότι όλα ξεκινούν και καταλήγουν.
Πρώτες οι μύγες προσγειώθηκαν στη ζεστή σάρκα, στο οργανικό χωράφι που θα φύτευαν αργότερα τις αεικίνητες προνύμφες τους, που θα παιρναν σώμα και φτερά από το εν αποσυνθέση κορμί που θα άφηναν.
Τα σκουλήκια βρήκαν παρέα και φώλιασαν μες στις μασχάλες μου, ένιωθα τις διεισδυτικές κινήσεις τους σαν αργοσάλευτο πρωτάρη εραστή, που φοβάται μην προκαλέσει πόνο και παίζει safe στα ψαχτά.
Τα χορτάρια γρήγορα γύρω μου μεγάλωσαν, θέριεψαν, καλύφθηκα από άλλες υπάρξεις πιο διεκδικητικές, πιο ορεξάτες για ζωή, πιο απαραίτητες, ενώ έλιωνα δεμένος, με χέρια και πόδια ανοιχτά.
Απ’ το κουφωμένο στέρνο κάποια στιγμή αποκαλύφθηκε ένας ξεραμένος βραχίονας, ένα σμάρι από ρυτιδωμένα δάκτυλα αμπελιού, όλα πρόωρα κομμένα, όλα καρατομημένα, ομφαλοσκοπημένα.
Από τις κόγχες βγαίνουν φίδια, στα σπλάχνα λιάζονται δυό αιματοβαμμένεςκάργιες, μια τσιμπούν και δυό τσακώνονται αναμετάξυ τους, μια βγαίνει νικήτρια, η άλλη αποχωρεί, μα φεύγοντας γραπώνεται από τα ρυτιδώματα και αποκαλύπτεται ένα δάκρυ, τα δάκτυλα δακρύζουν, η σωρός αναβλύζει αποφορά και δάκρυ, το πουλί τρομάζει και εξαφανίζεται, τα απονεκρωμένα γεννοβολούν βλαστούς και αρχίζουν να ανθίζουν.
Και οι φωνές αρχίζουν και ακούγονται καθάριες στο τέλος του αρκτικού χειμώνα, βοήθεια, βοήθεια, χρειάζομαι, κάποιον, εσένα, βοήθεια, και βγαίνουν οι κληματόβεργες με έλικες ψάχνοντας για βοήθεια.

ώση και ώθηση

Ανέβηκα στον ψηλότερο όροφο. Άνοιξε η πόρτα του ασανσέρ. Μια κλαμένη νεαρή γυναίκα έδωσε τη θέση της στον άδειο διάδρομο, κρύβοντας το πρόσωπο πίσω από την κουρτίνα των ξανθών μαλλιών της. Την ώρα που έβγαινα και έκλεινε η πόρτα διέκρινα ένα μειδίαμα στο σκυφτό πρόσωπό της. Πάτησε το κουμπί δύο φορές επίμονα, πρέπει να είχε πληρώσει.

Στο τέλος του διαδρόμου υπήρχε μια πόρτα, χωρίς ματάκι, χωρίς χειρολαβή, άσπρη, σαν συνέχεια του φόντου. Τα λερωμένα από σκόνη παράθυρα δεν μπορούσαν να σταματήσουν την διέλευση του εκτυφλωτικού μεσημεριάτικου φωτός, που έκανε το μακρόστενο πέρασμα ένα θερμοκήπιο.

Απέναντι από την πόρτα του ασανσέρ υπήρχε μια συρόμενη πόρτα, ανάμεσα στα παράθυρα, βαμμένη με λαδομπογιά, που έκλεινε με σύρτη.

Η ώρα του ραντεβού μου δεν είχε φτάσει, χώρος αναμονής δεν υπήρχε, είπα να βγώ στο μπαλκόνι πίσω από τη σιδερόπορτα.

Οι μύτες των παπουτσιών αιωρούνταν πάνω από το τίποτα, από το κενό. Είχα πάρει φόρα, μα η φόρα μου καρφώθηκε στο σηκωμένο μετέωρο βήμα. Έκλεισα τα μάτια. Το κενό με τραβούσε με μια έλξη βαρυτική, σχεδόν μαγνητική.
Μπορούσα να απλώσω τα χέρια και να πιαστώ από το κάσωμα της πόρτας, μα δεν μπορούσα, δεν ήθελα.

Τι είχα σκοπό να κάνω εδώ πάνω και τι σχέση είχα με τους περαστικούς στα όρια της διακριτικής μου ικανότητας;

Ένα χέρι στάθηκε στον ώμο μου.
Ξέρεις τι κάνεις;

Έκαψα τα εντόσθια μου και έραψα τις πληγές μου με φρέσκο νήμα.

