18.2.08

δεν θα ξαναβγάλεις άκρη μαζί μου

Ο καιρός πέρασε χωρίς να το καταλάβει.
Μάτια ανοιχτά, μάτια άδεια.
Χωρίς ελπίδα, χωρίς προσμονή, χωρίς ανυπομονησία.
Περπάταγε και οι έγνοιες προσπερνούσαν η μια την άλλη στην αντίθετη φορά.
Το βήμα αργό, σταθερό, χωρίς σαφή ή προδιαγεγραμμένο σκοπό.
Δεν πήγαινε κάπου, δεν έφευγε από κάπου, η αγκαλιά κλειστή, τα χέρια στις τσέπες.
Περνούσε και καταλάβαινες ότι θα περνούσε άπαξ, δεν χρώσταγε σε κανέναν, ούτε κανένας του χρωστούσε, μα και αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, τα χρωστούμενα ήταν κερασμένα.
Για ποια ιδιοκτησία να μιλήσει, ποιο κεκτημένο να διεκδικήσει, όταν τα πάντα έφυγαν χωρίς να λείψουν και το μόνο που γύρισε ήταν ένα μπούμερανγκ, των μεγάλων λόγων, μα δεν ήταν εκεί για να το πιάσει, δεν ήταν κάν ο ίδιος που το πέταξε, μόνο κατ’ όνομα.
Αρχινάς να περπατάς μετά το πρώτο μούδιασμα, μετά το δεύτερο, αφού νιώσεις το σύγκορμο ανατρίχιασμα που σε κουρντίζει σαν παιδικό αυτοκινητάκι, σαν νιώσεις μέσα σου να ελατηριώνεται κάποιος φόβος, κάποια οργή και κάποος θυμός και αρχινάς να περπατάς, το πού δεν σε νοιάζει, περπατάς και ξεχνάς το χέρι που σε κούρδισε ή το λόγο, μόνο περπατάς και έχεις το νού σου στην αναπνοή, να είναι ρυθμική, γιατί αν αλλάξει τέμπο θα διαλυθείς, το έλασμα μέσα σου θα σπάσει και όλα στον αέρα θα τιναχτούν, σαν πιστόνια κακοσυντηρημένης μηχανής που λειτουργεί στα όριά της.
Περπατάς, περπατάς παίρνεις το πλοίο και πάνω του περπατάς, αν δεν βούλιαζες θα έκανες βήματα διαστημικά στο βυθό, πάντα με τα χέρια στις τσέπες, χωρίς ποτέ να κοιτάς αυτά που οι άνθρωποι χάνουν, πετούν ή εξαφανίζουν, αυτά που το σκοτάδι και η υγρασία καταβροχθίζουν με αργούς μονότονους ρυθμούς, γιατί τα ναυάγια δεν προκαλούν ποτέ χτυπήματα το ένα στο άλλο, μόνο οι άνθρωποι το κάνουν αυτό

4 σχόλια:

  1. Δεν βγαίνει ακρη Κώστα
    πέρασα να σου αφήσω μια καληνύχτα

    υ.γ: ακουω οτι εψαξες τους Πατρινούς
    ψαξε για το rainsong 55

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κομμένο κουβάρι, πολλές οι άκρες μα δεν βγάζουν πουθενά.
    μια γραία τρελή μιλούσε στο ραδιοφωνάκι της χωρίς μπαταρίες και επικοινωνούσε με τους κατοίκους του σείριου καλύτερα από μένα, γαμώ τα σπασμένα τηλέφωνα

    όμορφο, αλλά μου χρειάζεται ένα πιο διάφωνο, σαν την αρχή από το Breath in, breath out.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Aφηνω κι εγω εδω ενα σημαδι
    ειμαι ωρα και διαβαζω ..
    μα ειμαι με το dell και δυστυχως βγαζει συχνα την ενδειξη οτι ο explorel δεν μπορει να ανοιξει τη σελιδα

    αφηνω εδω λοιπον εναν σελιδοδειχτη
    διαπιστωνοντας πως διαβαζουμε ο ενας τον αλλον σχεδο ταυτοχρονα και αυριο θα συνεχισω..

    πιο σιγουρη πως εχω ανακαλυψει εναν μικρο θησαυρο!

    υγ το ζωηρο παιδι ο Sal ηταν ο πρωτος φιλος και σχολιαστης μου στο μαυρο μου μπλοκ
    κι ακομα ειναι :)

    καληνυχτα Κωσταντινε:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. η καταβύθιση είναι αγαπημένο μου σπόρ, πόσο μάλλον σε λαγούμια χεροποίητα, από λάσπη και ιδίοις κόποις μορφοποιημένα, με ανάγλυφες αδιεξόδους και λαβυρινθισμούς, με έναν πειθαρχημένο φυκοκεντρισμό σκοπεύοντας στα μυστικά της ύπαρξης, αυτό κυρίως για την άλλη σου φωλιά
    ευχομαι να βρείς όσα ψάχνεις, γιατί ο θησαυρός είναι εκείνο που σου χρειάζεται, κάτι σαν το σεντούκι με το χρυσό ή τους σπόρους, για τις δυό περιπτώσεις, του γεωργού και του ναυαγού

    ps.ο σαλ είναι η έκφραση της ανεκτίμητης ελευθερίας του να ζείς όπως δεν τόλμησες κάν να ονειρευτείς, τυχερός που τον συναπάντησα ως γράφοντα εδώ μέσα, σε στιγμές ήττας και δόξας

    καλοχαιρετώ σε

    ΑπάντησηΔιαγραφή