κ είναι άνιση τούτη η μάχη, γιατί έχουν όλα(?) τα όπλα με το μέρος τους
κ είναι λίγα τα φανερά κεφάλια της λερναίας
Τούτη η μάχη θέλει πρωτοτυπία
και οι τοίχοι ζητούν αλήθειες ανεξίτηλες
αν δεν είσαι εσύ, κανείς δεν θα πεί τη γνώμη σου και κανείς δεν θα πράξει για λόγου σου, γιατί είναι καιρός των πράξεων
Έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες
ποτέ η προδοσία δεν ήταν προφανής και η αντίδραση τόσο μουδιασμένη
σύλλεξε ενημέρωση, ξέσκόνισε την κρίση, κάνε την κοφτερή και μετά σύρε να ξεθάψεις τα τσεκούρια
Έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες
Οι έρωτες ας περιμένουν, μάθε να φτιάχνεις τα όπλα σου, έρχονται ενδιαφέρουσες μέρες
κανένα ηφαίστειο δεν ξεκινά δίχως σημάδια και αυτός που δεν βλέπει, είναι γιατί δεν θέλει να δεί
κ είναι κάποιες στιγμές
και κάποιες ζωές
που χεις συννάμα τη δυνατότητα και την ικανότητα,
μα όχι, πλέον,
την επιθυμία
να πείς
όχι γιατί δεν έχεις κάτι,
πάντα έχεις και το παρελθόν είναι μια άλυωτη στο στόμα καραμέλα
αλλά δεν υπάρχει λόγος
γεμάτη φαρέτρα από βέλη κι εσύ πλέον να μην πεινάς τόσο οσο να σκοτώσεις
κι όπως αποκαλύπτονται παλιότερες τοιχογραφίες από πίσω,
έτσι τα θεμέλια του κάθε σου καημού πατούσαν στα ερείπια ενός προηγούμενου, και κείνου αγαπημένου, όλων αγαπημένων, τόσο διαφορετικών, που η κοινή τους συνισταμένη, εσύ μοιάζεις σαν την μόνη αναντιστοιχία ανάμεσα ομοίων
θυσιαστήρια επι θυσιαστηρίων κι εσύ πότε θύτης, πότε θύμα, πάντοτε παρών κάποτε απών και σ αυτή τη σκυταλοδρομία κάποιοι να μένουν με τα χέρια κουρασμένα, ανοιχτά με προσμονή και κάποια βιαστικά και βίαια αποχωρισμένη τη σκυτάλη, σε χωράφια, μακριά από το τέρμα
οι κρυμμένοι θησαυροί πάντοτε ήταν δώρα της τύχης από κείνους που δεν χάρηκαν, σε κείνους που δεν κόπιασαν
υγρ. φθινόπωρο, τα φύλλα πέφτουν
μέσα μου
μαζεμένα υπο μάλης κάθομαι στο πίσω θρανίο.
σκέφτομαι και δεν γράφω ή γράφω και ζώ
λες παρών και υπονοείς πως έχεις αρκετές αντοχές,
ακόμη
από κάποιον ξέμειναν,
από κάπου δανείστηκες,
το φτυάρι σου βρήκε μυστικά από σε αποθέματα
καλή χρονιά,
όσο πάει
ο κόσμος μου και ο κόσμος σου διαφέρουν όσο η η γη και η σαπουνόφουσκα
ωραίο τ όνειρο, μα οι οι κοιμωμένες σάπισαν, το δέρμα τους σοβας και οι τένοντες ξεχορδισμένο πιάνο, στο πρώτο βήμα τσάκισαν υπό το βάρος των επιθυμιών και της σωματικής αδυναμίας
για να φας αβγό θα πρέπει να σπάσεις το τσόφλι, με το ευχολόγιο, την εγκαρτέρηση και την αναμονή, γεννιούντια άγιοι και ασκητές, όχι πολεμιστές της ζωής
δεν θέλω να σε ταράξω μην ραίσει η πομφόλυγκα και ταραχτείς και πέσεις
δίπλα σου θα μαι, αλλά θα πρέπει να προλάβεις να μεγαλώσεις για να γεράσουμε κάποτε μαζί
είναι κάποιες μέρες που με γυροφέρνει σαν γρίπη τ όνομά σου
κ κάτι μέσα μου ζοφερό σπρώχνει το χέρι
να ξεκουμπώνει το πανωκόμπι στο πουκάμισο
για ν αγκαλιάζει το στέρνο η νύχτα
Άνοιξα μια μαύρη σελίδα κι άρχισα να γράφω, τα λόγια δεν μου έβγαιναν και μπήκα μέσα της