Ποιος θα σε αναζητήσει.

Ο ίδιος κανένας που με συντρόφεψε σε χαρά και λύπη.

Η οφειλή σου;

Στον αριθμό απελπισίας κατέθεσα τα συμφωνημένα. Μια χάρη μόνο.

…

Μπορώ να δώ τα μάτια σου;

Είναι εκτός του συμβολαίου.

Σκέφτηκα πως, υπέθεσα..

Λάθος σου.

Έτοιμος λοιπόν. Μπορείς τώρα.

Σε αγαπάω.


Πότε ήμουν η πέτρα, πότε το χαρτί, πότε το ψαλίδι, πάντα έχανα λες και ήξερες τι κίνηση θα κάνω, λες και ήξερα τι κίνηση θα κάνεις και έβγαζα τη χειρομορφή που θα σε έκανε νικητή


Έχω μια αρμαθιά κλειδιά, μα όλα ανοίγουν πόρτες μοναχά, αυτό που κρατώ κλειστό κλεισμένο θα μείνει.

Κρατώ στα χέρια μου τιμόνι, μα δεν ξέρω παρά μόνο μπρός και πίσω να πηγαίνω, αλλού το σώμα από το μυαλό.

Είδα στον καθρέφτη ότι είχα ξεφτίσει σαν εικόνα κα είπα να με ράψω. Ξεκίνησα από τα χείλη, μετά τα αυτιά, τα δάχτυλα.

Με ένα στυλό χάραξα τη μελούμενη ουλή μου στην κοιλιά, δεν ήταν να γεννήσω, να ξεράσω, να ξεβράσω τα κοτρώνια που από καιρό κουβαλούσα.
Έραψα ένα άδειο σώμα, πιο άδειο και από το πασχαλιάτικο αρνί, πιο σφιχτά και από σύρμα που στραγγαλίζει ξεχασμένο της μουριά το μπράτσο



Πήγα εψές στο αμπέλι. Βέργες μακριές, φλούδα ρυτιδιασμένη.
Σε κάθε κοψιά η πληγή δάκρυζε. Οι χυμοί πλημμύριζαν, η άνοιξη ήρθε.
Έκοψα στο τελευταίο κλήμα το δάχτυλό μου, κατά λάθος, νομίζω. Δεν ήρθες για όλους η άνοιξη.

ποιός είμαι; όνομα μου δώκαν, μα το ξέχασα, το έχασα, δεν ξέρω, αφήτε με

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα και εγώ θυμάμαι τον γραφιά που έκραζε πως δεν έχω στόμα και θέλω να ουρλιάξω.

Μη σε παραπλανά το όνομα της καρυδόπιτας ότι είναι απλά από καρύδια, μπορεί ο ζαχαροπλάστης να χει βάλει μέσα και αυγά που μπορεί να σε πειράξουν, που ξέρω ότι θα σε πειράξουν, γιατί σαν χώρα είσαι αλλεργική και ευάλωτη, σε κολακείες και παλιούς τσελεμεντέδες.

Κάποτε ρώτησα ένα δημιουργό για τη σημασία του ονόματος του έρωτα, αν ερωτεύεσαι τον έρωτα ή το πρόσωπο ή τη διάθεσή σου απέναντι στον άλλο.
Με ρώτησε αν είχα ποτέ ερωτευτεί και του πα φυσικά ναι. Κούνησε δύσθυμα το κεφάλι, ο έρωτας έχει όνομα, πρόσωπο, σώμα και μάτια και γράφει στα μέσα σου το όνομα του με πυρακτωμένο νύχι.

Να το θυμάσαι κάθε φορά που θα λές πως το όνομα δεν σε νοιάζει

δεν θα ξαναβγάλεις άκρη, γιατί δεν υπάρχει πλέον λόγος

Η άνοιξη ήρθε και φέτος. Ποιος της άνοιξε; Εγώ όχι, κοιμόμουν ή κρυβόμουν, το ίδιο πράγμα εξάλλου.
Οι άνθρωποι σαλιγκαρίζουν από τα σπίτια τους, οι ξένοι σαλιγκαρίζουν στο λιμάνι με τα σπίτια τους, οι κοπέλες φοράνε τα σατέν σαν να μην πέρασε από εδώ ποτέ κακοκαιρία και εγώ δεν έχω τίποτα να κρύψω, κάτι να φοβηθώ, δεν κρυώνω, δεν ζεσταίνομαι, μπορεί και να έχω πεθάνει, κάποιος ας μου φιλήσει το μάγουλο.
Ένα φλάουτο κλεισμένο στη θήκη του αχρησιμοποίητο, που έχει καιρό να σπονδυλωθεί και να τραγουδήσει. Δεν έκαμε όσα ήτανε γραφτό ή μπορετό να κάμει. Αχρησιμοποίητο ίσον άχρηστο, άστοχο, άδικο.
Η σκουριά έρχεται και με την άνοιξη και με το καλοκαίρι, δεν γνωρίζει διακοπές και άδειες, αμείλικτη και ορεξάτη, επίμονη και υπομονετική.
Αν ήταν η βασίλισσα στο σκάκι να χε όνομα θα ήταν το δικό της και ο βασιλιάς της ο χρόνος, το δίχως άλλο.
Τα βράδια στον ύπνο μου απομνημόνευα τα ψηφία του π, όχι πως είχαν σημασία για τη ζωή των ανθρώπων, σχεδόν καμία, μα για τη ζωή των αριθμών ήταν το ποίημα το ατέλειωτο, η προσευχή και η ραχοκοκκαλιά τους, γιατί ένα ψηφίο μπορούσε και χώραγε όλη την μαθηματική αρμονία, όλα τα νούμερα σε ένα, σαν δώρο του τελεμάρκετινγκ.
Τα πρόβατα στον ύπνο μου φορούσαν λέει όλα τακούνια, κατακόκκινα και έτρωγαν καταπράσινο γρασίδι όταν πηδούσαν, από τον φράχτη στο στήθος μου, δεν έβλεπα αν οι γόβες είχαν χρώμα από πρίν ή αν γίνονταν από το αίμα μου, πάντως με τις πληγές μου κοιμόμουν καλύτερα.
Το πρωί που ξημέρωνες άνοιξη, ψηλάφιζα με το δάχτυλο την πληγή και η μέρα μου αποκτούσε νόημα. Ποιο νόημα, θα μας τρελάνεις ρε φίλε?

δεν θα ξαναβγάλεις άκρη μαζί μου

Ο καιρός πέρασε χωρίς να το καταλάβει.
Μάτια ανοιχτά, μάτια άδεια.
Χωρίς ελπίδα, χωρίς προσμονή, χωρίς ανυπομονησία.
Περπάταγε και οι έγνοιες προσπερνούσαν η μια την άλλη στην αντίθετη φορά.
Το βήμα αργό, σταθερό, χωρίς σαφή ή προδιαγεγραμμένο σκοπό.
Δεν πήγαινε κάπου, δεν έφευγε από κάπου, η αγκαλιά κλειστή, τα χέρια στις τσέπες.
Περνούσε και καταλάβαινες ότι θα περνούσε άπαξ, δεν χρώσταγε σε κανέναν, ούτε κανένας του χρωστούσε, μα και αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, τα χρωστούμενα ήταν κερασμένα.
Για ποια ιδιοκτησία να μιλήσει, ποιο κεκτημένο να διεκδικήσει, όταν τα πάντα έφυγαν χωρίς να λείψουν και το μόνο που γύρισε ήταν ένα μπούμερανγκ, των μεγάλων λόγων, μα δεν ήταν εκεί για να το πιάσει, δεν ήταν κάν ο ίδιος που το πέταξε, μόνο κατ’ όνομα.
Αρχινάς να περπατάς μετά το πρώτο μούδιασμα, μετά το δεύτερο, αφού νιώσεις το σύγκορμο ανατρίχιασμα που σε κουρντίζει σαν παιδικό αυτοκινητάκι, σαν νιώσεις μέσα σου να ελατηριώνεται κάποιος φόβος, κάποια οργή και κάποος θυμός και αρχινάς να περπατάς, το πού δεν σε νοιάζει, περπατάς και ξεχνάς το χέρι που σε κούρδισε ή το λόγο, μόνο περπατάς και έχεις το νού σου στην αναπνοή, να είναι ρυθμική, γιατί αν αλλάξει τέμπο θα διαλυθείς, το έλασμα μέσα σου θα σπάσει και όλα στον αέρα θα τιναχτούν, σαν πιστόνια κακοσυντηρημένης μηχανής που λειτουργεί στα όριά της.
Περπατάς, περπατάς παίρνεις το πλοίο και πάνω του περπατάς, αν δεν βούλιαζες θα έκανες βήματα διαστημικά στο βυθό, πάντα με τα χέρια στις τσέπες, χωρίς ποτέ να κοιτάς αυτά που οι άνθρωποι χάνουν, πετούν ή εξαφανίζουν, αυτά που το σκοτάδι και η υγρασία καταβροχθίζουν με αργούς μονότονους ρυθμούς, γιατί τα ναυάγια δεν προκαλούν ποτέ χτυπήματα το ένα στο άλλο, μόνο οι άνθρωποι το κάνουν αυτό