Το εξώφυλλο ήταν σκληρό και μύριζε λίπος από δάχτυλα και μουχλιασμένο καπνό
Κουλούριασα στην εισαγωγή και αποκοιμήθηκα για μερικούς αιώνες φωλιασμένος σε ένα ακρόγραμμα Θ, πελώριο σαν νταμιζάνα ή σαν άδειο θεό
Η στίξη ερωτοτροπούσε με την στύση μου και κείνη η περισπωμένη φαινόταν πιο παλλόμενη από το μουνί μιας παλιάς αγαπημένης. Έχυσα πάνω της έναν τόνο και πήρα ένα θαυμαστικό για μαγκούρι, για την πορεία
Στα σκοτάδια παραμονεύουν τα ανομολόγητα και τα λογοκριμένα και έδωσα μάχες με τον άδειο μου εαυτό για να γυρίσω σελίδα
Βρήκα σε κάτι συναισθηματικά ορνιθοσκαλίσματα μια πλευρά του ερωτευμένου μου εαυτού να αυτομολεί και να κηρύσσει δίχως το υπόλοιπο σώμα επανάσταση, παρεμποδίζοντας την ομαλή διεξαγωγή της καθημερινότητας. θέτοντας εαυτόν εκτός πραγματικότητας
Σε ένα μισοξεχασμένο μου όνειρο ζήτησα βοήθεια από τον πατέρα, να μου εξηγήσει τι κάποτε εννοούσε και μου γνεψε πως τόσο πλέον μοιάζουμε που κάθε εξήγηση θα ταν μάταια και περιττή
Εντελώς, ακριβώς ίδιοι, όσο και αν έτρεχα αντίθετά του, τόσο πλησίαζα την εικόνα του στον καθρέφτη
Σε κάθε αλλαγή σελίδας έβλεπα γυναικεία δαχτυλικά αποτυπώματα και δικά μου μαλλιά κουρεμένα, μάτσα γραμμές τσακισμένες και μπερδεμένα λόγια κουβάρι. Πέρα και πάνω από το κουβάρι, σταυροί και μνήματα, αναπάντητα ερωτηματικά και μηνύματα στο κενό, λατρεία του μαχαιριού και όχι του ιεροναού του και πολυδιαβημένους λαβυρίνθους αδιέξοδους
Στο μεσόφυλλο συνάντησα το στρατό και την δουλειά μου, δυο κόγχες με ειρωνικό σκοτάδι να φωσφορίζουν ανελέητα και δίπλα τους δυό κανάτια ελεύθερου χρόνου που το σχοινί τους δεν έφτανε στον πάτο για να γεμίσουν
Είδα κει μέσα παρόν παρελθόν και μέλλον, είδα παιδιά, είδα χαρά, είδα και στεναχώρια
Είδα χωρίς να κοιτάζω τα μάτια μου, για να μην με τρομάξω, σε πρόσωπο ξένα, άγια, άγρια, σε περαστικών λοξές ματιές, σε μελετητών επιμονοθώρισμα και σε παιδιάστικες απορίες
Το βιβλίο μου σαν ψυγείο κλείνει απ έξω και δεν μπορείς να το ανοίξεις, παρά να γενείς φώς και να γράψεις, μα εγώ νυστάζω πλέον τόσο πολύ, που
Μπουκάλι σε ράφι μπάρ σκονισμένος, σαν η ζήτησή μου να χει ακουμπήσει το δικό της ναδίρ
Το χρώμα σπασμένο, η ετικέτα ξεκολλημένη, η γεύση ταγγερή και το πώμα να σφραγίζει μόνο κατ όνομα την αλκοολική μου αναπνοή
Η ποσότητα που μένει, να παραμένει πάντα διαθέσιμη, μα συνάμα καταδικασμένη αδιάθετη
Ποτό με έφεση στην αδιαθεσία, προορισμένο να ποτίσει τον νεροχύτη ή να σπαστεί στο κεφάλι του πρώτου οξύθυμου θαμώνα
Ανεβασμένο στο πιο ψηλό και απόμερο μέρος της μπάρας, ευκολοθώρητο, για να δανείζει το χρώμα του ως απαραίτητο ιδιόρρυθμο ντεκόρ, παρέα με τα άλλα απομεινάρια, παλαιότερων ενδοξότερων στιγμών
Τα περισσεύματα να ξέρεις γίνονται σφηνάκια, ότι δεν πουλιέται, έτσι σπρώχνεται, μα είναι κάτι ποτά που δεν μείγνυνται με άλλα, παραείναι εγωιστικά και ιδιαίτερα, σερβίρονται μόνα και μπορείς είτε να τα λατρέψεις είτε να τα απορρίψεις, το συνηθέστερο είναι να σε προκαλέσουν να τα αντέξεις και να τα ευφρανθείς μόνο στην τελευταία τους γουλιά και στην έλλειψή τους, αυτά τα σαν γλυκόπικρα δηλητήρια