δεν θα ξαναβγάλεις άκρη μαζί μου

Θα χάσεις τα παπούτσια σου και θα τα βρεις στις 3 η ώρα, είπε στον ύπνο μου η μαυροφορεμένη γυναίκα, που πρόσωπο δεν είχε, ούτε τα χείλη της κουνιόνταν. Το σκοτάδι την κατάπιε.
Γάμος την επομένη, σε σπίτι με ξύλινο πατάρι και εμάς να χορεύουμε. Το όνειρο ξεχάστηκε, στις τρείς ξαναπιάστηκε, ένας φόβος γαντζώθηκε πάνω μου, πήγα να τραβηχτώ προς το πλάι, είδα τη γερόντισσα γιαγιά της νύφης, ντυμένη τη μαύρη μαντίλα της, φαφούτικο στόμα, χαμόγελο και δόντι χρυσό, άστραψε και το σκοτάδι με κατάπιε, γκρεμίστηκε το πάτωμα από το βάρος και πέσαμε όλοι στα κοτρώνια του υπογείου με τις βαρέλες του κρασιού.
Η καρέκλα της ταλαντώθηκε, στην άκρη του ξύλινου γκρεμού και έπεσε κατά πάνω μου, μαύρο πουλί, με χέρια απλωμένα.
Σταμάτησε με τα μάτια στα παπούτσια από τα σπασμένα πόδια μου, τα τακούνια κεντράρισαν στις κόγχες, έσβησε αυτοστιγμής, σαν κάποιος να έσβησε την ύπαρξή της με σφουγγάρι, αφήνοντας δυό κόκκινους λεκέδες τα καλά μου παπούτσια.
Την είδα στον ύπνο μου σήμερα.
Είπε πως την επόμενη θα είναι η σειρά μου.

δεν θα ξαναβγάλεις άκρη μαζί μου

Ο αέρας δε λέει να φυσήξει.
Τα σύννεφα είναι κεντρωμένα στη βουνοκορφή με τα μπαμπάκια.
Ο ήλιος καίει όπου τηράει, μα στο απόσκιο κάνει ψύχρα.
Ένα πουλί ξεμάκρυνε από τα άλλα και μαγαρίστηκε στον κουρνιαχτό, στην άκρη του δρόμου, στη λεπτή σκόνη βουτήχτηκε, στριφογύρισε το μαξιλαρένιο σώμα του μέχρι να βολευτεί και έμεινε εκεί.
Το δα από μακτυά , μα δεν φοβήθηκε, φαντάσου κατάντια, ούτε ένα πουλι να μην σου δίνει σημασία, είχε το ήλιασμα περισσότερη σημασία από το φόβο του.
Ένας γέρος πιο κάτω, με κάπα και μαγκούρα, στις πρασινάδες καθισμένος με πλάτη τις φρεσκοπατημένο χώμα από το μάζωμα της ελιάς στεκόταν με το πρόσωπο αντίκρυ στον ήλιο σαν ηλιοτρόπιος και αυτός, δεν ήταν παραδοσιακός, ούτε βρίσκω γούστο στην παράδοση, μόνο στην παραξενιά και ήταν παράξενος, χωρίς πρόβατα, χωρίς μουσική, με το πρόσωπο στον ήλιο. Μου είπαν πως ήταν τυφλός, ποιος ξέρει τον ήλιο κοιτώντας ή από γεννησιμιού, πάντως φαινόταν πιο ευτυχισμένος από μένα που έτρεχα κάτι να προλάβω.

δεν θα ξαναβγάλεις άκρη μαζί μου

Οι μέρες γίνονται αλκυονίδες λένε , μα τα λεπτά τους χάνονται γρηγορότερα από το νερό στο ντούς.
Είπα να κάνω ένα μπάνιο σήμερα, 30 λίτρα χρόνο ξόδεψα, στέγνωσα 2 ακόμη καντάρια και χωρίς άλλο χρόνο για χάσιμο βγήκα για καφέ.
Ο κόσμος οπλισμένος με το κυριακάτικο χαμόγελο και την υποχρέωση να βγάλει τα παιδιά του για βόλτα και κατούρημα στην πλατεία, είδα πόνυ, μπαλόνια, κινέζικα παιχνίδια καιμια γραία που μάλωνε τα σκληρά παιδιά που τρόμαζαν τα περιστέρια της.
ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ, έλεγε, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ, έλεγε και τα κορακίσια μάτια της έβγαναν σπίθες και πυροδοτούσαν κατατρεγμό και κλάματα.
Τα αυτοκίνητα ποτέ δεν ήταν περισσότερα από τα λουλούδια στην πόλη μου, λες και βάλθηκαν πολύχρωμα ντυμένα, μονοστήμονα να εκπέμπουν σήματα μορς και φασαριόζικα να καλύπτουν τα ζουζουνίσματα από τις λιγοστές μέλισσες που δεν άντεξαν ούτε να μας τσιμπήσουν μπας και κάτι αλλάξει και χάθηκαν στα λιβάδια με τα λιπάσματα, παμπόνηρες στρογγυλομάγουλες χωριάτισσες.
Στο πρεβάζι του αρχαίου λιμανιού δυό παιδιά να καταστρώνουν σχέδια για μια μηχανή, που αν δεν θα χει ρόδες θα χει φίλμ και φακό, αλλά δεν γίνεται, θα την πάρουν, μεγάλωσαν πλέον, μπορούν να αγοράζουν στη λαική τα ψώνια τους, να κάνουν παζάρια στα μαγαζιά και να ντύνονται τα ρούχα που οι ίδιοι αγόρασαν, που έπλυναν και δεν πιέστηκαν να σιδερώσουν.
Τα σχέδια του μέλλοντος περιλαμβάνουν αγορές, ανταλλαγές και δουλειές, γίνανε εμπόροι και αυτοί, δεν το περίμενα, γιατί το μάτι τους ήταν πιο γελαστά παλιότερα, όχι τόσο κουρασμένα, όχι τόσο επίμονα, όχι ηττημένα.
Δε γαμιέται-για να δικαιολογήσω και την προηγούμενη προειδοποίηση του μπλόγκερ- τη μηχανή θα την πάρουνε, θα την καβαλάει εκείνος για να πηγαίνει στη δουλειά, ο αέρας θα μπαίνει από την ανασηκωμένη ζελατίνη του κράνους του, πρωί πρωί όπως τόσα χρόνια, όχι πως είναι πολλά, αλλά ξέρεις πως η έμπνευση είναι μια κοπελιά βρύση από φιλιά που δεν θα τα πάρεις ποτέ στο στόμα, θα τα βλέπεις να χάνονται στα πόδια σου, στα χώματα, όπως οι χαμένες στιγμές για να διασχίσεις τα χιλιόμετρα μέχρι το γραφείο, αλλά δεν γαμιέται, αυτός θα ξεκινήσει τη μέρα, η κερασομαλούσσα θα κοιμάται τον ωραιότερο ύπνο της στη γούβα της μεριά του στο κρεβάτι και θα τον φαντάζεται να ακολουθεί τη διαδρομή του ήλιου, λίγο πριν αυτός ζέψει τα αλόγατά του και ξεκινήσει.
Οι ώρες στη δουλειά θα περάσουν τόσο γρήγορα όσο το πρωινό ξύρισμα, συνήθεια μα και προσοχή να μην κοπείς, τόσο αμελητέα είναι τα λάθη στη δουλειά όσο το ξύρισμα με φαλτσέτα, αλλά η δύναμη της συνήθειας δεν ξεστρατίζει τη συνταγή και τη συνήθεια.
Φτάνει η ώρα για το σχόλασμα και το αυτοκίνητό της έχει φτάσει ήδη δίπλα στη μηχανάρα, με τις μαύρες βαλίτσες και τις αποσκευές όλες δεμένες. Το αυτοκίνητο μένει με ανοιχτή την πόρτα να χάσκει και τα αλάρμ να φωνασκούν για μια φυγή κατά το απομεσήμερο, κατά τις ζεστές ακτίνες του ήλιου που έχει περάσει τη μισή του διαδρομή και κινείται με μεγαλύτερη γωνιακή ταχύτητα κατά το απογευματάκι, μα η μηχανή θα είναι φιλότιμη, θα τονε κυνηγήσει όσο πάει, θα προσπαθήσει όχι να τον φτάσει, μα