Δεν ωριμάζουν με το πέρασμα του χρόνου, δεν έχουν σταθερές και αναλλοίωτες ιδιότητες, δεν είναι για κοινή κατανάλωση, είναι σαν βαρύς οπλισμός εν εφεδρεία, εν αχρηστία, σε κατάσταση που δεν είσαι σίγουρος πώς θα λειτουργήσουν
Ίσως μάλλον είναι το ποτό που το πίνεις ξέροντας πως θα σε χαλάσει, περισσότερο από λόγια, περισσότερο από πράξεις, το ίδιο με τις θύμησες
Φτιαγμένο από το φυτό που η αλλοπαρμένη μάσαγε φύλλα για να ξερνάει ακατάληπτα λόγια, που προσέγγιζαν την αλήθεια της στιγμής καλύτερα από την πιο εύγλωττη λογική της καθημερινότητας
Δίχως μάτια, με υδάτινο σώμα, σε μπουκάλι σφραγισμένο περιμένοντας καρτερικά να χυθεί ή να πιωθεί και να δώσει λόγο στα άρρητα, πνοή στην οργή και τάση στους τοξοτένοντες
Σκονισμένος, ξεχασμένος
αμα τη εμφανίσει της, να μην αφανίζεσαι
και ο ταλανισμός σου να ναι εφήμερος,
η αίσθηση απώλειας να γίνεται κτήμα
και ν αφήνεις ανέπαφα πλέον τα λησμονοβοτάνια
Σταματάς
Να χτυπάς άδεια πουκάμισα και πόρτες ξύλινες με τη συνέπεια του βουτηχτή από βατήρα μπαλκονιού στην άσφαλτο, επαναλαμβανόμενα και να μην υπάρχει ούτε ένας ποντικός πίσω απ το τάσι του δρόμου να δεί και να απαντήσει στο έγκλημα
Να πετιέσαι στην κρεατομηχανή της θύμησης και να βγάζεις λουρίδες αναμνήσεις σαν σκισμένες φωτογραφίες, να σκοντάφτεις στους όρκους που γιναν σπασμένα κοκκαλά σου και να τυλίγεσαι σε λαδόκολλες α4
Να τρέχεις και κάπου ακουμπάς, έφυγες μακρυά , μα όσο και αν έτρεξες δεν ξερίζωσες ότι μαζί σου τόσο καιρό κουβαλούσες
Να κλείνεις τα μάτια, κάποτε κλειστά για να μην πάρει ο πόνος σχήμα και τώρα για να μην ξεντυθεί της φαντασίας σου το προσωπείο
Να τριγυρίζεις στις θέσεις του δικαστή του εισαγγελέα, του ενόχου και του θύματος. Άνοιξε την πόρτα και φύγε
Να τα βάζεις με αόρατους εχθρούς, κείνοι δεν απαντούν και ατό είανια πό τα σκληρότερα χτυπήματα
Κι αν στη ζωή σου πολύ αποσιώπησες, μην ξανακρατήσεις στο χέρι σου τελείες τρείς, παρά μονάχα μία και τούτη να πατάς,
ξεκάθαρα,
στέρια,
αντρίκια.
να σβήνεις το τηλέφωνό της που μόλις επανακαταχώρησες και παρόλ αυτά
να ακροβατεί το δάχτυλό σου πάνω από το νούμερο ή το κουδούνι της
να διαβάζεις τις μουσικές κάρτες πάνω από την μετέπειτα σιωπή
να παραγγέλνεις μόνος σου ποτά για δυό
να διστάζεις να χρησιμοποιήσεις το ίδιο όνομα για άλλο πρόσωπο
να πέφτεις μόνος στο κρεβάτι και ο όνειρος να συνεχά διπλός
να διορθώνεις το μέλλον σου σαν τον σεναριογράφο ελλείψει πρωταγωνιστή
να γεμίζεις από χαρά και ευτυχία και να μην έχεις την που διάλεξες να τα μοιραστείς
να δέχεσαι τόση έλξη όση ώση
να βλέπεις στο τέλος ελπίδα και όχι στην ελπίδα τέλος
να ακροβολίζεσαι για μια εικόνα της ενώ χαμογελά και για ένα πέρασμά της
να μην προφταίνεις στην αποκαθήλωση να προσθέτεις σκαλοπάτια
να φαντάζεσαι παραληρηματικές λέξεις σε λευκές κόλλες χαρτί
να στριμώχνεσαι σε ένα άπλετο αύριο με ένα δίχως διαρκές, διαρκώς