να κρατηθεί πάντα στο απομεσήμερο, με σταθερή απόσταση από την πηγή της ζωής, σφιχτά αγκαλιασμένη αυτή πάνω του και αυτός προσδεμένος πάνω στο σώμα της μηχανής, τρία σώματα πλέον ένα, να κινούνται με υπερβολική ταχύτητα , σχεδόν να πετάνε, να φτάνουν τις ηλιαχτίδες πρίν ξηλωθο΄τν και στο τέρμα της διαδρομής που πιάνει θάλασσα και πέλαγο, να χουν προφτάσει να καβαλήσουν την ηλιόσκονη, το χρυσαφένιο πάπλωμα, τη σταρένια διαδρομή της ανάποδης καμπύλλης του ουράνιου τόξου, πάνω από τα επίγεια, σε ένα μονόδρομο, μόνοι στο δρόμο, καβάλα, τα γκάζια τσίτα και ο αέρας να σχίζεται σα ζελέ για να περάσουν, να προσπερνάνε τις βουνοκορφές, να τρυπώνουνε στα σύνεφα, το οξυγόνο να μη λιγοστεύει πουθενά, τα χέρια της να σφίγγουν τα ντυμένο με το χοντρό μπουφάν σώμα, να προσπερνάνε ατμοσφαιρικούς θόλους και να ξεμακραίνουν προς τον ήλιο, μα να κάνει ζέστη και η μηχανή να πηγαίνει πλέον μονάχη της οι ρόδες να μην γυρίζουν αλλά η πλανητική έλξη να ναι μεγαλύτερη από την όποια δύναμη του χοντρού τους κινητήρα.
Η ζέστη να μεγαλώνει, το φώς να αυξάνει, τα ρούχα να βγαίνουν, η μηχανή να φλέγεται, να λυώνει, τα ρούχα να γίνονται τσιγαρόχαστρα στριφτά πάνω μας και η στάχτη τους να εγκαταλείπει τα ροδαλά κορμιά μας, ένας αέρας να μας τυλίγει και να γλυστράμε σε ένα χωροχρονικό συνεχές, σαν ένα ανάγλυφο σεντονιού, με χοάνες, κώνους, διαστήματα, όρη ύψη και κοιλάδες και κάπου στον ορίζοντα, γιατί πάντα υπάρχει ένας ορίζοντας, όσο τα μάτια μας είναι δύο και εκεί στον ορίζοντα να υπάρχει μια νηνεμία, μια ηρεμία σε ένα νησί,ακόμα με κρατάς αγκαλιά από πίσω, τα πόδια μου πατάνε σε κάποιομέσο και αλλάζω ελαφρά πορεία σα να κάνω σκί, κατευθυνόμαστε στο νησί, είμαστε γυμνοί και είναι όσοι μπορούμε από μακρυά να δούμε όλοι γυμνοί, υπάρχουν λουλούδια και γρασίσι και πουθενά κάτι γκρίζο, μόνο η άμμος και οι κάθετες πλευρές ενός γρανιτένιου βουνού, όλα τα άλλα είναι πολύχρωμα, οι πατούσες μου δεν μεκαίνε από την τριβήολισθαίνουμε πάνω στη βάλασσα που πλέον έγινε πιο γαλάζια του ουρανού, περπατάμε πάνω στα κύματα, μα δεν έχει γούστο και σαν να απασφαλιζόμαστε από κάποια αποστολή, από κάποιοσχοινί, κάποια συνθήκη, πέφτουμε μέσα στο δροσερό πόσιμο γλυκό νερό, κάνουμε απλωτές, μπορούμε κιόλας να μιλήσουμε, να αναπνεύσουμε μέσα στο ρευστό και να γκαλιαστούμε, να αγαπηθούμε ξανά από την αρχή σε τούτο το φαντασιακό μέρος.
Αναδυόμαστε και γύρω μας φυτρώνουν χαμόγελα σε πρόσωπα, σώματα με μάτια μας λένε καλωσορισμούς και φαίνεται στην απέραντη κυκλική παραλία με τα γαλάζια νερά συνεχόμενα δέντρα για να οικειοποιηθούμε. Μπανάνες φρούτα, νερό και αγάπη, με τα παιδιά να φτιάχνουν αγάλματα στην παραλία με τα ήρεμα νερά που δεν θολώνουν ακόμα και στην ανατάραξή τους, πουλιά, σφήκες και μέλισσες, ψάρια και ζωντανά, όλα να τρέφονται με σπόρους και καρπούς, τίποτα να μην θυσιάζεται για χάρην κάποιου άλλου, μια σπασμένη τροφική αλυσίδα, μια ξεκομμένη ουτοπία.
Τίποτα από εσάς δεν μου λείπει, ίσως μόνο τα βιβλία, μα οι άνθρωποι μιλούσαν μόνο με ποιήματα.
στο νού σου να χεις μην αφήσεις όλες τις ηλιακτίδες να πάνε στράφι, αντις να τις πατάς και να τις αντανακλάς, πιάσε μια και ακλούθα την, σε περιμένουμε

περι χρόνου και άλλων λοιπών

Σε μια βιτρίνα μέσα είδα τη χαμένη μου σχέση με το χρόνο, ένα καταπράσινο μικρό με χρυσαφένιους δείκτες.

Αγρίμι ο καρπός δεν μπόρεσε το χαλινό να τον αντέξει, δεν υπήρχε ανάγκη άλλωστε να αποτελώ μέρος αυτής της πραγματικότητας, αυτού του χωροχρόνου, μου αρκούσε πως η δική μου είχε γαμάτα χρώματα και εμένα σκηνοθέτη.

Έκατσε στο μάτι μου καλά, στο χέρι φάνηκε να ταιριάζει και σαν έκλεισε το κούμπωμα η αίσθηση ήταν ότι συμπληρώθηκε μια απουσία.

Απ όταν κύκλωσε το χέρι δεν έλεγε να βγεί, μέρα νύχτα, χειμώνα καλοκαίρι, βουνό και θάλασσα πάντα μαζί. Δεν το κοίταγα να πώ την αλήθεια, το πρόσεχα μη χτυπήσει, μα δεν το συμβουλευόμουν.

μια συμβουλή, ποτέ μη χαρίσεις σε έρωτα ρολόι, έρωτας και χρόνος δεν συμβαδίζουν, γιατί φαίνεται το αδύναμο το πρόσωπο του ενός στο πλαίσιο του άλλου.

Κάποτε με βρήκε μια καταιγίδα, μια μπόρα και αντίς να κρυφτώ, άνοιξα τα χέρια και σήκωσα το πρόσωπο. Μούσκεμα ως το κόκκαλο, περισσότερο ψάρι παρά άνθρωπος και ο ένας και η άλλη, εκείνη έβρεχε και εγώ χαιρόμουν.

Λένε πως της γυναίκας ο έρωτας είναι σαν τη θάλασσα, σε λούζει, σε αγκαλιάζει, δεν αφήνει πώρο ελεύθερο, σπιθαμή να μην ακουμπήσει, μια υγρή θερμή κουβέρτα λένε πως είναι η αγκάλη της, λες και τρέχεις στους τροπικούς που οι στάλες ποτέ δεν εγκαταλείπουν τις άκρες των φύλλων.

Τα δώρα είναι τιμήματα, ποτέ τους δεν ξαναχαρίζονται, δεν επιστρέφονται, δεν εκποιούνται, κρατιούνται ή πετάγονται, κάτι σαν αλληλογραφία, ένας προς έναν γράφει, ότι άλλο, εκ του πονηρού.

Ο χρόνος άρχισε να αλλάζει, η κάθε στιγμή γινόταν αιωνιότητα και οι βρεγμένοι πιο διψασμένοι για βροχή, πουθενά κανόνας και σύνεση, ρέγουλο και μέτρο, μπορεί να τα ξεραν κανένας δεν τους το χε πεί πως ο πιο γρήγορος βηματισμός σε φέρνει νωρίτερα στο φίνις.

Το ρολόι άλλαξε χέρι, όχι σαν σκυταλοδρομία, μα σαν αλλαγή από το ένα χέρι στο άλλο, μόνο που και τα δύο ήταν αριστερά. Το ένα έμεινε άδειο και το άλλο αντικατέστησε προηγούμενα.

Ο χρόνος την ιδιομορφία έχει να περνά γρηγορότερα τότε που θες να ξαποστάσει, μα κοντοστέκεται εκεί που δεν μπορείς τους χτύπους του να αντέξεις.

Το πιο γερό το σφίξιμο στις σχέσεις των ανθρώπων έρχεται ο θάνατος να το κόψει, σαν τέλος βιολογικό, σαν ασφυξία, σαν μπούχτισμα, πάντως το τέλος έρχεται και πάντα κάποιος από τους δύο είναι ανέτοιμος το μήνυμα να λάβει.

Το χέρι που ντύθηκε το ρολόι, ένιωσε να πιέζεται και άρχισε να αποκολλάται, ξεπεταλιδώθηκε από σύμπλεγμα και άφησε εκτεθειμένο το άλλο μισό, το χέρι του χαδιού κράτησε σπάθη, ξιφούλκησε το νεκρό σώμα και αναδύθηκε.

Νέα ταξίδια θέλουν νέους καπετάνιους και οι παλιοί τη βγάζουν στων λιμανιών τα καφενεία χαμένοι μες στη νοσταλγία και τη θύμηση.

Ο χρόνος εδώ διαστέλλεται, τα δευτερόλεπτα χτυπούν σαν ώρες και το αναθεματισμένο το ποτήρι κατεβαίνει όλο και πιο γρήγορα, λες και είναι από κάπου τρύπιο, λες και είναι το στομάχι του καπετάνιου τρύπιο, λες και είναι ο ίδιος κάλπικος ή έζησε κάτι κάλπικο σαν τρύπια δεκάρα.

Ο χρόνος δεν κυλά πραγματικά πιο αργά ή πιο γρήγορα, δεν αγκυλώνει πουθενά, ρέει αναπόφευκτα, μα επιτρέπει στον καιρό να χει γυρίσματα και να ταλαιπωρεί τα θύματά του, αυτούς που τόλμησαν ύβρη, σαν τα γατιά που εμπαίζουν τα μισοπεθαμένα ποντίκια.

Μια ώρα απρόσμενη, σε μια συννεφιά του νού και του καιρού, ένα τηλέφωνο να χτυπά, μια μικρή παγίδα να εξυφαίνεται, να βλέπεις τη γούβα και τα καρφιά, μα να κινάς προς τα εκεί σαν μαγεμένος, ακόμα προς τα εκεί προσανατολισμένος.

Στολίδι το χαμόγελο στο πρόσωπο γνώριμο, άλλος αέρας, σε άλλα πανιά ντυμένη η ελπίδα, κοκκινομάγουλη, ώριμη σαν φρούτο μελιστάλαχτο, αρκεί να απλώσεις χέρι και να το καρπωθείς, αλλά οι γέφυρες από καιρό κομμένες και η μεγαλύτερη απόσταση να φαντάζει των δυό παλιών αγαπημένων το ενδιάμεσο κενό.

Το αναγκαίο ψέμα, πως είσαι; Είμαι καλά . και εγώ καλά είμαι, αλλά κανείς τους να μην λέει αλήθεια, ο ένας να υπερβάλει τα πράγματα, η άλλη να ξεφουσκώνει, κάπου στη μέση βρέθηκαν, σχεδόν ίσος προς ίση.

Καμία κουβέντα για παρελθόν, κανείς δεν αγγίζει το μέλλον, σε ναρκοθετημένο έδαφος, μια λάθος απάντηση και οι δυό ανατινάζονται.

Έχω κάτι που σου ανήκει, εγώ δεν το χρησιμοποιώ και είναι κρίμα να μένει κλεισμένο σε συρτάρι. Στο μυαλό μου περνάει η εικόνα ξεριζωμένων σπλάχνων, αλλά η ευγένεια απαιτεί να μην φέρνεις τον δήμιό σου σε δύσκολη θέση.

Το καταλαβαίνει, για το ρολόι σου μιλάω, δεν μου φαινόταν σωστό να το φοράω, έψαξα-μέσα σε κούτες η κοινή ζωή μας όλη- , το βρήκα και στο φερα αν το θες.

Το κοίταξα και ήταν σαν να μην είχε χαθεί ούτε μια ολόκληρη ζωή από τότε. Ήταν ίδιο, κυπαρισσί με χρυσαφένιους δείκτες. Το παράξενο ήταν ότι λειτουργούσε ακόμη, δεν είχε χάσει ούτε λεπτό, ούτε μέρα, ούτε νύχτα.

Το δώρο δεν χαρίζεται, το ξέρεις.

Επιστρέφεται, αν το θες.

Γιατί με θυμήθηκες;

Ποτέ δεν σε ξέχασα.

Χίλια γιατί ρωτήθηκαν με μια ματιά, γιατί;

Γιατί τώρα, γιατί πάλι, γιατί τότε, γιατί όχι πάντα, γιατί γαμώτο, γιατί;

Ας πούμε πως δύο άνθρωποι που ήρθαν κοντά, πολύ κοντά κάποτε είναι κρίμα να μην μιλιούνται, σαν εχθροί, σαν άγνωστοι, η θέση των αγαπημένων και των φίλων μου είναι στη ζωή και στην καρδιά μου και δεν αντέχει αποκλεισμούς.

Η θέση των φίλων είναι στην καρδιά, η θέση των αγαπημένων στο θρόνο, στο χώμα ή στην εξορία. Αν ακόμη δεν μπορείς τούτο να το καταλάβεις, δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα.

Είσαι απόλυτος.

Απόλυτα δοσμένος, μα βγαίνει σε κακό μου.

Φεύγεις έτσι απλά;

Ποτέ δεν ήταν απλή η φυγή, απλώς με βλέπεις να φεύγω όρθιος.

Και το ρολόι;

Το ρολόι ευχαριστώ σε, θα το πάρω μαζί μου, δεν είναι το χάρισμα που παίρνω πίσω, μα ο λόγος και ο όρκος ο παντοτινός, σαν βάρος που πρέπει τον άλλον να ελαφρύνεις παίρνω πίσω αφήνω σε να πορευτείς, ήρεμη με γαλήνη.

Όπως του ψαρά το μέλημα είναι του χταποδιού τα βεντουζόποδα να κόψει σαν πάει ν ατου φύγει, έτσι έπεφταν οι δεσμοί που χα ο κουρσευτής στο πλοίο της πετάξει και τώρα πιο λυπημένος μα ελεύθερος ανέπνεα τον αλλαγμένο αέρα.

Παράμερα απόμερα μια πέτρα άνοιξε του ρολογιού τα σπλάχνα, ο χρόνος σταμάτησε, λυτρώθηκα από τον όρκο, το φόρεσα και τώρα με χέρι φορεμένο πράσινο κάθομαι και τα γράφω

βρεσίμι είναι το αδέσποτο, το άλλο είναι κλοπιμαίο